Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Smoleń Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Agnieszka Juszyńska po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. Sp. z o.o. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 lutego 2023 r. sygn. akt III SA/Gl 876/22 w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. w M. na decyzję Zarządu Województwa Śląskiego z dnia 10 października 2022 r. nr 3423/RT/2022 w przedmiocie zobowiązania do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję; 3. zasądza od Zarządu Województwa Śląskiego na rzecz C. Sp. z o.o. w B. 12 550 (dwanaście tysięcy pięćset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: WSA, sąd) wyrokiem z 14 lutego 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 876/22 – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.; dalej: ppsa) – oddalił skargę C. sp. z o.o. z siedzibą w M. (dalej: skarżąca, spółka) na decyzję Zarządu Województwa Śląskiego (dalej: Zarząd, organ) z 10 października 2022 r. nr 3423/RT/2022 w przedmiocie zwrotu dofinansowania przyznanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020.

WSA orzekał w następującym stanie sprawy.

Spółka 15 stycznia 2018 r. zawarła z organem umowę o dofinansowanie nr UDA-RPSL.03.02.00-24-0183/17-00 projektu pn. "Wdrożenie [...]". We wniosku o dofinansowanie wskazano (pkt F.2 Wskaźniki rezultatu), że w wyniku realizacji projektu planuje się stworzenie nowych miejsc pracy: projektant-konstruktor – cały etat-osoba odpowiedzialna za realizacje procesów związanych z projektowaniem oraz wykonaniem wózka inwalidzkiego, osoba do obsługi klienta - pół etatu (osoba niepełnosprawna) – osoba odpowiedzialna za obsługę konfiguratora i wstępne przygotowanie projektu na podstawie zlecenia.

Spółka 8 grudnia 2020 r. złożyła sprawozdanie z utrzymania trwałości projektu, wskazując, jako potwierdzenie utrzymania wskaźnika "Wzrost zatrudnienia we wspieranych przedsiębiorstwach", dwie osoby (D. W., Ł. P.).

Organ, w wyniku weryfikacji dokumentacji, ustalił w oparciu o zaangażowanie zawarte w kartach czasu pracy i danych w systemie LSI, że A. S. (projektant główny), Ł. P. (inżynier produkcji, prokurent samoistny spółki) oraz D. W. (inżynier produkcji), wykazani w ramach realizacji wskaźnika zatrudnienia do projektu UDA-RPSL.03.02.00-24-0183/17-00 byli równocześnie zaangażowani w wymiarze pełnego etatu jako personel projektu kolejno w UDA-RPSL.01.02.00-24-0344/18-00, następnie w UDA-RPSL.01.02.00-24-0388/19-00.

Z uwagi na powyższe organ stwierdził, że poprzez zaangażowanie pracowników do prac niezwiązanych ze zrealizowanym projektem w oparciu o odrębne stosunki pracy w wymiarze całego etatu, beneficjent dokonał zmian, które wpłynęły i naruszyły pierwotne cele projektu. Zatem beneficjent nie potwierdził utrzymania w całym okresie trwałości projektu wskaźnika rezultatu "Wzrost zatrudnienia we wspieranych przedsiębiorstwach" (1,5 EPC), co było kluczowe dla stwierdzenia prawidłowej realizacji projektu i wywiązania się z obowiązku utrzymania jego trwałości. Organ uznał, że ww. nowe miejsca pracy powstały, lecz tylko od 27 września 2018 r. do 31 stycznia 2019 r. (127 dni), ponieważ pracownicy faktycznie byli zaangażowani w realizację wyłącznie projektu nr UDA-RPSL.03.02.00-24-0183/17-00.

W związku z powyższym organ, po bezskutecznym wezwaniu do zwrotu części środków dofinansowania, 28 marca 2022 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu wypłaconych środków. W następstwie czego 24 czerwca 2022 r. wydał decyzję nr 14/2022 o zwrocie dofinansowania w kwocie 173 400,46 zł wraz z należnymi odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Wysokość kwoty do zwrotu ustalono proporcjonalnie do okresu wystąpienia istotnej zmiany wpływającej na charakter projektu, jego cele lub warunki wdrażania, które mogłyby doprowadzić do naruszenia pierwotnych celów w rozumieniu art. 71 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 347, str. 320 ze zm.; dalej: rozporządzenie 1303/2013).

