{\rtf1\ansi\ansicpg1252
\deff0{\fonttbl{\f0\froman\fcharset0 Times New Roman;}{\f1\froman\fcharset0 Helvetica;}{\f2\froman\fcharset0 Arial;}{\f3\froman\fcharset0 unknown;}}
{\colortbl\red0\green0\blue0;\red255\green255\blue255;\red192\green192\blue192;}
{\stylesheet 
{\style\s1 \ql\fi0\li0\ri0\f2\fs32\b\cf0 heading 1;}
{\style\s2 \ql\fi0\li0\ri0\f2\fs28\b\i\cf0 heading 2;}
{\style\s3 \ql\fi0\li0\ri0\f2\fs26\b\cf0 heading 3;}
{\style\s0 \ql\fi0\li0\ri0\f2\fs24\cf0 Normal;}
}
{\*\listtable
}
{\*\listoverridetable
}
{\info}
\paperw11907\paperh16840\margl1440\margr1120\margt1720\margb1440
{\footer \pard\plain\s0\ql\fi0\li0\ri0\plain\f0 2026-04-11 03:53\par
}{\header \trowd
\trftsWidth3\trwWidth9347\trqc\trgaph10\trpaddl0\trpaddr0\trpaddfl3\trpaddfr3
\clbrdrb\brdrs\brdrw10\brdrcf1
\clbrdrr\brdrs\brdrw10\brdrcf1
\clbrdrt\brdrs\brdrw10\brdrcf1
\clbrdrl\brdrs\brdrw10\brdrcf1
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth7630
\cellx7630\clbrdrb\brdrs\brdrw10\brdrcf1
\clbrdrr\brdrs\brdrw10\brdrcf1
\clbrdrt\brdrs\brdrw10\brdrcf1
\clbrdrl\brdrs\brdrw10\brdrcf1
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth1716
\cellx9346\pard\plain\intbl\s0\fi0\li0\ri0\plain\f0 Centralna Baza Orzecze\u324? S\u261?d\u243?w Administracyjnych
\cell\pard\plain\intbl\s0\qr\fi0\li0\ri0\plain\f0 Str \f3{\field{\*\fldinst PAGE}{\fldrslt  }}\f0  / \f3{\field{\*\fldinst NUMPAGES \\* Arabic}{\fldrslt 1 }}
\cell \trowd
\trftsWidth3\trwWidth9347\trqc\trgaph10\trpaddl0\trpaddr0\trpaddfl3\trpaddfr3
\clbrdrb\brdrs\brdrw10\brdrcf1
\clbrdrr\brdrs\brdrw10\brdrcf1
\clbrdrt\brdrs\brdrw10\brdrcf1
\clbrdrl\brdrs\brdrw10\brdrcf1
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth7630
\cellx7630\clbrdrb\brdrs\brdrw10\brdrcf1
\clbrdrr\brdrs\brdrw10\brdrcf1
\clbrdrt\brdrs\brdrw10\brdrcf1
\clbrdrl\brdrs\brdrw10\brdrcf1
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth1716
\cellx9346\row
\pard}\pgwsxn11907\pghsxn16840
\marglsxn1440\margrsxn1120\margtsxn1720\margbsxn1440\pard\plain\s0\fi0\li0\ri0\plain\f1\fs24\b I OPS 2/23 - Uchwa\u322?a\b0\par
\par\trowd
\trftsWidth3\trwWidth9347\trql\trgaph10\trpaddl50\trpaddr50\trpaddfl3\trpaddfr3
\clbrdrt\brdrs\brdrw30\brdrcf0
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth1869
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx1869\clbrdrt\brdrs\brdrw30\brdrcf0
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth7477
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx9346\pard\plain\intbl\s0\fi0\li0\ri0\plain\f1\fs18\b Data orzeczenia\b0
\cell\pard\plain\intbl\s0\fi0\li0\ri0\plain\f1\fs18 2024-12-16
\cell \trowd
\trftsWidth3\trwWidth9347\trql\trgaph10\trpaddl50\trpaddr50\trpaddfl3\trpaddfr3
\clbrdrt\brdrs\brdrw30\brdrcf0
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth1869
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx1869\clbrdrt\brdrs\brdrw30\brdrcf0
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth7477
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx9346\row
\trowd
\trftsWidth3\trwWidth9347\trql\trgaph10\trpaddl50\trpaddr50\trpaddfl3\trpaddfr3
\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth1869
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx1869\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth7477
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx9346\pard\plain\intbl\s0\fi0\li0\ri0\plain\f1\fs18\b Data wp\u322?ywu\b0
\cell\pard\plain\intbl\s0\fi0\li0\ri0\plain\f1\fs18 2023-10-12
\cell \trowd
\trftsWidth3\trwWidth9347\trql\trgaph10\trpaddl50\trpaddr50\trpaddfl3\trpaddfr3
\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth1869
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx1869\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth7477
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx9346\row
\trowd
\trftsWidth3\trwWidth9347\trql\trgaph10\trpaddl50\trpaddr50\trpaddfl3\trpaddfr3
\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth1869
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx1869\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth7477
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx9346\pard\plain\intbl\s0\fi0\li0\ri0\plain\f1\fs18\b S\u261?d\b0
\cell\pard\plain\intbl\s0\fi0\li0\ri0\plain\f1\fs18 Naczelny S\u261?d Administracyjny
\cell \trowd
\trftsWidth3\trwWidth9347\trql\trgaph10\trpaddl50\trpaddr50\trpaddfl3\trpaddfr3
\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth1869
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx1869\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth7477
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx9346\row
\trowd
\trftsWidth3\trwWidth9347\trql\trgaph10\trpaddl50\trpaddr50\trpaddfl3\trpaddfr3
\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth1869
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx1869\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth7477
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx9346\pard\plain\intbl\s0\fi0\li0\ri0\plain\f1\fs18\b S\u281?dziowie\b0
\cell\pard\plain\intbl\s0\fi0\li0\ri0\plain\f1\fs18 Aleksandra \u321?askarzewska
\par Iwona Bogucka /sprawozdawca/
\par Jerzy Siegie\u324? /przewodnicz\u261?cy/
\par Jolanta Rudnicka
\par Marek Stojanowski /sprawozdawca/
\par Marian Wolanin
\par Monika Nowicka
\cell \trowd
\trftsWidth3\trwWidth9347\trql\trgaph10\trpaddl50\trpaddr50\trpaddfl3\trpaddfr3
\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth1869
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx1869\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth7477
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx9346\row
\trowd
\trftsWidth3\trwWidth9347\trql\trgaph10\trpaddl50\trpaddr50\trpaddfl3\trpaddfr3
\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth1869
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx1869\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth7477
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx9346\pard\plain\intbl\s0\fi0\li0\ri0\plain\f1\fs18\b Symbol z opisem\b0
\cell\pard\plain\intbl\s0\fi0\li0\ri0\plain\f1\fs18 6070 Uw\u322?aszczenie\u160?\u160?\u160? pa\u324?stwowych\u160?\u160? os\u243?b\u160?\u160?\u160?\u160? prawnych\u160?\u160? oraz\u160?\u160? komunalnych\u160?\u160?\u160? os\u243?b prawnych
\cell \trowd
\trftsWidth3\trwWidth9347\trql\trgaph10\trpaddl50\trpaddr50\trpaddfl3\trpaddfr3
\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth1869
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx1869\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth7477
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx9346\row
\trowd
\trftsWidth3\trwWidth9347\trql\trgaph10\trpaddl50\trpaddr50\trpaddfl3\trpaddfr3
\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth1869
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx1869\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth7477
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx9346\pard\plain\intbl\s0\fi0\li0\ri0\plain\f1\fs18\b Has\u322?a tematyczne\b0
\cell\pard\plain\intbl\s0\fi0\li0\ri0\plain\f1\fs18 Gospodarka gruntami
\cell \trowd
\trftsWidth3\trwWidth9347\trql\trgaph10\trpaddl50\trpaddr50\trpaddfl3\trpaddfr3
\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth1869
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx1869\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth7477
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx9346\row
\trowd
\trftsWidth3\trwWidth9347\trql\trgaph10\trpaddl50\trpaddr50\trpaddfl3\trpaddfr3
\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth1869
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx1869\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth7477
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx9346\pard\plain\intbl\s0\fi0\li0\ri0\plain\f1\fs18\b Tre\u347?\u263? wyniku\b0
\cell\pard\plain\intbl\s0\fi0\li0\ri0\plain\f1\fs18 Podj\u281?to uchwa\u322?\u281?
\cell \trowd
\trftsWidth3\trwWidth9347\trql\trgaph10\trpaddl50\trpaddr50\trpaddfl3\trpaddfr3
\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth1869
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx1869\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth7477
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx9346\row
\trowd
\trftsWidth3\trwWidth9347\trql\trgaph10\trpaddl50\trpaddr50\trpaddfl3\trpaddfr3
\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth1869
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx1869\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth7477
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx9346\pard\plain\intbl\s0\fi0\li0\ri0\plain\f1\fs18\b Powo\u322?ane przepisy\b0
\cell\pard\plain\intbl\s0\fi0\li0\ri0\plain\f1\fs18 Dz.U. 2023 nr 0 poz 344; art. 200 ust. 1, art. 204 ust. 1 i 2 i art. 206; Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomo\u347?ciami (t. j.)
\par Dz.U. 1998 nr 23 poz 120; \u167? 4 ust. 1 pkt 6 i ust. 3, \u167? 5, \u167? 6 i \u167? 7; Rozporz\u261?dzenie Rady Ministr\u243?w z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepis\u243?w wykonawczych dotycz\u261?cych uw\u322?aszczenia os\u243?b prawnych  nieruchomo\u347?ciami b\u281?d\u261?cymi dotychczas w ich zarz\u261?dzie lub u\u380?ytkowaniu.
\par Dz.U. 2023 nr 0 poz 775; art. 75 \u167? 1; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks post\u281?powania administracyjnego (t. j.)
\par Dz.U. 2023 nr 0 poz 1634; art. 264 \u167? 2 w zw. z art. 15 \u167? 1 pkt 2; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o post\u281?powaniu przed s\u261?dami administracyjnymi - t.j.
\cell \trowd
\trftsWidth3\trwWidth9347\trql\trgaph10\trpaddl50\trpaddr50\trpaddfl3\trpaddfr3
\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth1869
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx1869\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth7477
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx9346\row
\trowd
\trftsWidth3\trwWidth9347\trql\trgaph10\trpaddl50\trpaddr50\trpaddfl3\trpaddfr3
\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth1869
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx1869\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth7477
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx9346\pard\plain\intbl\s0\fi0\li0\ri0\plain\f1\fs18\b Publikacja w u.z.o.\b0
\cell\pard\plain\intbl\s0\fi0\li0\ri0\plain\f1\fs18 ONSAiWSA nr 2/2025, poz. 18
\cell \trowd
\trftsWidth3\trwWidth9347\trql\trgaph10\trpaddl50\trpaddr50\trpaddfl3\trpaddfr3
\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth1869
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx1869\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth7477
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx9346\row
\trowd
\trftsWidth3\trwWidth9347\trql\trgaph10\trpaddl50\trpaddr50\trpaddfl3\trpaddfr3
\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth9346
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx9346\pard\plain\intbl\s0\fi0\li0\ri0\plain\f1\fs18\b Sentencja\b0
\par\pard\plain\intbl\s0\fi0\li0\ri0\plain\f1\fs22 Naczelny S\u261?d Administracyjny w sk\u322?adzie: Przewodnicz\u261?cy: S\u281?dzia NSA Jerzy Siegie\u324?, S\u281?dziowie NSA: Marek Stojanowski (sprawozdawca), Iwona Bogucka (wsp\u243?\u322?sprawozdawca), Aleksandra \u321?askarzewska, Monika Nowicka, Jolanta Rudnicka, Marian Wolanin, Protokolant: starszy asystent s\u281?dziego Anna G\u243?rska przy udziale Piotra Przytu\u322?y prokuratora Prokuratury Regionalnej w Gda\u324?sku delegowanego do Prokuratury Krajowej po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2024 r. na posiedzeniu jawnym w Izbie Og\u243?lnoadministracyjnej wniosku Prokuratora Generalnego z dnia 6 pa\u378?dziernika 2023 r., znak: 1001-4.Zp.46.2023 o podj\u281?cie przez sk\u322?ad siedmiu s\u281?dzi\u243?w Naczelnego S\u261?du Administracyjnego na podstawie art. 264 \u167? 2 w zwi\u261?zku z art. 15 \u167? 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. \u8211? Prawo o post\u281?powaniu przed s\u261?dami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) uchwa\u322?y maj\u261?cej na celu wyja\u347?nienie: "Czy w post\u281?powaniu w sprawie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa u\u380?ytkowania wieczystego grunt\u243?w oraz w\u322?asno\u347?ci budynk\u243?w, innych urz\u261?dze\u324? i lokali przez pa\u324?stwowe i komunalne osoby prawne, za samoistny dow\u243?d wykazuj\u261?cy posiadanie grunt\u243?w w zarz\u261?dzie, o kt\u243?rym mowa w art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomo\u347?ciami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344 ze zm.) powinna by\u263? uznana decyzja o naliczeniu lub aktualizacji op\u322?at z tytu\u322?u zarz\u261?du nieruchomo\u347?ci\u261?, o kt\u243?rej mowa w \u167? 4 ust. 1 pkt 6 rozporz\u261?dzenia Rady Ministr\u243?w z 10 lutego 1998 r. w sprawie przepis\u243?w wykonawczych dotycz\u261?cych uw\u322?aszczenia os\u243?b prawnych nieruchomo\u347?ciami b\u281?d\u261?cymi dotychczas w ich zarz\u261?dzie lub u\u380?ytkowaniu (Dz. U. z 1998 r. Nr 23 poz. 120), w zwi\u261?zku z art. 75 \u167? 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks post\u281?powania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.)?", podj\u261?\u322? nast\u281?puj\u261?c\u261? uchwa\u322?\u281?: "W post\u281?powaniu w sprawie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa u\u380?ytkowania wieczystego grunt\u243?w oraz w\u322?asno\u347?ci budynk\u243?w, innych urz\u261?dze\u324? i lokali przez pa\u324?stwowe i komunalne osoby prawne decyzja, o kt\u243?rej mowa w \u167? 4 ust. 1 pkt 6 rozporz\u261?dzenia Rady Ministr\u243?w z 10 lutego 1998 r. w sprawie przepis\u243?w wykonawczych dotycz\u261?cych uw\u322?aszczenia os\u243?b prawnych nieruchomo\u347?ciami b\u281?d\u261?cymi dotychczas w ich zarz\u261?dzie lub u\u380?ytkowaniu (Dz. U. z 1998 r. Nr 23 poz. 120), mo\u380?e stanowi\u263? samoistny dow\u243?d stwierdzenia posiadania wskazanego w tej decyzji gruntu w zarz\u261?dzie, o kt\u243?rym mowa w art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomo\u347?ciami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344 ze zm.)".
