Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Ryszard Pęk (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Agnieszka Jakimowicz, po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2 sierpnia 2018 r. sygn. akt I SA/Sz 432/18 w sprawie ze skargi Gminy S. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16 kwietnia 2018 r. nr 0115-KDIT1-1.4012.122.2018.1.DM w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrok Sądu I instancji.

1.1. Wyrokiem z 2 sierpnia 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 432/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu skargi G. S. (dalej Gmina), uchylił interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 16 kwietnia 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług i zasądził na rzecz Gminy zwrot kosztów postępowania sądowego.

2. Wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

2.1. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Gmina wskazała, że jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług i wykonuje zadania, dla których została powołana, działając na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1875 dalej ustawa o samorządzie gminnym). Zadania te obejmują m.in. sprawy dotyczące targowisk i hal targowych.

Gmina wyjaśniła, że w 2014 r. zrealizowała inwestycję, w ramach której zostało wybudowane targowisko wiejskie w miejscowości K., dalej "targowisko". Inwestycja została zrealizowana ze środków własnych Gminy oraz ze środków uzyskanych z dofinansowania w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich. Wydatki inwestycyjne były każdorazowo dokumentowane wystawianymi przez dostawców/wykonawców na Gminę fakturami VAT, na których Gmina oznaczona była jako nabywca towarów i usług.

2.2. Gmina wyjaśniła następnie, że w związku z możliwością prowadzenia działalności handlowej przez podmioty zewnętrzne na targowisku pobiera na podstawie ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 ze zm., dalej ustawa o podatkach i opłatach lokalnych) opłatę targową. Zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 tej ustawy opłata ta pobierana jest od wszystkich handlujących na terenie Gminy, zarówno na targowisku, jak i wszelkich innych miejscach, w których prowadzona jest sprzedaż. Opłata ta jest daniną publiczną i pobiera się ją niezależnie od należności za korzystanie z urządzeń targowych czy jakichkolwiek usług świadczonych przez Gminę. Pomimo, że opłata targowa polega de facto na uzyskiwaniu określonych wpływów, Gmina traktuje ją jako zdarzenie spoza zakresu VAT, tj. zdarzenie w ogóle niepodlegające ustawie o VAT.

2.3. Gmina wyjaśniła ponadto, że stanowiska handlowe znajdujące się na targowisku są/będą przedmiotem odpłatnej umowy dzierżawy na rzecz zainteresowanych podmiotów. Z tytułu umów dzierżawy Gmina wystawia/będzie wystawiać faktury VAT i rozliczać należny podatek VAT. Gmina podkreślił, że nie dokonała odliczenia VAT naliczonego od wydatków związanych z powstaniem targowiska.

2.4. Na tle tak przedstawionego wyżej stanu faktycznego Gmina zdała następujące pytania:

1. czy w zakresie odpłatnej dzierżawy stanowisk handlowych na rzecz podmiotów zewnętrznych występuje/będzie występować w roli podatnika VAT,

2. czy odpłatne udostępnianie stanowisk handlowych na targowisku, na podstawie umów dzierżawy, stanowi/będzie stanowić usługę podlegającą opodatkowaniu VAT, niekorzystającą ze zwolnienia z VAT,

3. czy Gminie przysługuje/będzie przysługiwać prawo do odliczenia VAT naliczonego związanego z wydatkami inwestycyjnymi dotyczącymi targowiska w pełnej wysokości?

2.5. W stanowisku własnym Gmina przyjęła, że:

1. w zakresie odpłatnej dzierżawy stanowisk handlowych na rzecz podmiotów zewnętrznych występuje/będzie występować w roli podatnika VAT.

2. odpłatne udostępnianie stanowisk handlowych na targowisku na podstawie umów w zakresie dzierżawy stanowi/będzie stanowić usługę podlegającą opodatkowaniu VAT stawką podstawową w wysokości 23%.

3. przysługuje/będzie jej przysługiwać prawo do odliczenia VAT naliczonego od wydatków inwestycyjnych związanych z targowiskiem w pełnej wysokości.

