Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędziowie: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia del. WSA Arkadiusz Windak (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Łukasz Sielanko po rozpoznaniu w dniu 16 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G.U. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 1092/24 w sprawie ze skargi G.U. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 6 maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od G.U. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 4 lutego 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 1092/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi G.U. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z 6 maja 2024 r. nr [...]

w przedmiocie zwolnienia ze służby, oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z 25 października 2023 r. postawiono G.U. zarzuty, że jako funkcjonariusz Policji, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i osobistej poprzez uzyskanie fałszywej dokumentacji niezbędnej do wystąpienia o wypłatę świadczenia z tytułu inwalidztwa związanego z pełnioną służbą i fałszywego zaświadczenia o czasowej niezdolności do pracy, w związku z funkcją publiczną pełnioną przez lekarza medycyny - specjalistę psychiatrę (...), wręczył mu korzyść majątkową w postaci banknotu o nominale 50 zł, by skłonić go do poświadczenia nieprawdy w karcie zdrowia pacjenta odnośnie do zdiagnozowania zaburzeń psychicznych uwarunkowanych pracą w Policji, podczas gdy w rzeczywistości w trakcie wizyty terapeutycznej lekarz nie przeprowadził badania stanu jego zdrowia, ani nie podjął czynności terapeutycznych opisanych w karcie pacjenta w rubryce "przebieg choroby i zalecenia", tj. o czyn z art. 229 § 3 k.k. w zb. z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

W dniu 15 stycznia 2024 r. pełnomocnik skarżącego zapoznał się z materiałem dowodowym i złożył do akt sprawy pismo, w którym wniósł o dopuszczenie dowodów z zeznań świadków na okoliczność przebiegu służby skarżącego, akt osobowych skarżącego i wydanie opinii o przebiegu służby na okoliczność, że ważny interes służby nie przemawia za zwolnieniem go ze służby oraz o zwrócenie się do Wójta Gminy P. o udzielenie informacji na temat jego pracy w Policji i przesłuchanie skarżącego na okoliczności, że kierowane w stosunku do niego zarzuty nie mają uzasadnienia.

Rozkazem personalnym z 30 stycznia 2024 r. nr 241 Komendant Wojewódzki Policji w Rzeszowie, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i art. 45 ust. 1 w zw. z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, zwolnił G.U. ze służby w Policji z dniem 29 lutego 2024 r. Decyzji tej został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Organ nie znalazł podstaw do przeprowadzenia zawnioskowanych dowodów.

W wyniku złożonego odwołania Komendant Główny Policji, rozkazem personalnym z 6 maja 2024 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 735 ze zm.), utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji.

Organ II instancji wskazał, że już samo podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowanie karalne naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Policjant, któremu przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Stąd też jego pozostawanie w służbie narusza ważny interes służby. Komendant Główny Policji stwierdził, że zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym. Organ uznał, że zgromadzona w sprawie dokumentacja stanowiła wystarczający materiał do ustalenia okoliczności istotnych dla tego postępowania i pozwalający na jego merytoryczne zakończenie. Podkreślił, że organ I instancji nie badał zasadności zarzutu zawartego w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów, gdyż to Prokurator ocenił, że okoliczności sprawy, jak również wartość zgromadzonego materiału dowodowego, są wystarczające do wydania postanowienia.

G.U., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższy rozkaz personalny, zarzucając organowi naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Skarżący wniósł o zwrócenie się przez Sąd do KPP w M. o udostępnienie akt osobowych i do Prokuratury Regionalnej w L. o udostępnienie akt sprawy karnej, a także o dopuszczenie dowodów z opinii Komendanta Komisariatu Policji w T. z 12 lutego 2024 r. oraz opinii Wójta Gminy P. z 12 lutego 2024 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę stwierdził, że istota sprawy sprowadzała się do ustalenia, czy w realiach faktycznych sprawy istniał ważny interes służby uzasadniający zwolnienie G.U. ze służby w Policji w trybie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Sąd powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 19 października 2004 r. sygn. akt K 1/04 (publ. OTK-A 2004/9/93), w którym orzeczono, że przy odczytywaniu treści określenia "ważny interes służby" należy sięgnąć do przepisów określających cele i zadania Policji oraz szczególny status policjantów. Sąd I instancji zaznaczył, że służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Wprowadzenie tego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami jakie formacja ta ma realizować. Policja ma gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem, stąd osoby egzekwujące przestrzeganie prawa same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny to być zatem osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące zasady współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji).

