Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Protokolant Nikola Bartosik, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2026 r. sprawy ze skargi T. S.A. w M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 8 września 2025 r. nr BP.500.101.2024.1103.KA12 w przedmiocie kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z 8 września 2025 r., nr BP.500.101.2024.1103.KA12 Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD) uchylił decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego (dalej: [...]) nr [...] z dnia 8 kwietnia 2024 r. o nałożeniu kary pieniężnej na T. S.A. w M. (dalej: Spółka) w wysokości 25.000,00 (słownie: dwadzieścia pięć tysięcy) złotych i nałożył karę pieniężną w wysokości 25 000,00 (słownie: dwadzieścia pięć tysięcy) złotych.

Podstawą prawną wydanej decyzji był art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 z późn. zm.; dalej: kpa); art. 4 pkt 22, art. 7a, art. 14 ust. 1, art. 18b, art. 20, art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1539 z późn. zm., dalej: u.t.d.) , Ip. 1.5, Ip. 2.12, Ip. 5.6.3, Ip. 5.8.1, Ip. 5.8.2, Ip. 5.8.3, Ip. 5.11.1, Ip. 5.11.2, Ip. 5.11.3, Ip. 5.19, Ip. 6.2.1, Ip. 6.3.8, Ip. 6.3.14, Ip. 6.3.16 oraz Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d.; art. 4, art. 7, art. 8, art. 10 ust. 5 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 (Dz.U.UE.L. z 2006 nr.102 poz.1; dalej: rozporządzenie nr 561/2006); art. 23, art. 32, art. 33, art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz. Urz. UE.L Nr 60, str. 1; dalej: Rozporządzenie nr 165/2014); art. 1, art. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz. Urz. UE L Nr 249, str. 1; dalej: Rozporządzenie nr 2020/1054); art. 25, art. 26e ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców ( tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 220; dalej: u.cz.p.k.), art. 71, art. 81 i art. 82 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1251; dalej: p.r.d.).

Rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Na podstawie upoważnienia nr [...]

z dnia 10 lutego 2024 r. wystawionego przez [...] przeprowadzono kontrolę w siedzibie Spółki.

Do kontroli Spółka okazała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wydaną przez Prezydenta Miasta M. w dniu 12 sierpnia 2022r. z ważnością do dnia 11 sierpnia 2031r. oraz licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, wydaną przez Prezydenta Miasta M. w dniu 22 maja 2003r. z ważnością do dnia 21 maja 2032r.

Przedmiotem kontroli było przestrzeganie przez Spółkę obowiązków lub warunków przewozu drogowego wynikających z aktów prawnych wymienionych w art. 4 pkt 22 u.t.d.

Kontrolą objęto okres od dnia 14 lutego 2022 r. do dnia 14 lutego 2023 r.

Zgodnie z okazanymi dokumentami w okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli Spółka zatrudniała kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 50 do 250.

Ustalenia kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia 7 lutego 2024r.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego [...] decyzją nr [...] z dnia 8.04.2024r. nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 25.000,00 zł.

Od tej decyzji Spółka złożyła odwołanie.

Zarzuciła w nim naruszenie art. 46 ust. 3 oraz 55 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców poprzez przekroczenie czasu trwania czynności kontrolnych oraz w konsekwencji wadliwy charakter sporządzonego protokołu kontroli i wydanie na jego podstawie skarżonej decyzji.

Ponadto Spółka zarzuciła, że nie jest w stanie dociec, czy ukarane zostały wszelkie stwierdzone podczas kontroli naruszenia prawa, a obniżenie łącznie nałożonej kary pieniężnej było "proporcjonalne" dla każdego z nich, czy też ukarane zostały jedynie wybrane delikty, za które nałożono łączną karę równą 25.000 zł. W konsekwencji nie wie, które naruszenia stwierdzone w toku kontroli podlegają karze pieniężnej, które natomiast mimo ich stwierdzenia nie spowodowały nałożenia sankcji oraz strona nie jest w stanie ustalić, czy kary pieniężne dotyczą naruszenia oznaczonego w ostatniej kolumnie załącznika nr 3 do u.t.d. jako "NN".

Odnośnie stwierdzonych przypadków naruszenia Ip. 2.12 zał. nr 3 do u.t.d. Spółka zarzuciła, iż żadna z norm prawnych nie nakłada na przewoźnika wykonującego przewozy regularne na trasach do 50 km sporządzenia harmonogramu ani nakazującego jego przechowywanie.

Odnośnie stwierdzonych przypadków naruszenia Ip. 9.1 zał. nr 3 do u.t.d. Spółka zarzuciła, iż okresowe badanie techniczne nie przesądza o zdatności pojazdu do ruchu drogowego, w związku z czym stwierdzony stan faktyczny nie może być opisany jako ww. delikt. Poza tym organ I instancji nie wykazał, że danym pojazdem, w okresie kiedy nie posiadał aktualnych okresowych badań technicznych, wykonywane były jakiekolwiek przewozy.

Co do naruszenia Ip. 5.8 zał. nr 3 do u.t.d. Spółka podniosła, że wszystkie wskazane przypadki dotyczą kierowców wykonujących przewozy regularne na trasach do 50 km, zatem winni przestrzegać regulacji zapisanej w art. 14 ust. 2 i 3 u.cz.p.k. Kierowca może odbierać odpoczynki w wymiarze 24 godzin, przy zachowaniu warunku, iż towarzyszy to zmianie pory wykonywania pracy w związku z przejściem na inną zmianę, a właśnie takie sytuacje wystąpiły. Wobec tego zastosowanie znaleźć powinna norma opisana pod Ip. 6.3.5 lub Ip. 6.3.19 zał. nr 3 do u.t.d.

