Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia del. SO Aleksandra Westra, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant ref. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zagospodarowania odpadu oddala skargę

Decyzją z [...] marca 2017r. Nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r., poz. 23 ze zm.), w związku z art. 26 pkt 1 i art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007r.o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2015r. poz. 1048), art. 24 ust. 2 lit b rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. WE L 190 z 12 lipca 2006r. ze zm.) oraz art. 18 ustawy z dnia 20 stycznia 2005r. o recyklingu pojazdów wycofanych eksploatacji (Dz. U. z 2016r. poz. 803 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Pani P. P., o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, znak: [...], z dnia [...] grudnia 2016 r. Decyzją tą organ I instancji nałożył na Panią P. P., jako władającą odpadami, obowiązek zagospodarowania odpadu o kodzie 16 01 04* w postaci wycofanego z eksploatacji pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu pojazdów, posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie gospodarki odpadami, wymaganą w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów oraz nadającą ww. decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu organ wskazał, że z akt sprawy wynika, iż pismem z dnia 5 listopada 2013r. Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] powiadomił Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o ujawnieniu nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadu w postaci w/w pojazdu. Ujawnienie nastąpiło w związku z kontrolą graniczną, przeprowadzoną [...] listopada 2013r. W toku prowadzonych czynności ustalono, że kierujący ww. pojazdem, obywatel [...] O. K., przedstawił do kontroli dokument rejestracyjny dla ww. pojazdu "[...]" oraz umowę kupna-sprzedaży z dnia [...] listopada 2013r., zawartą pomiędzy Panią P. P. a Panem O. K.

Na podstawie ww. zawiadomienia oraz w oparciu o dokumentację załączoną do ww. zawiadomienia, w dniu 13 listopada 2013r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadem o kodzie 16 01 04*, w postaci wycofanego z eksploatacji pojazdu marki [...], o numerze nadwozia: [...], przez Panią P. P., będącą wysyłającą odpadem, odpowiedzialną za jego nielegalne międzynarodowe przemieszczanie z terytorium Polski na terytorium [...]. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, w tym o wyjaśnienia Strony złożone na piśmie z dnia 25 listopada 2013r., postanowieniem znak: [...] z dnia [...] grudnia 2013r., ww. organ wezwał Panią P. P., do oddania odpadu w postaci przedmiotowego pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub do przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, we wskazanym terminie.

Pismem z dnia [...] grudnia 2015r., znak: [...], Główny Inspektor Ochrony Środowiska wezwał Panią P. P. do okazania dowodu wykonania obowiązku określonego w tym postanowieniu.

W odpowiedzi na powyższe, w dniu 22 grudnia 2015r. Strona wystąpiła do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska postanowienia z dnia [...] grudnia 2013r., znak: [...], załączając do ww. wniosku dokument [...] pt. "Zaświadczenie o wywozie pojazdu z kraju na stałe", wydany w dniu [...] listopada 2015r. przez Ministerstwo Transportu [...]. Jednocześnie, Strona wystąpiła do organu z wnioskiem o zawieszenie postępowania administracyjnego, w sprawie określenia sposobu gospodarowania w/w odpadem.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska postanowieniem znak: [...], z dnia [...] lutego 2016r., odmówił wznowienia postępowania.

Ponadto, organ postanowieniem znak: [...], z dnia [...] lutego 2016r., odmówił zawieszenia niniejszego postępowania administracyjnego.

Na skutek zażaleń wniesionych na te postanowienia, Główny Inspektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] maja 2016r. znak: [...] utrzymał w mocy postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, znak: [...], z dnia [...] lutego 2016r., odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego.

Z kolei postanowieniem z dnia [...] maja 2016r. znak: [...] utrzymał w mocy postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, znak: [...], z dnia [...] lutego 2016r., odmawiające zawieszenia postępowania administracyjnego.

Ww. postanowienia zostały doręczone Stronie za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 6 czerwca 2016r.

Następnie, Główny Inspektor Ochrony Środowiska pismem z dnia [...] sierpnia 2016r. znak: [...] ponownie wezwał stronę do przedstawienia dowodu wykonania obowiązku określonego w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2013r., znak: [...]. Ww. pismo zostało doręczone Stronie za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 16 sierpnia 2016r. Strona nie przedstawiła dowodu wykonania ww. obowiązku.

