Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2025 r. sprawy ze skarg M. M., R. Ł. i T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 17 kwietnia 2025 r. znak SKO.ZP/415/456/2024 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącego M. M. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącego R. Ł. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; IV. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz T. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania;

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 5 lipca 2024 r. nr 286/6730.2/2024 działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 977), §1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003 r., Nr 164, poz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003 r., Nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 K.p.a. i art. 105 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku B. Sp.z.o.o. Sp.k.

w pkt 1 ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa do 4 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterze jednego z nich, z garażami podziemnymi (do 4 garaży), z infrastrukturą techniczną i komunikacyjną oraz zagospodarowaniem terenu na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...],

[...] obr[...] P. , a także z infrastrukturą techniczną i komunikacyjną na działkach nr [...] (część), [...] (część), [...], [...], [...], [...], [...], [...] (część), [...], [...] (część), [...], [...] (część), [...] (część), [...] (część), [...], [...] (część), [...] (część) obr. [...] P. oraz przebudowa, rozbudowa istniejących: infrastruktury technicznej i komunikacyjnej oraz zagospodarowania terenu (w tym powierzchni biologicznie czynnej) na działkach nr [...] (część), [...] (część), [...], [...], [...], [...], [...], [...] (część), [...], [...], [...] (część), [...], [...] (część), [...] (część), [...] (część), [...], [...] (część), [...] (część) obr. [...] przy ul. T. w K.";

w pkt 2 umorzył postępowanie w części zamierzenia inwestycyjnego obejmującego działki nr [...] (część), [...] (część), [...] (część), [...], [...] (część), [...] (część) obr. [...] P. przy ul. T. w K. w zakresie w jakim są one przeznaczone pod infrastrukturę komunikacyjną (jej budowę, rozbudowę i przebudowę), z uwagi na lokalizację ww. działek na obszarze, na którym w dniu 19 grudnia 2019 r. Prezydent Miasta Krakowa wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

W uzasadnieniu organ wskazał, że część terenu inwestycji nie jest objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następne ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ I instancji wyjaśnił również, iż jedną z działek graniczących z terenem inwestycji, a to działkę nr [...] obr[...] uznano za nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym, co rodziło konieczność zastosowania w postępowaniu art. 53 ust. 1 c w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. zawiadomienia stron w formie publicznego obwieszczenia w Biuletynie Informacji Publicznej Miasta K. na podstawie art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego. W dalszej części uzasadnienia wskazano, iż w związku z art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w toku postępowania uzyskano opinię Zarządu Dróg Miasta K. z dnia 11 grudnia 2023 r. w odniesieniu do terenów przyległych do pasa drogowego; pismo Zarządu Dróg Miasta K. z dnia 1 lutego 2024 r. Ponadto pismem z dnia 5 czerwca 2024 r. wystąpiono o uzgodnienie projektu decyzji do Marszałka Województwa Małopolskiego w kwestii konieczności dokonywania uzgodnień, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 5 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z uwagi na niezajęcie stanowiska przez Marszałka Województwa Małopolskiego we wskazanym terminie, uzgodnienie z tym organem uznano za dokonane. Ponadto pismem z dnia 5 czerwca 2024 r. wystąpiono o uzgodnienie projektu decyzji do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie w kwestii konieczności dokonywania uzgodnień, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 2a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym przypadku również z uwagi na niezajęcie stanowiska przez ww. organ we wskazanym terminie, uzgodnienie uznano za dokonane. Ponadto uzyskano pozostałe wymagane opinie. Podkreślono, że spełnione są łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przedstawiając argumenty przemawiające za zasadnością przyjęcia stosownych rozwiązań. Wydana decyzja określa stosowne warunki zabudowy oraz dołączono do niej wymagane prawem załączniki. Projekt decyzji przygotowała osoba uprawniona do sporządzenia projektu decyzji zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z powyższym organ I instancji orzekł zgodnie z wnioskiem.