Sąd Wojewódzki stwierdził, że przesłanka zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco wykazana. Okolicznością niesporną jest, że na skutek postanowienia Prokuratora z 25 października 2023 r. (sygn. akt 2005-4.Ds.42.2023) skarżący stanął pod zarzutem popełnienia przestępstwa z art. 229 § 3 k.k. w zbiegu z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (k. 25 akt admin.). Ponadto, postanowieniem z 23 listopada 2023 r. Prokurator zastosował wobec skarżącego środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych do 30 kwietnia 2024 r.

W ocenie Sądu I instancji, funkcjonariusz przestał legitymować się przymiotem "nieposzlakowanej opinii", utracił więc atrybut konieczny do pozostania w służbie. Sąd uznał za niezasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i podkreślił, że samo objęcie policjanta przez prokuratora zarzutem dotyczącym popełnienia przestępstwa sprawia, iż traci on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się z pracą w organach ścigania. Zdaniem tego Sądu, na ocenę tą nie może mieć wpływu okoliczność, że przed postawieniem zarzutów w postępowaniu karnym policjant był cenionym i zaangażowanym w służbę funkcjonariuszem.

W ocenie Sądu I instancji, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania. Skarżący czynnie uczestniczył w postępowaniu administracyjnym, o którym został prawidłowo zawiadomiony. Organ I instancji wyjaśnił z jakich względów odmówił przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącego dowodów.

Sąd I instancji nie znalazł podstaw do przeprowadzenia dowodów złożonych w skardze w oparciu o art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że akta osobowe, z którymi zapoznał się z urzędu, stanowią część akt postępowania. Nadto, nie powziął wątpliwości co do trafności rozstrzygnięcia, które wymagałyby przeprowadzenia pozostałych wnioskowanych dowodów.

G.U., reprezentowany przez pełnomocnika, zaskarżając opisany wyżej wyrok w całości, w skardze kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji:

1) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez niewłaściwe zastosowanie i w rezultacie oddalenie skargi, w sytuacji, w której zwolnienie ze służby nastąpiło w sposób dowolny i arbitralny, przy niewykazaniu przez organy, by w realiach sprawy faktycznie zaistniały udowodnione podstawy dla stwierdzenia, że w interesie służby leży zwolnienie go ze służby;

2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 3 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie przez WSA w Warszawie niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej i oddalenie skargi, pomimo że Komendant Główny Policji nienależycie rozważył zarzuty zawarte w odwołaniu, akceptując brak wyczerpującego zebrania dowodów, w tym uniemożliwienie osobistego wypowiedzenia się co do dowodów zebranych w sprawie i przedstawienia dowodów przeciwnych, a także odstąpienie od zgromadzenia wnioskowanych dowodów oraz powielając wadliwą ocenę dowodów organu I instancji, co pozbawiło go ochrony praw, zgodnie z zasadami prawidłowego i rzetelnego postępowania oraz uchybiło zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa poprzez niesłuszne udzielenie prymatu interesowi ogólnemu ponad słuszny jego interes.

Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie na etapie postępowania kasacyjnego dowodów uzupełniających z dokumentów w postaci akt sprawy karnej o sygn. akt 2005-4.Ds.42.2023 w celu ustalenia na podstawie jakich dowodów został postawiony mu przez oskarżyciela publicznego zarzut popełnienia czynu zabronionego określonego w art. 229 § 3 k.k.