3. Interpretacja indywidualna.

3.1. W interpretacji indywidualnej z 16 kwietnia 2018 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej organ interpretacyjny) stwierdził, że prawidłowe jest stanowisko Gminy w części dotyczącej uznania jej za podatnika i opodatkowania czynności odpłatnej dzierżawy stanowisk handlowych na rzecz podmiotów zewnętrznych. Nieprawidłowe jest natomiast stanowisko własne Gminy w zakresie prawa do odliczenia pełnych kwot podatku naliczonego z faktur dokumentujących wydatki inwestycyjne dotyczące targowiska.

3.2. W uzasadnieniu organ interpretacyjny argumentował, że w niniejszej sprawie targowisko wykorzystywane będzie zarówno do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, jak i do czynności niepodlegających przepisom ustawy z dnia 11 marca 2004 o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., poz. 1054 ze zm., dalej ustawa o VAT). Zatem Gminie zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, przysługiwać będzie prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących wydatki związane z realizacją inwestycji wyłącznie w zakresie, w jakim nabyte towary i usługi były/miały być wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Mając na uwadze, że powyższa inwestycja została zrealizowana 2014 r. w niniejszej sprawie w odniesieniu do wydatków inwestycyjnych zastosowanie znajdzie art. 86 ust. 7b ustawy o VAT.

4. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Szczecinie.

4.1. Gmina złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

4.2. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenia przepisów prawa materialnego polegające na:

4.2.1. niewłaściwym zastosowaniu art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, przez uznanie, że Gminie nie przysługuje/ nie będzie przysługiwać prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego związanego z wydatkami inwestycyjnymi ponoszonymi na budowę targowiska;

4.2.2. naruszeniu art. 86 ust. 7b ustawy o VAT, przez jego błędną interpretację prowadzącą do wniosku, że ma on zastosowanie w przedmiotowej sprawie;

4.3. Ponadto Gmina zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 121 § 1 w związku z art. 14b § 1 oraz 14e § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 1997 ze zm., dalej Ordynacja podatkowa), przez działanie naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organów, ze względu na brak merytorycznej poprawności i staranności działania organu, w tym w szczególności przyjęcie stanowiska wprost przeciwnego do orzecznictwa sądów administracyjnych w identycznych sprawach.

4.3. W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie w całości i podtrzymał dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej interpretacji.

5. Wyrok i uzasadnienie Sądu I instancji.

5.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylając zaskarżoną interpretację, wskazał, że istotne znaczenie dla rozpoznania sprawy ma treść art. 86 ust. 2 pkt 1 i art. 86 ust. 7b ustawy o VAT. Analizując powyższe przepisy stwierdził, że wybudowane przez gminę targowisko (rozumiane jako element majątku przedsiębiorstwa) jest w całości wykorzystywane do celów działalności gospodarczej. Powyższa nieruchomość nie służy do poboru opłaty targowej czy poboru podatku, lecz do czerpania dochodów z dzierżawy oraz odpłatnej rezerwacji miejsc handlowych.

5.2 Sąd pierwszej instancji argumentował, że pobór opłaty targowej nie następuje w związku z wydzierżawianiem nieruchomości, lecz w związku z prowadzeniem handlu na terenie gminy w miejscach innych niż budowle czy budynki, czyli w związku dokonywaniem sprzedaży na targowisku. Obowiązek płacenia opłaty targowej nie jest zależny od świadczeń wzajemnych ze strony gminy na rzecz kupców dokonujących sprzedaży na targowiskach i nie jest wykorzystywaniem przez Gminę targowiska na inne cele, niż prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 86 ust. 7b ustawy o VAT. Gmina wykorzystuje targowisko jedynie na cele prowadzonej działalności gospodarczej (udostępniania powierzchni), a opłata targowa obciąża podmioty prowadzące sprzedaż na targowisku.

Gmina – jak przyjął Sąd pierwszej instancji – ma w związku z tym prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących wydatki inwestycyjne związane z budową targowiska. Zaznaczył, że powyższe stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych.