Odwołanie od tej decyzji wniósł M. M. zarzucając między innymi naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 72 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w sytuacji, gdy inwestor nie przedłożył aktualnej i adekwatnej dla całego przedsięwzięcia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, art 6, art. 7, art. 8 art. 11, art. 75 art. 77 § 1, art. 80 art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt. l u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w oparciu o wadliwie sporządzoną analizę architektoniczno-urbanistyczną, art. 6, art. 7, art. 8 art. 11, art. 75 art. 77 § 1, art. 80 art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ustalenie frontu terenu w sposób sprzeczny z definicją wskazaną w § 2 pkt. 5 rozporządzenia, a w konsekwencji błędne ustalenie obszaru analizowanego, art. 1 ust. 2 pkt. 1 u.p.z.p. poprzez dopuszczenie zabudowy, która zaburza ład przestrzenny i narusza zastany układ urbanistyczny istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, wyznaczenie zbyt wysokiego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w szczególności w części położonej w pobliżu do terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej znajdującej, wyznaczenie zbyt dużego przedziału dozwolonej szerokości elewacji frontowej nowej zabudowy, a zatem wyznaczenie wskaźnika miało miejsce w sposób niekonkretny, dowolny.

Odwołanie wniosło również Towarzystwo [...] podnosząc niemal tożsame zarzuty. Ponadto odwołanie złożyła M. Ł., R. Ł. i R. Ł..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 17 kwietnia 2025 r. nr SKO.ZP/415/456/2024 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 61 ust. 5a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ustalenie lokalizacji celu publicznego ust. 2 pkt la, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej, dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. W przedmiotowej sprawie ustalono szerokość frontu terenu inwestycji pomiędzy granicą dz. nr [...], [...], [...] (inwestycja kubaturowa), a granicą działek drogowych nr [...], [...], [...] (objętych decyzją Prezydenta Miasta Krakowa o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z dnia 19 grudnia 2019 r.).Wyznaczono zatem obszar analizowany wokół terenu objętego wnioskiem w zakresie zabudowy kubaturowej, w odległości trzykrotnej szerokości frontu objętego wnioskiem t.j. w odległości 117m (3 x 39m). Taki sposób wyznaczenia obszaru analizowanego jest prawidłowy, został należycie uzasadniony przez organ I instancji i nie narusza § 2 pkt 5 i § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., zasady dobrego sąsiedztwa ani także art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie organu odwoławczego prawidłowa jest także dokonana przez organ I instancji analiza funkcji i cech zabudowy obszaru analizowanego. Z analizy terenu wyznaczonego przez urbanistę wynika, że w obszarze analizowanym znajdują się działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, które są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, zgodnie z brzmieniem art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Są to między innymi działki nr [...], [...], [...] - zabudowane budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi nr [...] oraz działki nr [...], [...], [...], [...] zabudowane budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym nr [...]. Działki te dostępne są od strony ul. T. . Z analizy wynika, iż teren objęty wnioskiem położony jest w południowo-wschodniej części K., w rejonie ul. T. , ul. I. , ul. O. i ul. B. j. Południowa część terenu objętego wnioskiem w zakresie infrastruktury technicznej, w tym komunikacyjnej - objęty jest decyzją Prezydenta Miasta Krakowa o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Planowanej drodze po jej zrealizowaniu zostanie nadana kategoria drogi publicznej. W obszarze analizowanym dominuje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i jednorodzinna, sporadycznie występuje zabudowa usługowa, a uzupełnieniem zabudowy są: lokalne układy komunikacyjne, parkingi, zieleń wysoka i niska oraz obiekty małej architektury. Zasady ustalania linii zabudowy dla nowej zabudowy określa § 4 rozporządzenia, który w ust. 1 stanowi, że obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (§ 4 ust. 2 rozporządzenia). Z kolei ust. 3 tego § stanowi, że jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Przepis § 4 ust. 4 rozporządzenia dopuszcza też inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Odnosząc powyższe do akt niniejszej sprawy organ stwierdził, iż w analizie wskazano, że w obszarze analizowanym zabudowa lokalizowana jest na działkach w oparciu o różne zasady kompozycyjne, układ nie tworzy struktury, która winna być kontynuowana w sposób bezwzględny poprzez ustanowienie obowiązującej linii zabudowy. Z analizy wynika, iż ustalając linię zabudowy należy uwzględnić zbliżanie się istniejących i planowanych budynków do lokalnego układu komunikacyjnego. W nawiązaniu do powyższego linię zabudowy wyznaczono: od strony ul. I. - w odległości 7m od granicy z dz. nr [...], na której zlokalizowano ul. I. Linię tę wyznaczono zgodnie z § 4. ust. 4 w/w rozporządzenia. Od strony drogi realizowanej na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Krakowa zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej – linię zabudowy wyznaczono jako przedłużenie linii zabudowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr [...] (ok. 5 m od granicy z działkami drogowymi). Ww. linię zabudowy wyznaczono zgodnie z § 4. ust. 1 ww. rozporządzenia. Wskazano, iż ustalone w ten sposób linie zabudowy mają charakter nieprzekraczalnych. Dodatkowym ograniczeniem w lokalizacji obiektów będą przepisy obowiązujące w dacie sporządzania i zatwierdzania projektu budowlanego, w tym przepisy regulujące odległość nowej zabudowy od granic z innymi nieruchomościami oraz regulujące odległość nowej zabudowy od zabudowy i infrastruktur technicznej istniejącej i projektowanej. Taki sposób wyznaczenia linii zabudowy nie budzi zastrzeżeń organu odwoławczego i znajduje uzasadnienie w przeprowadzonej analizie. Organ wskazał, iż zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Także i w tym wypadku ustawodawca dopuszcza wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy urbanistycznej (§ 5 ust. 2 rozporządzenia). W analizie i jej wynikach podano w zestawieniu wskaźnik wielkości zabudowy do powierzchni działki dla działek z obszaru analizowanego. Została też obliczona średnia tego parametru z całego obszaru wynosząca dla wszystkich działek zabudowanych w obszarze analizowanym, która wynosi ok, 21,5 %. Z analizy wynika, iż w omawianym obszarze nie został wykształcony jednorodny charakter wskaźników powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, który wymagałby bezwzględnej kontynuacji. Ze względu na duże dysproporcje pomiędzy wielkościami analizowanych działek, a terenem inwestycji, które to różnice bezpośrednio wpływają na otrzymany średni wskaźnik dla wszystkich działek zabudowanych w obszarze analizowanym, nie było uzasadnienia przestrzennego dla wyznaczenia wskaźnika nowej zabudowy w oparciu o powyższą średnią wartość omawianego parametru. Znaczące urbanistyczni e będzie kontynuowanie gabarytów istniejących sąsiednich budynków mieszkalnych, w szczególności ich powierzchni zabudowy. W związku z powyższym uzasadnione urbanistycznie było wyznaczenie wskaźnika powierzchni nowej zabudowy z uwzględnieniem kontekstu przestrzennego bliskiego i dalszego sąsiedztwa. Uwzględniając powyższe organ wyznaczył wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w przedziale od 21% do 24% - liczony dla terenu objętego wnioskiem w zakresie zabudowy kubaturowej (ok. 4203 m2 wg. danych wskazanych przez inwestora), przy czym zastrzeżono, iż powierzchnia zabudowy każdego z planowanych budynków wolnostojących brył nadziemnych, lokalizowanych pomiędzy istniejącymi bud. mieszk. jednorodzinnymi nr [...] i nr [...], a istniejącymi bud. mieszk. wielorodzinnymi nr [...], nr [...] - winna wynosić od 140 m 2 (nawiązanie do pow. zab. bud. nr [...]) do 300 m 2 (nawiązanie do powierzchni wnioskowanej przez inwestora); powierzchnia zabudowy planowanego budynku/wolnostojącej bryły nadziemnej, lokalizowanej w południowej części terenu objętego wnioskiem, w sąsiedztwie budynku nr [...] - winna wynosić nie więcej niż 450 m2 (nawiązanie do powierzchni wnioskowanej przez inwestora). Odległość pomiędzy poszczególnymi budynkami/ wolnostojącymi bryłami naziemnymi nie może być mniejsza niż 10 m (nawiązanie do wniosku inwestora). W tych realiach przyjęte w decyzji rozstrzygnięcie zostało należycie uzasadnione wynikami analizy, co czyni zasadnym zastosowanie przepisu § 5 ust. 2 rozporządzenia. W ocenie Kolegium dla planowanej inwestycji prawidłowo został również ustalony udział powierzchni biologicznie czynnej, przyjęty na poziomie nie mniej niż 50 % - w nawiązaniu do parametru