Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 06 października 2022 r. sprawy ze skargi Spółdzielni M. w P. na decyzję Komendant Państwowej Straży Pożarnej z dnia 18 maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej oddala skargę.

Komendant Powiatowy Państwowej Straży w P., po wykonaniu czynności kontrolno-rozpoznawczych, decyzją z dnia [...] lutego 2021 roku (nr [...]), nakazał Spółdzielni M. w P. wykonanie następujących obowiązków w odniesieniu do budynku mieszkalnego wielorodzinnego w P. przy ul. [...]

1) wyposażyć obiekt w przeciwpożarowy wyłącznik prądu w terminie do 30 kwietnia 2022 roku,

2) doprowadzić do pełnej sprawności instalację elektryczną w obiekcie w terminie do 31 marca 2022 roku,

3) przeprowadzić badanie i kontrole stanu technicznego instalacji odgromowej obiektu do 31 marca 2022 roku,

4) umieścić w widocznym miejscu na każdej klatce schodowej budynku instrukcję postępowania na wypadek powstania pożaru wraz z wykazem telefonów alarmowych do 31 marca 2022 roku,

5) zapewnić drogę pożarową dla budynku o wysokości 16,03m zawierającego strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV w terminie do 31 marca 2022 roku.

Spółdzielnia, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, skorzystała z prawa do złożenia odwołania.

Odwołująca się uznała, że decyzja została wydana z naruszeniem:

- art. 7 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego, a w szczególności daty powstania budynku, a także możliwych dróg dojazdowych,

- art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie przeciwpożarowej w związku z § 12 ust. 1 pkt 2 oraz § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie pożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych poprzez ich zastosowanie, pomimo, iż droga ta jest przy budynku.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że budynek powstał w 1977 roku i nie jest możliwe stosowanie do spornego budynku rygorów zawartych w rozporządzeniu wydanym po dacie jego powstania. Strona wskazała ponadto, że w pkt 5 decyzji organ nałożył obowiązek zapewnienia drogi pożarowej dla spornego budynku, lecz organ nie przeprowadził postępowania, czy obecnie istnieje stosowana droga pożarowa. Droga zaś znajduje się przy budynku, czego organ nie zweryfikował. Strona ubocznie podniosła, że w decyzji nie wyjaśniono w jaki sposób dojazd do spornego budynku ma być zapewniony.

Komendant Państwowej Straży Pożarnej, po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, decyzją z dnia 18 maja 2022 roku (znak: [...], nr [...]), uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku nr 1 oraz wyznaczył nowy termin wyposażenia obiektu w przeciwpożarowy wyłącznik prądu do dnia 31 lipca 2022 roku, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie zostało przeprowadzone dodatkowe postępowanie wyjaśniające w trybie art. 136 § 1 K.p.a. w celu zweryfikowania stanu faktycznego sprawy w zakresie drogi pożarowej. W dniu 25 kwietnia 2002 roku sporządzono protokół z oględzin, który bez zastrzeżeń podpisał przedstawiciel strony. Podczas oględzin stwierdzono występowanie drzew o wysokości ponad 3m pomiędzy budynkiem a drogą przy budynku. Odległość pomiędzy zaparkowanymi samochodami a dalszą krawędzią drogi wynosi w najszerszym miejscu 3,79m.

W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia o ochronie ppoż. właściciele, zarządcy lub użytkownicy budynków oraz placów składowych i wiat, z wyjątkiem budynków mieszkalnych jednorodzinnych wyposażają obiekty w przeciwpożarowe wyłączniki prądu zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi. Stosownie do treści § 183 ust. 2 rozporządzenia o warunkach technicznych budynków przeciwpożarowy włącznik prądu należy stosować w strefach pożarowych o kubaturze przekraczającej 1000mł lub zawierających strefy zagrożenia wybuchem. Kubatura spornego budynku wynosi 17200mł, czyli znacznie powyżej wartość wskazane w rozporządzeniu. Wyposażenie obiektu w wyłącznik przeciwpożarowy jest obligatoryjne.

Przepisy art. 1 i art. 4 ustawy o ochronie przeciwpożarowej stawiają budynkom konkretne wymagania i nie wiążą tych wymogów z tym kiedy budynek został wybudowany lub oddany do użytkowania. Wskazane zdarzenia nie wyznaczają żadnej cenzury z punktu widzenia zastosowania przepisów przeciwpożarowych. Budynek wybudowany pod rządami nieobowiązujących już przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej musi być użytkowany w sposób zgodny z wymogami ochrony przeciwpożarowej określonymi w przepisach aktualnych.