Zdaniem Spółki norma sankcjonująca Ip. 6.3.16 zał. nr 3 do u.t.d. nie może znaleźć zastosowania do ustalonych i udowodnionych okoliczności sprawy, bowiem organ kontrolny nie udowodnił, iż przedsiębiorca nie udostępnił danych, które uprzednio pobrał i przechowywał.

GITD po ponownej analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego uchylił decyzję [...] i nałożył karę pieniężną w wysokości 25 000, 00 (słownie: dwadzieścia pięć tysięcy) zł.

W pierwszej kolejności GITD w uzasadnieniu decyzji przedstawił treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawnych.

Wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Regulacja art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w sprawie.

Nie znajdzie zastosowania także art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez u.t.d. w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku.

Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale lVa k.p.a.

Odnośnie naruszenia polegającego na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a GITD stwierdził, że Spółka nie zgłosiła Prezydentowi Miasta M. o udzieleniu uprawnień R.M jako zarządzającego transportem. Za to naruszenie jest kara pieniężna wynosi 800 zł.

Ponadto Spółka nie zgłosiła w wymaganym terminie zmiany danych, o których mowa w art. 7a, a dotyczących 39 pojazdów (s. 9-14 zaskarżonej decyzji). Kara pieniężna wynosi zatem 39 x 800 zł = 31.200 zł. GITD za zasadne uznał więc nałożenie kary pieniężnej w wysokości 32.000,00 złotych za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.

Co do naruszenia polegającego na braku harmonogramu okresów pracy kierowcy obejmującego wszystkie okresy aktywności kierowcy - za każdego kierowcę; Ip. 2.12 załącznika nr 3 do u.t.d. analiza dokumentów w postaci okazanych 113 kart pracy kierowcy oraz danych udostępnionych przez publicznego transportu zbiorowego (ZTM) wykazała brak harmonogramu okresów pracy kierowcy (s. 14-27 zaskarżonej decyzji). Wobec tego kara pieniężna wynosi 113 x 2.000 zł = 226 000,00 zł. GITD uznał, że mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zasadne jest uchylenie kary pieniężnej w wysokości 422 000,00 złotych oraz nałożenie kary pieniężnej w wysokości 226 000,00zł za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 2.12 załącznika nr 3 do u.t.d.

Naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku; lp. 5.6 załącznika nr 3 do u.s.t.d stwierdził w jednym przypadku, kiedy to kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 4 minuty. Spółka podczas kontroli nie okazała dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Z to naruszenie kara pieniężna wynosi 350 zł., co wynika z Ip. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d. (s. 28 zaskarżonej decyzji).

Co do naruszenia polegającego na skróceniu regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone tj. lp. 5.8 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD odstąpił od interpretacji "tygodnia" jako sztywnego okresu zawierającego się pomiędzy godziną 00.00 w poniedziałek, a godziną 24.00 w niedzielę. Po przeprowadzeniu ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego GITD odstąpił od nałożenia kary pieniężnej na Spółkę za to naruszenie w sytuacjach określonych pod lp.1-48, 51- 68, s. 29-43 zaskarżonej decyzji). Wobec tego uznał za uzasadnione uchylenie kary pieniężnej w wysokości 24 050,00 złotych oraz nałożenie kary pieniężnej w wysokości 750,00 złotych za stwierdzone naruszenie określone w Ip. 5.8 załącznika nr 3 do u.t.d.

Natomiast naruszeń polegających na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD stwierdził w 24 sytuacjach, opisanych na s. 44-48 zaskarżonej decyzji i uznał za zasadne nałożenie kary pieniężnej w wysokości 6 300,00 zł.

Naruszenie polegające na nieprowadzeniu ewidencji czasu pracy, o której mowa w art. 25 ust. 1 i art. 26d ust. 1 i 2 u.cz.p.k. - za każdego kierowcę Ip. 5.19 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD ustalił odnośnie czasu pracy dwóch kierowców (s. 50 zaskarżonej decyzji), co czyni uzasadnionym nałożenie kary pieniężnej w wysokości 2 000,00 zł. za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 5.19 załącznika nr 3 do u.t.d.

Naruszenie polegające na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD stwierdził w przypadkach opisanych na s. 53-54 zaskarżonej decyzji, co czyniło zasadnym nałożenie kary pieniężnej w wysokości 5.000,00 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis; Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD dokonał oceny tych naruszeń na s. 55-56 zaskarżonej decyzji i uznał, że zasadnym było jest uchylenie kary pieniężnej w wysokości 700,00 zł. oraz nałożenie kary pieniężnej w wysokości 50,00 zł.

Naruszenia polegające na nieumieszczeniu na wykresówce lub wydruku wymaganych wpisów lub umieszczenie na wykresówce lub wydruku nieczytelnych wpisów ręcznych Ip. 6.3.14 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD ustalił przeprowadzonej analizie zapisów aktywności na okazanych wykresówkach, co szczegółowo opisane zostało na s. 58-59 zaskarżonej decyzji. Wobec tego uznał nałożenie kary pieniężnej w wysokości 6 900,00 zł. za stwierdzone naruszenia

Naruszenie polegającego na nieudostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. zostało stwierdzone w okolicznościach wskazanych na s. 62-63 zaskarżonej decyzji. W konsekwencji należało nałożyć karę pieniężną w wysokości 33 500,00 zł.

Naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. zostało ustalone przez GITD co do 30 pojazdów, a szczegółowo opisanych na s. 64 – 71 zaskarżonej decyzji. Należało zatem nałożyć karę pieniężną w wysokości 60 000,00 zł.

GITD zważył, iż łączna kara za stwierdzone naruszenia wynosi 372.850,00 (słownie: trzysta siedemdziesiąt dwa tysiące osiemset pięćdziesiąt) złotych, jednakże z uwagi na treść art. 92a ust. 5 pkt 3 u.t.d. została ograniczona do kary pieniężnej w wysokości 25.000,00 (słownie: dwadzieścia pięć tysięcy) złotych.

Organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo Przedsiębiorców (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 236 z póżn. zm.). Kontrola w siedzibie Spółki przeprowadzona została z poszanowaniem przepisów prawa. Jak bowiem wynika z protokołu kontroli nr [...] z dnia 7 lutego 2024r. rozpoczęła się w dniu 14 lutego 2023r. i zakończyła w dniu 7 lutego 2024r., czas trwania kontroli w 2023r. wyniósł 22 dni oraz w 2024r. 11 dni.

Ponadto zaskarżona decyzja nie została wydana w następstwie postępowania w zakresie oceny wymogu dobrej reputacji, a załącznik nr I do rozporządzenia 2016/403 kategoryzujący poważne naruszenia nie jest źródłem, z którego Spółka powinna czerpać wiedzę w zakresie swoich obowiązków związanych z realizowaniem przewozów. To od przedsiębiorcy i od tego czy prowadzi on swoją działalność gospodarczą zgodnie z obowiązującymi przepisami zależy czy i jakie naruszenia znajdą się w protokole kontroli i czy na ich podstawie będzie prowadzone postępowanie w zakresie dobrej reputacji. Ponowna ocena materiału dowodowego wykazała, że Spółka naruszyła obowiązki i warunki przewozu drogowego wynikające z przepisów ustawy o transporcie drogowym, Rozporządzenia 561/2006, Rozporządzenia 165/2014, u.cz.p.k. oraz u.p.r.d.

Łączna kara pieniężna za wszystkie naruszenia stwierdzone podczas kontroli w siedzibie Spółki, po ponownej analizie zgromadzonego materiału dowodowego wyniosła 372.850 zł. Jednakże zgodnie z art. 92a ust. 5 pkt 3 u.t.d. suma kar pieniężnych dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli nie może przekroczyć 25 000 złotych. Organ ustalił, iż 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli przedsiębiorca zatrudniał średnio powyżej 50 kierowców. Zatem maksymalna kara pieniężna za stwierdzone naruszenia podczas przedmiotowej kontroli nie może przekroczyć 25 000 zł - pomimo, że Spółka popełniła naruszenia na łączną kwotę 372.850 zł. Zatem łączna kara pieniężna nałożona na Spółkę nie została "proporcjonalnie obniżona" przez organ, a także nie została ustalona w wyniku sumy wybranych naruszeń. Wysokość maksymalna łącznej kary pieniężnej jest determinowana przez art. 92a ust. 5 u.t.d.

W ocenie GITD brak harmonogramu okresów pracy kierowców wykonujących przewozy regularne osób, których trasa nie przekracza 50 kilometrów, wypełnia dyspozycję Ip. 2.12 załącznika nr 3 do u.t.d. Rozkład czasu pracy, o którym mowa jest w art. 31e u.cz.p.k., zawiera harmonogram okresów pracy kierowcy. Harmonogram czasu pracy kierowcy stanowi kluczowy element ewidencji czasu pracy kierowcy i winien być przechowywany przez okres dziesięciu, albo przez okres dwóch lat stosownie do treści art. 25 ust. 6 pkt 2 i art. 26e ust. 1 u.cz.p.k. Tym samym nieokazanie ewidencji zwierającej harmonogram czasu pracy kierowców podczas kontroli w siedzibie przedsiębiorcy uzasadnia zastosowanie kary przewidzianej w Ip. 2.12 załącznika nr 3 do u.t.d.

Nie zgodził się GITD z zaprezentowaną w odwołaniu argumentacją Spółki, że brak aktualnego badania okresowego nie stanowi podstawy do stwierdzenia naruszenia, bowiem expressis verbis ich wykonanie potwierdza "zdatność" pojazdu do ruchu drogowego. Spółka w swojej interpretacji przepisu prawnego posługuje się innym pojęciem, mianowicie "[...]", zawarty w art. 81 ust 2 u.p.r.d., który to nie jest tożsamy z terminem "zdatności pojazdu do ruchu drogowego". Wskazanymi pojazdami, w okresie kiedy nie posiadały aktualnych okresowych badań technicznych, Spółka wykonywała przewozy drogowe, co potwierdzają m.in. dane z systemu ESPO.

Organ odwoławczy nie dostrzegł również możliwości uznania zarzutów Spółki dotyczących naruszenia Ip. 5.8 załącznika nr 3 do u.t.d. Zgodnie z art. 14 ust. 2 u.cz.p.k. w każdym tygodniu kierowcy przysługuje prawo do co najmniej 35 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Tygodniowy nieprzerwany odpoczynek obejmuje odpoczynek dobowy, o którym mowa w ust. 1, przypadający w dniu, w którym kierowca rozpoczął odpoczynek tygodniowy. We wskazanych przypadkach kierowcy mieli obowiązek odebrać co najmniej 35 godzin nieprzerwanego odpoczynku tygodniowego, bowiem przypadki te nie dotyczyły zmiany pory wykonywania pracy przez kierowcę w związku z jego przejściem na inną zmianę zgodnie z ustalonym rozkładem czasu pracy.

Organ odwoławczy nie przychylił się do zarzutów Spółki dotyczących naruszenia Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., bowiem we wskazanych przypadkach kierowcy nie logowali swojej karty kierowcy w tachografie, co wypełnia znamiona naruszenia polegającego na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, tj. Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d.

Odnosząc się do zarzutu Spółki dotyczącego naruszenia Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. organ I instancji dokonał prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego do normy prawnej w zakresie braku wprowadzania przez kierowcę danych dotyczących symbolu kraju rozpoczęcia lub zakończenia dziennego okresu pracy.