charakteryzującego większość działek w omawianym obszarze. Zatem przyjętą w decyzji wartość, przy braku regulacji sposobu wyznaczania tego parametru w obowiązujących przepisach prawa, należy uznać za ustalenie dostatecznie uzasadnione. Odnośnie wskaźnika szerokości elewacji frontowej zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 6 ust. 2 rozporządzenia). Szerokość elewacji frontowych (tj. elewacji od strony drogi realizowanej na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Krakowa o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej - wyznaczona została w przedziale od 13 m do 20 m. Parametr ten wyznaczono zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia, czyli w oparciu o uśrednioną szerokość wynoszącą ok. 16.8 m z tolerancją ± 20%. Taki sposób ustalenia szerokości elewacji frontowej - w ocenie organu odwoławczego - zasługiwał na akceptację. Stanowi bowiem nawiązanie do zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej jak i jednorodzinnej. Tak wyznaczona szerokość elewacji frontowych zapewniać będzie harmonizację nowej zabudowy z istniejącą, zlokalizowaną w sąsiedztwie terenu inwestycji. Szerokość elewacji frontowej wynosząca 20m - to nawiązanie do uśrednionej szerokości elewacji frontowej wynoszącej ok. 16,8m -powiększonej o 20%. Natomiast szerokość elewacji frontowej wynosząca 13m - to nawiązanie do szerokości elewacji frontowej budynku nr [...] zlokalizowanego na dz. nr [...] bezpośrednio graniczącej z terenem zabudowy kubaturowej, planowanej przez inwestora. Zasady wyznaczania wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz wysokości głównej kalenicy regulują § 7 i 8 rozporządzenia. I tak wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 7 ust.1). Wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku (§ 7 ust.2). Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (§ 7 ust. 3). Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 7 ust. 4). W omawianej sprawie uwzględniając dane zawarte w analizie urbanistyczno-architektonicznej, co do wysokości zabudowy z obszaru analizowanego w ocenie organu odwoławczego zasadnie organ I instancji nie wyznaczył wysokości nowej zabudowy jako przedłużenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W omawianym obszarze nie został wykształcony jednorodny charakter kształtowania parametrów istniejącej zabudowy, w tym wysokości elewacji frontowych budynków w obszarze analizowanym, które wymagałyby bezwzględnej kontynuacji. Jak wynika z analizy ze względu na zróżnicowanie wysokości budynków w obszarze analizowanym, mając na uwadze wkomponowanie planowanych budynków w zastany układ urbanistyczny, dla nowej zabudowy wskazane i uzasadnione przestrzennie jest wyznaczenie powyższego parametru, od strony drogi realizowanej na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Krakowa o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej mierzoną od poziomu terenu istniejącego do górnej krawędzi attyki można wyznaczyć: od 9m do 11 m. Z analizy wynika, iż tak wyznaczona wysokość elewacji frontowych zapewniać będzie harmonizację nowej zabudowy z istniejącą, zlokalizowaną w sąsiedztwie terenu inwestycji. Maksymalna wysokość elewacji frontowej wynosząca 11 m - to nawiązanie do uśrednionej wysokości elewacji frontowej wynoszącej ok. 11 m mierzonej dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i jednorodzinnej w całym obszarze analizowanym. Zaś minimalna wysokość elewacji frontowej wynosząca 9 m - to nawiązanie do wysokości elewacji frontowej budynku nr [...] zlokalizowanego na dz. nr [...] bezpośrednio graniczącej z terenem zabudowy kubaturowej, planowanej przez inwestora. Słusznie więc w ocenie organu odwoławczego organ I instancji uznał za właściwe takie wyznaczenia omawianego parametru, bazując na wynikach analizy. W myśl § 8 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Obowiązkiem organu, przy ustalaniu tego parametru było więc zbadanie geometrii dachów budynków leżących w wytyczonym obszarze analizowanym i w miarę możliwości wskazanie formy przeważającej na tym terenie. Zasadnicze znaczenia na tym etapie postępowania ma bowiem potrzeba kształtowania przestrzeni, jako harmonijnej całości. Tak więc przyjmując ustalenia w zakresie geometrii dachu organ winien mieć na względzie otoczenie, jak i inne parametry planowanego przedsięwzięcia, a także zważyć która z obserwowanych na danym terenie form najpełniej realizuje potrzebę kształtowania ładu przestrzennego. W analizie zaprezentowano