Biorąc pod uwagę powyższe, Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją znak: [...], z dnia [...] grudnia 2016 r., nałożył na wysyłającego odpady, Panią P. P., obowiązek zagospodarowania odpadu o kodzie 16 01 04* w postaci wycofanego z eksploatacji pojazdu marki [...], przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu pojazdów, posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie gospodarki odpadami, wymaganą w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów oraz nadał ww. decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Ww. decyzja została doręczona Stronie za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 21 grudnia 2016r. Pani P. P. skorzystała z przysługującego jej uprawnienia i wniosła w terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Pani P. P. zarzuciła w nim organowi bezpodstawne uznanie, iż pojazd marki [...] - stanowi odpad, w związku z czym bezpodstawnie zastosowano przepisy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Skarżąca wyjaśniła, że istotnie - dokument "[...]" - nie mógł samodzielnie służyć do ponownej rejestracji ww. pojazdu, jednak wystawienie dowodu rejestracyjnego [...] lub Zaświadczenia o wywozie z kraju na stałe - było nadal możliwe, po przeprowadzeniu Badania Tożsamości Pojazdu, przy czym pojazd ten mógł swobodnie poruszać się po drogach publicznych bez tego badania, a droga do jego rejestracji była otwarta. Pani P. P. zaznaczyła, że ostatecznie otrzymała z Ministerstwa Transportu [...] dokument [...] pt. "Zaświadczenie o wywozie pojazdu z kraju na stałe", który daje podstawy do zarejestrowania spornego pojazdu na terenie Polski. Skarżąca zaznaczyła, że istotnie, ww. dokument został wydany na terenie [...] w dniu [...] listopada 2015r., jednakowoż z treści ww. dokumentu wynika, że dotyczy on wywozu z dnia [...] września 2013r. W ocenie Skarżącej, właśnie ta ostatnia data powinna być brana pod uwagę przy ocenie pojazdu, a ww. dokument świadczy o tym, że w dacie przemieszczenia spornego pojazdu, istniała możliwość jego ponownego zarejestrowania i nie mógł być on traktowany jako odpad.

Rozpoznając ponownie sprawę organ uznał, że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie w pełni uzasadnia kwalifikację pojazdu - jako odpadu o kodzie 16 01 04*, bowiem analiza treści tłumaczenia przysięgłego umowy sprzedaży ww. pojazdu z dnia [...] listopada 2013r., wskazuje, że umowa ta zawiera następujący zapis: "Pojazd znajduje się w stanie niezdatnym do jazdy i jest sprzedawany bez gwarancji oraz bez obowiązkowego badania technicznego (...)", zaś przemieszczeniu ww. pojazdu towarzyszył dokument - "[...]" (samochód z odzysku zaświadczenie o eksporcie), wystawiony przez odpowiednie władze w [...] w dniu [...] września 2013r. Zgodnie z uwierzytelnionym tłumaczeniem sporządzonym przez tłumacza przysięgłego, ww. dokument zawiera zapis następującej treści: "niniejsze zaświadczenie nie może być użyte do ponownej rejestracji pojazdu''. Powyższy stan faktyczny wykluczał zatem w ocenie organu dalsze użytkowanie ww. pojazdu zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem, jak również wykluczał prawną możliwość ponownego dopuszczenia spornego pojazdu do ruchu drogowego na terenie Polski.

Zgodnie bowiem z art. 72 ust 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 128 ze zm.), rejestracji pojazdów dokonuje się na podstawie dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był wcześniej zarejestrowany. Należy również dodać, iż podstawowym dokumentem świadczącym o zarejestrowaniu na terytorium [...], jest dowód rejestracyjny [...] i taki dokument stanowi "dowód rejestracyjny". Dokument "[...]", który został wystawiony dla spornego pojazdu na terytorium [...] i towarzyszył przemieszczeniu spornego pojazdu w dniu [...] listopada 2013r., jest to zaświadczenie o eksporcie wydane przez Agencję [...] dla samochodu z odzysku, a więc nie stanowi on dokumentu umożliwiającego jego rejestrację na terenie RP - zgodnie z wymaganiami wskazanymi wart. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Dodatkowo, jak wskazano powyżej, przedmiotowy dokument zawiera zapis uniemożliwiający użycie tegoż dokumentu do ponownej rejestracji.

Biorąc zatem pod uwagę, iż sporny pojazd był zarejestrowany na terenie [...], a następnie w wyniku zdarzenia losowego (wypadek drogowy- patrz pismo [...] z dnia [...] listopada 2013r.) - uległ uszkodzeniu i został przeznaczony do odzysku bez możliwości ponownej rejestracji, należy uznać, że ww. pojazd już na terytorium [...] uzyskał status pojazdu wycofanego z eksploatacji i w takim stanie został sprowadzony na terytorium Polski.

