III OSK 2872/24 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-01-27	
Data wpływu	2024-12-05	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Piotr Korzeniowski /sprawozdawca/
Tadeusz Kiełkowski
Teresa Zyglewska /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6130 Pozwolenie na wprowadzenie do środowiska substancji lub energii	
Hasła tematyczne	Ochrona środowiska	
Sygn. powiązane	II SA/Ol 867/23	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 2000; art.113 § 2; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant asystent sędziego Olga Libiszewska po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia E. z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 6 sierpnia 2024 r. sygn. akt II SA/Ol 867/23 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia I. w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 29 czerwca 2023 r. nr SKO.60.40.2023 w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji dotyczącej pozwolenia zintegrowanego oddala skargę kasacyjną.	
Uzasadnienie
Wyrokiem z 6 sierpnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt II SA/Ol 867/23 po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia I. w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie (dalej: SKO, Kolegium) z 29 czerwca 2023 r. nr SKO.60.40.2023 w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji dotyczącej pozwolenia zintegrowanego, oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że wnioskiem z 17 kwietnia 2023 r. Stowarzyszenie E. z siedzibą w B. zwróciło się do Starosty Olsztyńskiego o wyjaśnienie zapisu zawartego w tabeli nr 27 pozwolenia zintegrowanego nr [...] z 24 czerwca 2019 r., zatytułowanej: "Rodzaj i masa odpadów przewidywanych do przetwarzania oraz powstających w procesie przetwarzania R3" poprzez udzielenie odpowiedzi na pytania: 1. W trakcie przetwarzania jakiego odpadu powstać ma "odpad w postaci pyłu ze szlifowania płyt wiórowych" w ilości 14 000 Mg s.m./rok? 2. Jaka ilość przetwarzanego odpadu spowoduje powstanie "odpadu w postaci pyłu ze szlifowania płyt wiórowych" w ilości 14 000 Mg s.m./rok? Jako podstawę prawną wniosku Stowarzyszenie wskazało art. 113 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000, dalej jako: "k.p.a.").

Postanowieniem z 25 kwietnia 2023 r., znak: [...], Starosta Olsztyński (dalej jako: "organ I instancji") odmówił wyjaśnienia wątpliwości. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosło Stowarzyszenie E. w B. oraz odrębnie Stowarzyszenie I. w S.. Oba stowarzyszenia podniosły takie same zarzuty i argumenty. Zarzuciły naruszenie art. 113 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez odmowę wyjaśnienia wątpliwości. Wskazały, że na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji konieczne jest wtedy, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Podniosły, że w tabeli nr 27 wskazane zostało, że powstanie 14000 Mg/r odpadu "w postaci pyłu ze szlifowania płyt wiórowych". Stwierdziły, że skoro źródłem tego odpadu ma być szlifowanie płyt wiórowych, to zasadne jest pytanie: - z przetwarzania jakiego odpadu powstanie pył ze szlifowania płyt wiórowych oraz - jaka ilość "materiału", powoduje powstanie takiej ilości odpadów w postaci pyłu ze szlifowania, co powinno być przedmiotem pozwolenia zintegrowanego.

W wyniku rozpatrzenia obu zażaleń, postanowieniem z 29 czerwca 2023 r. nr SKO.60.40.2023 SKO utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone do WSA w Olsztynie przez Stowarzyszenie I. w S. (dalej: strona skarżąca), reprezentowane przez radcę prawnego. Strona skarżąca wniosła o uchylenie obu postanowień instancyjnych.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Sąd I instancji oddalając skargę w uzasadnieniu wyroku wskazał, że w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji prawidłowo uznały, że zakwestionowana we wniosku treść pozwolenia zintegrowanego nie budzi wątpliwości interpretacyjnych i nie wymaga wykładni. W powołanej we wniosku tabeli nr 27 pozwolenia zintegrowanego wskazano rodzaj i masę odpadów przewidywanych do przetwarzania oraz powstających w procesie przetwarzania R3. Podano w niej: "odpad w postaci pyłu ze szlifowania płyt wiórowych 14000 s.m. MG/rok". Treść ta jest jednoznaczna w swym brzmieniu. Informacje jakich żądał wnioskodawca w związku z tym zapisem są zupełnie treściowo różne od zapisu, który strona skarżąca wskazała jako budzący wątpliwości. Udzielenie odpowiedzi na zadane pytania wymagałoby podania odmiennej jakościowo informacji, która zdaniem strony skarżącej powinna zostać zawarta w pozwoleniu zintegrowanym. W rzeczywistości, jak zasadnie przyjęły organy orzekające, prowadziłoby to do uzupełnienia pozwolenia zintegrowanego o nowe treści. Działanie takie wykraczałoby poza tryb postępowania unormowanego w art. 113 § 2 k.p.a. Przepis ten zezwala ściśle na wyjaśnienie konkretnej treści decyzji, która budzi wątpliwości, jednak nie co do słuszności, celowości, czy legalności zapisu, ale wyłącznie co do rozumienia użytych sformułowań.