geometrię dachów zabudowy z obszaru analizowanego, które uwidoczniono na planszach zamieszczonych w analizie urbanistyczno-architektonicznej. Działki leżące w obszarze analizowanym zabudowane są budynkami krytymi zarówno dachami połaciowymi, jak i płaskimi. Ustalona przez organ I instancji geometria dachów t.j. dach płaski z attyką - położoną na wysokości j.w. z zastrzeżeniem, że wysokość dachu budynku nie może przewyższać wysokości attyki nawiązują do form istniejących na działkach sąsiadujących, w tym bezpośrednio tworząc z nimi harmonijną całość. Jednocześnie warto podkreślić, że ustalenia w niniejszej sprawie niektórych parametrów nowej zabudowy na zasadzie dopuszczonych rozporządzeniem odstępstw od zasad stosowanych w pierwszej kolejności, należy uznać za prawidłowe, tym bardziej, że ustawodawca nie bez powodu powierzył sporządzenie analizy i projektu decyzji osobie wpisanej na listę architektów lub urbanistów tj. osobie legitymującej się odpowiednimi kwalifikacjami zawodowymi. W przedmiotowej sprawie spełnione zostały także pozostałe warunki przewidzianej w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. w zakresie dostępu do drogi publicznej, uzbrojenia terenu, zgody na zmianę przeznaczenia gruntu na cele nierolne, zgodności z przepisami odrębnymi. Teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej, jaką jest ul. B. oraz ul. T. poprzez drogę objętą decyzją Prezydenta Miasta Krakowa o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Dołączone w toku postępowania informacje dysponentów mediów dają podstawę do twierdzenia, że istnieje możliwość przyłączenia i zaopatrzenia zamierzenia inwestycyjnego w media jak również odprowadzania ścieków i wód opadowych, przy spełnieniu określonych w informacjach od dostawców mediów warunkach, a zatem spełniona jest przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla ww. zamierzenia budowlanego, zaś w załączniku nr 1 do decyzji pkt II. 4 lit. e ustalony został wskaźnik liczby miejsc postojowych dla projektowanego zamierzenia - zgodnie z art. 54 pkt 2c, w związku z art. 64 ust. 1 i art. 67 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy - na podstawie uchwały nr LIII/723/12 Rada Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2012 r. "Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa". Nie budzi również wątpliwości, że teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne z uwagi na treść art. 10 a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zaś decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zatem jak już wyżej wskazano spełnione zostały przesłanki wynikające z art. 61 ust. 2-5 u.p.z.p. Organ wskazał również, że zarzuty odwołań dotyczące możliwości negatywnego wpływu planowanej inwestycji na stosunki wodne nie mogą być rozstrzygnięte na etapie ustalania warunków zabudowy. Problemy związane z wodami gruntowymi brane są bowiem pod uwagę przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Ponadto podkreślenia wymaga, iż z aktu wydania decyzji o warunkach zabudowy nie można wywodzić naruszenia interesów osób trzecich, gdyż decyzja ta nie narusza prawa własności i innych praw oraz nie uprawnia do wykonania inwestycji. Kwestie ewentualnego zacienienia i związanego z nim spadku wartości nieruchomości sąsiedniej może być oceniania wyłącznie na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę planowanego obiektu. Decyzja o warunkach zabudowy natomiast zawiera wymagania dla inwestora, które mają zapewnić osobom trzecim swobodne korzystanie z ich nieruchomości. Na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy organ I instancji zakreślił ramy tej ochrony oraz zobowiązał Inwestora do ich przestrzegania przy ubieganiu się o pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutu odwołania, iż bezprawne jest działanie polegające na dzieleniu terenu stanowiącego jedną całość powiązaną technologicznie, na mniejsze celem obejścia przepisów zobowiązujących do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wyjaśnić należy, iż to Wydział Kształtowania Środowiska wydaje opinie w zakresie konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z opinią Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z dnia 16.02.2024 r., przedmiotowa inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W jej treści wskazano powierzchnie planowanej inwestycji oraz istniejącej już zabudowy. Treść ww. opinii została uwzględniona w decyzji objętej odwołaniem w załączniku nr 1 w punkcie 1.2.b.

Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł M. M. zarzucając naruszenie:

1/ art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w sytuacji, gdy inwestor nie przedłożył aktualnej i adekwatnej dla całego przedsięwzięcia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,

2/ art. 6, art. 7, art. 8 art. 11, art. 75 art. 77 § 1, art. 80 art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 61 ust 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w oparciu o wadliwie sporządzoną analizę architektoniczno-urbanistyczną;

3/ art 6, art 1, art. 8 art. 11. art 75 art 77 § 1. art. 80 art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. § 2 pkt 5 rozporządzenia poprzez ustalenie frontu terenu w sposób sprzeczny z definicją wskazaną w § 2 pkt 5 rozporządzenia, a w konsekwencji błędne ustalenie obszaru analizowanego,

4/ art. 1 ust. 2 pkt. 1 u.p.z.p. poprzez dopuszczenie zabudowy, która zaburza ład przestrzenny i narusza zastany układ urbanistyczny istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej położonej przy ul. I., ul. O., ul. B. w K.,

5/ § 5 ust. 2 rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 1 pkt. 5 u.p.z.p., art. 61 ust. 6 u.p.z.p. oraz art. 6, art. 7, art. 8 art. 11, art. 75 art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wyznaczenie zbyt wysokiego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w szczególności w części położonej w pobliżu do terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej znajdującej się przy ul. O., ul. I., ul. B. w K.

6/ § 6 ust. 2 rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 1 pkt. 5 u.p.z.p., art. 61 ust. 6 u.p.z.p. oraz art. 6, art. 7, art. 8 art. 11, art. 75 art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wyznaczenie zbyt dużego przedziału dozwolonej szerokości elewacji frontowej nowej zabudowy, wyznaczenie wskaźnika miało miejsce w sposób niekonkretny, dowolny,

7/ § 7 ust. 4 rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 1 pkt. 5 u.p.z.p., art. 61 ust. 6 u.p.z.p. oraz art. 6, art. 7, art. 8 art. 11, art. 75 art. 77 § 1, art. 80 art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wyznaczenie wskaźnika wysokości nowej zabudowy w sposób nieuwzględniający bliskie sąsiedztwo z niską zabudową mieszkaniową jednorodzinną znajdującą się przy ul. O., ul. B., ul. I. w K.

8/ art. 61 ust. 1 pkt. 2 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w sytuacji, gdy teren inwestycji nie posiada zapewnionego dostępu do drogi publicznej, co stanowi przesłankę konieczną dla wydania pozytywnej decyzji.

W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Na ią decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł również R. Ł. zarzucając między innymi naruszenie art.107 § 3 k.p.a, § 5 pkt 1 rozporządzenia, art. 1, art. 3 u.p.z.p., art.77 § 1, art.80 k.p.a., art. 61 ust. 1, pkt. 1, 2 i 5 u.p.z.p., art. 8 k.p.a.; art. 7 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 51 ust.1 pkt 2 u.p.z.p., art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Skargę na powyższą decyzję wniosło również T. [...] zarzucając naruszenie:

1/ art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w sytuacji, gdy inwestor nie przedłożył aktualnej i adekwatnej dla całego przedsięwzięcia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,

2/ art. 6, art. 7, art. 8 art. 11, art. 75 art. 77 § 1, art. 80 art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 61 ust 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w oparciu o wadliwie sporządzoną analizę architektoniczno-urbanistyczną;

3/ art 6, art 1, art. 8 art. 11. art 75 art 77 § 1. art. 80 art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. § 2 pkt 5 rozporządzenia poprzez ustalenie frontu terenu w sposób sprzeczny z definicją wskazaną w § 2 pkt 5 rozporządzenia, a w konsekwencji błędne ustalenie obszaru analizowanego,

4/ art. 1 ust. 2 pkt. 1 u.p.z.p. poprzez dopuszczenie zabudowy, która zaburza ład przestrzenny i narusza zastany układ urbanistyczny istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej położonej przy ul. I., ul. O., ul. B. w K.,

5/ § 5 ust. 2 rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 1 pkt. 5 u.p.z.p., art. 61 ust. 6 u.p.z.p. oraz art. 6, art. 7, art. 8 art. 11, art. 75 art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wyznaczenie zbyt wysokiego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w szczególności w części położonej w pobliżu do terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej znajdującej się przy ul. O., ul. I., ul. B. w K. ,

6/ § 6 ust. 2 rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 1 pkt. 5 u.p.z.p., art. 61 ust. 6 u.p.z.p. oraz art. 6, art. 7, art. 8 art. 11, art. 75 art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wyznaczenie zbyt dużego przedziału dozwolonej szerokości elewacji frontowej nowej zabudowy, wyznaczenie wskaźnika miało miejsce w sposób niekonkretny, dowolny,

7/ § 7 ust. 4 rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 1 pkt. 5 u.p.z.p., art. 61 ust. 6 u.p.z.p. oraz art. 6, art. 7, art. 8 art. 11, art. 75 art. 77 § 1, art. 80 art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wyznaczenie wskaźnika wysokości nowej zabudowy w sposób nieuwzględniający bliskie sąsiedztwo z niską zabudową mieszkaniową jednorodzinną znajdującą się przy ul. O., ul. B., ul. I. w K.

