Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu w dniu 2 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S., S. S., L. K. i J. S. – K. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o zaopiniowanie wjazdów oraz posadowienia ogrodzenia stałego postanawia : odrzucić skargę.

Skarżący K. S., S. S., L. K. i J. S. – K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie prowadzonego przez Wójta Gminy [...] postępowania w sprawie dotyczącej wniosku z dnia [...] czerwca 2007 r. w sprawie zaopiniowania wjazdów oraz posadowienia ogrodzenia stałego na działce nr [...] w [...]w związku z decyzją ostateczną Wójta Gminy [...]z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...]o podziale gruntów, na mocy której wydzielono drogę [...]do nieruchomości [...] i [...]powstałych na skutek podziału oraz decyzji Wójta Gminy [...]dotyczącej pozwolenia na budowę wraz z warunkami zabudowy dla działki[...] W odpowiedzi na skargę, organ, którego bezczynność zaskarżono podniósł, że zgodnie z art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) skarga dotycząca prowadzonego przez Wójta Gminy [...] postępowania, została przesłana według właściwości Radzie Gminy[...], która została poinformowana o konieczności powiadomienia o sposobie załatwienia przedmiotowej sprawy. Rada Gminy [...] pismem z dnia [...] czerwca 2008 r., znak: [...]poinformowała, że skarga jest zasadna w części dotyczącej braku odpowiedzi na wniosek z dnia [...] czerwca 2007 r. i w załączeniu przesłała podjętą uchwałę nr [...]w spawie rozpatrzenia przedmiotowej skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zakres działania sądu administracyjnego został określony w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, obejmując orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a.

Z cytowanego przepisu wynika więc, że skarga na bezczynność organów podlega kontroli sądu administracyjnego w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a. Podkreślić przy tym należy, że w przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem kontroli sądowej nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie (vide: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Jan Paweł Tarno, Lewis Nexis, Warszawa 2004, str.27-28).

Skarga na bezczynność organu może być zatem wniesiona w sprawach, w których wydawane są decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a.) oraz w sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a., a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że analiza zarzutów skargi oraz załączonych do niej pism prowadzi do wniosku, że strona skarżąca zarzuca Wojewodzie [...] bezczynność w sprawie prowadzenia postępowania skargowego na podstawie przepisów działu VIII Kpa, tj. art. 227 i następne. Wskazuje na to w szczególności treść żądania zawarta w treść skargi, sprowadzająca się do zarzucenia Wojewodzie braku podejmowania właściwych czynności celem wyegzekwowania od "Urzędu Gminy[...]" rozstrzygnięcia wniosku z dnia [...] czerwca 2007 r. w sprawie zaopiniowania wjazdów oraz posadowienia ogrodzenia stałego na działce nr [...]w[...]. Natomiast jak wynika z odpowiedzi na skargę, organ, którego bezczynność zaskarżono, nadał skardze z dnia [...] marca 2008 r. bieg, stosownie do unormowania zawartego w art. 229 pkt 3 K.p.a.

W myśl art. 227 Kpa przedmiotem skargi powszechnej może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwienie spraw.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany został pogląd, że skarga z art. 227 Kpa jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, nie dającym jednak podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2000 r., sygn. akt III SAB 108/99, LEX nr 48017). W konsekwencji należy więc przyjąć, że bezczynność w postępowaniu dotyczącym skargi powszechnej nie może być również przedmiotem skargi do sądu administracyjnego.

Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niedopuszczalną, należało odrzucić