\cell \trowd
\trftsWidth3\trwWidth9347\trql\trgaph10\trpaddl50\trpaddr50\trpaddfl3\trpaddfr3
\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth9346
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx9346\row
\trowd
\trftsWidth3\trwWidth9347\trql\trgaph10\trpaddl50\trpaddr50\trpaddfl3\trpaddfr3
\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth9346
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx9346\pard\plain\intbl\s0\fi0\li0\ri0\plain\f1\fs18\b Uzasadnienie\b0
\par\pard\plain\intbl\s0\fi0\li0\ri0\plain\f1\fs22 Prokurator Generalny (dalej tak\u380?e: "wnioskodawca") na podstawie art. 264 \u167? 2 w zw. z art. 15 \u167? 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. \u8211? Prawo o post\u281?powaniu przed s\u261?dami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: "ppsa") wyst\u261?pi\u322? do Naczelnego S\u261?du Administracyjnego z wnioskiem o podj\u281?cie uchwa\u322?y wyja\u347?niaj\u261?cej przepisy prawne, kt\u243?rych stosowanie wywo\u322?a\u322?o rozbie\u380?no\u347?ci w orzecznictwie s\u261?d\u243?w administracyjnych, przedstawiaj\u261?c do rozstrzygni\u281?cia zagadnienie nast\u281?puj\u261?cej tre\u347?ci:
\par 
\par "Czy w post\u281?powaniu w sprawie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa u\u380?ytkowania wieczystego grunt\u243?w oraz w\u322?asno\u347?ci budynk\u243?w, innych urz\u261?dze\u324? i lokali przez pa\u324?stwowe i komunalne osoby prawne, za samoistny dow\u243?d wykazuj\u261?cy posiadanie grunt\u243?w w zarz\u261?dzie, o kt\u243?rym mowa w art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomo\u347?ciami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344 ze zm.) powinna by\u263? uznana decyzja o naliczeniu lub aktualizacji op\u322?at z tytu\u322?u zarz\u261?du nieruchomo\u347?ci\u261?, o kt\u243?rej mowa w \u167? 4 ust. 1 pkt 6 rozporz\u261?dzenia Rady Ministr\u243?w z 10 lutego 1998 r. w sprawie przepis\u243?w wykonawczych dotycz\u261?cych uw\u322?aszczenia os\u243?b prawnych nieruchomo\u347?ciami b\u281?d\u261?cymi dotychczas w ich zarz\u261?dzie lub u\u380?ytkowaniu (Dz. U. z 1998 r. Nr 23, poz. 120), w zwi\u261?zku z art. 75 \u167? 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks post\u281?powania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.)?".
\par 
\par W uzasadnieniu wniosku Prokurator Generalny wskaza\u322?, \u380?e w orzecznictwie s\u261?dowoadministracyjnym istnieje rozbie\u380?no\u347?\u263? odno\u347?nie tego, czy dowodem wykazuj\u261?cym istnienie zarz\u261?du dla cel\u243?w uw\u322?aszczenia, unormowanego w art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomo\u347?ciami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344 ze zm., dalej: "ugn") jest decyzja o naliczeniu lub aktualizacji op\u322?aty z tytu\u322?u zarz\u261?du nieruchomo\u347?ci\u261?. Niejednolicie, w ocenie wnioskodawcy, s\u261?dy administracyjne odnosz\u261? si\u281? do tego, czy wspomniana decyzja stanowi dow\u243?d samoistny na okoliczno\u347?\u263? istnienia wskazanego zarz\u261?du na dzie\u324? 5 grudnia 1990 r., czy te\u380? z aktu tego powinien wynika\u263? jednoznacznie tytu\u322? prawny wnoszenia op\u322?at z tytu\u322?u zarz\u261?du nieruchomo\u347?ci\u261?: ustanowione moc\u261? konkretnej decyzji prawo na rzecz podmiotu wnosz\u261?cego op\u322?at\u281?.
\par 
\par Wnioskodawca wywi\u243?d\u322?, \u380?e wzgl\u281?dem powy\u380?szego problemu w orzecznictwie s\u261?d\u243?w administracyjnych utrwali\u322?y si\u281? dwa stanowiska.
\par 
\par Pierwsze ze stanowisk, opieraj\u261?c swoj\u261? ocen\u281? na rozwa\u380?aniach zawartych w uzasadnieniu wyroku Trybuna\u322?u Konstytucyjnego z 22 listopada 1999 r. w sprawie o sygn. akt U 6/99, przyjmuje, \u380?e decyzja o naliczeniu lub aktualizacji op\u322?at z tytu\u322?u zarz\u261?du nieruchomo\u347?ci\u261? nie przes\u261?dza istnienia prawa zarz\u261?du na nieruchomo\u347?ci w dacie 5 grudnia 1990 r., wskazanej w ustawie z dnia 29 wrze\u347?nia 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wyw\u322?aszczaniu nieruchomo\u347?ci (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm., dalej tak\u380?e: "ustawa z 1990 r."). Jakkolwiek bowiem prawo zarz\u261?du w\u322?a\u347?ciwy organ stwierdza na podstawie jednego z dokument\u243?w okre\u347?lonych w rozporz\u261?dzeniu z 10 lutego 1998 r. w sprawie przepis\u243?w wykonawczych dotycz\u261?cych uw\u322?aszczenia os\u243?b prawnych nieruchomo\u347?ciami b\u281?d\u261?cymi dotychczas w ich zarz\u261?dzie lub u\u380?ytkowaniu (Dz. U. z 1998 r. Nr 23, poz. 120, dalej tak\u380?e: "rozporz\u261?dzenie"), to jednak dokument zawieraj\u261?cy decyzj\u281? o naliczeniu op\u322?at nie przes\u261?dza istnienia prawa zarz\u261?du na nieruchomo\u347?ci i co za tym idzie, mo\u380?e by\u263? uznany za podstaw\u281? stwierdzenia zarz\u261?du jedynie wtedy, gdy w tre\u347?ci decyzji o op\u322?atach wskazana jest konkretna decyzja administracyjna, na podstawie kt\u243?rej prawo zosta\u322?o ustanowione i ta w\u322?a\u347?nie decyzja zagin\u281?\u322?a lub uleg\u322?a zniszczeniu. Sk\u322?ady orzekaj\u261?ce powo\u322?ywa\u322?y si\u281? na fakt, \u380?e istnienia prawa zarz\u261?du nie mo\u380?na w \u380?adnym przypadku domniemywa\u263? lub wywodzi\u263? z faktu posiadania gruntu, czy istnienia decyzji zobowi\u261?zuj\u261?cej do uiszczenia op\u322?aty rocznej z tytu\u322?u zarz\u261?du, gdy\u380? zarz\u261?d w sensie prawnym m\u243?g\u322? powsta\u263? wy\u322?\u261?cznie na podstawie decyzji o przekazaniu gruntu w zarz\u261?d lub na podstawie umowy o przekazaniu nieruchomo\u347?ci mi\u281?dzy pa\u324?stwowymi jednostkami organizacyjnymi, zawartej za zgod\u261? w\u322?a\u347?ciwego organu, b\u261?d\u378? na podstawie umowy o przekazaniu nieruchomo\u347?ci. W wyrokach akceptuj\u261?cych powy\u380?sze stanowisko akcentowano r\u243?wnie\u380?, \u380?e wskazany pogl\u261?d ma oparcie w uchwale sk\u322?adu siedmiu s\u281?dzi\u243?w Naczelnego S\u261?du Administracyjnego z 27 lutego 2017 r., sygn. akt I OPS 2/16. Podsumowuj\u261?c, wnioskodawca przedstawi\u322?, \u380?e zgodnie z pierwszym spo\u347?r\u243?d zaprezentowanych stanowisk, decyzja dotycz\u261?ca op\u322?at za zarz\u261?d, o kt\u243?rej mowa w \u167? 4 ust. 1 pkt 6 rozporz\u261?dzenia, nie przes\u261?dza istnienia samego prawa zarz\u261?du i jako taka nie mo\u380?e by\u263? uznana za samoistn\u261? podstaw\u281? do przyj\u281?cia istnienia takiego prawa dla potrzeb uw\u322?aszczenia, przewidzianego w art. 200 ust. 1 ugn.
\par 
\par Jako przyk\u322?ady orzecze\u324?, w kt\u243?rych zaprezentowano powy\u380?sze stanowisko wnioskodawca powo\u322?a\u322? wyroki Naczelnego S\u261?du Administracyjnego z: 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 570/07, 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 651/11, 10 wrze\u347?nia 2014 r., sygn. I OSK 204/13, 16 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 2385/17, 19 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1022/18, 6 listopada 2020 r., sygn. akt I OSK 2702/18, 18 listopada 2020 r., sygn. akt I OSK 3200/18, 9 lutego 2021 r., sygn. akt I OSK 3296/18 i z 9 lutego 2021 r., sygn. akt I OSK 3317/18 oraz Wojew\u243?dzkiego S\u261?du Administracyjnego w Warszawie z 7 wrze\u347?nia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1288/10 i z 24 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 379/22.
\par 
\par Stanowisko przeciwne, w ocenie wnioskodawcy, wyra\u380?one zosta\u322?o przede wszystkim w wyroku Naczelnego S\u261?du Administracyjnego z 19 stycznia 2017 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 1977/16, w kt\u243?rym S\u261?d doszed\u322? do wniosku, \u380?e wyk\u322?adnia j\u281?zykowa \u167? 4 ust. 1 pkt 6 rozporz\u261?dzenia prowadzi do jednoznacznego rezultatu, a jednocze\u347?nie brak jest podstaw, by w drodze wyk\u322?adni systemowej, czy celowo\u347?ciowej uzyska\u263? rezultat wyk\u322?adni odmienny od rezultatu wyk\u322?adni j\u281?zykowej. W szczeg\u243?lno\u347?ci za odmiennym rezultatem wyk\u322?adni powo\u322?anego przepisu nie przemawiaj\u261? wyroki Trybuna\u322?u Konstytucyjnego z 22 listopada 1999 r., sygn. akt U 6/99 i z 9 kwietnia 2001 r., sygn. akt U 10/00. S\u261?d podkre\u347?li\u322?, \u380?e jedynie sentencja wyroku Trybuna\u322?u Konstytucyjnego wi\u261?\u380?e inne s\u261?dy i organy administracji publicznej, za\u347? stanowisko prezentowane przez Trybuna\u322? Konstytucyjny w uzasadnieniu stanowi jedynie przyk\u322?ad wyk\u322?adni prawa, przedstawiaj\u261?cy spos\u243?b doj\u347?cia przez Trybuna\u322? do rezultatu, kt\u243?ry znalaz\u322? odzwierciedlenie w sentencji wyroku. Sk\u322?ad orzekaj\u261?cy wskaza\u322?, \u380?e wyrok w sprawie o sygn. akt U 6/99, dotyczy\u322? zarz\u261?du lub u\u380?ytkowania przys\u322?uguj\u261?cego sp\u243?\u322?dzielni, co ma zasadnicze znaczenie, gdy\u380? wprawdzie zar\u243?wno w \u167? 4 ust. 1 pkt 6 jak i w \u167? 6 ust. 1 pkt 2 rozporz\u261?dzenia mowa jest o "decyzji o naliczeniu lub aktualizacji op\u322?at", ale w rzeczywisto\u347?ci konstrukcja uw\u322?aszczenia pa\u324?stwowych i komunalnych os\u243?b prawnych, o kt\u243?rym mowa w art. 200 ust. 1 ugn zasadniczo r\u243?\u380?ni si\u281? od konstrukcji uw\u322?aszczenia sp\u243?\u322?dzielni lub zwi\u261?zku sp\u243?\u322?dzielczego oraz innych os\u243?b prawnych, przewidzianego w art. 204 ust. 1 i 2 ugn, z uwagi na konieczno\u347?\u263? zawarcia umowy ze sp\u243?\u322?dzielni\u261? o oddanie gruntu w u\u380?ytkowanie wieczyste, na co r\u243?wnie\u380? zwr\u243?ci\u322? uwag\u281? Trybuna\u322? Konstytucyjny. W dalszej kolejno\u347?ci S\u261?d dokona\u322? analizy zasad korzystania przez przedsi\u281?biorstwa pa\u324?stwowe z mienia og\u243?lnonarodowego i doszed\u322? do wniosku, \u380?e decyzja o naliczeniu lub aktualizacji op\u322?at z tytu\u322?u zarz\u261?du nieruchomo\u347?ci\u261? w spos\u243?b nale\u380?yty wykazywa\u322?a, \u380?e przedsi\u281?biorstwu pa\u324?stwowemu przys\u322?ugiwa\u322?o prawo zarz\u261?du, nawet je\u347?li w decyzji tej nie nawi\u261?zywano w spos\u243?b wyra\u378?ny do decyzji, kt\u243?r\u261? \u243?w zarz\u261?d ustanowiono. W ocenie S\u261?du, brak jest zatem podstaw, aby wymaga\u263?, by dokument zawieraj\u261?cy decyzj\u281? o naliczeniu lub aktualizacji op\u322?at musia\u322? nawi\u261?zywa\u263? do decyzji o ustanowieniu tego prawa, kt\u243?ra zagin\u281?\u322?a, czy uleg\u322?a zniszczeniu. Jedynie w przypadku ustalenia, \u380?e zarz\u261?d w stosunku do danej nieruchomo\u347?ci wygas\u322? na podstawie konkretnej decyzji administracyjnej, decyzja o kt\u243?rej mowa w \u167? 4 ust. 1 pkt 6 rozporz\u261?dzenia nie mog\u322?aby pos\u322?u\u380?y\u263? do stwierdzenia prawa zarz\u261?du.