6. Skarga kasacyjna.

6.1. Od powyższego wyroku Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej złożył skargę kasacyjną wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

6.2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

6.2.1. art. 146 §1 w związku z art. 145 § 1 i art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez uchylenie przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej interpretacji, nie wskazując przy tym konkretnie czy organ interpretacyjny, wydając zaskarżoną interpretację dopuścił się naruszenia przepisów, w oparciu o które wydana została interpretacja bądź przepisów, które błędnie w niej zostały zinterpretowane lub niewłaściwie zastosowane, do czego zobowiązał wskazany jako podstawa jej uchylenia art. 146 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i stosowany odpowiednio art. 145 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które określają wady uzasadniające uchylenie interpretacji indywidualnej, co w konsekwencji uniemożliwiają organowi interpretacyjnemu poznanie motywów podjętego rozstrzygnięcia, w tym przede wszystkim niedostateczne wyjaśnienie i uzasadnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, na skutek braku pogłębionej analizy prawnej zasadniczych dla prawidłowego rozstrzygnięcia kwestii;

6.2.2. art. 141 § 1 w związku z art. 146 § 1 i z art. 145 § 1 pkt 1 oraz art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób uchybiający regułom przekonywania, co w konsekwencji uniemożliwia organowi podatkowemu poznanie motywów podjętego rozstrzygnięcia, w tym przede wszystkim niedostateczne wyjaśnienie i uzasadnienie podstawy prawnej orzeczenia, na skutek braku pogłębionej analizy prawnej zasadniczych dla prawidłowego rozstrzygnięcia kwestii, w tym w szczególności brak wyjaśnienia czy organ interpretacyjny, wydając zaskarżoną interpretację, dopuścił się naruszenia przepisów, w oparciu o które wydana została interpretacją, bądź przepisów, które błędnie w niej zostały zinterpretowane lub niewłaściwie zastosowane, do czego zobowiązał art. 146 § 1 i stosowany odpowiednio art. 145 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które określają wady uzasadniające uchylenie interpretacji indywidualnej, skutkiem czego w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia brak jest również jasnych i niebudzących wątpliwości wskazań co do dalszego postępowania, podczas gdy wskazania te powinny być konkretne i jednoznacznie sformułowane, tak aby w ponownym na skutek wyroku postępowaniu umożliwić organowi administracyjnemu usunięcie wszystkich uchybień prawa, z powodu których Sąd uchylił zaskarżoną interpretację oraz w następstwie tego doprowadzenie do pełnej i niewątpliwej zgodności z prawem.

6.3. Ponadto zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1 w związku z art. 86 ust. 7b ustawy o VAT oraz w związku z art. 7 ust. 1 pkt 11 ustawy o samorządzie gminnym, przez ich błędną wykładnię i nieprawidłową ocenę możliwości zastosowania do stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej na skutek uznania przez Sąd pierwszej instancji, że organ interpretacyjny niesłusznie stwierdził, że udostępnienie mieszkańcom targowiska oraz pobór opłaty targowej, jako dokonywane przez organ władzy mają charakter czynności niepodlegających opodatkowaniu, nakazujących przyjęcie, że wszelkie wydatki związane z budową targowiska mają charakter wydatków związanych zarówno z czynnościami opodatkowanymi jak i niepodlegającymi opodatkowaniu, wobec czego niedopuszczalne byłoby zastosowanie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, umożliwiające pełne odliczenie, lecz w tej sytuacji zastosować należy przepis art. 86 ust. 7b ustawy o VAT, podczas gdy pobieranie opłaty targowej, niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, jak również działalność Gminy jako organu władzy publicznej w zakresie udostępniania targowiska dla ogół jej mieszkańców, co zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 11 ustawy o samorządzie gminnym stanowi zadanie własne gminy, decyduje o związku poniesionych wydatków z czynnościami niepodlegającymi opodatkowaniu podatkiem VAT, a zatem poniesione przez Gminę wydatki na budowę targowiska są związane z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT, jak i czynnościami niepodlegającymi opodatkowaniu tym podatkiem i Gmina jest zobowiązana do określenia udziału procentowego, w jakim targowisko będzie wykorzystywane do celów gospodarczych i zgodnie z tym udziałem ma prawo odliczenia podatku naliczonego od wydatków inwestycyjnych dotyczących tej nieruchomości, co oznacza, że nie przysługuje jej prawo do odliczenia w całości podatku naliczonego związanego z wydatkami ponoszonymi na budowę i utrzymanie targowiska na zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, ale tylko według udziału procentowego zgodnie z art. 86 ust. 7b tej ustawy.