Powyższe dowody zdaniem organu świadczą zatem bezsprzecznie o tym, że sporny pojazd - w dacie jego międzynarodowego przemieszczenia, tj. w dniu [...] listopada 2013r. - nie mógł być użytkowany na drogach publicznych, a więc zgodnie ze swoim pierwotnym przeznaczeniem.

Zgodnie z definicją odpadu zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2016r., poz. 1987 ze zm.), przez odpady rozumie się "każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany". Należy w tym miejscu ponownie podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 czerwca 2015r. sygn. akt II OSK 2874/13 wskazał, że dla uznania danego przedmiotu za odpad podlegający regulacjom ustawy z dnia 29 czerwca 2007r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2015r. poz. 1048) oraz rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. WE L 190 z 12 lipca 2006 ze zm.), decydujące znaczenie ma stan prawny i faktyczny istniejący w chwili wprowadzenia produktu na terytorium Polski. Nabycie przez pojazd statusu odpadu uzależnione jest od tego, czy w momencie przekroczenia granicy może on być wykorzystywany zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem, a zatem, czy może on poruszać się po drogach. Z tej przyczyny w postępowaniu w sprawie dotyczącej międzynarodowego przemieszczania odpadów, nie bada się możliwości przywrócenia pojazdowi stanu technicznego umożliwiającego dopuszczenie do ruchu drogowego. To co stanie się w przyszłości z pojazdem, nie ma wpływu na uzyskany przez niego status odpadu. Decydujące znaczenie dla uznania danego przedmiotu za "odpad" ma zatem jego stan w dacie jego międzynarodowego przemieszczenia, który w przypadku pojazdów, wynika ze statusu prawnego oraz stanu technicznego danego pojazdu oraz woli jego poprzedniego posiadacza. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że pozbycie się pojazdu przez poprzedniego posiadacza bez równoczesnego przekazania dowodu rejestracyjnego lub dokumentu stanowiącego jego odpowiednik, w sposób jednoznaczny przesądza o zaistnieniu przesłanki "pozbycia się".

Biorąc pod uwagę powyższe, w stanie faktycznym niniejszej sprawy Skarżąca - jako poprzedni właściciel spornego pojazdu, nie znajdując dla niego dalszego zastosowania zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, na podstawie umowy sprzedaży z dnia [...] listopada 2013r. (zawierającej, co należy ponownie podkreślić, następujący zapis: Pojazd znajduje się w stanie niezdatnym do jazdy i jest sprzedawany bez gwarancji oraz bez obowiązkowego badania technicznego) pozbyła się spornego pojazdu na rzecz pana O. K. Przekazaniu pojazdu na rzecz ww. osoby towarzyszyło także przekazanie dokumentu [...]. Powyższe jednoznacznie stanowiło "pozbycie się" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, zgodnie z którym przez odpady rozumie się "każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany".

Organ wskazał, że nie można zgodzić się z argumentacją Skarżącej, jakoby sporny pojazd - w dacie jego międzynarodowego przemieszczenia - mógł swobodnie poruszać się po drogach publicznych. Dokument "[...]" (samochód z odzysku zaświadczenie o eksporcie), wystawiony przez odpowiednie władze w [...] w dniu [...] września 2013r., zawierał bowiem zapis uniemożliwiający zarejestrowanie ww. pojazdu, co potwierdziła sama Skarżąca w treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Co więcej, Pani P. P. własnoręcznym podpisem poświadczyła, że sporny pojazd znajduje się w stanie niezdatnym do jazdy i jest sprzedawany bez gwarancji oraz bez obowiązkowego badania technicznego i nie wolno go używać na drogach publicznych, dopóki nie zostanie naprawiony (...) - patrz treść uwierzytelnionego tłumaczenia umowy sprzedaży ww. pojazdu z dnia [...] listopada 2013r.

Z uwagi na powyższe, bez znaczenia dla sprawy pozostaje wskazana przez Skarżącą możliwość wystawienia na terytorium [...] - po przeprowadzeniu Badania Tożsamości Pojazdu - dowodu rejestracyjnego [...] lub Zaświadczenia o wywozie z kraju na stałe. Organ nie kwestionuje, że - w dacie międzynarodowego przemieszczenia ww. pojazdu - istniała teoretyczna możliwość pozyskania ww. dokumentów, niemniej jednak, stan faktyczny sprawy wskazuje, że Pani P. P. sprowadziła sporny pojazd na terytorium RP z dokumentem - "[...]" - który uniemożliwiał ponowną rejestrację omawianego pojazdu, w dacie jego międzynarodowego przemieszczenia.