GITD uznał za prawidłowe zastosowanie w sprawie normy sankcjonującej Ip. 6.3.16 zał. nr 3 do u.t.d., tj. nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy. Strona miała obowiązek okazać w toku kontroli dane cyfrowe z kart kierowców i tachografów pojazdów z kontrolowanego okresu zawarte w plikach cyfrowych, czego nie uczyniła Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów podważających ustalenia organu w powyższym zakresie.

Niezależnie GITD nie stwierdził naruszenia w sprawie przepisów k.p.a., a ponadto wypełnił on obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. W niniejszej sprawie organ zgromadził całość materiału dowodowego i działając na podstawie art. 80 k.p.a. ocenił na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Spółka nie wykazała okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Wobec czego w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust.1 pkt 1 u.t.d.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Spółka zaskarżyła w całości decyzję GITD zarzucając:

naruszenie przepisów materialnych, tj. art. 46 ust. 3 oraz art. 551 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców, jak również zasady praworządności oraz zasady legalizmu, przejawiające się oparciem rozstrzygnięcia na dowodach zdobytych z rażącym naruszeniem obowiązujących norm materialnych, regulujących zagadnienie przeprowadzania kontroli przedsiębiorcy w kontekście czasu jej trwania;

naruszenie przepisów materialnych, będących nośnikami konstytucyjnych zasad praworządności oraz legalizmu zapisanych w art. 2 oraz art. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i znajdujących swoje rozwinięcie w przepisach proceduralnych, tj. art. 7, art. 8 §1 oraz art. 77 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a., jak również towarzyszące mu naruszenie przepisów materialnych, tj. art. 70 ust. 1 oraz ust. 1b u.t.d. oraz art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców, poprzez dokonanie kontroli i nałożenie sankcji za zdarzenia, które nastąpiły w datach wcześniejszych, niż zakreślony w upoważnieniu do przeprowadzenia czynności kontrolnych okres podlegający sprawdzeniu;

naruszenie zasady praworządności oraz zasady demokratycznego państwa prawnego, zapisanych w art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 7, art. 8 §1 oraz art. 77 §1 k.p.a. poprzez nałożenie na Spółkę kary będącej następstwem niesporządzenia harmonogramów okresów pracy kierowców, wykonujących przewozy na liniach regularnych do 50 km, podczas gdy obowiązek ich tworzenia nie został zapisany w obowiązującym prawie, podobnie jak i obowiązek ich przechowywania. Podkreślenia wymaga zarzut braku jednoznacznego określenia pojęcia "harmonogramu" w przepisach i wynikającą z tego niepewność interpretacyjną (wątpliwość rozstrzyga się na korzyść przedsiębiorcy - zasada in dubio pro libertate.)

naruszenie przepisu materialnego Ip. 6.2.1 załącznika 3 do u.t.d. przez błędne jego zastosowanie, wynikające z niewłaściwie przeprowadzonej wykładni, przejawiające się uznaniem, że kierowanie pojazdem bez zalogowanej w tachografie karty kierowcy jest deliktem administracyjnym, którego znamiona opisane zostały w tej właśnie normie;

naruszenie przepisu materialnego Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez błędne jego zastosowanie, wynikające z niewłaściwie przeprowadzonej wykładni przejawiające się nałożeniem kary w oparciu o wskazany tu przepis, za stany faktyczne, w których kierowca nie wpisał na kartę za pomocą tachografu symbolu kraju rozpoczęcia dziennego okresu pracy, bądź symbolu kraju zakończenia własnej aktywności;

naruszenie normy materialnej (sankcjonującej) tj. Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez błędne jej zastosowanie wynikające z niewłaściwie przeprowadzonej wykładni, przejawiające się zastosowaniem kary w związku z nieokazaniem pełnych danych cyfrowych z kart dwóch kierowców, podczas gdy do uznania wskazanego tu przepisu za podstawę karania niezbędne jest udowodnienia, iż sporne dane zostały pobrane i były przechowywane przez kontrolowany podmiot, czego organ lI instancji nie dowiódł;

naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 11, art. 107 §3, jak również art. 7, art. 8 §1 oraz art. 77 §1 k.p.a. poprzez nałożenie sankcji za delikt opisany pod Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. bez wykazania faktu wykonywania przewozu drogowego pojazdami nieprzedstawionymi do okresowych badań technicznych w wymaganym terminie, podczas gdy dowiedzenie wykonywania przewozu jest warunkiem sine qua non odpowiedzialności podmiotu administrowanego.

Wobec tego Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ, ewentualnie umorzenie postępowania administracyjnego oraz zasądzenie od GITD na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi Spółka zawarła argumentację na poparcie wniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę GITD podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

Na wstępie należy podnieść, że według art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd - co warto podkreślić - nie może natomiast kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.

Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja GITD z 8 września 2025r., nr BP.500.101.2024.1103.KA12 o uchyleniu decyzji [...] z dnia 8 kwietnia 2024 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej na Spółkę w wysokości 25.000,00 (słownie: dwadzieścia pięć tysięcy) zł. i nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 25 000,00 (słownie: dwadzieścia pięć tysięcy) zł.

Z akt sprawy bezspornie wynika, że w przedsiębiorstwie Spółki została przeprowadzona kontrola obejmująca okres od dnia 14 lutego 2022 r. do dnia 14 lutego 2023 r., w wyniku której stwierdzono szereg nieprawidłowości. Stanowiły one podstawę wymierzenia kary na podstawie załącznika nr 3 do u.t.d. w stosunku do Spółki i są aktualnie przedmiotem kontroli Sądu.

W niniejszej sprawie Sąd kontroluje decyzję GITD nakładającą na Spółkę karę pieniężną ograniczoną do wysokości 25.000 zł na mocy art. 92a ust. 5 pkt 3 u.t.d. Stanowi on, że suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 25 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 50 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli.