W skardze kasacyjnej Stowarzyszenie E. w B., reprezentowane przez r.pr., na podstawie art. 173 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej "p.p.s.a.):

I. Zaskarżyło w całości wyrok Sądu I instancji.

II. Na podstawie art. 176 § 1 w zw. z art. 185 § 1 oraz w zw. z art. 188 p.p.s.a.:

a) wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a. przez uchylenie w całości postanowienia SKO z 29 czerwca 2023 r. (SKO.60.40.2023), jak również uchylenie utrzymanego postanowieniem SKO postanowienia Starosty Olsztyńskiego z 25 kwietnia 2023 r., znak [...], tudzież orzeczenie o kosztach sądowych, w tym zastępstwa radcowskiego według norm prawem przewidzianych;

b) ewentualnie wniesiono o uchylenie przedmiotowego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Olsztynie;

c) wniesiono o zasądzenie na podstawie art. 203 pkt. 1 p.p.s.a., kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, według norm prawem przepisanych;

d) na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. nie wniesiono o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

III. Skargę kasacyjną oparto na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 punkt 2 p.p.s.a):

a) art. 151 p.p.s.a (poprzez jego zastosowanie) oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a (przez ich niezastosowanie) w zw. z art. 113 § 2 k.p.a. w ten sposób, że WSA w Olsztynie oddalił skargę na zaskarżone postanowienie:

(a) pomimo istnienia podstaw do uwzględnienia skargi ze względu na naruszenie przez Starostę, a następnie SKO art. 113 § 2 k.p.a. wyrażające się w uznaniu, że zakwestionowana we wniosku treść pozwolenia zintegrowanego nie budzi wątpliwości interpretacyjnych i nie wymaga wykładni, podczas gdy wyjaśnienie wątpliwości obejmuje nie tylko uchybienia językowe, ale również uchybienia w zakresie spójności jej treści (wewnętrznej koherencji), czego dotyczył wniosek, a czego niedostrzeżenie przez organy administracji stanowiło podstawę do uchylenia postanowień organów obydwu instancji;

b) art. 151 p.p.s.a (przez jego zastosowanie) oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. (przez jego niezastosowanie) w zw. z art. 7 i 77 § 1 w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. w ten sposób, że WSA w Olsztynie oddalił skargę na zaskarżone postanowienie SKO pomimo istnienia podstaw do uwzględnienia skargi ze względu na naruszenie przez SKO art. 7 i 77 § 1 w związku z art. 124 § 2 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a., co się wyraża zaniechaniem przez SKO przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zarzutów zażalenia oraz zaniechaniem dokonania subsumpcji i poprzestaniem na abstrakcyjnych oraz ogólnych rozważaniach dotyczących instytucji wyjaśnienia wątpliwości, co jednocześnie stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania wyartykułowanej w art. 15 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że instytucja wyjaśnienia ma szerszy zakres. Obejmuje ona bowiem również uchybienia w zakresie spójności treści decyzji (wewnętrznej koherencji). Wniosek w niniejszej sprawie zmierzał w istocie rzeczy do wyjaśnienia w odniesieniu do wewnętrznej spójności treści decyzji. Mianowicie przedmiotem wniosku jest postanowienie zawarte w treści tabeli nr 27 pozwolenia zintegrowanego (decyzji Starosty Olsztyńskiego z 24 czerwca 2019 r., znak [...]).