Organ wskazał, również że nie można zgodzić się ze Skarżącą, że dokument [...] pt. "Zaświadczenie o wywozie pojazdu z kraju na stałe", wydany w dniu [...] listopada 2015r. przez Ministerstwo Transportu [...] dla pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], zmienia status ww. pojazdu jako odpadu w dacie jego międzynarodowego przemieszczenia, tj. w dniu [...] listopada 2013r., bowiem w treści ww. dokumentu jako datę wywozu ww. pojazdu wskazano [...] września 2013r. Jak wyjaśnione zostało w zaskarżonej decyzji, w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2010r. sygn. akt IV SA/Wa 1466/10 orzeczono, że istotne są dokumenty "towarzyszące" pojazdowi w momencie jego sprowadzania, a których istnienie wskazuje na zaistnienie przesłanki pozbycia się, a późniejsze złożenie innych dokumentów, którymi Skarżący nie dysponował w dacie przemieszczania, nie może mieć wpływu.

Tym samym przekazany przez Skarżącą w dniu 22 grudnia 2015r. dokument [...] pt. "Zaświadczenie o wywozie pojazdu z kraju na stałe", wydany w dniu [...] listopada 2015r., nie zmienia statusu ww. pojazdu jako odpadu w dacie jego międzynarodowego przemieszczenia, tj. w dniu [...] listopada 2013r., bowiem status pojazdu - w dacie jego międzynarodowego przemieszczenia - może być oceniany wyłącznie na podstawie dokumentów, które towarzyszyły temu przemieszczeniu.

Biorąc pod uwagę powyższe, organ stwierdził, że bez znaczenia dla kwalifikacji spornego pojazdu jako odpadu, pozostaje podnoszona przez Skarżącą możliwość naprawienia ww. pojazdu oraz jego ponownej rejestracji, bowiem rejestracja ta jest możliwa wyłącznie na podstawie dokumentu [...] pt. "Zaświadczenie o wywozie pojazdu z kraju na stałe", wydanego w dniu [...] listopada 2015r., a więc ponad dwa lata po nielegalnym międzynarodowym przemieszczeniu ww. pojazdu.

Tym samym, organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że sporny pojazd, opuścił terytorium [...] z dokumentem determinującym brak możliwości jego użytkowania zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, tj. posiadał status pojazdu wycofanego z eksploatacji i w takim stanie został sprowadzony na terytorium Polski, a następnie sprzedany przez Stronę na rzecz obywatela [...].

Organ uznał, że w rozpatrywanej sprawie, dokument" [...]" z dnia [...] września 2013 r., z którym sporny pojazd został sprzedany, również nie potwierdza rejestracji ww. pojazdu na terenie [...] i nie może zostać użyty w procesie ponownej rejestracji spornego pojazdu.

Organ podkreślił więc, że dokument "[...]", wydany na terenie [...] dla pojazdu, zobowiązuje Jego właściciela do trwałego wyeksportowania uszkodzonego pojazdu z terenu [...], jak również nie uprawnia do ponownego zarejestrowania przedmiotowego pojazdu poza granicami [...]. W związku z powyższym, taki pojazd może służyć jedynie jako źródło części zamiennych. Organ wskazał również, że zgodnie z art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2016r. poz. 803 ze zm.), demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji może odbywać się tylko i wyłącznie w stacji demontażu pojazdów, która posiada wszelkie wymagane w tym zakresie zezwolenia. Dopiero odpowiednio przeprowadzony proces odzysku takiego pojazdu (tj. w warunkach zapewniających bezpieczne dla środowiska prowadzenie tego procesu), umożliwi uznanie, iż nie mamy do czynienia z pojazdem wycofanym z eksploatacji, lecz produktami powstałymi w wyniku poddania odpadu procesowi odzysku w myśl art. 3 ust. 1 pkt 14 obecnie obowiązującej ustawy o odpadach. Stan techniczny spornego pojazdu w dacie sprzedaży na rzecz [...] odbiorcy jednoznacznie wskazywał, iż przed ewentualnym wykorzystaniem przedmiotowego pojazdu zgodnego z jego przeznaczeniem, niezbędne będzie poddanie go procesom odzysku. Niemniej jednak, wydany dla ww. pojazdu "[...]" dyskwalifikował go, z punktu widzenia prawa, do dalszego użytkowania zgodnego z jego pierwotnym przeznaczeniem w państwie wywozu, tj. Rzeczpospolitej Polskiej.