Obowiązek zapewnienia drogi pożarowej sformułowany został w oparciu o przepisy ustawy o ochronie przeciwpożarowej oraz rozporządzenia o wodzie i drogach przeciwpożarowych. Wskazane przepisy jednoznacznie określają parametry jakie powinna spełniać droga, aby można ją uznać za drogę przeciwpożarową.

Uwzględniając samochody zaparkowane po jednej stronie istniejącej drogi oraz jej szerokość (3,79m) organ I instancji prawidłowo stwierdził, że droga przebiegająca wzdłuż dłuższego boku spornego budynku nie spełnia wymagań drogi przeciwpożarowej, bo nie ma parametrów wymaganych przepisami. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że przepisy dopuszczają stosowanie rozwiązań zamiennych uzgodnionych z właściwym miejscowo komendantem wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej.

Spółdzielnia M. w P., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, skorzystała z prawa skargi do sądu administracyjnego.

Spółdzielnia zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.

W ocenie skarżącej kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem:

1) art. 6 K.p.a. w związku z art. 40 § 2 K.p.a. poprzez niedoręczenie pełnomocnikowi informacji o oględzinach, brak możliwości uczestniczenia pełnomocnika w oględzinach i zgłaszania swoich uwag,

2) art. 6 i art. 7 K.p.a. poprzez wskazanie niemożliwego do spełnienia obowiązku, tj. dostosowania budynku do aktualnych przepisów i wskazanie krótkiego terminu,

3) art. 6 i art. 7 K.p.a. poprzez zobowiązanie do urządzenia drogi pożarowej na nieruchomościach, których strona skarżąca nie jest dysponentem, nie ma także wpływu na ich zagospodarowanie, albowiem nie jest zarządcą drogi, nie odpowiada za przepisy ruchu drogowego tam ustanowione, nie jest także uprawniona do wycinki drzew tam posadowionych,

4) art. 6 K.p.a. poprzez niedokonanie stosowanych ustaleń w zakresie możliwej innej drogi przeciwpożarowej,

5) art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie przeciw pożarowej w związku z § 12 ust. 1 pkt 2 oraz § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie pożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych poprzez ich zastosowanie, pomimo, iż droga ta jest przy budynku.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że sporny budynek został wybudowany w 1997 roku, zgodnie z ówczesnymi przepisami. Dostosowanie instalacji elektrycznej we wskazanym w decyzji terminie jest niemożliwe, gdyż wymaga zlecenia wykonawcy zewnętrznemu wykonania szeregu działań natury administracyjnej, być może uzyskania stosownych uzgodnień. W dodatkowych oględzinach uczestniczył przedstawiciel Spółdzielni, jednakże pełnomocnik sporządzający niniejszą skargę nie został poinformowany, a mógł złożyć ewentualne dodatkowe uwagi, co do dokonanych ustaleń. W ocenie strony argumentacja uzasadnienia decyzji w zakresie obowiązku urządzenia drogi pożarowej jest wewnętrznie sprzeczna. Organ utrzymał w mocy decyzję, o której sam wskazał, że jest nieprecyzyjna. Organ dostrzega, że ustalenia organu I instancji są niewystarczające i przeprowadza dodatkowe postępowanie wyjaśniające, a jednocześnie wskazuje, że zarzuty w zakresie drogi nie zasługują na uwzględnienie. Stwierdzenie w sentencji decyzji, że nie zapewniono drogi przeciwpożarowej dla spornego budynku jest nieprecyzyjne, bo nie wskazuje jakie nieprawidłowości występują i jakie parametry winny zostać zapewnione. Organ w żadnej mierze nie zweryfikował czy możliwy jest dojazd do nieruchomości z drugiej strony budynku; organ nie dokonał oględzin przeciwnej strony budynku. Organ nakazuje stronie wykonać obowiązek niemożliwy do wykonania. Nakazał urządzenie drogi w miejscu, na nieruchomości, do której skarżąca nie jest uprawniona do wycięcia drzew, czy zmiany oznakowania. Nawet jeśli takie próby strona podejmie to decyzje w tym zakresie są od niej całkowicie niezależne.