Wymaga podkreślenia, że kary cząstkowe wynosiły za poszczególne naruszenia wyniosły łącznie 372 850,00 zł. W orzecznictwie sądowo administracyjnym ugruntowany jest pogląd, że niezależnie od stwierdzonej liczby naruszonych przepisów będzie to jedna sprawa administracyjna załatwiana jedną decyzją administracyjną określającą karę pieniężną, na którą będą się składać kary za poszczególne naruszenia. W przypadku nałożenia obowiązku uiszczenia sumy kar pieniężnych podczas jednej kontroli w przedsiębiorstwie, organ administracji publicznej działa w ramach jednego stosunku administracyjnoprawnego i jednej sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym (por. wyrok NSA z 21 listopada 2017 r., sygn. akt II GSK 738/16; wyrok NSA z 23 stycznia 2019r., sygn. akt II GSK 5081/16).

Nie budziła również wątpliwości uregulowana w art. 92a u.t.d. kwestia odpowiedzialności osoby prowadzącej przedsiębiorstwo, jak również wynikające z tego przepisu maksymalne wysokości kar za poszczególne czyny oraz za wszystkie naruszenia stwierdzone podczas kontroli.

Wskazać także należy, że do kar pieniężnych w transporcie drogowym nie znajdą zastosowania przepisy o karach pieniężnych uregulowane w k.p.a. Kary pieniężne w transporcie drogowym są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określają w sposób sztywny wysokość kar za naruszenie przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. Organy nie mają w związku z tym prawa do miarkowania wymierzanych kar, a tym bardziej do odstąpienia od ich wymierzenie. Regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 1 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 26 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 981/22).

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 46 ust. 3 oraz art. 551 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (tekst jedn. Dz. U. z 2025 poz.1480; dalej: p.p. ). W ocenie Spółki się ono przejawiać oparciem rozstrzygnięcia na dowodach zdobytych z rażącym naruszeniem obowiązujących norm materialnych, regulujących zagadnienie przeprowadzania kontroli przedsiębiorcy w kontekście czasu jej trwania.

Według art. 46 ust. 3 p.p. dowody przeprowadzone w toku kontroli przez organ kontroli z naruszeniem przepisów ustawy lub z naruszeniem innych przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, jeżeli miały istotny wpływ na wyniki kontroli, nie mogą stanowić dowodu w postępowaniu administracyjnym, podatkowym, karnym lub karnym skarbowym dotyczącym przedsiębiorcy. Zauważyć wypada, że brak jest w regulacjach p.p. przepisu prawnego redakcyjnie oznaczonego jako art. 551 ust. 1. Jest natomiast regulacja oznaczona jako art. 55a, która w ust. 1 wprowadza ograniczenie częstotliwości kontroli planowych przedsiębiorcy, który został przypisany do jednej z kategorii ryzyka, o których mowa w art. 47 ust. 1. Poza powołaniem tego przepisu w skardze Spółka nie sprecyzowała swojego stanowiska co do zawartych w analizie prawdopodobieństwa naruszenia prawa, o której mowa w art. 4 ust. 1 p.p., kategorii ryzyka, która była przypisana do przeprowadzonej w Spółce kontroli. W uzasadnieniu skargi natomiast Spółka zarzuca naruszenie art. 55 ust. 1 p.p. dotyczącego czasu trwania kontroli wywodząc, że skoro kontrola trwała dłużej niż 48 dni roboczych, to dowód w postaci protokołu kontroli uznać należy za wadliwy, gdyż zdobyty w wyniku działań niezgodnych z obowiązującym prawem.

W ocenie Sądu zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Fakt przekroczenia przez organ kontrolny czasu na przeprowadzenie kontroli nie oznacza, że organ automatycznie utracił możliwość oparcia swojego rozstrzygnięcia na dowodach zebranych w toku kontroli. Nie każde naruszenie przepisów w zakresie dopuszczalnego czasu trwania kontroli działalności gospodarczej wywołuje taki skutek prawny. Taki wpływ wywierają jedynie te uchybienia, które - jak wyżej podano - w istotny sposób rzutują na wynik kontroli. Ten pogląd został ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych już na gruncie wcześniej obowiązującej ustawy z 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn. Dz.U. 2015 poz. 584), która w art. 77 ust. 6 zawierała tożsamą co do zakresu przedmiotowego normę prawną. (por. wyrok NSA z 14 września 2017 r., sygn. akt I FSK 287/16; wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 1645/12, wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt I FSK 2053/13; wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015 r.,, sygn. akt I FSK 2003/13 oraz z dnia 2 kwietnia 2015 r., z dnia 8 grudnia 2016 r., akt I FSK 775/15).

Spółka nie zakwestionowała stwierdzonych naruszeń i kar co do Ip. 5.6.3, Ip. 5.8.1, Ip. 5.8.2, Ip. 5.8.3, Ip. 5.11.1, Ip. 5.11.2, Ip. 5.11.3, Ip. 5.19 oraz Ip. 6.3.14 załącznika nr 3 do u.t.d. Należy więc przyjąć, że w tym zakresie zgodziła się ze stanowiskiem GITD.

Zgłoszony został przez Spółkę zarzut naruszenia lp. 2.12. zał.nr 3 do u.t.d., w oparciu o który stwierdzono wobec 113 kierowców braku harmonogramu okresów pracy obejmującego wszystkie okresy aktywności kierowcy i karze za nie nałożonej w łącznej wysokości 226 000,00 zł.