Organ II instancji decyzją z 10 października 2022 r. nr 3423/RT/2021 – wydaną m.in. na podstawie z art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm.; dalej: kpa), art. 207 ust. 1 pkt 2, ust. 9 pkt 1 i ust. 12 a pkt 12 w zw. z art. 60 pkt 6, art.61 ust. 3 pkt 2 i art.67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1634, ze zm.; dalej: ufp) oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 9 lit. c ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 818, ze zm.; dalej: ustawa wdrożeniowa) – utrzymał w mocy decyzję I instancji.

Zaskarżonym wyrokiem WSA oddalił skargę spółki.

W uzasadnieniu wyroku sąd zaakceptował stanowisko organu, że beneficjent dopuścił się nieprawidłowości polegającej na naruszeniu procedur, tj. postanowień umowy o dofinansowanie, co doprowadziło do powstania potencjalnej szkody w budżecie Unii w związku ze stwierdzoną nieprawidłowością. Beneficjent naruszył postanowienia § 14 ust. 1 i 2, umowy o dofinansowanie, które stanowią, że beneficjent zobowiązuje się do utrzymania trwałości projektu w rozumieniu art. 71 rozporządzenia 1303/2013, naruszenie okresu trwałości projektu ma miejsce, jeżeli w okresie do 3 lat – w przypadkach dotyczących utrzymania inwestycji lub miejsc pracy stworzonych przez MŚP (...) - zajdzie którakolwiek z poniższych okoliczności: pkt 3 istotna zmiana wpływająca na charakter projektu, jego cele lub warunki wdrażania (...)".

Sąd wskazał, że naruszeniem w analizowanej sprawie jest nieutrzymanie wskaźnika "Wzrost zatrudnienia we wspieranych przedsiębiorstwach". Powyższe naruszenie zapisów umowy o dofinansowanie, obowiązujących przy wydatkowaniu środków dofinansowania obligowało Zarząd do określenia kwoty nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania zgodnie z postanowieniami art. 9 ust. 2 ustawy wdrożeniowej.

Ustosunkowując się do zarzutu spółki dotyczącego interpretacji naruszenia trwałości projektu, WSA podziela stanowisko organu, iż trwałość projektu na podstawie art. 71 rozporządzenia 1303/2013 dotyczy wszystkich założeń i celów projektowych.

Sąd uznał także, że określając kwotę zwrotu dofinansowania organ, prawidłowo ustalił sposób obliczenia korekty finansowej i jej wysokości zgodnie z § 14 ust. 4, umowy o dofinansowanie, biorąc pod uwagę okres niezachowania obowiązku trwałości. Ponieważ to brak realizacji wskaźnika utrzymania miejsc pracy w przedsiębiorstwie stanowił nieprawidłowość będąca podstawą wyliczenia korekty.

Od wyroku spółka wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości.

Skargę kasacyjną oparto na następujących zarzutach:

I. naruszenie przepisów postępowania mogące (art. 174 pkt 2 ppsa):

1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa oraz art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 ppsa, poprzez przyjęcie przez WSA za podstawę orzekania błędnie ustalonego oraz sprzecznego z aktami sprawy stanu sprawy, w odniesieniu do zatrudnienia przez spółkę pracowników w ramach zrealizowanego projektu, osiągnięcia przez skarżącą wskaźnika rezultatu "Wzrost zatrudnienia we wspieranych przedsiębiorstwach"- oraz celów projektu;

2) art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 ppsa – naruszenie to polega na braku podania przez WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku: podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, w odniesieniu do kluczowych dla wyniku sprawy ustaleń WSA, stojących u podstaw oddalenia skargi.

Zarzut ten dotyczy w szczególności następujących ustaleń WSA:

A. wskazanego na str. 15 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym "(...) mając na uwadze, że zatrudnieni pracownicy w ramach przedmiotowego projektu, powinni przez cały okres trwałości projektu wykonywać zadania związane z tym projektem, pracować na tych stanowiskach utworzonych w wyniku realizacji tego konkretnego projektu, to wykonywanie obowiązków i zadań w wymiarze całego etatu w ramach innej umowy o pracę przez zatrudnionych pracowników w ramach przedmiotowego projektu spowodowało naruszenie trwałości projektu polegające na nieutrzymaniu utworzonych stanowisk pracy przez cały okres trwałości projektu. (...) Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd w pełni podzielił argumentację organu odnośnie zatrudnienia pracowników w ramach przedmiotowego projektu, tzn., iż powinni oni przez cały okres trwałości projektu wykonywać zadania związane z tym projektem."