\par 
\par S\u261?d zauwa\u380?y\u322? r\u243?wnie\u380?, \u380?e praktyka wydawania decyzji administracyjnych po drugiej wojnie \u347?wiatowej skutkowa\u322?a wydawaniem decyzji znacznie mniej starannych ni\u380? akty notarialne, na co - w ocenie S\u261?du - zwr\u243?ci\u322? r\u243?wnie\u380? uwag\u281? Trybuna\u322? Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z 22 listopada 1999 r. Trybuna\u322? wywi\u243?d\u322? bowiem, \u380?e stanowi\u261?c przepisy dotycz\u261?ce uw\u322?aszczenia, ustawodawca u\u347?wiadamia\u322? sobie istnienie w przesz\u322?o\u347?ci pewnej "swobody" w gospodarowaniu nieruchomo\u347?ciami pa\u324?stwowymi oraz fakt, \u380?e przekazywanie grunt\u243?w we w\u322?adanie pa\u324?stwowym osobom prawnym i organizacjom spo\u322?ecznym nie zawsze przybiera\u322?o formy przewidziane prawem, a cz\u281?sto by\u322?o dokonywane wr\u281?cz bez zachowania jakiejkolwiek procedury, czemu ponadto nie towarzyszy\u322?y jakiekolwiek dokumenty. Reasumuj\u261?c, S\u261?d przyj\u261?\u322?, \u380?e rezultat wyk\u322?adni j\u281?zykowej \u167? 4 ust. 1 pkt 6 rozporz\u261?dzenia jest jednoznaczny i nakazuje stwierdzi\u263? \u8211? przy braku dowod\u243?w przeciwnych \u8211? prawo zarz\u261?du pa\u324?stwowych i komunalnych os\u243?b prawnych na podstawie decyzji o naliczeniu lub aktualizacji op\u322?at z tytu\u322?u zarz\u261?du nieruchomo\u347?ci\u261?. Rezultaty wyk\u322?adni systemowej i celowo\u347?ciowej nie prze\u322?amuj\u261? rezultatu wyk\u322?adni j\u281?zykowej, za\u347? w ocenie S\u261?du przyj\u281?cie przeciwnego stanowiska prowadzi\u322?oby w rzeczywisto\u347?ci do masowego, wyw\u322?aszczeniowego skutku ustawy, kt\u243?ra ma przecie\u380? charakter uw\u322?aszczeniowy. Jednocze\u347?nie S\u261?d zauwa\u380?y\u322?, \u380?e przepisy rozporz\u261?dzenia nie wprowadzi\u322?y \u380?adnych odmiennych regu\u322? dowodzenia, wykluczaj\u261?cych stosowanie zasad og\u243?lnych, a jedynie wskaza\u322?y \u347?rodki dowodowe, kt\u243?re przy masowych post\u281?powaniach uw\u322?aszczeniowych mog\u322?y szybko i skutecznie prowadzi\u263? do rozstrzygni\u281?cia spraw uw\u322?aszczeniowych.
\par 
\par To\u380?samy pogl\u261?d, w ocenie wnioskodawcy, wyrazi\u322? Naczelny S\u261?d Administracyjny w wyroku z 15 listopada 2019 r., w sprawie o sygn. akt I OSK 701/18. Wed\u322?ug S\u261?du, w post\u281?powaniu uw\u322?aszczeniowym o stwierdzenie nabycia prawa u\u380?ytkowania wieczystego decyzja o naliczeniu lub aktualizacji op\u322?at z tytu\u322?u zarz\u261?du jest jednym z dowod\u243?w, na podstawie kt\u243?rych dokonuje si\u281? stwierdzenia prawa do zarz\u261?du \u8211? na poparcie czego przywo\u322?ano tak\u380?e uchwa\u322?\u281? sk\u322?adu siedmiu s\u281?dzi\u243?w Naczelnego S\u261?du Administracyjnego z 27 lutego 2017 r., sygn. akt I OPS 2/16. Powy\u380?sza okoliczno\u347?\u263? wynika w spos\u243?b jednoznaczny z brzmienia \u167? 4 ust. 1 pkt 6 rozporz\u261?dzenia. Wed\u322?ug S\u261?du, przewidziany we wskazanym rozporz\u261?dzeniu uproszczony spos\u243?b stwierdzania prawa zarz\u261?du pa\u324?stwowych i komunalnych os\u243?b prawnych do nieruchomo\u347?ci w post\u281?powaniu uw\u322?aszczeniowym w stosunku do odr\u281?bnego post\u281?powania komunalizacyjnego, usprawiedliwiony jest trudno\u347?ciami dowodowymi zwi\u261?zanymi z wykazaniem posiadania decyzji o przekazaniu nieruchomo\u347?ci w zarz\u261?d lub zawartej za zezwoleniem organu administracji pa\u324?stwowej umowy o przekazaniu nieruchomo\u347?ci mi\u281?dzy pa\u324?stwowymi jednostkami organizacyjnymi, b\u261?d\u378? umowy o nabyciu tej nieruchomo\u347?ci oraz s\u322?abszym prawem do nieruchomo\u347?ci uzyskiwanym na podstawie art. 200 ugn, jakim jest odp\u322?atne u\u380?ytkowanie wieczyste w por\u243?wnaniu do nieodp\u322?atnie uzyskiwanego prawa w\u322?asno\u347?ci nieruchomo\u347?ci.
\par 
\par Nadto, wnioskodawca przywo\u322?a\u322? wyrok Naczelnego S\u261?du Administracyjnego z 8 maja 2023 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 933/22 \u8211? gdzie S\u261?d tak\u380?e wyrazi\u322? pogl\u261?d o jednoznaczno\u347?ci tre\u347?ci normatywnej \u167? 4 ust. 1 pkt 6 rozporz\u261?dzenia. W uzasadnieniu tego orzeczenia S\u261?d stwierdzi\u322?, \u380?e tre\u347?\u263? przepisu nie pozostawia \u380?adnych w\u261?tpliwo\u347?ci co do tego, \u380?e dowodem dla uznania istnienia zarz\u261?du dla tzw. uw\u322?aszczenia unormowanego w art. 200 ugn jest decyzja o naliczeniu lub aktualizacji op\u322?at z tytu\u322?u zarz\u261?du nieruchomo\u347?ci\u261?. Prawodawca nie okre\u347?li\u322? w tym zakresie \u380?adnych dodatkowych wymaga\u324?, co do tre\u347?ci takiej decyzji, jak, dla przyk\u322?adu, uczyni\u322? to w \u167? 4 ust. 1 pkt 8 rozporz\u261?dzenia \u8211? nawet jednak w tym przypadku prawodawca ograniczy\u322? si\u281? do wprowadzenia wymogu okre\u347?lenia w tych rodzajach dowod\u243?w tylko oznaczenia nieruchomo\u347?ci, czyli przedmiotu ustale\u324? tych dowod\u243?w.
\par 
\par W ocenie wnioskodawcy do powy\u380?szego pogl\u261?du nawi\u261?za\u322? r\u243?wnie\u380? Wojew\u243?dzki S\u261?d Administracyjny w Warszawie w wyroku z 15 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 1543/20.
\par 
\par W ocenie Prokuratora Generalnego, przedstawion\u261? rozbie\u380?no\u347?\u263? nale\u380?y rozstrzygn\u261?\u263? przez przyj\u281?cie, \u380?e w post\u281?powaniu w sprawie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa u\u380?ytkowania wieczystego grunt\u243?w oraz w\u322?asno\u347?ci budynk\u243?w, innych urz\u261?dze\u324? i lokali przez pa\u324?stwowe i komunalne osoby prawne, za samoistny dow\u243?d wykazuj\u261?cy posiadanie grunt\u243?w w zarz\u261?dzie, o kt\u243?rym mowa w art. 200 ust. 1 ugn, powinna by\u263? uznana decyzja o naliczeniu lub aktualizacji op\u322?at z tytu\u322?u zarz\u261?du nieruchomo\u347?ci\u261?, o kt\u243?rej mowa w \u167? 4 ust. 1 pkt 6 rozporz\u261?dzenia w zw. z art. 75 \u167? 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. \u8211? Kodeks post\u281?powania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: "kpa").
\par 
\par Odtworzenie powy\u380?szej normy post\u281?powania - w ocenie wnioskodawcy - mo\u380?liwe jest ju\u380? dzi\u281?ki w\u322?a\u347?ciwemu zastosowaniu dyrektyw j\u281?zykowych do przytoczonych przepis\u243?w prawnych.
\par 
\par Prokurator Generalny wskaza\u322?, \u380?e jakkolwiek instytucja zarz\u261?du, o kt\u243?rym mowa w art. 200 ust. 1 ugn, nie jest przedmiotem szerszych analiz doktryny i orzecznictwa, to jednak mo\u380?liwe jest doprecyzowanie tego poj\u281?cia przez odniesienie si\u281? do \u378?r\u243?de\u322? jego powstania (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 704/08). Tak okre\u347?lone kryterium pozwala stwierdzi\u263?, \u380?e prawo zarz\u261?du powstawa\u322?o zw\u322?aszcza w drodze: 1) decyzji o przekazaniu grunt\u243?w w u\u380?ytkowanie wydanej przez organ administracji pa\u324?stwowej w trybie art. 3 i art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz.U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159 ze zm., dalej: "ustawa z 1961r."); 2) decyzji o przekazaniu grunt\u243?w w zarz\u261?d na podstawie art. 39 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wyw\u322?aszczaniu nieruchomo\u347?ci (Dz. U. Nr 22, poz. 99 ze zm., dalej: "ustawa z 29 kwietnia 1985 r."); 3) zawartej, za zezwoleniem okre\u347?lonego organu, umowy o przekazaniu nieruchomo\u347?ci mi\u281?dzy pa\u324?stwowymi jednostkami organizacyjnymi; 4) zawartej, za zezwoleniem okre\u347?lonego organu, umowy o nabyciu nieruchomo\u347?ci.
\par 
\par O ile zatem decyzja administracyjna stanowi\u322?a podstawowy spos\u243?b powstania zarz\u261?du, to od regu\u322?y tej istnia\u322?y wyj\u261?tki. Niezale\u380?nie od tego, w literaturze zwr\u243?cono uwag\u281? na brak sp\u243?jno\u347?ci terminologicznej w okre\u347?laniu tego prawa. Tytu\u322?em przyk\u322?adu, w cytowanym wyroku Naczelnego S\u261?du Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1977/16, Naczelny S\u261?d Administracyjny wskaza\u322?, \u380?e w powojennym orzecznictwie S\u261?d Najwy\u380?szy odwo\u322?ywa\u322? si\u281? do zarz\u261?du powierniczego (orzeczenie SN z dnia 29 wrze\u347?nia 1948, Wa.C 160/48, ZbO 1949/2-3/43), kt\u243?ry m\u243?g\u322? powsta\u263? w drodze ustawy, w drodze decyzji administracyjnej lub w trybie przewidzianym w przepisach prawa cywilnego. Zarz\u261?d powierniczy uleg\u322? nast\u281?pnie przekszta\u322?ceniu w zarz\u261?d, wskutek skre\u347?lenia w nowelizacji z 3 sierpnia 1948 r. wyrazu "powierniczy" (art. 1 pkt 19 w zw. z art. 4 dekretu z dnia 28 lipca 1948 r. o zmianie rozporz\u261?dzenia Prezydenta RP z dnia 24 wrze\u347?nia 1926 r. o utworzeniu przedsi\u281?biorstwa Polskie Koleje Pa\u324?stwowe, Dz. U. Nr 36, poz. 255). Zarz\u261?d ten odpowiada\u322? nast\u281?pnie tre\u347?ci prawa zarz\u261?du i u\u380?ytkowania, ustanawianemu na rzecz innych podmiot\u243?w w trybie dekretu z 1949 r.