Według art. 25 ust. 1 u.cz.p.k. pracodawca prowadzi dla każdego kierowcy ewidencję czasu pracy do celów prawidłowego ustalenia jego wynagrodzenia i innych świadczeń związanych z pracą. Ewidencja czasu pracy – co wynika z art. 25 ust. 2 u.cz.p.k. - obejmuje liczbę przepracowanych godzin oraz godzinę rozpoczęcia i zakończenia pracy, liczbę godzin przepracowanych w porze nocnej, liczbę godzin nadliczbowych, dni wolne od pracy z oznaczeniem tytułu ich udzielenia, liczbę godzin dyżuru oraz godzinę rozpoczęcia i zakończenia dyżuru, ze wskazaniem, czy jest to dyżur pełniony w domu, rodzaj i wymiar zwolnień od pracy, rodzaj i wymiar innych usprawiedliwionych nieobecności w pracy, wymiar nieusprawiedliwionych nieobecności w pracy (...) Zgodnie z art. 25 ust. 6 u.cz.p.k. Ewidencję czasu pracy pracodawca: 1) udostępnia kierowcy na jego wniosek; 2) przechowuje przez okres 10 lat po zakończeniu okresu nią objętego.

Dodatkowo w Rozdziale 4a u.cz.p.k. pt. Okresy prowadzenia pojazdów, obowiązkowe przerwy w prowadzeniu i gwarantowane okresy odpoczynku kierowców wykonujących przewozy regularne, których trasa nie przekracza 50 km w art. 31d ust. 2 przewidziany został obowiązek sporządzania rozkładów czasu pracy dla kierowców wykonujących przewozy regularne, których trasa nie przekracza 50 km, uwzględniające możliwość wykorzystania przerw dla odpoczynku, szczegółowo uregulowanych w przepisach.

Jednak kluczowe znaczenie w sprawie ma regulacja art. 31e u.cz.p.k. dotycząca rozkładów pracy, a w szczególności ust. 2 wyznaczający jego elementy. I tak, rozkład czasu pracy zawiera następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, miejsce bazy pojazdu, który kierowca ma prowadzić, ustalony harmonogram okresów pracy kierowcy obejmujących okresy prowadzenia pojazdu, wykonywania innej pracy, przerw i pozostawania w dyspozycji oraz dni wolne. Z przytoczonej regulacji prawnej wprost zatem wynika, że elementem rozkładu czasu pracy kierowcy jest harmonogram okresów pracy kierowcy, który ustala pracodawca na okres co najmniej jednego miesiąca i to na przyszłość (z wyprzedzeniem), a nie po zakończeniu miesiąca (art. 31e ust. 1 u.cz.p.k.). Rozkład czasu pracy – co podkreślił NSA w wyroku z 23 stycznia 2019 r., sygn. akt II GSK 5081/16 - musi być ustalony imiennie dla każdego kierowcy. Ustawodawca nie precyzuje formy rozkładu czasu pracy kierowcy obejmującego ustalony harmonogram (czy na jednym druku wyłącznie co do jednego kierowcy zatrudnionego, czy też co do kilku/wszystkich zatrudnionych kierowców). Istotne jest bowiem, aby zostały dochowane wymagania ustawowe co do zawartości rozkładu czasu pracy i harmonogramu, niezbędnych elementów i to w chwili sporządzenia go czyli przed okresem, którego dotyczy. W przytoczonym orzeczeniu NSA podkreślił, że za takie przyjmowanie powołanych przepisów odnośnie wymogów rozkładu czasu pracy, zawierających ustalony harmonogram okresów czasu pracy kierowców znajduje oparcie w art. 16 ust. 2 Rozporządzenia 561/2006. Stanowi on, że przedsiębiorstwa transportowe sporządzają rozkład jazdy oraz plan pracy zawierające w odniesieniu do każdego kierowcy nazwisko, miejsce bazy pojazdu oraz ustalony z góry harmonogram różnych okresów prowadzenia pojazdu, innej pracy, przerw i dyspozycyjności. Z tego przepisu także wynika obowiązek sporządzania harmonogramów z wyprzedzeniem. NSA zauważył, że według art. 3 lit. a Rozporządzenia 561/2006 nie ma ono zastosowania do przewozu drogowego pojazdami używanymi do przewozu osób w ramach przewozów regularnych, których trasa nie przekracza 50 km. Ale w tym samym Rozporządzeniu w jego art. 15 wprowadzono obowiązek dla Państw Członkowskich, aby zapewniły objęcie kierowców pojazdów, o których mowa w art. 3 lit. a przepisami krajowymi zapewniającymi odpowiednią ochronę w zakresie dopuszczalnego czasu prowadzenia pojazdu oraz obowiązkowych przerw i okresów odpoczynku. O obowiązku tym wspomina też motyw 24 Preambuły do Rozporządzenia 561/2006 według której Państwa Członkowskie powinny ustanowić przepisy dla pojazdów używanych do regularnych przewozów osób, których trasa nie przekracza 50 km Przepisy te powinny zapewniać odpowiednią ochronę w zakresie dopuszczalnego czasu prowadzenia pojazdu oraz obowiązkowych okresów odpoczynku i przerw. Zatem Sąd nie znajduje podstaw, aby ochrona kierowców wykonujących regularne przewozy na trasach nie przekraczających 50 km była niższa od ochrony nawet tych samych kierowców, jeżeli wykonują regularne przewozy na trasach przekraczających 50 km i dla tego samego przewoźnika (por. wyrok NSA z 23 stycznia 2019 r., sygn. akt II GSK 5081/16).

Wobec tego argument Spółki co do braku obowiązku pisemnego sporządzania i przechowywania harmonogramów nie znajduje uzasadnienie w obowiązującym stanie prawnym.