Na podstawie art. 185 § 1 i 2 p.p.s.a. kasator wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu, ewentualnie, na podstawie art. 188 p.p.s.a., o uchylenie w całości wyroku oraz rozkazów personalnych. Wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego za obie instancje i o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Według skarżącego kasacyjnie, nie można zgodzić się z ustaleniami Sądu I instancji jakoby samo postawienie funkcjonariusza Policji w stan podejrzenia na gruncie postępowania karnego obligowało przełożonego do zwolnienia policjanta ze służby ze względu na "ważny interes służby". Taki stan rzeczy przesądzałby niejako o winie jeszcze przed wydaniem wobec niego prawomocnego wyroku skazującego, co stoi w jawnej sprzeczności z zasadą domniemania niewinności, stypizowaną w art. 5 § 1 k.p.k. Zasada ta znajduje odzwierciedlenie również w innych aktach prawnych - art. 42 ust. 3 Konstytucji RP i art. 135g ust. 2 ustawy o Policji. Sąd I instancji winien podjąć się analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie karnej pod kątem ustalenia tego, czy istnieją jakiekolwiek dowody mające świadczyć o sprawstwie. Natomiast organ powinien także wykazać, że dalsza służba w Policji naruszać będzie dobro służby, a zawieszenie go w czynnościach służbowych nie ochroni tego dobra służby w sposób dostateczny. Organy oraz Sąd I instancji w żaden sposób nie zweryfikowały okoliczności i nie przeprowadziły dowodów świadczących na jego korzyść uznając, że dowody te nie są istotne dla rozpatrzenia sprawy. Oddalając wszystkie wnioski dowodowe doszło do sytuacji, w której skarżący nie mógł przedstawić swojego stanowiska w toku prowadzonego postępowania, czy też wykazać tego, że zwolnienie go ze służby było błędem.

Skarżący kasacyjnie podniósł, że Sąd I instancji nie wskazał konkretnie w jaki sposób charakter zarzutu miałby wpływać w sposób niekorzystny i demoralizujący na innych policjantów, czy też w jaki sposób fakt ten może doprowadzić do rozluźnienia dyscypliny służbowej wśród funkcjonariuszy. Okoliczność ta została poruszona w treści skargi, jednakże Sąd Wojewódzki nie udzielił odpowiedzi na to pytanie.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji zapomniał o tym, że zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa dotyczy nie tylko ogółu obywateli, ale również jego. Sąd I instancji w sposób nieprawidłowy uznał, że rozkaz personalny spełnia wymogi wskazane w art. 108 § 1 k.p.a. Zgodnie z argumentacją przedstawioną powyżej, nie wystąpiły przesłanki do niezwłocznego usunięcia go od pełnienia obowiązków funkcjonariusza Policji, gdyż jego osoba nie wpłynie w sposób negatywny, czy to na strukturę Policji, czy też na sam odbiór Policji wśród społeczeństwa.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, zwanej dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej. W tej sprawie oparte one zostały na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a.

Co do zasady, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jednakże w rozpoznawanej sprawie zarzuty procesowe w sposób bezpośredni wiążą się z zarzutami naruszenia przez Sąd Wojewódzki prawa materialnego, stąd zarzuty kasacyjne zostały rozpoznane łącznie.

Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r. poz. 145), policjanta można zwolnić ze służby w przypadku gdy wymaga tego ważny interes służby. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rozwiązanie stosunku służbowego na podstawie tego przepisu wymaga wykazania, że było ono konieczne z uwagi na "ważny interes służby". Wprawdzie ustawa o Policji nie definiuje tego pojęcia, to przy odkodowaniu terminu "ważnego interesu służby" należy sięgnąć do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz rozważyć szczególny status funkcjonariuszy tej formacji (zob. wyrok NSA z 23 lipca 2025 r. sygn. akt III OSK 446/25).

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl ust. 2 art. 1 ustawy o Policji, należy między innymi ochrona mienia oraz życia i zdrowia ludzi, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ponadto zapobieganie łamaniu prawa, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tak istotnych zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych.

Wartości, które powinny cechować policjanta zostały ujęte w rocie ślubowania, którą składa się przed przystąpieniem do służby w Policji (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji). Każdy policjant winien mieć świadomość, że zobowiązał się, m.in. pilnie przestrzegać prawa, dyscypliny służbowej, strzec tajemnic związanych ze służbą, honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej.

Nadto, służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii, co statuuje przepis art. 25 ust. 1 ustawy o Policji.

Ze względu na ustawowe cele i zadania Policji nie ulega wątpliwości, że w interesie policyjnej służby leży, aby względem funkcjonariusza Policji nie występowały jakiekolwiek wątpliwości co do zdolności do prawidłowego wykonywania powierzonych obowiązków służbowych.

Na aprobatę zasługuje pogląd Sądu Wojewódzkiego oraz organów Policji, że każdy funkcjonariusz, aby móc skutecznie i w zgodzie z powyższymi postulatami wykonywać swoje obowiązki służbowe, musi pozostawać poza wszelkimi podejrzeniami o jakiekolwiek zachowania sprzeczne z prawem. Skoro Policja ma zabezpieczać i gwarantować porządek prawny, to jej funkcjonariusze, egzekwujący od obywateli przestrzeganie prawa, sami to prawo powinni respektować.