B. wskazanego na str. 18 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym "Naruszeniem w analizowanej sprawie jest nieutrzymanie wskaźnika "Wzrost zatrudnienia we wspieranych przedsiębiorstwach";

C. wskazanego na str. 18 uzasadnienia wyroku, sformułowanego w następujący sposób: "Końcowo Sąd odniósł się do zarzutu Beneficjenta dotyczącego interpretacji naruszenia trwałości projektu, Sąd podziela stanowisko organu, iż trwałość projektu na podstawie art. 71 rozporządzenia Rady UE dotyczy wszystkich założeń i celów".

Ustalenia wymienione pod literami A oraz B błędne i nie mają podstaw prawnych natomiast WSA nie objął uzasadnieniem zaskarżonego wyroku jakiejkolwiek argumentacji prawnej, która pozwalałaby ustalić przesłanki, którymi kierował się przyjmując wskazane ustalenia. Ustalenie wymienione pod literą C jest niezrozumiałe, ponieważ przepis art. 71 rozporządzenia 1303/2013 składa się z pięciu jednostek redakcyjnych, zaś WSA nie wskazał, do której z nich się odwołuje oraz z jakiego powodu. Dodatkowo WSA nie wskazał, do jakiego stanowiska organu nawiązuje. Jest to istotne, ponieważ w kwestionowanej decyzji organ ograniczył się co zacytowania części art. 71 ust. 1 rozporządzenia 1303/2013 oraz nie przedstawił procesu subsumcji, który pozwalałby na ustalenie przyczyn, dla których ustalony przez organ stan faktyczny został odwołany do art. 71 rozporządzenia.

Ustalenia przyjęte przez WSA za podstawę wyroku oddalającego skargę stanowią skrótowe powtórzenie części argumentacji organu - wobec której w treści skargi spółka przedstawiła zarzuty opatrzone numerami nr 1, 2, 3 oraz 4, szczegółowo uzasadnione w treści skargi. WSA nie odniósł się w najmniejszym stopniu do tych zarzutów i towarzyszącego im uzasadnienia prawnego, chociaż było ono wywodzone m.in. z orzecznictwa TSUE oraz sądów administracyjnych.

W rezultacie, w uzasadnienia wyroku nie doszło do przedstawienia operacji logicznej, którą przeprowadził WSA w celu dojścia do orzeczenia. Z treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia nie sposób ustalić przesłanek, jakimi kierował się WSA przyjmując wskazane wyżej ustalenia oraz decydując o zupełnym odstąpieniu od oceny argumentacji prawnej przedstawionej przez skarżącą w odniesieniu do zarzutów nr 1, 2, 3 oraz 4 skargi na decyzję organu.

II. naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ppsa):

1) art. 71 ust. 1 rozporządzenia 1303/2013 w zw. z 14 ust. 1 i 2 pkt 3 umowy o dofinansowanie z 15 stycznia 2018 r. nr UDA-RPSL.03.02.00-24-0183/17-00, poprzez niewłaściwe zastosowanie, które doprowadziło WSA do zaakceptowania argumentacji organu, iż skarżąca naruszyła obowiązek utrzymania trwałości projektu;

2) art. 143 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 36 rozporządzenia 1303/2013, poprzez niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się uznaniem, że w związku z utrzymaniem projektu doszło do wystąpienia nieprawidłowości, do tego o charakterze wymagającym zastosowania korekty finansowej równej 100% dofinansowania wypłaconego skarżącej.

Z uwagi na powyższe skarżąca wniosła o: rozpoznanie sprawy na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz zasądzenie od Zarządu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zarząd, reprezentowany przez radcę prawną, wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 ppsa. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała.

Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 ppsa.

Najdalej idącym zarzutem dotyczącym naruszenia przez WSA jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

Oznacza to, że sąd administracyjny ma obowiązek nie tylko wskazać swoje rozstrzygnięcie (tj. wypowiedzieć się w przedmiocie zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego), lecz także należycie je uzasadnić, przedstawiając tok rozumowania, który doprowadził do jego wydania. W szczególności sąd powinien wskazać przyczyny zajęcia określonego stanowiska oraz wyjaśnić, dlaczego zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę uznał za zasadne bądź niezasadne. Uzasadnienie musi umożliwiać stronie zrozumienie motywów rozstrzygnięcia, a w razie braku zgody z wyrokiem – prowadzenie merytorycznej polemiki z argumentacją sądu. Powinno ono również pozwalać sądowi odwoławczemu na przeprowadzenie kontroli instancyjnej (por. np. wyroki NSA z 20 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 1185/07; z 10 października 2007 r., sygn. akt II GSK 204/07; z 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 601/10; dostępne w CBOSA; pozostałe przywołane wyroki tamże). Motywy wyroku muszą być przy tym jasne, przekonujące oraz tworzyć spójną i logiczną całość (por. wyrok NSA z 4 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2304/13).

Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić podstawę skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 ppsa zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia, gdy brak jest uzasadnienia któregokolwiek z elementów rozstrzygnięcia, gdy obejmuje ono rozstrzygnięcie niewyrażone w sentencji albo gdy zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną (por. wyrok NSA z 19 września 2018 r., sygn. akt II OSK 63/18).

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że – wbrew zarzutom skargi kasacyjnej – powyższe uchybienia w niniejszej sprawie nie wystąpiły, a uzasadnienie zaskarżonego wyroku poddaje się kontroli instancyjnej.

Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, odnosząc się do pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa w zw. z art. 133 § 1 ppsa, że nie są one zasadne w zakresie dokonanych ustaleń faktycznych w sprawie, a są zasadne wyłącznie w zakresie ich oceny (art. 80 kpa).

W stanie faktycznym sprawy bezsporne jest, że skarżąca spółka, realizując – na podstawie umowy o dofinansowanie z 15 stycznia 2018 r. – projekt pn. "Wdrożenie [...]", zobowiązała się do osiągnięcia w okresie trwałości projektu (od 27 września 2018 r. do 27 września 2021 r.) wskaźnika "wzrost zatrudnienia" poprzez utworzenie dwóch nowych miejsc pracy (1,5 etatu w przeliczeniu na ekwiwalent pełnego czasu pracy).

Organ uznał – co zostało zaakceptowane w zaskarżonym wyroku WSA – że spółka osiągnęła wskazany wskaźnik jedynie w okresie od 27 września 2018 r. do 31 stycznia 2019 r. (127 dni), albowiem w tym czasie pracownicy (A. S., D. W. i Ł. P.) byli zaangażowani wyłącznie w realizację projektu nr UDA-RPSL.03.02.00-24-0183/17-00. Natomiast od 1 lutego 2019 r. pracownicy ci wykonywali pracę również w ramach dwóch innych projektów realizowanych przez spółkę.

W tak ustalonym stanie faktycznym organ, a za nim WSA, przyjęli, że doszło do naruszenia trwałości projektu, wynikającego z obowiązku określonego w § 14 umowy o dofinansowanie oraz w art. 71 ust. 1 lit. c rozporządzenia 1303/2013. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku operacji obejmującej inwestycje w infrastrukturę lub inwestycje produkcyjne, dochodzi do zwrotu wkładu z EFSI, jeżeli w określonym okresie wystąpi istotna zmiana wpływająca na charakter operacji, jej cele lub warunki wdrażania, mogąca prowadzić do naruszenia jej pierwotnych założeń. Kwoty nienależnie wypłacone podlegają odzyskaniu w wysokości proporcjonalnej do okresu naruszenia.

Z powyższym stanowiskiem nie zgadza się skarżąca, zarzucając naruszenie art. 71 ust. 1 rozporządzenia 1303/2013 w zw. z § 14 ust. 1 i 2 pkt 3 umowy o dofinansowanie – poprzez ich niewłaściwe zastosowanie – a także art. 143 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 36 tego rozporządzenia. W ocenie skarżącej, w okresie trwałości projektu utrzymane zostały miejsca pracy utworzone w rezultacie jego realizacji.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że istota sporu sprowadza się do oceny, czy w sprawie doszło do sytuacji, o której mowa w art. 71 ust. 1 lit. c rozporządzenia 1303/2013, którego treść znajduje odzwierciedlenie w § 14 ust. 1 i 2 umowy o dofinansowanie.

Z powołanych regulacji wynika, że naruszenie trwałości projektu ma miejsce wówczas, gdy w przewidzianym okresie (w przypadku MŚP – co do zasady do 3 lat) wystąpi istotna zmiana wpływająca na charakter projektu, jego cele lub warunki wdrażania.