Organ wykazał również, popierając te ustalenia materiałem dowodowym, że Pani P. P. jest zgłaszającym w rozumieniu art. 2 pkt 15 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 101312006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. WE L 190 z 12 lipca 2006r" ze zm.), jak również, że przemieszczenie ww. odpadu stanowiło przemieszczenie nielegalne, zgodnie z definicją z art. 2 pkt 35 lit. f ww. rozporządzenia. Tym samym, organ na mocy art. 26 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, uznał, że był zobligowany do określenia sposobu gospodarowania odpadem o kodzie 16 01 04* w postaci wycofanego z eksploatacji pojazdu przez Panią P. P.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pani P. P. Skarżąca zarzuciła, iż ww. decyzja jest sprzeczna z prawem i bezpodstawnie przyjmuje, że zachodzą podstawy do stosowania art. 18 ustawy z dnia 20 stycznia 2005r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, błędnie zakładając, że pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...] jest odpadem w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach.

Skarżąca wyjaśniła, że dokument [...] pt. "Zaświadczenie o pojeździe uszkodzonym nadającym się do odzysku" istotnie nie mógł samodzielnie służyć do ponownej rejestracji ww. pojazdu, jednak możliwe było wystawienie dowodu rejestracyjnego [...] lub zaświadczenia o wywozie z kraju na stałe - po przeprowadzeniu Badania Tożsamości Pojazdu, Skarżąca podkreśliła, że sporny pojazd mógł się poruszać po drogach publicznych bez ww. badania i otwarta była droga do jego rejestracji.

Dalej, Skarżąca wskazała, że otrzymała z Ministerstwa Transportu [...] dokument [...] pt. "Zaświadczenie o wywozie pojazdu na stałe", który daje podstawy do zarejestrowania spornego pojazdu na terytorium RP. Skarżąca wyjaśniła, że choć ww. dokument jest datowany na [...] listopada 2015r., to z jego treści wynika, że dotyczy on wywozu z dnia [...] września 2013r. i to właśnie ta data powinna być brana pod uwagę przy ocenie spornego pojazdu. Skarżąca wyjaśniła, że powyższa okoliczność wskazuje, iż w dacie przemieszczenia spornego pojazdu istniała możliwość jego ponownego zarejestrowania i w żadnym razie nie mógł on być traktowany jako odpad, a zachowanie polegające na odsprzedaży pojazdu - jako jego "pozbycie się".

Skarżąca wyjaśniła, że definicja pojęcia odpadu jest nieostra i jego interpretacja powinna być dokonywana z uwzględnieniem celu, jaki przyświecał regulacjom dotyczącym odpadów, tj. czy powodują sytuację zagrażającą zdrowiu ludzkiemu oraz środowisku naturalnemu, co pozwala na objęcie ich szczególnym reżimem postępowania w postaci przepisów odpadowych (art. l ustawy o recyklingu pojazdów). Skarżąca podkreśliła, że sporny pojazd zaliczony został do kategorii C, wobec czego może powrócić do eksploatacji po przeprowadzeniu Badania Tożsamości Pojazdu (VIC), które to badanie służy wyłącznie identyfikacji pojazdu i nie powinien być z tej przyczyny traktowany jako odpad.

W odpowiedzi na skargę organ ustosunkował się do podniesionych w niej zarzutów i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie

Podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowił art. 26 pkt 1 oraz art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U 2015 poz. 1048) w zw. z art. 24 ust. 2 lit. b rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.Urz. WE L 190 z 12 lipca 2006r. ze zm.) oraz art. 18 ustawy z dnia 20 stycznia 2005r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. 2016r. poz. 803 ze zm.).

W świetle tych przepisów o bezskutecznym upływie terminu wskazanego w postanowieniu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 tj. w niniejszej sprawie postanowienia znak: [...] z dnia [...] marca 2013r. wżywającego skarżącą do przekazania odpadu w postaci pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...] do uprawnionego odbiorcy, Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w drodze decyzji miał obowiązek określić sposób gospodarowania w/w odpadem na terenie kraju. Decyzja tej nadaje się również rygor natychmiastowej wykonalności.

W ocenie Sądu wbrew stanowisku prezentowanemu przez stronę skarżącą, analiza całokształtu dokumentacji zgromadzonej w sprawie wskazuje, iż pojazd, którego dotyczy postępowanie stanowił odpad w rozumieniu ustawy o odpadach. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2016r. poz. 1987 ze zm.), przez odpady rozumie się "każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany". W tym miejscu należy wskazać, że Sąd podzielił w niniejszej sprawie stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 czerwca 2015r. sygn. akt II OSK 2874/13, który wskazał, że dla uznania danego przedmiotu za odpad podlegający regulacjom ustawy z dnia 29 czerwca 2007r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2015r. poz. 1048) oraz rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. WE L 190 z 12 lipca 2006 ze zm.), decydujące znaczenie ma stan prawny i faktyczny istniejący w chwili wprowadzenia produktu na terytorium Polski. Nabycie przez pojazd statusu odpadu uzależnione jest od tego, czy w momencie przekroczenia granicy może on być wykorzystywany zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem, a zatem, czy może on poruszać się po drogach. Z tej przyczyny, w postępowaniu w sprawie dotyczącej międzynarodowego przemieszczania odpadów, nie bada się możliwości przywrócenia pojazdowi stanu technicznego umożliwiającego dopuszczenie do ruchu drogowego. To co stanie się w przyszłości z pojazdem, nie ma wpływu na uzyskany przez niego status odpadu.