W rozpoznawanej sprawie podstawą faktyczną podjęcia decyzji o zwolnieniu skarżącego kasacyjnie ze służby w Policji była okoliczność przedstawienia mu prokuratorskich zarzutów (postanowienie z 25 października 2023 r.), że jako funkcjonariusz Policji, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i osobistej poprzez uzyskanie fałszywej dokumentacji niezbędnej do wystąpienia o wypłatę świadczenia z tytułu inwalidztwa związanego z pełnioną służbą i fałszywego zaświadczenia o czasowej niezdolności do pracy, w związku z funkcją publiczną pełnioną przez lekarza medycyny - specjalistę psychiatrę (...), wręczył mu korzyść majątkową w postaci banknotu o nominale 50 zł, by skłonić go do poświadczenia nieprawdy w karcie zdrowia pacjenta odnośnie do zdiagnozowania zaburzeń psychicznych uwarunkowanych pracą w Policji, podczas gdy w rzeczywistości w trakcie wizyty terapeutycznej lekarz nie przeprowadził badania stanu jego zdrowia, ani nie podjął czynności terapeutycznych opisanych w karcie pacjenta w rubryce "przebieg choroby i zalecenia", tj. o czyn z art. 229 § 3 k.k. w zbiegu z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Sąd I instancji trafnie zwrócił również uwagę na okoliczność, że postanowieniem z 23 listopada 2023 r. Prokurator zastosował wobec skarżącego kasacyjnie środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych. Prokurator powołał się na zebrane środki dowodowe, wskazując na przesłanki uzasadniające zabezpieczenie dalszego losu śledztwa poprzez stosowne środki zapobiegawcze o charakterze wolnościowym (k. 27 akt admin.).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd Wojewódzki właściwie uznał, że zebrany przez organy materiał dowodowy oraz jego ocena przedstawiona w uzasadnieniu rozkazów personalnych pozwalała na zwolnienie skarżącego kasacyjnie ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Prawidłowe jest przy tym stanowisko Sądu Wojewódzkiego, że już samo podejrzenie popełnienia przez funkcjonariusza Policji przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, uprawnia do stwierdzenia, że funkcjonariusz utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, o której mowa w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji.

Przestępstwo, którego popełnienie zarzucił skarżącemu kasacyjnie Prokurator, nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby, o których mowa w rocie ślubowania policjanta. Fakt skierowania przeciwko skarżącemu kasacyjnie zarzutów popełnienia opisanego czynu stoi w sprzeczności do etosu zawodu policjanta, który ma stać na straży porządku publicznego. Okoliczności te pozwalały na uznanie, że skarżący kasacyjnie utracił przymiot konieczny do pozostania w szeregach Policji, a w związku z tym zwolnienie go ze służby, z uwagi na jej ważny interes, było uzasadnione.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sprawie została wykazana nadrzędność interesu społecznego, tożsamego z interesem służby, nad słusznym interesem skarżącego. Uzyskanie przez funkcjonariusza statusu podejrzanego ma niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz nie sprzyja budowaniu autorytetu tej formacji i pełniących w niej służbę policjantów. Zaistniała sytuacja uzasadnia zastrzeżenia organów Policji co do zdolności skarżącego kasacyjnie do pełnienia służby.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za chybione uwagi autora skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji winien był skonkretyzować w jaki sposób charakter zarzutów, pod którymi stanął skarżący kasacyjnie, miałby wpływać w sposób niekorzystny i demoralizujący na innych policjantów. Dla zwolnienia funkcjonariusza w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji wykazanie tego rodzaju przesłanek nie jest elementem niezbędnym.