8/ art. 61 ust. 1 pkt. 2 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w sytuacji, gdy teren inwestycji nie posiada zapewnionego dostępu do drogi publicznej, co stanowi przesłankę konieczną dla wydania pozytywnej decyzji.

W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na powyższe skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o ich oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.

Kontroli sądu niniejszym postępowaniu poddana jest ocena legalności decyzji, o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia polegającego na budowie czterech budynków wielorodzinnych. W ocenie organu, ustalenie warunków zabudowy dla tej inwestycji, nie musiało poprzedzać wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tego przedsięwzięcia. Zdaniem sądu stanowisko w tym przedmiocie nie zostało przez organ dostatecznie wyjaśnione.

Zgodnie z art 59 ust 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1112 z późn. zm.(dalej; ustawa środowiskowa) stanowi, że przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 albo jeżeli o jej przeprowadzenie wystąpi podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia lokalizowanego na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.

Z kolei przepis art 72 ust 1 pkt 3 ustawy środowiskowej stanowi, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Z kolei § 3 ust 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko Dz. U. poz. 1839 z późn. zm.(dalej; rozporządzenie) przesądza, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: zabudowa mieszkaniowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą nieobjęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż:

– 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,

– 2 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze (pkt 55b);

garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 52, 54, 55-57 i 59, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż:

a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,

b) 1,0 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. A (pkt 58)

Zgodnie z ust § 3 2 pkt 3 rozporządzenia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1.

Regulacja zawarta w wyżej przytoczonych przepisach przesądza, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (decyzji środowiskowej) następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli dotyczy ona inwestycji potencjalnie oddziałującej na środowisko, a do takich zalicza się między innymi zabudowę mieszkaniową wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, nieobjętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 2 ha, oraz garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć (między innymi zabudowy mieszkaniowej) o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 1,0 ha na obszarach nie objętych formą ochrony przyrody.

Wiadomo sądowi z urzędu, że inwestycja dla której warunki zabudowy określa kontrolowana decyzja, stanowi jeden z etapów realizacji inwestycji pod nazwą Osiedle T. . Aktualnie na stronach internetowych oferowana jest sprzedaż III etapu tej inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznawał już skargi na decyzję ustalającą warunki zabudowy dla wcześniejszych etapów tej inwestycji. W wyroku z dnia 12 września 2023 r. II SA/Kr 312/23 sąd wskazuje "Formalnie rzecz biorąc wniosek o ustalenie warunków zabudowy z dnia 1 lutego 2021 r. obejmował zamierzenie inwestycyjne, dla którego – z uwagi na jego rozmiary – nie było wymagane uzyskanie decyzji środowiskowej. Takie też było stanowisko w sprawie Wydziału Kształtowania Środowiska. Jednak z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, w tym przedłożonych wraz ze skargą wynika, że planowane zamierzenie jest częścią większego zamierzenia inwestycyjnego, które od początku realizacji inwestycji w tym terenie było określane jako "Osiedle T. " . Wiadomo, że tereny objęte wnioskiem w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji były wyszczególnione w decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 12 grudnia 2016 r. znak WS-04.6220.39.2016. MP o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterach niektórych budynków 16 budynków stanowiących do 22 segmentów nadziemnych wraz z garażami podziemnymi, naziemnymi miejscami postojowymi, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną oraz zagospodarowaniem terenu. W skardze postawiono ważki zarzut, że celowo dokonano podziału planowanej inwestycji na kilka mniejszych, aby uniknąć wymogu przedłożenia aktualnej i adekwatnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W tym kontekście przypomnieć należy, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych zamiarem ustawodawcy jest wyeliminowanie możliwości dzielenia przez inwestorów zamierzonych przedsięwzięć inwestycyjnych na mniejsze części (elementy, etapy) i objęcie jedną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach danego przedsięwzięcia, jako całości (całego zamierzenia), wszystkich jego elementów (tak wyrok WSA w Poznaniu z 13 maja 2021 r. sygn. IV SA/Po 38/21). Skoro ustawodawca nakazuje kwalifikować jako jedno przedsięwzięcie przedsięwzięcia powiązane technologicznie także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty, to tym bardziej dotyczy to przedsięwzięć realizowanych przez jeden podmiot. (wyrok WSA w Poznaniu z 19 maja 2022 r. II SA/Po 186/22). Przepis art. 3 pkt 13 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko pozwala na potraktowanie różnych przedsięwzięć jako jedno nawet wtedy, gdy prowadzone są przez dwa różne podmioty; warunkiem jest istnienie powiązań technologicznych miedzy nimi. (wyrok WSA w Lublinie z 2 lipca 2019 r., II SA/Lu 259/19). Sąd orzekający w niniejszym składzie poglądy te podziela. Osiedle mieszkaniowe wraz z garażami podziemnymi, naziemnymi miejscami postojowymi, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną oraz zagospodarowaniem terenu stanowi funkcjonalnie i technologicznie powiązaną całość. Organy wydając rozstrzygnięcie w sprawie całkowicie pominęły okoliczność, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest częścią większego przedsięwzięcia, obejmującego przekształcenie terenu w sumie ponad 4 ha, dla którego pierwotnie w w/w decyzji środowiskowej określono warunki, które powinny zostać uwzględnione w decyzji o warunkach zabudowy (k. 321 administracyjnych akt sprawy). Dotyczyło to m.in. ilości budynków, które mogą być wybudowane. Skoro pierwotnie m.in. dla części terenu inwestycji obowiązywała decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia organ powinien był z urzędu wyjaśnić, w jakim związku pozostaje planowane zamierzenie inwestycyjne z zamierzeniem objętym decyzją środowiskową, aby zapobiec praktyce tzw. salami slicing czyli sztucznego dzielenia jednego przedsięwzięcia wymagającego oceny oddziaływania na środowisko na kilka mniejszych, które ze względu na swoje parametry, oceny tej nie wymagają. Celu regulacji wymagających określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia nie wolno omijać przez dzielenie przedsięwzięć oraz nieuwzględnianie ich łącznego rezultatu w sytuacji, gdy przedsięwzięcia rozpatrywane łącznie mogą wywierać znaczące skutki na środowisko naturalne".