\par 
\par Niezale\u380?nie od tego, jak wspomniane prawo by\u322?o definiowane, w czasach Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej "zarz\u261?d" zawsze oznacza\u322? t\u281? sam\u261? instytucj\u281?, niezale\u380?nie od podstawy prawnej ustanowienia, jak r\u243?wnie\u380? niezale\u380?nie od okresu, w kt\u243?rym by\u322? ustanawiany (zob. M. Pawe\u322?czyk, M. Jankowska, Zarz\u261?d jako przes\u322?anka uw\u322?aszczenia nieruchomo\u347?ci, "Nieruchomo\u347?ci" 2012, nr 10, s. 11).
\par 
\par Na mocy ustawy z 1990 r. dosz\u322?o do "uw\u322?aszczenia" przedsi\u281?biorstw pa\u324?stwowych nieruchomo\u347?ciami b\u281?d\u261?cymi w ich zarz\u261?dzie na dzie\u324? wej\u347?cia w \u380?ycie tej ustawy. Owo uw\u322?aszczenie polega\u322?o na przyznaniu przedsi\u281?biorstwom pa\u324?stwowym ex lege u\u380?ytkowania wieczystego posiadanych przez nich nieruchomo\u347?ci, pod warunkiem spe\u322?nienia przes\u322?anek okre\u347?lonych we wspomnianej ustawie nowelizuj\u261?cej. W orzecznictwie podkre\u347?la si\u281?, \u380?e cho\u263? decyzje uw\u322?aszczeniowe wydane w oparciu o t\u281? ustaw\u281? mia\u322?y z pozoru wy\u322?\u261?cznie deklaratoryjny charakter (stwierdza\u322?y nabycie u\u380?ytkowania wieczystego z mocy prawa), to jednak zawiera\u322?y one r\u243?wnie\u380? element konstytutywny. Wydanie decyzji uw\u322?aszczeniowej potwierdza\u322?o bowiem, \u380?e na 5 grudnia 1990 r. dane przedsi\u281?biorstwo pa\u324?stwowe by\u322?o w posiadaniu konkretnych nieruchomo\u347?ci i tym samym sta\u322?o si\u281? z mocy prawa ich u\u380?ytkownikiem wieczystym (por. wyrok Wojew\u243?dzkiego S\u261?du Administracyjnego w Warszawie z 29 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 705/15). Jakkolwiek prawo zarz\u261?du nie by\u322?o prawem rzeczowym w rozumieniu ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r., poz. 1145 ze zm., dalej: "kc"), to jednak by\u322?o sui generis prawem podlegaj\u261?cym wpisowi w dziale II ksi\u281?gi wieczystej, jako wpis ujawniaj\u261?cy tego, kto jest uprawniony do wykonywania w\u322?asno\u347?ci pa\u324?stwowej (zob. postanowienie S\u261?du Najwy\u380?szego z 14 czerwca 1963 r., OSNC 1964, nr 11, poz. 223; wyrok S\u261?du Okr\u281?gowego w Poznaniu z 10 lipca 2018 r., sygn. akt I C 2463/14).
\par 
\par R\u243?wnocze\u347?nie z perspektywy mo\u380?liwo\u347?ci wykazania posiadania przez stron\u281? nieruchomo\u347?ci w zarz\u261?dzie, o kt\u243?rym mowa w art. 200 ust. 1 ugn \u8211? nie mo\u380?na pomin\u261?\u263? istotnego faktu, \u380?e w okresie Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej wiele nieruchomo\u347?ci by\u322?o przedmiotem tak zwanego protokolarnego przej\u281?cia do u\u380?ytkowania (zob. M. Pawe\u322?czyk, M. Jankowska, Zarz\u261?d..., s. 6 i nast.). W wielu przypadkach nieruchomo\u347?ci znajduj\u261? si\u281? w stanie maj\u261?tkowym nast\u281?pc\u243?w prawnych by\u322?ych przedsi\u281?biorstw pa\u324?stwowych lub innych podmiot\u243?w \u8211? pocz\u261?wszy od dnia owego protokolarnego "przej\u281?cia do u\u380?ytkowania" a\u380? po dzie\u324? dzisiejszy.
\par 
\par Sam protok\u243?\u322? przej\u281?cia nieruchomo\u347?ci trudno jest scharakteryzowa\u263? z prawnego punktu widzenia. Niejednokrotnie nie odnosi\u322? si\u281? on do formy prawnej w\u322?adania nieruchomo\u347?ci\u261? przekazywan\u261? w zarz\u261?d. Na tle obowi\u261?zuj\u261?cej w tamtym okresie tre\u347?ci przepisu art. 128 \u167? 2 kc nale\u380?a\u322?o przyj\u261?\u263?, \u380?e przekazanie \u347?rodka trwa\u322?ego na podstawie protoko\u322?u zdawczo-odbiorczego nie stanowi\u322?o formy przeniesienia prawa w\u322?asno\u347?ci, lecz by\u322?o form\u261? przekazania w\u322?adania rzecz\u261? (zarz\u261?du) w okresie obowi\u261?zywania zasady jednolitego funduszu w\u322?asno\u347?ci pa\u324?stwowej (M. Pawe\u322?czyk, M. Jankowska, Zarz\u261?d..., s. 7-8).
\par 
\par W pi\u347?miennictwie wskazano r\u243?wnie\u380?, \u380?e w okresie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej inwestycje by\u322?y realizowane przez Skarb Pa\u324?stwa, kt\u243?ry jednocze\u347?nie by\u322? zar\u243?wno w\u322?a\u347?cicielem nieruchomo\u347?ci, inwestorem oraz w\u322?a\u347?cicielem linii kolejowej (zob. r\u243?wnie\u380? uzasadnienie cytowanego wyroku Naczelnego S\u261?du Administracyjnego w sprawie o sygn. akt I OSK 1977/16). W praktyce jedno przedsi\u281?biorstwo inwestowa\u322?o \u347?rodki oraz wykonywa\u322?o urz\u261?dzenia w celu oddania go innemu przedsi\u281?biorstwu, najcz\u281?\u347?ciej przesy\u322?owemu, na podstawie protoko\u322?\u243?w przekazania lub te\u380? przekazywa\u322?o nieruchomo\u347?\u263? protoko\u322?em. Ze wzgl\u281?du na obowi\u261?zywanie wskazanej zasady jednolitej w\u322?asno\u347?ci pa\u324?stwowej (art. 3 pkt 3 i art. 7 ust. 1 Konstytucji PRL oraz art. 128 \u167? 1 kc) \u8211? nie zawsze odbywa\u322?o si\u281? to na podstawie decyzji oddaj\u261?cej w zarz\u261?d. Niemniej jednak nie spos\u243?b zaprzeczy\u263?, \u380?e przedsi\u281?biorstwo pa\u324?stwowe sprawowa\u322?o zarz\u261?d nad nieruchomo\u347?ciami w okresie obowi\u261?zywania zasady jedno\u347?ci w\u322?asno\u347?ci pa\u324?stwowej.
\par 
\par Szczeg\u243?lny charakter uprawnie\u324? przys\u322?uguj\u261?cych przedsi\u281?biorstwu pa\u324?stwowemu w stosunku do przydzielonego mu mienia og\u243?lnonarodowego nie pozwala\u322? na stosowanie do tych uprawnie\u324? tradycyjnych kategorii prawa cywilnego. W \u347?wietle takich za\u322?o\u380?e\u324? powszechnie zosta\u322? przyj\u281?ty \u8211? tak w praktyce, jak i w doktrynie \u8211? pogl\u261?d, \u380?e uprawnienia przedsi\u281?biorstwa pa\u324?stwowego w stosunku do przydzielonego mu mienia og\u243?lnonarodowego, okre\u347?lane mianem: "zarz\u261?du i u\u380?ytkowania", "zarz\u261?du operatywnego" czy "zarz\u261?du", charakteryzowa\u322?y si\u281? tym m.in., \u380?e przedsi\u281?biorstwo pa\u324?stwowe podlega\u322?o wprawdzie przy wykonywaniu w\u322?asno\u347?ci pa\u324?stwowej og\u243?lnemu kierownictwu pa\u324?stwa (zgodnie z zasad\u261? centralizacji planowania i og\u243?lnego kierownictwa produkcji), lecz na zewn\u261?trz w stosunkach z osobami trzecimi - zarz\u261?dza\u322?o oddanymi mu sk\u322?adnikami maj\u261?tkowymi i czerpa\u322?o z nich po\u380?ytki tak, jak czyni to w\u322?a\u347?ciciel. Stanowi\u322?o to wyraz realizacji zasady decentralizacji bezpo\u347?redniego zarz\u261?du.
\par 
\par W \u347?wietle powy\u380?szego nie budzi w\u261?tpliwo\u347?ci okoliczno\u347?\u263?, \u380?e przedsi\u281?biorstwo pa\u324?stwowe sprawowa\u322?o zarz\u261?d wzgl\u281?dem przekazanych mu nieruchomo\u347?ci lub sk\u322?adnik\u243?w maj\u261?tkowych (uchwa\u322?a S\u261?du Najwy\u380?szego z 16 pa\u378?dziernika 1961 r., sygn. akt I CO 20/61, OSNC Nr 2/1962, poz. 41, zob. tak\u380?e uzasadnienie uchwa\u322?y S\u261?du Najwy\u380?szego z 18 czerwca 1991 r., sygn. akt III CZP 38/91, OSNC 10-12/1991, poz. 118). Nale\u380?y zatem przyj\u261?\u263?, \u380?e je\u380?eli okoliczno\u347?\u263? taka wyst\u261?pi\u322?a przed 1985 r., to spe\u322?niona zosta\u322?a przes\u322?anka zarz\u261?du, od istnienia kt\u243?rej zale\u380?y wydanie decyzji uw\u322?aszczeniowej (M. Pawe\u322?czyk, M. Jankowska, Zarz\u261?d..., s. 11).
\par 
\par Bior\u261?c pod uwag\u281? niepewno\u347?\u263? wyp\u322?ywaj\u261?c\u261? z powy\u380?szej praktyki organ\u243?w administracji we wspomnianym okresie \u8211? a tak\u380?e z niskiej dba\u322?o\u347?ci o rzetelno\u347?\u263? merytoryczn\u261? decyzji wydawanych przez te organy w przedmiocie prawa zarz\u261?du nieruchomo\u347?ci (zob. cytowane uzasadnienie wyroku Naczelnego S\u261?du Administracyjnego w sprawie o sygn. akt I OSK 1977/16) \u8211? prawodawca zdecydowa\u322? si\u281?, po przemianach w 1989 r., na uregulowanie kwestii dowodzenia istnienia zarz\u261?du w tre\u347?ci: najpierw rozporz\u261?dzenia Rady Ministr\u243?w z dnia 16 marca 1993 r. w sprawie przepis\u243?w wykonawczych dotycz\u261?cych uw\u322?aszczenia os\u243?b prawnych nieruchomo\u347?ciami b\u281?d\u261?cymi dotychczas w ich zarz\u261?dzie lub u\u380?ytkowaniu (Dz.U. z 1993 r. nr 23, poz. 97), a nast\u281?pnie w tre\u347?ci rozporz\u261?dzenia Rady Ministr\u243?w z dnia 10 lutego 1998 r. o tym samym tytule.
\par 
\par Po pierwsze nale\u380?y stwierdzi\u263?, \u380?e w rozporz\u261?dzeniu z 1998 r. \u8211? okre\u347?laj\u261?c jakie podstawy prawne prowadz\u261? do ustanowienia zarz\u261?du \u8211? prawodawca u\u380?y\u322? tego poj\u281?cia w tym samym znaczeniu. Po drugie, zakres znaczeniowy \u167? 4 ust. 1 tego aktu jest klarowny. Nale\u380?y zatem zgodzi\u263? si\u281? ze wspomnianymi orzeczeniami Naczelnego S\u261?du Administracyjnego, \u380?e tre\u347?\u263? punktu 6 wskazanego przepisu nie pozostawia \u380?adnych w\u261?tpliwo\u347?ci, \u380?e dowodem dla uznania istnienia zarz\u261?du dla tzw. uw\u322?aszczenia unormowanego obecnie w art. 200 ugn jest decyzja o naliczeniu lub aktualizacji op\u322?at z tytu\u322?u zarz\u261?du nieruchomo\u347?ci\u261?. Prawodawca nie okre\u347?li\u322? w tym zakresie \u380?adnych dodatkowych wymaga\u324? co do tre\u347?ci takiej decyzji.