Sąd za nie trafny uznał zarzut Spółki co do zastosowania niewłaściwej wykładni stwierdzonego naruszenia lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., które polega na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. W rozpatrywanej sprawie stwierdzona została niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu zainstalowanego pojeździe o numerze rejestracyjnym [...], co skutkowało nierejestrowaniem na wykresówce lub karcie kierowcy prędkości pojazdu lub przebytej drogi. Według art. 32 ust. 1 Rozporządzenia 165/2014 przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy, a podmioty te stosujące tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek. Skoro więc kierowca jest zobowiązany do rejestrowania aktywności na karcie kierowcy, to zaniechanie polegające na niewłożeniu tej karty do tachografu jest nieuprawnioną ingerencją w jego pracę i dane przez niego rejestrowane, gdyż karta kierowcy stanowiąca funkcjonalną całość z tachografem zawierać będzie informacje niezgodne ze stanem rzeczywistym. Takie rozumienie treści naruszenia zawartego w I.p. 6.2.1. jest podzielane w orzecznictwie sadow administracyjnym, w którym przyjęto, że przepis ten znajduje zastosowanie w przypadku, gdy dochodzi do przejazdu, lecz przejazd ten nie jest rejestrowany za pomocą urządzenia rejestrującego, np. z powodu nieuprawnionej ingerencji w to urządzenie (por.m.in. wyrok NSA z 19 września 2019 r., sygn. akt II GSK 2696/17; wyrok NSA z 30 października 2019 r., sygn. akt II GSK 2982/17; wyrok NSA z 21 maja 2024 r., sygn. akt II GSK 405/21; wyrok NSA z 11 lipca 2024 r., sygn. akt II GSK 275/24).

Prawidłowo GITD stwierdził naruszenie przepisu materialnego Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., sklasyfikowane do grupy 6 Naruszenie przepisów o stosowaniu tachografów. Polegało ono na tym, że kierowca nie wpisał na kartę za pomocą tachografu symbolu kraju rozpoczęcia dziennego okresu pracy, bądź symbolu kraju zakończenia własnej aktywności. Jest to informacją jaką kierowca zobowiązany jest wprowadzić w tachografie cyfrowym, co wynika z art. 34 ust. 7 Rozporządzenia 165/2014. Stwierdzone w toku kontroli drogowej naruszenie w postaci niedokonania wpisów dotyczących krajów rozpoczęcia i zakończenia przewozu mieści się w lp.6.3.8. dotyczącym niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy.

Nieuzasadniony jest także zarzut Spółki odnoszący się do błędnego zastosowania Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. w sytuacji nieokazania pełnych danych cyfrowych z kart dwóch kierowców, podczas gdy GITD nie wykazał, że Spółka sporne dane pobrała i przechowywała. Zakres odpowiedzialności przedsiębiorstwa transportowego został określony w art. 33 ust. 2 Rozporządzenia 165/2014 w ten sposób, że przechowuje on wykresówki i wydruki, w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 35, w porządku chronologicznym oraz w czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydają ich kopie zainteresowanym kierowcom na ich wniosek. Przedsiębiorstwa transportowe wydają także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych pobranych z kart kierowcy oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Oznacza to zatem, że skoro obowiązkiem Spółki jest przechowywanie w prawem ściśle określony sposób przedmiotowych wykresówek i wydruków, to dla jego wykonania niezbędne jest ich pobranie od kierowców. Jeśli Spółka tego zaniechała, to nie może domagać się odstąpienia od nałożenia kary za ich nieokazanie organowi kontrolnemu.

Chybiony jest zarzut Spółki co do stwierdzenia naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu – za każdy pojazd, kwalifikowanego jako lp. 9.1 załącznika nr 3 u.t.d. Gdyby bowiem przyjąć twierdzenia Spółki, to - co zasadnie stwierdził WSA w Lublinie w wyroku z 13 lutego 2025 r., sygn. akt III SA/Lu 726/24 - byłoby sprzeczne zarówno z bezwzględnym ustawowym obowiązkiem każdego obywatela poddania pojazdu takiemu badaniu jak i z jego istotą i celem. Tym samym brak aktualnego badania technicznego jest skorelowany z brakiem zdatności pojazdu do ruchu drogowego. Warto tutaj zaznaczyć, że zasadność argumentacji Spółki można by było rozważać, gdyby brzmienie lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. było inne. Treść tego przepisu musiałaby bowiem stanowić, że karze podlega wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego i niemającego potwierdzenia jego zdatności do ruchu drogowego. Natomiast treść lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. nie została tak sformułowana. Ustawodawca wymaga zatem okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. "Istotą badania technicznego jest weryfikacja stanu pojazdu, a celem ustalenie zasadności dopuszczenia pojazdu do ruchu lub przedłużenie takiej możliwości. Brak dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie aktualnego badania technicznego, oznacza brak potwierdzenia zdatności danego pojazdu do ruchu. Każdy pojazd powinien być poddawany badaniom technicznym, a nieprzeprowadzenie takiego badania nie pozwala na uznanie, że dany pojazd spełnia wymagania użytkowania pojazdu w ruchu" (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2016r., sygn. akt II GSK 2672/14). W świetle przytoczonych wyżej przepisów prawa i ich wykładni nie można w żaden sposób uznać, że okresowe badania techniczne nie potwierdzają zdatności pojazdu do ruchu drogowego, jak przedstawia to skarżąca w uzasadnieniu skargi.

Za niezasadny uznał Sąd zarzut co do ukarania na podstawie Ip. 1.5 załącznika nr 3 do u.d.t. W sprawie nie jest spornym fakt, że samochód nr rej. [...] nie został zgłoszony w wyznaczonym ustawowo terminie organowi licencyjnemu. Tego faktu nie zmienia podnoszona przez Spółkę okoliczność, że nie powinna być ona sprawdzana przez organy, ponieważ uchybienie nie nastąpiło w wyznaczonym przedziale czasowym kontroli.