Zdaniem skarżącego kasacyjnie, wyjaśnienie podnoszonych wątpliwości nie wykracza poza tryb wynikający z art. 113 § 2 k.p.a. Stowarzyszenie nie oczekuje bowiem ustalenia nowego (uzupełnionego) stanu faktycznego, czy też wprowadzania nowych treści wynikających z rozumowań inferencyjnych, ale wyjaśnienia treści, która w pozwoleniu zintegrowanym powinna być zamieszczona. Jeżeli zaś tych informacji nie ma (choć zdaniem Stowarzyszenia powinny być) to Starosta powinien wprost wskazać, że wydana przez niego decyzja nie zawiera takich informacji.

Według Stowarzyszenia, w cytowanej tabeli jako odpady, z których mają powstawać "wtórnie" kolejne odpady są wymienione płyty wiórowe, które zdaniem Stowarzyszenia, nie są odpadem. Jeżeli jednak są to wymaga to wyjaśnienia.

W piśmie z 8 listopada 2024 r. uczestniczka postępowania E. B. sp. z o.o. z siedzibą w B., reprezentowana przez r.pr. i adw. przedstawiła odpowiedź na skargę kasacyjną w której wniesiono:

I. o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, stosownie do art. 184 p.p.s.a.

II. wniesiono o rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie na zasadzie art. 182 § 2 p.p.s.a.

W piśmie z 2 stycznia 2026 r. uczestniczka E. B. sp. z o.o. z siedzibą w B. podtrzymała wniosek o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, że nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się odpowiedzi na pytania, czy Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 113 § 2 k.p.a. w okolicznościach tej sprawy w związku z żądaniem strony dotyczącym wyjaśnienia treści, w odniesieniu do tabeli nr 27 pozwolenia zintegrowanego "1. W trakcie przetwarzania jakiego odpadu powstawać ma «odpad w postaci pyłu ze szlifowania płyt wiórowych» w ilości 14 000 Mg s.m./rok 2. Jaka ilość przetwarzanego odpadu spowoduje powstawanie «odpadu» w postaci pyłu ze szlifowania płyt wiórowych w ilości 14 000 Mg s.m./rok?" oraz czy wniosek strony może być podstawą do zastosowania art. 113 § 2 k.p.a.?

Nie są zasadne zarzuty przedstawione w pkt III. a) i b) petitum skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 151 p.p.s.a (przez jego zastosowanie) oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a., przez ich niezastosowanie w zw. z art. 113 § 2 k.p.a. oraz dotyczące naruszenia art. 151 p.p.s.a (przez jego zastosowanie) oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. (przez jego niezastosowanie) w zw. z art. 7 i 77 § 1 w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. w ten sposób, że WSA w Olsztynie oddalił skargę na zaskarżone postanowienie SKO pomimo istnienia podstaw do uwzględnienia skargi ze względu na naruszenie przez SKO art. 7 i 77 § 1 w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a., co się wyraża zaniechaniem przez SKO przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zarzutów zażalenia oraz zaniechaniem dokonania subsumpcji i poprzestaniem na abstrakcyjnych i ogólnych rozważaniach dotyczących wyjaśnienia wątpliwości, co jednocześnie stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania wyartykułowanej w art. 15 k.p.a.

Odnosząc się do tych zarzutów oraz ich uzasadnienia wskazać należy, że w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 113 § 2 k.p.a. organ ma tylko obowiązek określić żądanie strony i dokonać jego konfrontacji z treścią wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, którego wyjaśnienia domaga się strona, zmierzając do oceny czy decyzja zawiera niejasności. Wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji nie może natomiast stanowić konkurencji, ani alternatywy dla określenia praw i obowiązków strony na podstawie prawa materialnego, bądź też dokonywać ustaleń poza treścią decyzji. Na drodze stosowania instytucji wyjaśnienia treści decyzji nie można osiągnąć uzupełnienia treści decyzji czy też jej poprawienia, nie można zmieniać decyzji, nie można dokonywać nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego. Przyjmuje się też w orzecznictwie, że wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji odnosi się wyłącznie do tego, co stanowiło treść decyzji w chwili jej wydania i nie wprowadza jakichkolwiek nowych treści (wyrok NSA z 25 listopada 2022 r., sygn. akt II GSK 1065/19). Nie jest dopuszczalne zastosowanie trybu wykładni do wprowadzenia do treści rozstrzygnięcia elementu, którego w decyzji rozstrzygającej sprawę brak (por. wyrok NSA z 18 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 912/18).