\par 
\par Powy\u380?sza konkluzja nie jest niezgodna z zasad\u261? otwarto\u347?ci dowod\u243?w, wyra\u380?on\u261? w art. 75 \u167? 1 kpa. Przeciwnie, jako przepis rangi podustawowej, wydany na podstawie wyra\u378?nej delegacji z art. 206 ugn, \u167? 4 ust. 1 rozporz\u261?dzenia z 1998 r. wyra\u380?a to samo za\u322?o\u380?enie, co wspomniany przepis kpa, \u380?e jako dow\u243?d nale\u380?y dopu\u347?ci\u263? wszystko, co mo\u380?e przyczyni\u263? si\u281? do wyja\u347?nienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczeg\u243?lno\u347?ci dowodem mog\u261? by\u263? m.in. dokumenty.
\par 
\par Decyzja o naliczeniu lub aktualizacji op\u322?at z tytu\u322?u zarz\u261?du nieruchomo\u347?ci\u261? stanowi dokument urz\u281?dowy. Zgodnie z art. 76 \u167? 1 kpa, dokumenty urz\u281?dowe sporz\u261?dzone w przepisanej formie przez powo\u322?ane do tego organy pa\u324?stwowe w ich zakresie dzia\u322?ania stanowi\u261? dow\u243?d tego, co zosta\u322?o w nich urz\u281?dowo stwierdzone (zob. wyrok Naczelnego S\u261?du Administracyjnego z 9 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2384/12). Szczeg\u243?lna moc dowodowa dokumentu urz\u281?dowego nie ma charakteru bezwzgl\u281?dnego. Dla obalenia wspomnianego domniemania mo\u380?liwe jest przeprowadzenie dowodu przeciwko tre\u347?ci wskazanego dokumentu (art. 76 \u167? 3 kpa). Przy czym nie jest dopuszczalne wykazywanie za pomoc\u261? zezna\u324? \u347?wiadk\u243?w (przes\u322?uchania stron) innej tre\u347?ci decyzji ni\u380? zawarta w dokumencie stanowi\u261?cym decyzj\u281? administracyjn\u261? (orzeczenie S\u261?du Najwy\u380?szego z 2 stycznia 1962 r., sygn. akt 4CR 445/61),
\par 
\par Ju\u380? zatem na podstawie przepis\u243?w kpa nale\u380?y przyj\u261?\u263?, \u380?e decyzja o naliczeniu lub aktualizacji op\u322?at z tytu\u322?u zarz\u261?du nieruchomo\u347?ci\u261? stanowi dow\u243?d wykazuj\u261?cy posiadanie przez stron\u281? grunt\u243?w w zarz\u261?dzie, o kt\u243?rym mowa w art. 200 ust. 1 ugn. Nie jest konieczne wykazanie w tym wzgl\u281?dzie dodatkowych fakt\u243?w, skoro tre\u347?\u263? tej decyzji odnosi si\u281? do istnienia "zarz\u261?du nieruchomo\u347?ci\u261?", stanowi\u261?c samoistny dow\u243?d na t\u261? okoliczno\u347?\u263?. Prawodawca w spos\u243?b precyzyjny wyrazi\u322? t\u281? regu\u322?\u281? w tre\u347?ci \u167? 4 ust. 1 pkt 6 rozporz\u261?dzenia z 1998 r. Podwa\u380?enie faktu wykazanego w tre\u347?ci wskazanej decyzji wymaga przeprowadzenia przeciwdowodu, kt\u243?ry b\u281?dzie w stanie wykaza\u263? nieprawdziwo\u347?\u263? tre\u347?ci tego aktu (zob. cytowane uzasadnienie wyroku Naczelnego S\u261?du Administracyjnego w sprawie o sygn. akt I OSK 1977/16).
\par 
\par Rezultat poczynionej wy\u380?ej wyk\u322?adni przepis\u243?w art. 200 ust. 1 ugn w zw. z \u167? 4 ust. 1 pkt 6 rozporz\u261?dzenia oraz art. 75 \u167? 1 kpa znajduje potwierdzenie tak\u380?e w wynikach ich wyk\u322?adni systemowej oraz funkcjonalnej. Nie mo\u380?na pomin\u261?\u263? nakaz\u243?w p\u322?yn\u261?cych z konstytucyjnej zasady ochrony zaufania obywateli do pa\u324?stwa i stanowionego przez nie prawa (zasady pewno\u347?ci i bezpiecze\u324?stwa prawnego), kt\u243?rej uwzgl\u281?dnienie pozwala na w\u322?a\u347?ciwe uporz\u261?dkowanie stosunk\u243?w prawnych w badanym obszarze.
\par 
\par Ju\u380? na gruncie Konstytucji PRL z 1952 r., w okresie przed wej\u347?ciem w \u380?ycie ustawy z 1990 r., Trybuna\u322? Konstytucyjny poszukiwa\u322? w swoim orzecznictwie zasad ochrony zaufania do pa\u324?stwa i stanowionego przeze\u324? prawa. Nie wskazuj\u261?c w\u243?wczas konkretnego artyku\u322?u tego aktu normatywnego, z kt\u243?rego zasada ta mia\u322?aby wynika\u263?, Trybuna\u322? dokonywa\u322? wyk\u322?adni systemowej i funkcjonalnej, wskazuj\u261?c na podstawowe prawa i wolno\u347?ci zas\u322?uguj\u261?ce na ochron\u281?. Tytu\u322?em przyk\u322?adu, w orzeczeniu z dnia 30 listopada 1988 r., sygn. akt K 1/88, Trybuna\u322? wskaza\u322?, \u380?e zasada zaufania rzutuje m.in. na obowi\u261?zek stanowienia przez pa\u324?stwo prawa sp\u243?jnego, jasnego i zrozumia\u322?ego dla jednostek i podmiot\u243?w.
\par 
\par Zasada zaufania by\u322?a w orzecznictwie TK zawsze \u347?ci\u347?le powi\u261?zana z zasad\u261? bezpiecze\u324?stwa prawnego (pewno\u347?ci prawnej). O ile jednak przed 17 pa\u378?dziernika 1997 r. wyst\u281?powa\u322?a ona w niekt\u243?rych orzeczeniach jako odr\u281?bna podstawa kontroli konstytucyjno\u347?ci przepis\u243?w, o tyle w nowszym orzecznictwie nast\u261?pi\u322?o \u347?cis\u322?e powi\u261?zanie, czy w\u322?a\u347?ciwie uto\u380?samienie tych dw\u243?ch zasad (E. Morawska, Klauzula pa\u324?stwa prawnego w Konstytucji RP na tle orzecznictwa Trybuna\u322?u Konstytucyjnego, Toru\u324? 2003, s. 221). Jak wskazuje si\u281? w literaturze, zwi\u261?zek ten wyra\u380?a si\u281? w tym, \u380?e stan pewno\u347?ci prawa, odnoszony przede wszystkim do mo\u380?liwo\u347?ci przewidywania zachowa\u324? organ\u243?w w\u322?adzy publicznej, prowadzi do realizacji warto\u347?ci zaufania. Z drugiej strony Trybuna\u322? mocno podkre\u347?la powi\u261?zanie problematyki bezpiecze\u324?stwa prawnego z zasadami rzetelnej legislacji, a zw\u322?aszcza z zasad\u261? okre\u347?lono\u347?ci przepis\u243?w prawa (I. Wr\u243?blewska, Zasada pa\u324?stwa prawnego w orzecznictwie Trybuna\u322?u Konstytucyjnego RP, Toru\u324? 2010, s. 83).
\par 
\par Na gruncie analizowanej problematyki prawnej istotne znaczenie posiada fakt, \u380?e wspomniana zasada zaufania wymaga in genere, by pa\u324?stwo zachowa\u322?o w stosunku do obywateli oraz innych podmiot\u243?w "minimalne regu\u322?y uczciwo\u347?ci" (L. Garlicki, Polskie prawo konstytucyjne. Zarys wyk\u322?adu, Warszawa 2003, s. 63). Najbardziej pierwotn\u261? i utrwalon\u261? - wypracowan\u261? ju\u380? w orzecznictwie Trybuna\u322?u sprzed 1997 r. - tre\u347?ci\u261? zasady zaufania jest tak zwana zasada lojalno\u347?ci pa\u324?stwa. Zawiera ona skierowany do prawodawcy postulat takiego stanowienia prawa, by nie by\u322?o ono "swoist\u261? pu\u322?apk\u261? dla obywatela" i by podmiot administrowany "m\u243?g\u322? uk\u322?ada\u263? swoje sprawy w zaufaniu, \u380?e nie nara\u380?a si\u281? na prawne skutki, kt\u243?rych nie m\u243?g\u322? przewidzie\u263? w momencie podejmowania decyzji i dzia\u322?a\u324?, oraz w przekonaniu, i\u380? jego dzia\u322?ania podejmowane zgodnie z obowi\u261?zuj\u261?cym prawem b\u281?d\u261? tak\u380?e w przysz\u322?o\u347?ci uznawane przez porz\u261?dek prawny (wyroki Trybuna\u322?u Konstytucyjnego z 7 lutego 2001 r., sygn. akt K 27/00, z 16 czerwca 2003 r., sygn. akt K 52/02 i z 19 listopada 2008 r., sygn. akt Kp 2/08).
\par 
\par W wyroku z 14 czerwca 2000 r., P 3/00, Trybuna\u322? Konstytucyjny stwierdzi\u322?, \u380?e: "(...) zasada zaufania obywatela do pa\u324?stwa i stanowionego przez nie prawa opiera si\u281? na pewno\u347?ci prawa, a wi\u281?c takim zespole cech przys\u322?uguj\u261?cych prawu, kt\u243?re zapewniaj\u261? jednostce bezpiecze\u324?stwo prawne; umo\u380?liwiaj\u261? jej decydowanie o swoim post\u281?powaniu w oparciu o pe\u322?n\u261? znajomo\u347?\u263? przes\u322?anek dzia\u322?ania organ\u243?w pa\u324?stwowych oraz konsekwencji prawnych, jakie jej dzia\u322?ania mog\u261? poci\u261?gn\u261?\u263? za sob\u261?. Jednostka winna mie\u263? mo\u380?liwo\u347?\u263? okre\u347?lenia zar\u243?wno konsekwencji poszczeg\u243?lnych zachowa\u324? i zdarze\u324? na gruncie obowi\u261?zuj\u261?cego w danym momencie systemu, jak te\u380? oczekiwa\u263?, \u380?e prawodawca nie zmieni ich w spos\u243?b arbitralny. Bezpiecze\u324?stwo prawne jednostki zwi\u261?zane z pewno\u347?ci\u261? prawa, umo\u380?liwia wi\u281?c przewidywalno\u347?\u263? dzia\u322?a\u324? organ\u243?w pa\u324?stwa, a tak\u380?e prognozowanie dzia\u322?a\u324? w\u322?asnych".
\par 
\par Tre\u347?\u263? zasady zaufania, zw\u322?aszcza w kontek\u347?cie pewno\u347?ci i bezpiecze\u324?stwa prawnego, powinna zosta\u263? wprost odniesiona do wyk\u322?adni analizowanych przepis\u243?w, w szczeg\u243?lno\u347?ci \u167? 4 ust. 1 pkt 6 rozporz\u261?dzenia. Jak ustalono ju\u380? powy\u380?ej, nie spos\u243?b zaprzeczy\u263?, \u380?e tre\u347?\u263? tego przepisu jest klarowna i nie wymaga dodatkowych zabieg\u243?w j\u281?zykowych lub celowo\u347?ciowych, by jednostka dysponuj\u261?ca przeci\u281?tn\u261? wiedz\u261? i do\u347?wiadczeniem \u380?yciowym mog\u322?a odczyta\u263? jego prawid\u322?owe brzmienie. Kieruj\u261?c si\u281? zaufaniem do prawodawcy, kt\u243?ry ustanowi\u322? wyp\u322?ywaj\u261?c\u261? z tego przepisu norm\u281? post\u281?powania - podmiot mo\u380?e w spos\u243?b uzasadniony oczekiwa\u263?, \u380?e dysponuj\u261?c decyzj\u261? o ustaleniu lub aktualizacji op\u322?at z tytu\u322?u zarz\u261?du nieruchomo\u347?ci\u261? wyka\u380?e w spos\u243?b skuteczny, \u380?e 5 grudnia 1990 r. "posiada\u322? grunty w zarz\u261?dzie" (art. 200 ust. 1 ugn).
\par 
\par Przyj\u281?cie przeciwnego pogl\u261?du oznacza, \u380?e zasada zaufania do pa\u324?stwa w przestrzeni pewno\u347?ci i bezpiecze\u324?stwa prawnego \u8211? doznaje naruszenia. Wynika to z faktu, i\u380? podmiot wykonuj\u261?cy prawo zarz\u261?du w stosunku do nieruchomo\u347?ci nie mo\u380?e oprze\u263? swoich dzia\u322?a\u324? na przepisach prawnych jasno okre\u347?laj\u261?cych przes\u322?anki skutecznego podejmowania dzia\u322?a\u324? \u8211? niejednokrotnie w strategicznych obszarach gospodarczych. Godzi si\u281? zauwa\u380?y\u263?, \u380?e w takim przypadku prawo (\u167? 4 ust. 1 pkt 6 rozporz\u261?dzenia w zw. z art. 200 ust. 1 ugn) staje si\u281? dla takiego podmiotu swoist\u261? pu\u322?apk\u261?, wprowadzaj\u261?c go w b\u322?\u261?d odno\u347?nie do konsekwencji prawnych realizowanych przedsi\u281?wzi\u281?\u263? gospodarczych.