Zwrócić należy uwagę, że istotne dla sprawy okoliczności zostały ustalone w oparciu o dokumenty urzędowe jakim są postanowienia Prokuratury Regionalnej w Lublinie o przedstawieniu zarzutów karnych i o zastosowaniu środka zabezpieczającego. Przy tym organy Policji, czy też sądy administracyjne, nie są uprawnione do dokonywania ustaleń w zakresie możliwości przypisania podejrzanemu lub obwinionemu policjantowi winy, a tym bardziej do przeprowadzania jakiegokolwiek postępowania dowodowego w tym zakresie. Z tego względu również Sąd Wojewódzki nie mógł w ramach kontroli legalności zaskarżonego rozkazu personalnego weryfikować dowodów zgromadzonych w postępowaniu karnym, ani tym bardziej podważać wyników śledztwa i zasadności wydanych w postępowaniu przygotowawczym postanowień. Oczekiwania skarżącego kasacyjnie wyrażane w formie wniosków o przeprowadzenie dodatkowego, uzupełniającego postępowania dowodowego nie zasługiwały na akceptację. Z tego względu oddaleniu podlegał również złożony w postępowaniu kasacyjnym wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów w postaci akt sprawy karnej sygn. akt 2005-4.Ds.42.2023 w celu ustalenia na podstawie jakich dowodów został postawiony skarżącemu kasacyjnie zarzut popełnienia czynu zabronionego, określonego w art. 229 § 3 k.k.

Naczelny Sąd Administracyjny jako nieuprawniony ocenił zarzut skargi kasacyjnej, jakoby nieuwzględnienie przez organ Policji i Sąd Wojewódzki wniosków dowodowych pozbawiło skarżącego możliwości obrony swoich praw. Zasadnie zauważył Sąd I instancji, że skarżący skutecznie skorzystał w postępowaniu z uprawnienia wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a., zaś oceniając materiał dowodowy trafnie przyjął, że był on wystarczający do podjęcia kwestionowanego rozkazu, wobec faktu postawienia skarżącemu zarzutu w postępowaniu karnym.

Prawidłowo wskazał również Sąd Wojewódzki, że nienaganne wypełnianie obowiązków służbowych i etyczna postawa moralna funkcjonariusza Policji powinny być standardem, a nie przeciwwagą dla podejrzenia o zachowania sprzeczne z prawem. Posiadanie przez skarżącego kasacyjnie pozytywnych opinii odnośnie jego dotychczasowego zaangażowania w pracę lub życie społeczne nie miało wpływu na wynik sprawy wobec zasadnego uznania, że na dzień orzekania przez organy Policji skarżący nie legitymował się nieposzlakowaną opinią.

Wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia tej sprawy, możliwe do przeprowadzenia i oceny przez organy Policji zostały wyjaśnione. Zatem oddalenie wniosków dowodowych skarżącego nie stanowiło uchybienia proceduralnego i nie uniemożliwiało mu obrony swych praw. Skarżący w toku prowadzonego postępowania przed organem I oraz II instancji miał prawo składać wyjaśnienia, również w formie pisemnej, bez ograniczenia, nawet jeśli organy nie widziały konieczności przesłuchania go w charakterze strony.

Z podanych wyżej przyczyn za niezasadny należało uznać zarzut kasacyjny dotyczący naruszenie przez Sąd Wojewódzki art. 3 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd Wojewódzki dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonego rozkazu personalnego przyjmując, że kluczowe okoliczności sprawy zostały ustalone w sposób niewadliwy, uzasadniający zastosowanie w sprawie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Z tego powodu również zarzut skargi kasacyjnej naruszenia ww. przepisu prawa materialnego nie zasługiwał na uwzględnienie.

Postępowanie w sprawie zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie jest formalnie zależne od postępowania karnego, którego ewentualny wynik skazujący obligowałby organ do rozwiązania stosunku służbowego w oparciu o przepis art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji. Zwolnienie policjanta ze służby ze względu na ważny interes służby może być uzasadnione utratą przez niego nieposzlakowanej opinii na skutek postawienia mu zarzutów karnych. W takich okolicznościach zwolnienie funkcjonariusza jest dopuszczalne przed zakończeniem względem niego postępowania karnego w sprawie zarzucanego mu przestępstwa. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie, w niniejszej sprawie nie było konieczne wykazanie mu winy w rozumieniu prawa karnego (por. wyrok NSA z 4 grudnia 2018 r. sygn. I OSK 1735/18). Dlatego powoływanie się przez skarżącego kasacyjnie w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji na zasadę domniemania niewinności, o której mowa w art. 42 ust. 3 Konstytucji i w art. 5 § 1 k.p.k., nie mogło przynieść oczekiwanego skutku.

Z przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw w związku z czym orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął w oparciu o art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.