6.5. Gmina nie złożyła odpowiedzi na skargę kasacyjną.

7. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

7.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

7.2. Sporne w rozpoznawanej sprawie zagadnienie dotyczy tego, czy Gmina będzie miała pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dotyczących targowiska. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej (podobnie jak w zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji interpretacji indywidualnej) argumentowano, że prawidłowa wykładnia art. 86 ust. 1 oraz art. 86 ust. 7b ustawy o VAT powinna prowadzić do wniosku, że Gmina nie będzie uprawniona do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w całości. Nabywane przez nią towary i usługi wykorzystywane będą bowiem również w działalności związanej z wykonywaniem zadań własnych organu władzy publicznej, tj. niepodlegającym opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług poborze opłaty targowej, a w związku z tym będzie zobowiązana do zastosowania art. 86 ust. 7b ustawy o VAT sposobu określenia proporcji.

Organ interpretacyjny konsekwentnie prezentował stanowisko, że ponieważ pobór przez Gminę opłaty targowej oznacza, że targowisko nie jest wykorzystywane do celów wykonywanej przez Gminę działalności gospodarczej, to kwotę podatku naliczonego obliczyć należy według udziału procentowego, w jakim targowisko jest wykorzystywane do celów działalności gospodarczej.

7.3. Naczelny Sąd Administracyjny, oceniając podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego wraz z przedstawioną na ich uzasadnienie argumentacją nie znajduje podstaw do odstąpienia od utrwalonej już linii orzeczniczej sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, dotyczącej spornego w tej sprawie zagadnienia, tj. zastosowania art. 86 ust. 7b ustawy o VAT do przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanu faktycznego, z uwagi na pobór opłaty targowej, tj. czynności, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Przywołać w tym miejscu można wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lipca 2015 r., sygn. akt I FSK 696/14, z 2 września 2014 r., sygn. akt I FSK 379/14, z 30 grudnia 2014 r., sygn. akt I FSK 1279/14, z 31 marca 2016 r., sygn. akt I FSK 1736/14; z 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt I FSK 2032/14; z 22 grudnia 2016 r., sygn. akt I FSK 1370/15 i I FSK 1437/15; z 29 sierpnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1148/15; z 8 listopada 2017 r., sygn. akt I FSK 1737/15; z 30 stycznia 2018 r., sygn. akt I FSK 110/16 i I FSK 349/16; z 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt I FSK 1902/14; z 8 lutego 2018 r., sygn. akt I FSK 391/16; z 23 lutego 2018 r., sygn. akt I FSK 2113/15, z 18 października 2019 r., sygn. akt I FSK 1849/15 oraz z 14 stycznia 2020 r., sygn. akt I FSK 1173/16 (treść tych wyroków jest dostępna w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo – CBOSA).

7.4. W uzasadnieniach powołanych wyżej wyroków Naczelny Sąd Administracyjny oceniając możliwość zastosowania art. 86 ust. 7b ustawy o VAT do rozliczania wydatków poniesionych przez gminę na budowę lub modernizację targowiska wyjaśnił, że jeżeli chodzi o kwalifikację nieruchomości gminnej w postaci targowiska, to jest ona w całości wykorzystywana do celów działalności gospodarczej. Pobór opłaty targowej nie następuje w związku z wydzierżawianiem nieruchomości lecz w związku z prowadzeniem handlu na terenie gminy w miejscach innych niż budowle czy budynki, czyli w związku dokonywaniem sprzedaży na targowisku. Obowiązek płacenia opłaty targowej nie jest także zależny od świadczeń wzajemnych ze strony gminy na rzecz kupców dokonujących sprzedaży na targowiskach, co wynika z art. 15 ust. 3 ustawy o podatkach lokalnych.