Decydujące znaczenie dla uznania danego przedmiotu za "odpad" ma zatem jego stan w chwili sprowadzenia na terytorium Polski, który, w przypadku pojazdów, wynika ze statusu prawnego oraz stanu technicznego danego pojazdu oraz woli jego poprzedniego posiadacza. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że pozbycie się pojazdu przez poprzedniego posiadacza bez równoczesnego przekazania dowodu rejestracyjnego lub dokumentu stanowiącego Jego odpowiednik, w sposób jednoznaczny przesądza o zaistnieniu przesłanki "pozbycia się".

Wbrew zatem zarzutom skargi wskazującym na to, że definicja pojęcia odpadu jest nieostra i jego interpretacja powinna być dokonywana z uwzględnieniem celu, jaki przyświecał regulacjom dotyczącym odpadów, dla klasyfikacji danego przedmiotu jako odpadu bez znaczenia pozostaje stwierdzone/brak stwierdzenia zagrożenia dla środowiska, czy zdrowia ludzkiego, powodowanego przez omawiane przedmioty, a decydujące znaczenie ma zaistnienie przesłanki "pozbycia się".

Tymczasem materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie w ocenie Sądu uzasadniał przyjętą przez organy kwalifikację spornego pojazdu - jako odpadu o kodzie 16 01 04*. Z treści tłumaczenia przysięgłego umowy sprzedaży pojazdu z dnia [...] listopada 2013r., wynika bowiem, że umowa ta zawiera następujący zapis: "Pojazd znajduje się w stanie niezdatnym do jazdy i jest sprzedawany bez gwarancji oraz bez obowiązkowego badania technicznego (...) ", zaś przemieszczeniu ww. pojazdu towarzyszył dokument - "[...]" (samochód z odzysku zaświadczenie o eksporcie), wystawiony przez odpowiednie władze w [...] w dniu [...] września 2013r. Ww. dokument zawiera także zapis następującej treści: "niniejsze zaświadczenie nie może być użyte do ponownej rejestracji pojazdu". Dokument ten (pochodzący z daty międzynarodowego przemieszczenia ww. pojazdu tj. [...] listopada 2013r.) wykluczał zatem jego dalsze użytkowanie zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem, jak również wykluczał prawną możliwość ponownego dopuszczenia spornego pojazdu do ruchu drogowego na terenie Polski.

W tym miejscu należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 72 ust 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 128 ze zm.), rejestracji pojazdów dokonuje się na podstawie dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był wcześniej zarejestrowany. Podstawowym dokumentem świadczącym o zarejestrowaniu na terytorium [...], jest dowód rejestracyjny [...] i taki dokument stanowi "dowód rejestracyjny". Dokument "[...]", który został wystawiony dla spornego pojazdu na terytorium [...] i towarzyszył przemieszczeniu spornego pojazdu w dniu [...] listopada 2013r., jest to zaświadczenie o eksporcie wydane przez Agencję [...] dla samochodu z odzysku, a więc nie stanowi on dokumentu umożliwiającego jego rejestrację na terenie RP - zgodnie z wymaganiami wskazanymi wart. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Dodatkowo, jak wskazano powyżej, przedmiotowy dokument zawiera zapis uniemożliwiający użycie tegoż dokumentu do ponownej rejestracji.

Biorąc zatem pod uwagę, iż z akt sprawy wynika, że sporny pojazd był zarejestrowany na terenie [...], a następnie w wyniku zdarzenia losowego (wypadek drogowy- patrz pismo [...] z dnia [...] listopada 2013r.) - uległ uszkodzeniu i został przeznaczony do odzysku bez możliwości ponownej rejestracji, należy wskazać, że ww. pojazd już na terytorium [...] uzyskał status pojazdu wycofanego z eksploatacji i w takim stanie został sprowadzony na terytorium Polski, a następnie sprzedany przez Skarżącą na rzecz obywatela [...].