Przez "istotną zmianę" należy rozumieć taką zmianę, która powoduje, że projekt przestaje odpowiadać pierwotnym założeniom, stanowiącym podstawę jego dofinansowania. Nie każda nieprawidłowość spełnia to kryterium – chodzi wyłącznie o zmianę o charakterze kwalifikowanym, prowadzącą do podważenia gospodarczego lub społecznego sensu projektu.

Z kolei – zgodnie z Regulaminem konkursu – wskaźnik wzrostu zatrudnienia oznacza liczbę miejsc pracy (wyrażoną w EPC) utworzonych bezpośrednio w wyniku realizacji projektu. Stanowiska te muszą pozostawać w bezpośrednim związku ze zrealizowanym projektem, przy czym do wskaźnika nie zalicza się miejsc pracy utworzonych wyłącznie na potrzeby jego realizacji ani stanowisk niezwiązanych z projektem.

Regulamin ten nie wprowadza jednak wymogu wyłącznego ani dominującego zaangażowania pracownika w ramach jednego projektu, lecz akcentuje konieczność istnienia bezpośredniego związku funkcjonalnego stanowiska pracy z projektem.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy uznać, że fakt, iż pracownicy – po okresie 127 dni pracy wyłącznie przy projekcie podstawowym – zostali zaangażowani również w inne projekty realizowane przez spółkę, nie oznacza automatycznie wystąpienia "istotnej zmiany" w rozumieniu § 14 umowy oraz art. 71 ust. 1 lit. c rozporządzenia 1303/2013.

Decydujące znaczenie ma bowiem istnienie bezpośredniego związku funkcjonalnego tych stanowisk pracy z projektem, który – jak wynika z ustaleń sprawy – nie został zakwestionowany przez organ. Związek ten nie ulega zerwaniu tylko dlatego, że pracownicy byli angażowani również w inne projekty w przedsiębiorstwie.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że utworzone stanowiska pracy były bezpośrednio związane ze zrealizowanym projektem, gdyż: odpowiadały jego zakresowi rzeczowemu i celom, nie istniały w strukturze przedsiębiorstwa przed jego realizacją, ich utrzymanie było niezbędne dla funkcjonowania rezultatów projektu po jego zakończeniu.

Okoliczność, że po upływie czasu nie było możliwe szczegółowe, tabelaryczne odtworzenie podziału obowiązków pracowników, ma charakter wyłącznie dowodowy i nie może samoistnie przesądzać o niespełnieniu wskaźnika, jeżeli inne okoliczności potwierdzają istnienie wymaganego związku funkcjonalnego. Ewentualne uchybienia w tym zakresie mogą stanowić naruszenie obowiązków dokumentacyjnych, nie zaś automatycznie naruszenie trwałości projektu o charakterze istotnym.

W konsekwencji należy uznać, że brak możliwości wykazania precyzyjnego podziału obowiązków oraz częściowe zaangażowanie pracowników w inne projekty nie stanowią "istotnej zmiany" w rozumieniu art. 71 ust. 1 lit. c rozporządzenia 1303/2013, skoro projekt zachował swój charakter, jego cele zostały osiągnięte, a miejsca pracy zostały utrzymane. W tych okolicznościach nie sposób przyjąć, aby doszło do "istotnej zmiany" w rozumieniu art. 71 ust. 1 rozporządzenia 1303/2013, skoro projekt nie tylko zachował swoje pierwotne cechy, lecz również doprowadził do trwałego osiągnięcia zakładanych celów gospodarczych i społecznych.

Należy przy tym zauważyć, że przenikanie się personelu pomiędzy projektami komplementarnymi jest zjawiskiem typowym w działalności gospodarczej i wynika z racjonalnego zarządzania zasobami. Samo przesuwanie pracowników między projektami nie stanowi naruszenia trwałości projektu, o ile nie prowadzi do zmiany jego charakteru, celów lub warunków wdrażania.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni powyższe wskazania.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ppsa orzekł w jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania sądowego (pkt 3 sentencji) postanowiono w oparciu o art. 200, art. 203 pkt 1, art. 205 § 2 w zw. z art. 207 § 1, art. 209 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).

Na zasądzone koszty 12 550 zł składają się: wpis od skargi (2 000 zł), opłata za sporządzenia uzasadnienia (100 zł), wpis od skargi kasacyjnej (1 000 zł) oraz kwota wynagrodzenia radcy prawnego w za reprezentowanie spółki przed WSA (5 400 zł) i NSA (4 050 zł).