\par 
\par Istotne znaczenie ma tak\u380?e horyzont czasowy dzia\u322?a\u324? podejmowanych przez podmiot administrowany. Im d\u322?u\u380?sza jest perspektywa czasowa tych dzia\u322?a\u324?, tym silniejsza powinna by\u263? ochrona zaufania do pa\u324?stwa i do stanowionego przez nie prawa (wyrok Trybuna\u322?u Konstytucyjnego z 7 lutego 2001 r., sygn. akt K 27/00). Ponadto, w \u347?wietle orzecznictwa Trybuna\u322?u Konstytucyjnego istotnym elementem zasady ochrony zaufania obywatela do pa\u324?stwa i do prawa jest r\u243?wnie\u380? obowi\u261?zek poszanowania przez ustawodawc\u281? interes\u243?w w toku, tj. przedsi\u281?wzi\u281?\u263? gospodarczych i finansowych, rozpocz\u281?tych na gruncie dotychczasowych przepis\u243?w. Ustawodawca, dokonuj\u261?c kolejnych modyfikacji stanu prawnego, nie mo\u380?e traci\u263? z pola widzenia interes\u243?w, kt\u243?re ukszta\u322?towa\u322?y si\u281? przed dokonaniem zmiany stanu prawnego (wyroki Trybuna\u322?u Konstytucyjnego z 21 grudnia 1999 r., sygn. akt K 22/99, z 25 kwietnia 2001 r., sygn. akt K 13/01 i z 30 maja 2005 r., sygn. akt P 7/04).
\par 
\par Trzeba zauwa\u380?y\u263?, \u380?e wsp\u243?ln\u261? cech\u261? przypadk\u243?w rozstrzygni\u281?tych przytoczonym, rozbie\u380?nym orzecznictwem s\u261?d\u243?w administracyjnych, jest to, \u380?e strona post\u281?powa\u324? kontynuuje swoj\u261? dzia\u322?alno\u347?\u263? na przedmiotowych gruntach, prowadzon\u261? najcz\u281?\u347?ciej od kilku dziesi\u281?cioleci.
\par 
\par Maj\u261?c powy\u380?sze na uwadze, Prokurator Generalny wni\u243?s\u322? o podj\u281?cie uchwa\u322?y o tre\u347?ci:
\par 
\par "W post\u281?powaniu w sprawie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa u\u380?ytkowania wieczystego grunt\u243?w oraz w\u322?asno\u347?ci budynk\u243?w, innych urz\u261?dze\u324? i lokali przez pa\u324?stwowe i komunalne osoby prawne, za samoistny dow\u243?d wykazuj\u261?cy posiadanie grunt\u243?w w zarz\u261?dzie, o kt\u243?rym mowa w art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomo\u347?ciami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344 ze zm.) powinna by\u263? uznana decyzja o naliczeniu lub aktualizacji op\u322?at z tytu\u322?u zarz\u261?du nieruchomo\u347?ci\u261?, o kt\u243?rej mowa w \u167? 4 ust. 1 pkt 6 rozporz\u261?dzenia Rady Ministr\u243?w z 10 lutego 1998 r. w sprawie przepis\u243?w wykonawczych dotycz\u261?cych uw\u322?aszczenia os\u243?b prawnych nieruchomo\u347?ciami b\u281?d\u261?cymi dotychczas w ich zarz\u261?dzie lub u\u380?ytkowaniu (Dz. U. z 1998 r. Nr 23, poz. 120) w zwi\u261?zku z art. 75 \u167? 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks post\u281?powania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.)".
\par 
\par Sk\u322?ad siedmiu s\u281?dzi\u243?w Naczelnego S\u261?du Administracyjnego zwa\u380?y\u322?, co nast\u281?puje:
\par 
\par Podj\u281?cie uchwa\u322?y abstrakcyjnej na podstawie art. 15 \u167? 1 pkt 2 ppsa jest mo\u380?liwe w\u243?wczas, gdy zosta\u322?a spe\u322?niona materialnoprawna przes\u322?anka okre\u347?lona w powy\u380?szym przepisie, czyli uchwa\u322?a ma na celu wyja\u347?nienie przepis\u243?w prawnych, kt\u243?rych stosowanie wywo\u322?a\u322?o rozbie\u380?no\u347?ci w orzecznictwie s\u261?d\u243?w administracyjnych.
\par 
\par Poniewa\u380?, zgodnie z art. 15 \u167? 1 pkt 2 w zw. z art. 264 \u167? 2 ppsa, uchwa\u322?y abstrakcyjne podejmowane s\u261? wy\u322?\u261?cznie na wniosek uprawnionych podmiot\u243?w, to na wnioskodawcy ci\u261?\u380?y obowi\u261?zek wykazania przes\u322?anek do podj\u281?cia uchwa\u322?y. Wnioskodawca powinien przede wszystkim prawid\u322?owo okre\u347?li\u263? zakres tego wniosku, czyli wymieni\u263? przepisy spe\u322?niaj\u261?ce powy\u380?sze przes\u322?anki. Nadto, zgodnie z art. 268 ppsa, wniosek o podj\u281?cie uchwa\u322?y wymaga uzasadnienia, w kt\u243?rym nale\u380?y precyzyjnie wskaza\u263? na rozbie\u380?no\u347?ci w zakresie wyk\u322?adni konkretnych przepis\u243?w prawa zaistnia\u322?e w orzeczeniach wydanych przez s\u261?dy administracyjne na gruncie konkretnych spraw s\u261?dowoadministracyjnych.
\par 
\par Przedstawione przez Prokuratora Generalnego zagadnienie odpowiada warunkom okre\u347?lonym w art. 15 \u167? 2 ppsa, przes\u322?anka dla wyst\u261?pienia z wnioskiem o podj\u281?cie przez Naczelny S\u261?d Administracyjny uchwa\u322?y abstrakcyjnej jest zatem spe\u322?niona. Wnioskodawca prawid\u322?owo okre\u347?li\u322? zakres wniosku, powo\u322?uj\u261?c przepisy, kt\u243?rych stosowanie wywo\u322?a\u322?o rzeczywiste rozbie\u380?no\u347?ci w orzecznictwie s\u261?d\u243?w administracyjnych. Wyroki przytoczone w uzasadnieniu wniosku odzwierciedlaj\u261? istnienie realnej rozbie\u380?no\u347?ci w zakresie zidentyfikowanym przez wnioskodawc\u281?, z tym zastrze\u380?eniem, \u380?e w powo\u322?anym przez wnioskodawc\u281? zakresie nie mie\u347?ci si\u281? wyrok Wojew\u243?dzkiego S\u261?du Administracyjnego z 15 stycznia 2021 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 1543/20, kt\u243?ra nie dotyczy stosowania \u167? 4 ust. 1 pkt 6 rozporz\u261?dzenia.
\par 
\par W przedstawionym przez wnioskodawc\u281? zakresie, dotycz\u261?cym stosowania art. 200 ust. 1 ugn w zw. z \u167? 4 ust. 1 pkt 6 rozporz\u261?dzenia, mo\u380?na wyr\u243?\u380?ni\u263? dwa pogl\u261?dy. Wed\u322?ug pierwszego z nich, w post\u281?powaniu administracyjnym, dotycz\u261?cym uw\u322?aszczenia pa\u324?stwowej lub komunalnej osoby prawnej na podstawie art. 200 ust. 1 ugn, decyzja o naliczeniu lub aktualizacji op\u322?at z tytu\u322?u zarz\u261?du nieruchomo\u347?ci\u261?, wymieniona w \u167? 4 ust. 1 pkt 6 rozporz\u261?dzenia, nie mo\u380?e by\u263? uznana za podstaw\u281? stwierdzenia prawa zarz\u261?du na dzie\u324? 5 grudnia 1990 r., bez spe\u322?nienia okre\u347?lonych warunk\u243?w dodatkowych, nie wymienionych we wskazanym przepisie. Drugi z pogl\u261?d\u243?w opowiada si\u281? za uznaniem decyzji, o kt\u243?rej mowa w \u167? 4 ust. 1 pkt 6 rozporz\u261?dzenia, za samoistny dow\u243?d przys\u322?ugiwania pa\u324?stwowej lub komunalnej osobie prawnej prawa zarz\u261?du nieruchomo\u347?ci\u261? w powy\u380?szej dacie.
\par 
\par Dla oceny zaistnienia normatywnych warunk\u243?w dopuszczalno\u347?ci podj\u281?cia uchwa\u322?y w niniejszej sprawie niezb\u281?dne jest tak\u380?e ustalenie, czy okoliczno\u347?\u263? zwi\u261?zana z dowodzeniem istnienia prawa zarz\u261?du nie zosta\u322?a ju\u380? rozstrzygni\u281?ta w drodze uchwa\u322?y Naczelnego S\u261?du Administracyjnego. W tym zakresie jawi\u261? si\u281? bowiem dwie uchwa\u322?y tego S\u261?du. W pierwszej w nich, tj. podj\u281?tej 27 lutego 2017 r. w sprawie o sygn. akt I OPS 2/16, Naczelny S\u261?d Administracyjny stwierdzi\u322?, \u380?e: "Pozostawanie nieruchomo\u347?ci we w\u322?adaniu przedsi\u281?biorstwa PKP bez udokumentowanego prawa w spos\u243?b okre\u347?lony w art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wyw\u322?aszczaniu nieruchomo\u347?ci (Dz. U. Nr 22, poz. 99 ze zm.) oznacza, \u380?e nieruchomo\u347?\u263? ta nale\u380?a\u322?a w dniu 27 maja 1990 r. do rad narodowych i terenowych organ\u243?w administracji pa\u324?stwowej stopnia podstawowego w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzaj\u261?ce ustaw\u281? o samorz\u261?dzie terytorialnym i ustaw\u281? o pracownikach samorz\u261?dowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191, ze zm.)." R\u243?wnie\u380? w kolejnej uchwale, podj\u281?tej 26 lutego 2018 r. w sprawie o sygn. akt I OPS 5/17, Naczelny S\u261?d Administracyjny potwierdzi\u322?, \u380?e: "Pozostawanie nieruchomo\u347?ci we w\u322?adaniu przedsi\u281?biorstwa PKP bez udokumentowanego prawa w spos\u243?b okre\u347?lony w art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wyw\u322?aszczaniu nieruchomo\u347?ci (Dz.U. Nr 22, poz. 99 ze zm.) oznacza, \u380?e nieruchomo\u347?\u263? ta nale\u380?a\u322?a w dniu 27 maja 1990 r. do rad narodowych i terenowych organ\u243?w administracji pa\u324?stwowej stopnia podstawowego w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzaj\u261?ce ustaw\u281? o samorz\u261?dzie terytorialnym i ustaw\u281? o pracownikach samorz\u261?dowych (Dz.U. Nr 32, poz. 191, ze zm.)".
\par 
\par W uzasadnieniu obu cytowanych uchwa\u322? przedmiotem rozwa\u380?a\u324? S\u261?du by\u322?a m.in. dopuszczalno\u347?\u263? wykazania przys\u322?ugiwania PKP prawa zarz\u261?du nieruchomo\u347?ci\u261? Skarbu Pa\u324?stwa w inny spos\u243?b, ani\u380?eli wynikaj\u261?cy z jego ustanowienia w spos\u243?b sformalizowany w art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wyw\u322?aszczaniu nieruchomo\u347?ci. W obu uchwa\u322?ach przyj\u281?to, \u380?e przys\u322?ugiwanie PKP prawa zarz\u261?du nieruchomo\u347?ci\u261? Skarbu Pa\u324?stwa mo\u380?e by\u263? wykazane jedynie dokumentem okre\u347?lonym w art. 38 ust. 2 powo\u322?anej ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. Przepis ten stanowi, \u380?e: "Pa\u324?stwowe jednostki organizacyjne uzyskuj\u261? grunty pa\u324?stwowe w zarz\u261?d na podstawie decyzji terenowego organu administracji pa\u324?stwowej albo na podstawie zawartej, za zezwoleniem tego organu, umowy o przekazaniu nieruchomo\u347?ci mi\u281?dzy pa\u324?stwowymi jednostkami organizacyjnymi b\u261?d\u378? umowy o nabyciu nieruchomo\u347?ci."
\par 
\par Cytowany przepis nie obejmuje decyzji o ustaleniu op\u322?aty za zarz\u261?d, jako formy prawnej ustanowienia lub potwierdzenia istnienia prawa zarz\u261?du.