Komendant Państwowej Straży Pożarnej wniósł o oddalenie skargi wskazał na okoliczności udokumentowane w aktach sprawy oraz podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu wydanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie określonym art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 1842 ze zm.). W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, jeżeli uzna, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w takich sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda strony na rozpoznanie sprawy w tym trybie nie jest konieczna.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021, poz. 137).

Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm. dalej w skrócie: "P.p.s.a.").

Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 §1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważności, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 §1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 §1 pkt 3 P.p.s.a.).

Skarga okazała się nieuzasadniona.

W ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie nie jest obarczone wadami prawnymi, które miały lub mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie wyjaśnić należy, że Sąd nie znalazł podstaw do sformułowania oceny, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 40 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735 ze zm. - dalej w skrócie "K.p.a.").

Treść dokumentów włączonych do akt administracyjnych, wbrew zarzutom formułowanym w skardze, wskazuje jednoznacznie, że organy na żadnym etapie postępowania administracyjnego nie pominęły pełnomocnika strony skarżącej.

W aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo z dnia 2 grudnia 2021 roku udzielone J. K. przez skarżącą Spółdzielnię do jej reprezentowania "podczas prowadzenia działań kontrolno-rozpoznawczych przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w P. w dniu [...] grudnia 2021 roku".

Zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w sprawie nakazania usunięcia uchybień w zakresie ochrony przeciwpożarowej zostało prawidłowo skierowane bezpośredni do skarżącej Spółdzielni. Decyzja wydana przez Komendanta Powiatowego Państwowej Straży również prawidłowo została doręczona skarżącej Spółdzielni. Pełnomocnictwo udzielone J. K. dotyczyło czynności kontrolno-rozpoznawczy funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej prowadzonych w dniu 3 grudnia 2021 roku. Nie obejmowało postępowania administracyjnego.

W aktach sprawy znajduje się również pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu O. K.. Dokument jest opatrzony datą 28 luty 2012 roku oraz pieczęcią potwierdzenia za zgodność z oryginałem z dnia 23 lutego 2022 roku. Dokument pełnomocnictwa został złożony wraz z odwołaniem (opatrzone datą 25 luty 2022 roku).

Pismo z dnia 8 kwietnia 2022 roku zobowiązujące Komendanta Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w P. do przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w trybie art. 136 § 1 K.p.a. zostało doręczone pełnomocnikowi radcy prawnemu O. K..

W oględzinach przeprowadzonych w ramach uzupełniającego postępowania wyjaśniającego uczestniczył i podpisał protokół J. K.. Nie można jednak przyjmować, że stanowi to o wadliwości prawnej przeprowadzonego w tym zakresie postępowania. Chociaż upoważnienie z dnia 2 grudnia 2021 roku udzielone J. K. obejmowało jedynie czynności kontrolno-rozpoznawcze z dnia 3 grudnia 2021 roku, to ze złożonego do akt sprawy, aktualnego na dzień 25 lutego 2022 roku, dokumentu w postaci aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że J. K. jest prokurentem skarżącej Spółdzielni.

Z powołanych powyżej względów brak jest jakichkolwiek podstaw do formułowania oceny o tym, że skarżąca Spółdzielnia została pozbawiona możliwości udziału w postępowaniu w jakimkolwiek zakresie. W czynnościach wyjaśniających brał udział prawidłowo umocowany przedstawiciel skarżącej.

Z kolei zarzuty skargi w istocie powielają w sposób jedynie nieco rozbudowany argumentację odwołania, a co za tym idzie brak jest podstaw do sformułowania oceny, że opisany powyżej przebieg postępowania wyjaśniającego prowadzonego w trybie art. 136 K.p.a. mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z powołanym w podstawie prawnej wydania decyzji organu pierwszej instancji przepisem art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. 2021, poz. 1940 ze zm.; dalej w skrócie "uPSP") komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie.

W okolicznościach rozpoznanej sprawy nie budzi wątpliwości i nie jest kwestionowane przez skarżącą, że budynek mieszkalny wielorodzinny w P. przy ul. [...] nie jest wyposażony w przeciwpożarowy wyłącznik prądu.

Zgodnie natomiast z § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. 2010 r. Nr 109, poz. 719; dalej w skrócie "rozporządzenie w sprawie ochrony przeciwpożarowej") właściciele, zarządcy lub użytkownicy budynków oraz placów składowych i wiat, z wyjątkiem budynków mieszkalnych jednorodzinnych, wyposażają obiekty w przeciwpożarowe wyłączniki prądu zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi.