Sąd I instancji zasadnie wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji prawidłowo uznały, że zakwestionowana we wniosku treść pozwolenia zintegrowanego nie budzi wątpliwości interpretacyjnych i nie wymaga wykładni. W powołanej we wniosku tabeli nr 27 pozwolenia zintegrowanego wskazano rodzaj i masę odpadów przewidywanych do przetwarzania oraz powstających w procesie przetwarzania R3. Podano w niej: "odpad w postaci pyłu ze szlifowania płyt wiórowych 14000 s.m. MG/rok". Treść ta jest jednoznaczna w swym brzmieniu. Ma rację Sąd I instancji, że informacje jakich żądał wnioskodawca w związku z tym zapisem, tj. 1. "W trakcie przetwarzania jakiego odpadu powstać ma "odpad w postaci pyłu ze szlifowania płyt wiórowych 14000 s.m. MG/rok?"; 2. Jaka ilość przetwarzanego odpadu spowoduje powstanie "odpadu w postaci pyłu ze szlifowania płyt wiórowych 14000 s.m. MG/rok?", są zupełnie treściowo różne od treści, której strona skarżąca wskazała jako budząca wątpliwości. Udzielenie odpowiedzi na zadane pytania wymagałoby podania odmiennej jakościowo informacji, która zdaniem strony skarżącej powinna zostać zawarta w pozwoleniu zintegrowanym. W trafnej ocenie Sądu I instancji, prowadziłoby to do uzupełnienia pozwolenia zintegrowanego o nowe treści. Działanie takie wykraczałoby poza tryb postępowania unormowanego w art. 113 § 2 k.p.a.

Wniosek w niniejszej sprawie nie zmierzał w istocie rzeczy do wyjaśnienia treści decyzji zawartej w tabeli nr 27 pozwolenia zintegrowanego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w tym składzie, wniosek Stowarzyszenia oraz jego uzasadnienie miał na celu dokonanie nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, a także prowadził do merytorycznych zmian rozstrzygnięcia. Wykładnia decyzji, o jakiej mowa w art. 113 § 2 k.p.a., której żądało Stowarzyszenie nie prowadziła do usunięcia niejasności co do treści decyzji administracyjnej (treść tabeli nr 27 pozwolenia zintegrowanego). Stowarzyszenie nie wykazało w jakim zakresie jest ona niejednoznaczna i dotknięta zawiłością, utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 21) ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 701 ze zm., dalej: u.o.), przetwarzanie oznacza procesy odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie. Według art. 33 ust. 1 u.o., posiadacz odpadów jest obowiązany do postępowania z odpadami w sposób zgodny z zasadami gospodarki odpadami, o których mowa w art. 16-31, w tym do prowadzenia procesów przetwarzania odpadów w taki sposób, aby procesy te oraz powstające w ich wyniku odpady nie stwarzały zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz dla środowiska, a także w sposób zgodny z przepisami o ochronie środowiska i planami gospodarki odpadami.

Skoro wniosek skarżącego Stowarzyszenia nie dotyczył usunięcia niejednoznaczności dotyczących treści tabeli nr 27 pozwolenia zintegrowanego w zakresie przetwarzania odpadów oraz zawiłości, utrudniającej ustalenie sensu rozstrzygnięcia decyzji, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że orzekające w sprawie organy nie naruszyły treści art. 113 § 2 k.p.a.