\par 
\par Nale\u380?y jednak podkre\u347?li\u263?, \u380?e obie uchwa\u322?y dotycz\u261? okoliczno\u347?ci wykazywania prawa zarz\u261?du, pomijaj\u261?c ograniczenie do PKP, w post\u281?powaniu prowadzonym na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzaj\u261?ce ustaw\u281? o samorz\u261?dzie terytorialnym i ustaw\u281? o pracownikach samorz\u261?dowych, w kt\u243?rym wojewoda rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej, czy w\u322?asno\u347?\u263? nieruchomo\u347?ci Skarbu Pa\u324?stwa przesz\u322?a z mocy samego prawa w dniu 27 maja 1990 r. na rzecz okre\u347?lonej gminy. Wykazanie bowiem istnienia prawa zarz\u261?du na takiej nieruchomo\u347?ci w dniu 27 maja 1990 r. wyklucza nabycie w\u322?asno\u347?ci tej nieruchomo\u347?ci przez gmin\u281? na podstawie powo\u322?anego art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przedmiotem decyzji wojewody jest zatem rozstrzygni\u281?cie sporu o przys\u322?ugiwanie prawa w\u322?asno\u347?ci do nieruchomo\u347?ci w dniu 27 maja 1990 r. w\u322?a\u347?ciwej gminie.
\par 
\par Kluczowym dowodem dalszego pozostawania nieruchomo\u347?ci w\u322?asno\u347?ci\u261? Skarbu Pa\u324?stwa by\u322?o wi\u281?c wykazanie pozostawania tej nieruchomo\u347?ci w zarz\u261?dzie ustanowionym przez Skarb Pa\u324?stwa na rzecz pa\u324?stwowej jednostki organizacyjnej. Niewykazanie ustanowienia takiego zarz\u261?du we w\u322?a\u347?ciwej formie prawnej skutkuje natomiast potwierdzeniem przez wojewod\u281?, \u380?e nieruchomo\u347?\u263? Skarbu Pa\u324?stwa sta\u322?a si\u281? w dniu 27 maja 1990 r. w\u322?asno\u347?ci\u261? danej gminy. Ani w ustawie z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzaj\u261?ce ustaw\u281? o samorz\u261?dzie terytorialnym i ustaw\u281? o pracownikach samorz\u261?dowych, ani w przepisach wykonawczych do tej ustawy nie zosta\u322?o jednak okre\u347?lone, jakimi dowodami nale\u380?a\u322?o wykazywa\u263? przys\u322?ugiwanie prawa zarz\u261?du w dniu 27 maja 1990 r. pa\u324?stwowej jednostce organizacyjnej. To doprowadzi\u322?o Naczelny S\u261?d Administracyjny do uznania w obu wymienionych wy\u380?ej uchwa\u322?ach, \u380?e istnienie prawa zarz\u261?du na nieruchomo\u347?ci Skarbu Pa\u324?stwa w dniu 27 maja 1990 r. mo\u380?e by\u263? wykazane tylko dokumentami wymienionymi w art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wyw\u322?aszczaniu nieruchomo\u347?ci, w\u347?r\u243?d kt\u243?rych nie ma decyzji o op\u322?atach za zarz\u261?d t\u261? nieruchomo\u347?ci\u261?.
\par 
\par Uw\u322?aszczenie i komunalizacja stanowi\u261? odr\u281?bne formy przekszta\u322?ce\u324? w\u322?asno\u347?ciowych, z kt\u243?rych druga polega na nabyciu przez gminy na w\u322?asno\u347?\u263? z mocy samego prawa mienia nale\u380?\u261?cego do podmiot\u243?w wskazanych w ww. art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej z dniem 27 maja 1990 r. W ramach komunalizacji Skarb Pa\u324?stwa wyzby\u322? si\u281? w\u322?asno\u347?ci okre\u347?lonych nieruchomo\u347?ci na rzecz gminy. Post\u281?powanie uw\u322?aszczeniowe dotyczy natomiast rozlicze\u324? wewn\u281?trznych w ramach Skarbu Pa\u324?stwa, gdzie nie dochodzi do przej\u347?cia w\u322?asno\u347?ci, a jedynie ustanowienia u\u380?ytkowania wieczystego na gruntach Skarbu Pa\u324?stwa lub gminy. Przys\u322?ugiwanie prawa w\u322?asno\u347?ci nieruchomo\u347?ci w tym przypadku rzutuje jedynie na w\u322?a\u347?ciwo\u347?\u263? organu (wojewody albo w\u322?a\u347?ciwego w\u243?jta, burmistrza lub prezydenta miasta, w zale\u380?no\u347?ci od tego, czy nieruchomo\u347?\u263? w dniu 5 grudnia 1990 r. pozostawa\u322?a w\u322?asno\u347?ci\u261? odpowiednio Skarbu Pa\u324?stwa lub w\u322?a\u347?ciwej gminy) do wydania decyzji o potwierdzeniu zaistnienia tzw. uw\u322?aszczenia pa\u324?stwowej lub komunalnej osoby prawnej w dniu 5 grudnia 1990 r. na podstawie art. 200 ust. 1 ugn. To w\u322?a\u347?nie dla przeprowadzenia tak okre\u347?lonego, odr\u281?bnego post\u281?powania administracyjnego, ustawodawca upowa\u380?ni\u322? Rad\u281? Ministr\u243?w w art. 206 ugn do okre\u347?lenia w drodze rozporz\u261?dzenia, szczeg\u243?\u322?owych zasad i trybu stwierdzania m.in. dotychczasowego prawa zarz\u261?du pa\u324?stwowych i komunalnych os\u243?b prawnych do nieruchomo\u347?ci, o kt\u243?rych mowa w art. 200 ust. 1 ugn oraz uznawania \u347?rodk\u243?w za \u347?rodki w\u322?asne, okre\u347?lania warto\u347?ci nieruchomo\u347?ci oraz wysoko\u347?ci kwot nale\u380?nych za nabycie w\u322?asno\u347?ci budynk\u243?w, innych urz\u261?dze\u324? i lokali, zabezpieczenia wierzytelno\u347?ci z tego tytu\u322?u, a tak\u380?e rodzaj\u243?w dokument\u243?w stanowi\u261?cych niezb\u281?dne dowody w tych sprawach. Na odmienno\u347?\u263? t\u281? Naczelny S\u261?d Administracyjny zwr\u243?ci\u322? uwag\u281? w uzasadnieniu uchwa\u322?y I OPS 2/16 stwierdzaj\u261?c, \u380?e: "Decyzja o wymiarze op\u322?aty z tytu\u322?u zarz\u261?du nie jest wi\u281?c w post\u281?powaniu komunalizacyjnym wystarczaj\u261?ca dla uznania istnienia po stronie PKP zarz\u261?du. Natomiast w post\u281?powaniu uw\u322?aszczeniowym o stwierdzenie nabycia przez PKP prawa u\u380?ytkowania wieczystego decyzja o naliczeniu lub aktualizacji op\u322?at z tytu\u322?u zarz\u261?du jest jednym z dowod\u243?w, na kt\u243?rych podstawie dokonuje si\u281? stwierdzenia prawa do zarz\u261?du. Wynika to z tre\u347?ci \u167? 4 pkt 6 rozporz\u261?dzenia Rady Ministr\u243?w z dnia 16 marca 1993 r. w sprawie przepis\u243?w wykonawczych dotycz\u261?cych uw\u322?aszczania os\u243?b prawnych nieruchomo\u347?ciami b\u281?d\u261?cymi dotychczas w ich zarz\u261?dzie lub u\u380?ytkowaniu (Dz.U. Nr 23, poz. 97). Rozporz\u261?dzenie to zosta\u322?o wydane na podstawie delegacji zawartej w ustawie (art. 2d) z dnia 29 wrze\u347?nia 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wyw\u322?aszczaniu nieruchomo\u347?ci (Dz.U. Nr 79, poz. 464 ze zm.) i dotyczy wy\u322?\u261?cznie post\u281?powania o stwierdzenie nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa u\u380?ytkowania wieczystego."
\par 
\par Skoro wi\u281?c przedmiotem wniosku Prokuratora Generalnego jest kwestia dopuszczalno\u347?ci uznania decyzji o op\u322?atach za zarz\u261?d, za dow\u243?d przys\u322?ugiwania pa\u324?stwowej lub komunalnej osobie prawnej w dniu 5 grudnia 1990 r. prawa zarz\u261?du nieruchomo\u347?ci\u261?, dla potwierdzenia przez w\u322?a\u347?ciwy organ administracji w stosownej procedurze, \u380?e w tym dniu tak wykazane istnienie prawa zarz\u261?du zosta\u322?o z mocy prawa przekszta\u322?cone w prawo u\u380?ytkowania wieczystego, to powo\u322?ane wy\u380?ej uchwa\u322?y Naczelnego S\u261?du Administracyjnego nie maj\u261? zastosowania w niniejszej sprawie, poniewa\u380? dotycz\u261? odr\u281?bnego stanu prawnego i faktycznego, ustalanego i poddawanego ocenie prawnej w odr\u281?bnej procedurze administracyjnej, s\u322?u\u380?\u261?cej odmiennemu celowi od celu okre\u347?lonego w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzaj\u261?ce ustaw\u281? o samorz\u261?dzie terytorialnym i ustaw\u281? o pracownikach samorz\u261?dowych. Uchwa\u322?y te w omawianym zakresie nie znajduj\u261? zatem zastosowania do post\u281?powania uw\u322?aszczeniowego prowadzonego na podstawie art. 200 ugn oraz \u167? 4 ust. 1 pkt 6 rozporz\u261?dzenia, skoro dotycz\u261? innego przepisu prawa i tylko jednego, indywidualnie oznaczonego podmiotu \u8211? PKP.
\par 
\par Tym samym, rozstrzygni\u281?cie zawarte w niniejszej uchwale nie odnosi si\u281? do komunalizacji uregulowanej w powo\u322?anym wy\u380?ej art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzaj\u261?ce ustaw\u281? o samorz\u261?dzie terytorialnym i ustaw\u281? o pracownikach samorz\u261?dowych, kt\u243?rej dotycz\u261? cytowane wy\u380?ej uchwa\u322?y: z 27 lutego 2017 r., sygn. akt I OPS 2/16 i z 26 lutego 2018 r., sygn. akt I OPS 5/17. Przedmiotem niniejszej uchwa\u322?y jest bowiem wyk\u322?adnia \u167? 4 ust. 1 pkt 6 rozporz\u261?dzenia okre\u347?laj\u261?cego \u347?rodki dowodowe jedynie na okoliczno\u347?\u263? stwierdzenia uw\u322?aszczenia z mocy prawa w dniu 5 grudnia 1990 r., a nie istnienia prawa zarz\u261?du w jakiejkolwiek innej dacie.
\par 
\par Ustawa z 1990 r. wprowadzi\u322?a do porz\u261?dku prawnego instytucj\u281? tzw. "uw\u322?aszczenia" pa\u324?stwowych os\u243?b prawnych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 powo\u322?anej ustawy, grunty stanowi\u261?ce w\u322?asno\u347?\u263? Skarbu Pa\u324?stwa lub w\u322?asno\u347?\u263? gminy (zwi\u261?zku mi\u281?dzygminnego), z wy\u322?\u261?czeniem grunt\u243?w Pa\u324?stwowego Funduszu Ziemi, b\u281?d\u261?ce w dniu wej\u347?cia w \u380?ycie (tj. 5 grudnia 1990 r.) w zarz\u261?dzie pa\u324?stwowych os\u243?b prawnych innych ni\u380? Skarb Pa\u324?stwa staj\u261? si\u281? z tym dniem z mocy prawa przedmiotem u\u380?ytkowania wieczystego. Nie narusza to praw os\u243?b trzecich. Uprawnienia pa\u324?stwowych gospodarstw rolnych do b\u281?d\u261?cych w dniu wej\u347?cia w \u380?ycie ustawy w ich zarz\u261?dzie grunt\u243?w stanowi\u261?cych w\u322?asno\u347?\u263? Skarbu Pa\u324?stwa regulowa\u263? mia\u322?a odr\u281?bna ustawa. Stosownie do art. 2 ust. 2 wskazanej ustawy, nabycie prawa u\u380?ytkowania wieczystego grunt\u243?w, o kt\u243?rych mowa w ust. 1, oraz w\u322?asno\u347?ci budynk\u243?w, innych urz\u261?dze\u324? i lokali, o kt\u243?rych mowa w ust. 2, stwierdza si\u281? decyzj\u261? wojewody w odniesieniu do nieruchomo\u347?ci stanowi\u261?cych w\u322?asno\u347?\u263? Skarbu Pa\u324?stwa lub decyzj\u261? zarz\u261?du gminy w odniesieniu do nieruchomo\u347?ci stanowi\u261?cych w\u322?asno\u347?\u263? gminy. W decyzji tej okre\u347?la si\u281? r\u243?wnie\u380? okres u\u380?ytkowania wieczystego z zachowaniem zasad okre\u347?lonych w art. 236 Kodeksu cywilnego.