W rezultacie Naczelny Sąd Administracyjny konsekwentnie zajmował stanowisko, że gmina ma pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących wydatki inwestycyjne związane z budową targowiska. Zasada ta wynika z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

7.5. Powyższą ocenę prawną w całości podziela także Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną.

Zgodzić się należało z Sądem pierwszej instancji, że pobór opłaty targowej nie ma wpływu na wykonywanie przez gminę zadań własnych, do których należy m.in. utrzymanie targowisk i nie można przyjąć, że gmina wykorzystuje nieruchomość w postaci targowiska w celu poboru z mocy prawa opłaty targowej. W świetle przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opłata targowa jest nieekwiwalentnym zobowiązaniem podatkowym powstającym z mocy prawa z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, tj. dokonywania sprzedaży na targowisku. Opłata ta nie jest zatem należna z tytułu wykorzystywania targowiska. Obowiązek ponoszenia opłaty targowej przez podmioty prowadzące sprzedaż w miejscu wskazanym przez prowadzącego targowisko nie jest wykorzystywaniem targowiska na inne cele niż prowadzenie działalności gospodarczej w ujęciu art. 86 ust. 7b ustawy o VAT.

7.6. Reasumując, Sąd pierwszej instancji w pełni zasadnie zakwestionował przyjętą przez organ interpretacyjny wykładnię art. 86 ust. 7b ustawy o VAT oraz konkluzję, że w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepis ten nie będzie miał zastosowania.

Tym samym, wbrew zarzutom podniesionym w skardze kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji uchylając zaskarżoną interpretację i stwierdzając, że Gmina ma pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących wydatki inwestycyjne związane z budową targowiska nie naruszył przepisów art. 86 ust. 1 w związku z art. 86 ust. 7b ustawy o VAT. Jak to już zostało bowiem powiedziane, pobór przez Gminę opłaty targowej nie ma wpływu na zastosowanie art. 86 ust. 7b ustawy o VAT i przyjęta w tym przepisie zasada procentowego odliczania podatku naliczonego, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, nie będzie mogła mieć zastosowania do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji.

7.7. Bezzasadne były podniesione w pkt 6.2.1. w pkt 6.2.2. skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym zwłaszcza zarzut naruszenia art. 141 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wbrew tym zarzutom treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku dowodzi, że stosownie do art. 153 oraz art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przedstawiono w nim wyczerpującą oceną prawną zaskarżonej interpretacji oraz wskazania co do dalszego postępowania.

Sąd pierwszej instancji – co trzeba podkreślić – w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, że do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie ma zastosowania art. 86 ust. 7 b ustawy o VAT. Podkreślił, że " (...) wybudowane przez Gminę targowisko (rozumiane jako element majątku przedsiębiorstwa) jest w całości wykorzystywane do celów działalności gospodarczej" oraz że "(....) pobór opłaty targowej nie następuje w związku z wydzierżawianiem nieruchomości, lecz w związku z prowadzeniem handlu na terenie gminy w miejscach innych niż budowle czy budynki, czyli w związku dokonywaniem sprzedaży na targowisku" i wobec tego pobór tej opłaty nie ma żadnego związku z funkcjami i przeznaczeniem targowiska.

W konkluzji, powołując się na zasadę ogólną wyrażoną w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, stwierdził, że "(...) Gmina ma pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących wydatki inwestycyjne związane z budową targowiska".

W świetle jasnego i niebudzącego wątpliwości stanowiska przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zarzut skargi kasacyjnej, że jego treść "(...) uniemożliwia organowi interpretacyjnemu poznanie motywów podjętego rozstrzygnięcia, w tym przede wszystkim niedostateczne wyjaśnienie i uzasadnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia" był całkowicie chybiony.

7.8 Z podanych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

-----------------------

10