Prawidłowo GITD zakwalifikował stwierdzone naruszenia polegające nie wykonaniu przez Spółkę obowiązku – o którym mowa w art. 14 ust. 1 u.t.d. - zgłoszenia na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 7a. Obowiązek ten powinien był być wykonany nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Tymczasem Spółka nie zgłosiła organowi, który udzielił uprawnień osoby zarządzającej transportem oraz uchybiła terminowi zgłoszenia pojazdów do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób nr [...] z dnia 12 sierpnia 2002r., wydanej przez Prezydenta Miasta M. zmienioną decyzją z dnia 28 maja 2003r., a także licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy nr [...] z dnia 22 maja 2003 r. wydanej przez Prezydenta Miasta M. zmienioną decyzją z dnia 21 października 2005 r. (w zakresie zmiany adresu siedziby spółki), uzyskanej z Urzędu Miasta M. . Zasadnym okazało się zatem nałożenie kary pieniężnej w wysokości 32.000,00 złotych za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.

GITD na podstawie okazanych do kontroli danych cyfrowych po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia stwierdził, że kierowca B.M. w dniu 25 listopada 2022r. o godzinie 06:13 rozpoczął się 24- godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 6 godzin i 56 minut, tj. od godziny 15:12 dnia 25.11.2022r. do godziny 22:08 dnia 25 listopada 2022r. Kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 4 minuty.

Jak wynika z art. 4 lit. g Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 dzienny okres odpoczynku oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku": —"regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin; - "skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin. Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 - 5 Rozporządzenia nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku.

Skoro zatem kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 4 minuty a Spółka nie przedłożyła dokumentu, z którego wynikałoby uzasadnienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków, to prawidłowym było jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 350,00 złotych za to naruszenie, określone w Ip. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d.

Zasadnym okazało się nałożenie kary naruszenia polegającego na skróceniu regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone, tj. Ip. 5.8 załącznika nr 3 do u.t.d. i nałożenie kary pieniężnej w wysokości 750 zł. Według z art. 14 ust. 2 u.cz.p.k. w każdym tygodniu kierowcy przysługuje prawo do co najmniej 35 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Tygodniowy nieprzerwany odpoczynek obejmuje odpoczynek dobowy, o którym mowa w ust. 1, przypadający w dniu, w którym kierowca rozpoczął odpoczynek tygodniowy. Jednocześnie art. 31c u.cz.p.k. stanowi, że w zakresie odpoczynku dziennego i tygodniowego stosuje się przepisy art. 14, z zastrzeżeniem ust. 2. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24-godzinnyeh, licząc od zakończenia poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Konsekwencją naruszenia w/w regulacji prawnych jest kara pieniężna określona w Ip. 5.8 załącznika nr 3 do u.t.d. w ten sposób, że skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone,

1) o czas do 3 godzin karą pieniężną w wysokości 150 złotych;

2) o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin, karą pieniężną w wysokości 300 złotych;

Naruszenie polegające na skróceniu regularnego okresu odpoczynku tygodniowego stwierdzone ono zostało w okolicznościach opisanych przez GITD w pkt. 36 (s. 37 zaskarżonej decyzji) oraz pkt. 49, 50 (s. 39 zaskarżonej decyzji).

Sąd podziela stanowisko GITD co do kwalifikacji sytuacji opisanych w pkt. 1 – 23 na s. 44-49zaskarżonej decyzji jako naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy. Doszło w nich do naruszenia art. 7 Rozporządzenia nr 561/2006. Wynika z niego, że po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca, co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Konsekwencją powyższych rozwiązań zasadnie nałożono karę pieniężną wyznaczoną w Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. w łącznej kwocie 6300,00 zł.

Spółka nie okazała w trakcie kontroli ewidencji czasu pracy kierowcy T.A. oraz R.W. (s. 50 zaskarżonej decyzji). Do jej prowadzenia jest zobowiązana jest na podstawie art. 25 ust. 1 u.cz.p.k. Nieprowadzenie ewidencji czasu pracy jest naruszeniem Ip. 5.19 załącznika nr 3 do u.t.d. w wysokości 1.000 złotych - za każdego kierowcę. Wobec tego Sąd za zasadne uznaje nałożenie kary pieniężnej w wysokości 2.000,00 zł.

Wobec stwierdzenia nieumieszczenia na wykresówce lub wydruku wymaganych wpisów lub umieszczenie na wykresówce lub wydruku nieczytelnych wpisów ręcznych, szczegółowo opisanych na s. 58 zaskarżonej decyzji GITD właściwie nałożył karę pieniężną w wysokości 6.900,00 zł. Według Ip. 6.3.14 załącznika nr 3 do u.t.d. nieumieszczenie na wykresówce lub wydruku wymaganych wpisów lub umieszczenie na wykresówce lub wydruku nieczytelnych wpisów ręcznych karą pieniężną w wysokości 50 zł za każdy brak wpisu nie więcej niż 500 zł za jedną wykresówkę lub jeden wydruk.

Zdaniem Sądu organy zasadnie uznały, że brak jest podstaw do zastosowania art. 92b u.t.d. Spółka nie wykazała, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywały się w sposób wykluczający naruszenie przepisów dotyczących norm czasu pracy. Odpowiedzialność Spółki za naruszenia przepisów transportowych wynika wprost z przepisów unijnych oraz prawa krajowego.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi o naturze procesowej, Sąd w składzie orzekającym uznał je za całkowicie bezzasadne i nie mające uzasadnienia w przedstawionym mu stanie faktycznym sprawy. Trudno jest bowiem organom administracji zarzucić brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, którego kompletność i uwzględnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy nie budzi wątpliwości Sądu. Stąd brak było naruszenia przez organ odwoławczy art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 81 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, stwierdzając brak innych naruszeń przepisów prawa oraz działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi.

-----------------------

#

21

1