Wyżej zaprezentowane stanowisko w pełni podziela sąd w składzie nierozpoznającym niniejszą sprawę. Osiedle mieszkaniowe wraz z garażami podziemnymi, naziemnymi miejscami postojowymi, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną oraz zagospodarowaniem terenu stanowi funkcjonalnie i technologicznie powiązaną całość. Obowiązkiem organu było zatem ustalenie czy fragmenty (segmenty) osiedla już zrealizowanego a także objętego zamiarami inwestycyjnymi inwestora realizującego Osiedle T. (w tym objętego niniejszym postępowaniem) ze względu na powierzchnię zrealizowanej i planowanej zabudowy mieszkaniowej z towarzysząca infrastrukturą techniczna i garażami, powierzchniowo zaliczone jest się do przedsięwzięć potencjalnie mogących oddziaływać na środowisko. W tym stanie rzeczy niewystarczającym jest stanowisko organu pierwszej instancji (podzielił go w pełni organ odwoławczy) że skoro z wewnętrznej opinii Wydziału Kształtowania Środowiska wynika, że przedmiotowe zamierzenie nie jest zaliczane do przedsięwzięć potencjalnie mogących oddziaływać na środowisko (nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej) to ustalenie warunków zabudowy dla tej inwestycji, decyzji środowiskowej nie wymaga. Niewiarygodne dla sądu są dane podane w decyzji organu pierwszej instancji (str. 5 – 6 załącznika nr 1) że powierzchnia zabudowy planowanej to około 4203 m2 (ok. 0,42 ha), powierzchnia zabudowy istniejącej to około 7387 m2 (ok. 0,74 ha) natomiast powierzchnia użytkowa to około 9145 m2 (ok. 0,91 ha) w tym powierzchnia użytkowa planowanej zabudowy około 4998 m2 (ok. 0,5 ha), w tym powierzchnia zabudowy istniejącej - około 4147 m2 (ok. 0,41 ha). Organ nie podaje jak uzyskał te dane i jakie fragmenty Osiedla T. obejmują obszary tam wskazane. W ocenie sądu dane te nie mogą dotyczyć wszystkich fragmentów osiedla już zrealizowanego oraz objętego dalszym zamierzeniem inwestycyjnym. Ponieważ kwestia ta nie została wyjaśniona, w ocenie sądu organ dopuścił się naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a oraz c a także 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.