Wbrew zatem stanowisku prezentowanemu przez Skarżącą zgromadzone w sprawie dowody wskazują, jak słusznie przyjęły organy, że sporny pojazd - w dacie jego międzynarodowego przemieszczenia z terytorium RP na terytorium [...], nie mógł być użytkowany na drogach publicznych, a więc zgodnie ze swoim pierwotnym przeznaczeniem, co przekłada się wprost na zaistnienie w niniejszej sprawie przesłanki "pozbycia się". W stanie faktycznym niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Skarżąca - jako poprzedni właściciel spornego pojazdu, nie znajdując dla niego dalszego zastosowania zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, na podstawie umowy sprzedaży z dnia [...] listopada 2013r. (zawierającej, co należy ponownie podkreślić, następujący zapis: Pojazd znajduje się w stanie niezdatnym do jazdy i jest sprzedawany bez gwarancji oraz bez obowiązkowego badania technicznego) pozbyła się spornego pojazdu na rzecz pana A. K. Przekazaniu pojazdu na rzecz ww. osoby towarzyszyło także przekazanie dokumentu [...]. Powyższe pozwalało organom na przyjęcie, że w sprawie nastąpiło "pozbycie się" w/w pojazdu, który w konsekwencji zasadnie uznano za odpad.

W świetle powyższych dowodów, Sąd nie uwzględnił argumentacji Skarżącej, jakoby sporny pojazd - w dacie jego międzynarodowego przemieszczenia - mógł swobodnie poruszać się po drogach publicznych i otwarta była droga do jego rejestracji. Dokument "[...]" (samochód z odzysku zaświadczenie o eksporcie), wystawiony przez odpowiednie władze w [...] w dniu [...] września 2013r., zawierał bowiem zapis uniemożliwiający zarejestrowanie ww. pojazdu, co potwierdziła sama Skarżąca w treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Co więcej, Skarżąca własnoręcznym podpisem poświadczyła także, że sporny pojazd znajduje się w stanie niezdatnym do jazdy i jest sprzedawany bez gwarancji oraz bez obowiązkowego badania technicznego i nie wolno go używać na drogach publicznych, dopóki nie zostanie naprawiony (..) - patrz treść uwierzytelnionego tłumaczenia umowy sprzedaży ww. pojazdu z dnia [...] listopada 2013r.

Na rozstrzygnięcie sprawy nie mogła mieć także wpływu wskazana przez Skarżącą możliwość wystawienia na terytorium [...] - po przeprowadzeniu Badania Tożsamości Pojazdu - dowodu rejestracyjnego [...] lub Zaświadczenia o wywozie z kraju na stałe. Analiza akt sprawy wskazuje bowiem niezbicie, że - w dacie międzynarodowego przemieszczenia ww. pojazdu Skarżąca nie dysponowała w/w dokumentami, a sprowadziła sporny pojazd na terytorium RP z dokumentem - "[...]" - który uniemożliwiał ponowną rejestrację omawianego pojazdu, w dacie jego międzynarodowego przemieszczenia i w takim stanie faktycznym sprzedała ww. pojazd na rzecz obywatela [...]. Tym samym uzyskanie przez Skarżącą dwa lata po sprowadzeniu pojazdu dokumentu [...] pt. "Zaświadczenie o wywozie pojazdu z kraju na stałe", wydanego w dniu [...] listopada 2015r. przez Ministerstwo Transportu [...]" nie może mieć wpływu na zmianę status ww. pojazdu, jako odpadu w dacie jego międzynarodowego przemieszczenia, tj. w dniu [...] listopada 2013r., bowiem decydujące są jedynie dokumenty jakie istniały w dacie sprowadzenia pojazdu. Sąd podzielił tym samym stanowisko zaprezentowane w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2010r. sygn. akt IV SA/Wa 1466/10 w którym orzeczono, że istotne są dokumenty "towarzyszące" pojazdowi w momencie jego sprowadzania, a których istnienie wskazuje na zaistnienie przesłanki pozbycia się, a późniejsze złożenie innych dokumentów, którymi Skarżący nie dysponował w dacie przemieszczania, nie może mieć wpływu.