Stosownie zaś do treści § 183 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019, poz. 1065 ze zm.; dalej jako "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych") przeciwpożarowy wyłącznik prądu, odcinający dopływ prądu do wszystkich obwodów, z wyjątkiem obwodów zasilających instalacje i urządzenia, których funkcjonowanie jest niezbędne podczas pożaru, należy stosować w strefach pożarowych o kubaturze przekraczającej 1000m3 lub zawierających strefy zagrożone wybuchem.

W kontrolowanej sprawie poza sporem pozostaje, że kubatura spornego budynku wynosi 17.200m3. Powinien on być zatem wyposażony w przeciwpożarowy wyłącznik prądu.

Wbrew argumentacji odwołania brak jest podstaw do przyjęcia stanowiska, że w odniesieniu do spornego budynku powyższy obowiązek nie ma zastosowania, gdyż budynek został wybudowany 1977 roku, czyli przed wejściem w życie przepisów, na które powołują się organy.

Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, trafnie wyjaśnił stronie, że przepisy art. 1 i art. 4 ustawy z 1991 roku o ochronie przeciwpożarowej, których postanowienia odnoszą się do kwestii ochrony przeciwpożarowej pozostają niezwiązane w żaden sposób z tym kiedy budynek został wybudowany lub oddany do użytkowania i stawiają budynkom konkretne wymagania w zakresie tej ochrony.

Istnienie budynku, który wprawdzie został wybudowany pod rządami "starego" prawa, ale istnieje i jest użytkowany pod rządami "nowego" prawa jest zdarzeniem "ciągłym" albo sytuacją trwającą także po wejściu w życie nowej ustawy (rozporządzenia). Wprowadzenie nowych wymogów ochrony przeciwpożarowej dla takich budynków jest działaniem retrospektywnym prawa, a nie działaniem retroaktywnym (wyrok NSA z 11.03.2014 r., II OSK 2362/12, LEX nr 1490534).

Sąd nie znalazł podstaw do usuwania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego z powodu zarzutów sformułowanych, co do terminu wyznaczonego skarżącej na wykonanie obowiązku wyposażenia spornego budynku w przeciwpożarowy wyłącznik prądu.

Argumentacja skargi wskazująca na zbyt krótki termin oznaczony na wykonanie tego obowiązku nie została wsparta żadną przekonująca argumentacją.

Przepis art. 26 ust. 1 pkt 1 uPSP ustanawia kompetencję do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w "ustalonym terminie". Nieprawidłowości zostały stwierdzone w dniu 25 listopada 2021 roku. Organ I instancji, wydając decyzję z dnia 15 lutego 2022 roku, określił termin wykonania tego obowiązku na dzień 30 kwietnia 2022 roku. Na skutek odwołania wskazany termin został przedłużony do dnia 31 lipca 2022 roku.

W toku postępowania administracyjnego, tj. w ramach procesu ustalania terminu wykonania obowiązku, strona nie wskazywała ani czasu potrzebnego jej na wykonanie spornego obowiązku, ani okoliczności, które usprawiedliwiałby jej oczekiwania odnośnie terminu niezbędnego na wykonanie tego obowiązku bez wdrażania postępowania przymuszającego do jego wykonania.

Zgłaszanie oczekiwań w zakresie ustalenia odleglejszego terminu wykonania obowiązku w skardze do sądu administracyjnego należy uznać za spóźnione.

Sąd podziela ocenę skarżonego organu, że argumentacja skargi w powyższym zakresie jest ogólnikowa. Sąd nie znalazł podstaw do sformułowania oceny, że termin oznaczony przez organ już w chwili jego ustalenia a priori był niewystarczający na zrealizowanie nałożonego obowiązku.

Sąd dostrzega w decyzji Komendanta Powiatowego Państwowej Straży w P. pewne wadliwości w zakresie sformułowania obowiązku zapewnienia drogi pożarowej do spornego budynku. Punkt 5 decyzji organu I instancji został sformułowany w sposób właściwy dla stwierdzenia naruszenia obowiązku zapewnienia drogi pożarowej. Uznać jednak należało, że w świetle treści odwołania oraz treści skargi nie budzi wątpliwości adresata obowiązku, że nałożono na niego obowiązek zapewnienia drogi pożarowej do spornego budynku. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej zapis tego obowiązku został skorygowany i przybrał prawidłową formę. Formułę "nie zapewniono drogi pożarowej" zastąpiono poprzez zapis "zapewnienie drogi pożarowej". Z tych względów ujawniona omyłka pisarska nie stanowiła o istotnej wadliwości rozstrzygnięcia w przedmiocie nałożenia omawianego obowiązku.

