Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odmówić przyznania prawa pomocy.

Z. S. w skardze na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] sierpnia 2011 r. zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.

We wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF wnioskodawca podał, iż w gospodarstwie domowym pozostaje wraz z żoną oraz pełnoletnią córką i wnukiem (ur. [...] r.) Posiada dom o pow. 120 m2, nieruchomość rolną o pow. 2 ha oraz samochód osobowy o wartości 3000 euro. Skarżący podał, iż uzyskuje dochód w wysokości 820 zł brutto, z tytułu renty, zaś jego żona w wysokości 1350 zł brutto – z tytułu emerytury. Na utrzymanie domu przeznacza ok. 500 zł miesięcznie, zaś na wydatki związane z leczeniem również ok. 500 zł miesięcznie. Oświadczył, iż nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych ze względu na trudną sytuację zdrowotną i materialną.

Zgodnie z zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 25 listopada 2011 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia wniosku poprzez m. in. nadesłanie wyciągów z posiadanych rachunków bankowych, udokumentowanie wysokości uzyskiwanych świadczeń ZUS, wskazanie czy córka nie osiąga dochodu – jeżeli tak to z jakiej przyczyny i czy jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna, nadesłanie oświadczenia w sprawie schorzeń, na które cierpi skarżący i których leczenie pochłania, według jego oświadczenia, 500 zł miesięcznie.

W dniu 21 grudnia 2011 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) wniosek został uzupełniony o wymagane dokumenty.

Z nadesłanych dokumentów wynika, że skarżący jest osobą niepełnosprawną w znacznym stopniu (dec. Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w L. z dnia [...] stycznia 2010 r. – orzeczenie wydane do dnia 31 grudnia 2011 r.). Skarżący nadesłał oświadczenia, z którego wynika, iż z posiadanej nieruchomości rolnej nie osiąga dochodu, natomiast z obwieszenia Prezesa GUS wynika, że wysokość dochodu z jego gospodarstwa wyniosłaby 933,01 zł na rok. Córka M. S. studiuje w PWSZ w P. (zaświadczenie z 14 grudnia 2011 r.), zaś z zaświadczenia wydanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. wynika, że do Urzędu nie wpłynęło zeznanie podatkowe w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2010 dotyczące M. S.. Z oświadczenia opisującego stan zdrowia, zaświadczeń lekarskich oraz przedstawionych faktur VAT wystawionych przez apteki w 2011 r. wynika, iż skarżący jest osobą schorowaną przeznaczającą znaczne kwoty na lekarstwa (np. w listopadzie - 189,25 zł, w październiku - 72, 61 zł, we wrześniu - 716,78 zł). Skarżący udokumentował dochód – według decyzji waloryzacyjnych świadczeń z ZUS wynika, iż uzyskuje dochód z tytuły renty w wysokości 940,75 zł brutto, zaś jego żona – 1661,03 zł brutto. Z potwierdzenia stanu lokat z dnia 15 grudnia 2011 r. wynika, że żona skarżącego posiada oszczędności w wysokości 12 000,00 zł. B. S. oświadczyła, iż są to środki przeznaczona na tzw. "czarną godzinę" (choroba męża, opieka na 90-cio letnią matką) a także na ślub córki A.. Pieniądze te pochodzą z odprawy emerytalnej oraz pożyczek, które skarżąca musi co miesiąc spłacać.

Rozpoznając przedmiotowy wniosek zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Składając wniosek o udzielenie prawa pomocy, na wnioskodawcy spoczywał ciężar wykazania, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. W rozpatrywanej sprawie wnioskodawca nie wykazał, że w jego przypadku spełniona jest przesłanka skutkująca zwolnieniem go z kosztów. Należy bowiem zauważyć, że instytucja prawa pomocy winna służyć osobom, którym brak środków finansowych uniemożliwia dostęp do sądu.

W rozpatrywanej sprawie opisana przez wnioskodawcę sytuacja materialna nie uzasadnia przyznania mu prawa pomocy. Skarżący wraz z żoną uzyskuje stały comiesięczny dochód w wysokości 2.601,78 zł brutto (a nie jak wskazał w oświadczeniu na formularzu PPF 2170 zł brutto), co wynika z przedstawionych na żądanie referendarza dokumentów. Żona skarżącego posiada również oszczędności w wysokości 12 000,00 zł. Skoro zatem strona posiada środki finansowe, powinna partycypować w kosztach postępowania. W tym wypadku nie można zatem stwierdzić, iż została spełniona ustawowa przesłanka warunkująca przyznanie prawa pomocy tj., że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Należy także zauważyć, iż na obecnym etapie postępowania koszty sądowe sprowadzają się do obowiązku uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł.

Biorąc powyższe pod uwagę uznano, że sytuacja materialna wnioskodawcy pozwala na poniesienie kosztów sądowych, a odmowa przyznania prawa pomocy nie pozbawi wnioskodawcy prawa do sądu.

Z powyższych względów i na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.