Tym samym bez znaczenia dla kwalifikacji spornego pojazdu jako odpadu, pozostaje podnoszona przez Skarżącą możliwość naprawienia ww. pojazdu oraz jego ponownej rejestracji, bowiem rejestracja ta jest możliwa wyłącznie na podstawie dokumentu [...] pt. "Zaświadczenie o wywozie pojazdu z kraju na stałe", wydanego w dniu [...] listopada 2015r., a więc ponad dwa lata po nielegalnym międzynarodowym przemieszczeniu ww. pojazdu. Tymczasem jak wskazano powyżej sporny pojazd opuścił terytorium [...] z dokumentem determinującym brak możliwości jego użytkowania zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, tj. posiadał status pojazdu wycofanego z eksploatacji i w takim stanie został sprowadzony na terytorium Polski, a następnie sprzedany przez Stronę na rzecz obywatela [...]. Dokument "[...]" z dnia [...] września 2013r., z którym sporny pojazd został sprzedany przez Skarżącą na rzecz obywatela [...], nie potwierdza zaś rejestracji ww. pojazdu na terenie [...] a tym samym nie mógł zostać użyty w procesie ponownej rejestracji spornego pojazdu. W świetle powyższego w oparciu o w/w dokument pojazd mógł służyć jedynie jako źródło części zamiennych. Zgodnie zaś z art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2016r. poz. 803 ze zm.), demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji może odbywać się tylko i wyłącznie w stacji demontażu pojazdów, która posiada wszelkie wymagane w tym zakresie zezwolenia. Dopiero odpowiednio przeprowadzony proces odzysku takiego pojazdu (tj. w warunkach zapewniających bezpieczne dla środowiska prowadzenie tego procesu), umożliwi uznanie, iż nie mamy do czynienia z pojazdem wycofanym z eksploatacji, lecz produktami powstałymi w wyniku poddania odpadu procesowi odzysku w myśl art. 3 ust. 1 pkt 14 obecnie obowiązującej ustawy o odpadach. Tu należy wskazać, iż według orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (wyrok ETS z dnia 15 czerwca 2000 r. w połączonych sprawach C-418/97 i C-419/97), przedmiot poddawany procesom odzysku jest odpadem, a pojęcie odpadu nie wyłącza substancji i przedmiotów, które nadają się do dalszego gospodarczego wykorzystania (wyrok z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie C-235/02). W wyroku z dnia 28 marca 1990 r. w sprawie C-359/88 Trybunał orzekł natomiast, że ustawodawstwo krajowe, w którym definicja odpadów wyłącza substancje i przedmioty, które są zdatne do powtórnego wykorzystania, jest niezgodna z prawem wspólnotowym.

Biorąc pod uwagę powyższe orzeczenia, wskazać należy, iż w kategorii odpadów nie mogą być traktowane jedynie przedmioty, które posiadacz uważa za zbędne i których chciałby się pozbyć, ale też przedmioty podlegające powtórnemu gospodarczemu wykorzystaniu, po poddaniu ich procesowi odzysku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 157/11). Stan techniczny spornego pojazdu w dacie sprzedaży na rzecz [...] odbiorcy jednoznacznie wskazywał zaś, iż przed ewentualnym wykorzystaniem przedmiotowego pojazdu zgodnego z jego przeznaczeniem, niezbędne będzie poddanie go procesom odzysku. Wydany dla ww. pojazdu "[...]" dyskwalifikował go jednak, z punktu widzenia prawa, do dalszego użytkowania zgodnego z Jego pierwotnym przeznaczeniem w państwie wywozu, tj. Rzeczpospolitej Polskiej. Tym samym wbrew zarzutom skargi w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia m.in. art. 18 ustawy z dnia 20 stycznia 2005r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, poprzez błędne założenie, że pojazd - jest odpadem w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach.

W ocenie Sądu Główny Inspektor Ochrony Środowiska prawidłowo wykazał i uzasadnił w zaskarżonej decyzji, że wycofany z eksploatacji sporny pojazd, wypełnia definicję odpadu. Organ wykazał również, popierając te ustalenia materiałem dowodowym, że Skarżąca jest zgłaszającym w rozumieniu art. 2 pkt 15 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. WE L 190 z 12 lipca 2006r. ze zm.), jak również, że przemieszczenie ww. odpadu stanowiło przemieszczenie nielegalne, zgodnie z definicją z art. 2 pkt 35 lit. f ww. rozporządzenia. Tym samym, organ na mocy art. 26 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, był zobligowany do określenia sposobu gospodarowania odpadem o kodzie 16 01 04* w postaci wycofanego z eksploatacji pojazdu, przez Skarżącą.

W świetle powyższego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana w sposób prawidłowy, po przeanalizowaniu całości zgromadzonego materiału dowodowego, zgodności ustalonego stanu faktycznego z normami prawnymi obowiązującymi w tym zakresie, w odniesieniu do zarzutów przedstawionych przez Skarżącą we wniosku o ponowne rozpatrzenie, a postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone przez GIOŚ z poszanowałem wszystkich obowiązujących przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a oddalił skargę.