Sąd I instancji ocenił, czy orzekające organy zgodnie z art. 113 § 2 k.p.a., prawidłowo wykonały obowiązek określenia żądania zawartego we wniosku Stowarzyszenia, w którym Stowarzyszenie zwróciło się do Starosty Olsztyńskiego o wyjaśnienie zapisu zawartego w tabeli nr 27 pozwolenia zintegrowanego nr [...] z 24 czerwca 2019 r., zatytułowanej: "Rodzaj i masa odpadów przewidywanych do przetwarzania oraz powstających w procesie przetwarzania R3" poprzez udzielenie odpowiedzi na pytania: 1. W trakcie przetwarzania jakiego odpadu powstać ma "odpad w postaci pyłu ze szlifowania płyt wiórowych" w ilości 14 000 Mg s.m./rok? 2. Jaka ilość przetwarzanego odpadu spowoduje powstanie "odpadu w postaci pyłu ze szlifowania płyt wiórowych" w ilości 14 000 Mg s.m./rok?

Orzekające w sprawie organy dokonały konfrontacji treści wniosku Stowarzyszenia z treścią wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, którego wyjaśnienia domaga się strona, zmierzając do oceny, czy decyzja zawiera niejasności.

Złożony przez Stowarzyszenie wniosek nie był ograniczony wyłącznie do wyjaśnienia stronie zgłaszanych wątpliwości co do użytych w decyzji wyrażeń, słów niejasnych sformułowań bądź zastosowanych skrótów utrudniających ustalenie sensu pozwolenia zintegrowanego w zakresie przedstawionym w tabeli nr 27 tej decyzji.

Zgodnie z art. 113 § 2 k.p.a., wyjaśnienie w drodze postanowienia wątpliwości co do treści decyzji powinno mieć na celu uczynienie treści decyzji zrozumiałym. Wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji jest obowiązkiem organu administracji, który ją wydał i posiada najlepszą wiedzę o rozumieniu jej treści. Wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji powinno polegać na ujawnieniu istoty tej decyzji. Ujawnienie przez organ istoty decyzji powinno odnosić się do struktury wewnętrznej decyzji oraz jej uzasadnienia. Charakterystyka wyjaśnienia wątpliwości co treści decyzji musi odbywać się z uwzględnieniem charakteru prawnego tej decyzji. Żądanie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji musi uwzględniać istotę decyzji, podstawę prawną jej wydania, stan faktyczny w którym została wydana, przyczynę jej wydania, funkcję decyzji oraz strukturę decyzji.

Należy pamiętać, że zasadniczą funkcją art. 113 § 2 k.p.a. powinno być dążenie do zachowania jedności brzmienia i znaczenia treści decyzji. W piśmiennictwie wskazano, że "Wyjaśniając jakąś czynność (lub jej wytwór (...) w taki sposób postępuje się następująco: (a) przyjmuje się zasadę racjonalności głoszącą, że ktoś, kto uznaje niesprzeczny system wiedzy i ma określone preferencje; wybiera spośród możliwych do podjęcia czynności tę, która prowadzi do stanu rzeczy najbardziej preferowanego; przyjmuje się określone przesłanki dotyczące (b) wiedzy określonej osoby w danym czasie, (c) jej preferencji w tym czasie; z przesłanek (a) – (c) wyprowadza się zdanie wyjaśniające, głoszące, że owa osoba postąpiła tak a tak" (zob. L. Nowak, Interpretacja prawnicza. Studium z metodologii prawoznawstwa, Warszawa 1973, s. 25).

Nie można zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że Sąd I instancji oddalając skargę naruszył art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. (przez jego niezastosowanie), które to naruszenie ma charakter wynikowy w stosunku do naruszenia przez SKO art. 7, 77 § 1 w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. W skardze Stowarzyszenie zarzuciło, że SKO w Olsztynie nie przedstawiało zarzutów zażalenia oraz w ogóle nie dokonało subsumpcji skupiając się na abstrakcyjnych i ogólnych rozważaniach dotyczących instytucji wyjaśnienia wątpliwości.

Sąd I instancji odniósł się do tego zarzutu. Sąd I instancji na str. 4 uzasadnienia wskazał, że "Zgodzić należy się z organami orzekającym, że żądanie zawarte we wniosku wykraczało poza dyspozycję art. 113 § 2 k.p.a. i z tego powodu nie mogło zostać uwzględnione".

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną uznając, że nie ma usprawiedliwionych podstaw.