Rozstrzygnięcie w zakresie nałożenia obowiązku zapewnienia drogi pożarowej jest prawidłowe.

Właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest obowiązany przygotować budynek, obiekt budowlany lub teren do prowadzenia akcji ratowniczej - art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o ochronie przeciwpożarowej (t.j. Dz. U. 2021, poz. 869 ze zm.). Do takich obowiązków właściciela budynku, zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 oraz § 13 ust. 4 rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 roku w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. 2009r. Nr 124, poz. 1030), należy obowiązek doprowadzenia drogi pożarowej do określonych rodzajów budynków.

Sąd nie znalazł podstaw do sformułowania oceny, że decyzja została wydana w oparciu o ustalenia, które są niewystarczające do stwierdzenia braku drogi pożarowej do spornego budynku.

Zapisy protokołów wraz z dokumentacją fotograficzną dowodzą w sposób pełny i wystarczający okoliczności niezbędnych dla stwierdzenia braku drogi pożarowej spełniającej wymagania określone w przepisach prawa dla spornego budynku. Zgromadzone dowody dokumentują stan naruszenia przepisów przeciwpożarowych w zakresie dostępu do budynku zarówno poprzez drogę ul. [...], jak i od strony Osiedla. Dokumentacja fotograficzna w sposób niebudzący żadnych wątpliwości dowodzi nieprawdziwości twierdzeń skargi o braku analizy "dojazdu do nieruchomości z drugiej strony budynku".

W skardze nie zostały wskazane żadne konkretne zarzutu, czy dowody, dotyczące nieprawdziwości ustaleń dotyczących parametrów istniejących dróg dojazdowych do spornego budynku. W oględzinach uczestniczył przedstawiciel Spółdzielni, który podpisał protokół bez zastrzeżeń. Dowody włączone do akt sprawy korespondują z treścią uzasadnienia decyzji w zakresie opisu stwierdzonych nieprawidłowości.

Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że nałożony obowiązek oznacza "doprowadzenie do budynku drogi pożarowej o konkretnych, opisanych prawem parametrach, zapewniającej dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej i umożliwiającej prowadzenie akcji ratowniczo-gaśniczej".

Organ wyjaśnił przy tym, że zgodnie z § 13 ust. 4 rozporządzenia w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy spełnienie wymagań dotyczących doprowadzenia drogi pożarowej do obiektu budowlanego jest niemożliwe ze względu na lokalne uwarunkowania lub jest uzasadnione przyjęcie innych rozwiązań, na wniosek właściciela budynku, obiektu budowlanego lub terenu, dopuszcza się stosowanie rozwiązań zamiennych zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu, uzgodnionych z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej.

Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi z uwagi na sformułowane w niej zarzuty o braku możliwości wykonania decyzji w zakresie obowiązku zapewnienia drogi pożarowej, a to z uwagi na brak prawa do dysponowania gruntem stanowiącym drogi prowadzące do budynku.

Zapewnienie drogi pożarowej to obowiązek związany z własnością budynku, który zostały sformułowany przez ustawodawcę w sposób bezwzględnie wiążący. Brak tytułu prawnego do terenu, przez który droga pożarowa przebiega lub mogłaby przebiegać, nie zwalnia właściciela z realizacji tego obowiązku. Powinien on podjąć wszelkie możliwe, prawem dopuszczalne kroki, by opisywany obowiązek efektywnie wypełnić (wyrok WSA w Krakowie z 14.05.2021 r., II SA/Kr 140/21, LEX nr 3206304).

Brak jest w ustawie z 1991 roku o ochronie przeciwpożarowej, jak też przepisach z nią związanych, w tym rozporządzeniach wykonawczych, normy prawnej, która uprawniałaby organy administracji do nałożenia obowiązków mających na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości na inny podmiot niż właściciela lub władającego obiektem, co do którego nieprawidłowości te stwierdzono (wyrok NSA z 13.07.2016 r., II OSK 2766/14, LEX nr 2102237).

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm.), skarga podlegała oddaleniu.