\par 
\par Ustaw\u261? z 7 pa\u378?dziernika 1992 r., zmieniaj\u261?c\u261? ustaw\u281? o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wyw\u322?aszczaniu nieruchomo\u347?ci (Dz. U. z 1992 r., nr 91, poz. 455), dodano do ustawy z 1990 r. przepis art. 2a, zgodnie z kt\u243?rym przepisy art. 2 ust. 1-3 oraz 6 i 9 ustawy stosuje si\u281? odpowiednio do komunalnych os\u243?b prawnych. Nabycie prawa u\u380?ytkowania wieczystego grunt\u243?w, a tak\u380?e w\u322?asno\u347?ci budynk\u243?w i innych urz\u261?dze\u324? oraz lokali nast\u281?puje z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. Nadto, dodano tak\u380?e przepis art. 2d, kt\u243?ry przewidywa\u322?, \u380?e Rada Ministr\u243?w okre\u347?li, w drodze rozporz\u261?dzenia, zasady i tryb stwierdzania prawa zarz\u261?du pa\u324?stwowych i komunalnych os\u243?b prawnych do nieruchomo\u347?ci, a tak\u380?e prawa u\u380?ytkowania nieruchomo\u347?ci przez sp\u243?\u322?dzielnie, uznawania \u347?rodk\u243?w, o kt\u243?rych mowa w art. 2 ust. 2, za \u347?rodki w\u322?asne oraz okre\u347?lania wysoko\u347?ci kwot nale\u380?nych za nabycie w\u322?asno\u347?ci budynk\u243?w i innych urz\u261?dze\u324? oraz lokali, zabezpieczenia wierzytelno\u347?ci z tego tytu\u322?u, a tak\u380?e rodzaje dokument\u243?w niezb\u281?dnych jako dowody w tych sprawach.
\par 
\par Na podstawie powo\u322?anego upowa\u380?nienia Rada Ministr\u243?w 16 marca 1993 r. wyda\u322?a rozporz\u261?dzenie w sprawie przepis\u243?w wykonawczych dotycz\u261?cych uw\u322?aszczenia os\u243?b prawnych nieruchomo\u347?ciami b\u281?d\u261?cymi dotychczas w ich zarz\u261?dzie lub u\u380?ytkowaniu (Dz. U. z 1993 r., nr 23 poz. 97, dalej: "rozporz\u261?dzenie z 1993 r.). Zgodnie z \u167? 4 powo\u322?anego rozporz\u261?dzenia, stwierdzenia prawa pa\u324?stwowych i komunalnych os\u243?b prawnych do zarz\u261?du nieruchomo\u347?ciami dokonuje si\u281? na podstawie co najmniej jednego z dokument\u243?w wymienionych w pkt 1-10 cytowanego przepisu. Ponadto ust. 2 ww. przepisu przewidywa\u322?, \u380?e stwierdzenia prawa do zarz\u261?du nieruchomo\u347?ciami mo\u380?na tak\u380?e dokona\u263? na podstawie zezna\u324? \u347?wiadk\u243?w lub o\u347?wiadcze\u324? stron, potwierdzaj\u261?cych przekazanie nieruchomo\u347?ci pa\u324?stwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym, z\u322?o\u380?onych zgodnie z art. 75 kpa, je\u380?eli nie zachowa\u322?y si\u281? dokumenty, o kt\u243?rych mowa w ust. 1.
\par 
\par Ustawa z 1990 r. oraz rozporz\u261?dzenie z 16 marca 1993 r. zosta\u322?y uchylone na podstawie art. 242 pkt 2 ugn, ze skutkiem od 1 stycznia 1998 r., w zwi\u261?zku z wej\u347?ciem w \u380?ycie przepis\u243?w ugn.
\par 
\par W stanie prawnym, kt\u243?ry obowi\u261?zuje od 1 stycznia 1998 r. do chwili obecnej, problematyk\u281? uw\u322?aszczenia pa\u324?stwowych i komunalnych os\u243?b prawnych reguluje art. 200 ust. 1 ugn, zgodnie z kt\u243?rym w sprawach stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, na podstawie ustawy z 1990 r. z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa u\u380?ytkowania wieczystego grunt\u243?w oraz w\u322?asno\u347?ci budynk\u243?w, innych urz\u261?dze\u324? i lokali przez pa\u324?stwowe i komunalne osoby prawne oraz Bank Gospodarki \u379?ywno\u347?ciowej, kt\u243?re posiada\u322?y w tym dniu grunty w zarz\u261?dzie, niezako\u324?czonych przed dniem wej\u347?cia w \u380?ycie niniejszej ustawy, stosuje si\u281? nast\u281?puj\u261?ce zasady:
\par 
\par - nabycie w\u322?asno\u347?ci budynk\u243?w, innych urz\u261?dze\u324? i lokali nast\u281?puje odp\u322?atnie, je\u380?eli obiekty te nie by\u322?y wybudowane lub nabyte ze \u347?rodk\u243?w w\u322?asnych tych os\u243?b lub ich poprzednik\u243?w prawnych;
\par 
\par - nabycie prawa u\u380?ytkowania wieczystego oraz w\u322?asno\u347?ci stwierdza w drodze decyzji wojewoda \u8211? w odniesieniu do nieruchomo\u347?ci stanowi\u261?cych w\u322?asno\u347?\u263? Skarbu Pa\u324?stwa lub w\u243?jt, burmistrz albo prezydent miasta - w odniesieniu do nieruchomo\u347?ci stanowi\u261?cych w\u322?asno\u347?\u263? gminy;
\par 
\par - w decyzji, o kt\u243?rej mowa w pkt 2, ustala si\u281? warunki u\u380?ytkowania wieczystego, z zachowaniem zasad okre\u347?lonych w art. 62 ustawy i w art. 236 Kodeksu cywilnego, oraz kwot\u281? nale\u380?n\u261? za nabycie w\u322?asno\u347?ci, a tak\u380?e spos\u243?b zabezpieczenia wierzytelno\u347?ci okre\u347?lony w ust. 2;
\par 
\par - na poczet ceny nabycia w\u322?asno\u347?ci, o kt\u243?rej mowa w pkt 3, zalicza si\u281? zwaloryzowane op\u322?aty poniesione z tytu\u322?u zarz\u261?du budynk\u243?w, innych urz\u261?dze\u324? i lokali; przy nabyciu u\u380?ytkowania wieczystego nie pobiera si\u281? pierwszej op\u322?aty.
\par 
\par Przepis art. 206 ugn przewiduje upowa\u380?nienie dla Rady Ministr\u243?w do okre\u347?lenia, w drodze rozporz\u261?dzenia, szczeg\u243?\u322?owych zasad i trybu stwierdzania dotychczasowego prawa zarz\u261?du pa\u324?stwowych i komunalnych os\u243?b prawnych do nieruchomo\u347?ci, a tak\u380?e prawa u\u380?ytkowania nieruchomo\u347?ci przez sp\u243?\u322?dzielnie, zwi\u261?zki sp\u243?\u322?dzielcze oraz inne osoby prawne, uznawania \u347?rodk\u243?w, o kt\u243?rych mowa w art. 200 ust. 1, art. 201 ust. 2 i art. 204 ust. 3, za \u347?rodki w\u322?asne, okre\u347?lania warto\u347?ci nieruchomo\u347?ci oraz wysoko\u347?ci kwot nale\u380?nych za nabycie w\u322?asno\u347?ci budynk\u243?w, innych urz\u261?dze\u324? i lokali, zabezpieczenia wierzytelno\u347?ci z tego tytu\u322?u, a tak\u380?e rodzaj\u243?w dokument\u243?w stanowi\u261?cych niezb\u281?dne dowody w tych sprawach.
\par 
\par Na podstawie powo\u322?anego upowa\u380?nienia, 10 lutego 1998 r. Rada Ministr\u243?w wyda\u322?a rozporz\u261?dzenie w sprawie przepis\u243?w wykonawczych dotycz\u261?cych uw\u322?aszczenia os\u243?b prawnych nieruchomo\u347?ciami b\u281?d\u261?cymi dotychczas w ich zarz\u261?dzie lub u\u380?ytkowaniu (Dz. U. z 1998 r. Nr 23, poz. 120). Rozporz\u261?dzenie to - co do istoty - jest to\u380?same z tre\u347?ci\u261? poprzednio wydanego rozporz\u261?dzenia w tym samym przedmiocie, w szczeg\u243?lno\u347?ci co do \u167? 4 ust. 1 i 2 rozporz\u261?dzenia. Istotne znaczenie ma jedynie dodany \u167? 5 ust. 1 rozporz\u261?dzenia, zgodnie z kt\u243?rym w\u322?a\u347?ciwy organ z urz\u281?du stwierdza dotychczasowe prawo zarz\u261?du pa\u324?stwowych i komunalnych os\u243?b prawnych do nieruchomo\u347?ci, wed\u322?ug stanu na dzie\u324? 5 grudnia 1990 r.
\par 
\par J\u281?zykowe znaczenie \u167? 4 ust. 1 pkt 6 rozporz\u261?dzenia, w zakresie obj\u281?tym wnioskiem o podj\u281?cie uchwa\u322?y, nie budzi w\u261?tpliwo\u347?ci. Zgodnie z brzmieniem wskazanego przepisu, w\u322?a\u347?ciwy organ stwierdza dotychczasowe, tj. do dnia 5 grudnia 1990 r., przys\u322?ugiwanie pa\u324?stwowej lub komunalnej osobie prawnej prawa zarz\u261?du, na podstawie decyzji o naliczeniu lub aktualizacji op\u322?at z tytu\u322?u zarz\u261?du nieruchomo\u347?ci\u261?. Tre\u347?\u263? tego przepisu jest taka sama jak analogicznego przepisu w rozporz\u261?dzeniu z 1993 r. Przepis ten nie zawiera \u380?adnych dodatkowych wymaga\u324? co do tre\u347?ci powo\u322?anej decyzji, poza tymi, kt\u243?re wprost wynikaj\u261? z tego przepisu. Decyzja taka musi zatem zawiera\u263? rozstrzygni\u281?cie o naliczeniu lub aktualizacji op\u322?at z tytu\u322?u zarz\u261?du i wskazywa\u263? (identyfikowa\u263?) nieruchomo\u347?\u263?, obj\u281?t\u261? tym rozstrzygni\u281?ciem. Prawodawcze uznanie takiej decyzji za jeden z wystarczaj\u261?cych dowod\u243?w w post\u281?powaniu uw\u322?aszczeniowym do stwierdzenia dotychczasowego prawa zarz\u261?du oznacza bowiem, \u380?e dow\u243?d w tej postaci b\u281?dzie indywidualizowa\u322? przedmiot zawartego w nim rozstrzygni\u281?cia, tj. ustalenie lub aktualizacj\u281? op\u322?aty za zarz\u261?d skonkretyzowan\u261? nieruchomo\u347?ci\u261?, obowi\u261?zuj\u261?cej do dnia 5 grudnia 1990 r. Tak\u261? wyk\u322?adni\u281? potwierdza tre\u347?\u263? \u167? 5 ust. 1 omawianego rozporz\u261?dzenia, do kt\u243?rego zawarto odes\u322?anie w zdaniu wprowadzaj\u261?cym do \u167? 4 ust. 1 tego rozporz\u261?dzenia. Powo\u322?any \u167? 5 ust. 1 stanowi bowiem, \u380?e w\u322?a\u347?ciwy organ z urz\u281?du stwierdza dotychczasowe prawo zarz\u261?du pa\u324?stwowych i komunalnych os\u243?b prawnych do nieruchomo\u347?ci, wed\u322?ug stanu na dzie\u324? 5 grudnia 1990 r. A zatem tylko przy spe\u322?nieniu warunk\u243?w, wynikaj\u261?cych z \u167? 4 ust. 1 pkt 6 i \u167? 5, decyzja wskazana w \u167? 4 ust. 1 pkt 6 stanowi dow\u243?d w post\u281?powaniu uw\u322?aszczeniowym.
\par 
\par Ani powo\u322?ane przepisy, ani tak\u380?e inne regulacje dotycz\u261?ce procedury uw\u322?aszczeniowej, nie przewiduj\u261? wymogu odwo\u322?ywania si\u281? w tre\u347?ci decyzji okre\u347?lonej w \u167? 4 ust. 1 pkt 6 rozporz\u261?dzenia do aktu ustanowienia lub nabycia prawa zarz\u261?du, jako warunku uznania warto\u347?ci dowodowej tej decyzji. Tego rodzaju wym\u243?g co do tre\u347?ci decyzji o op\u322?atach za zarz\u261?d nie wynika\u322? r\u243?wnie\u380? z \u380?adnego przepisu szczeg\u243?lnego, obowi\u261?zuj\u261?cego przed 5 grudnia 1990 r. i nie wynika z \u380?adnego przepisu obowi\u261?zuj\u261?cego w obecnym stanie prawnym.
\par 
\par W doktrynie i orzecznictwie s\u261?d\u243?w administracyjnych przyjmowano zasad\u281? pierwsze\u324?stwa wyk\u322?adni j\u281?zykowej. Zasada ta nigdy jednak nie mia\u322?a charakteru absolutnego, gdy\u380? zawsze wyra\u380?ano j\u261? jako zasad\u281? uwarunkowan\u261? pewnymi przes\u322?ankami. Przede wszystkim zawsze dopuszczalne by\u322?o odwo\u322?anie si\u281? do innych regu\u322? wyk\u322?adni w sytuacji, gdy wyk\u322?adnia j\u281?zykowa nie daje jednoznacznego rezultatu (zob. M. Zirk-Sadowski [w:] R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wr\u243?bel (red.) System prawa administracyjnego, T. 4, Wyk\u322?adnia w prawie administracyjnym. C.H. Beck, Warszawa 2015 r., s. 224). W ostatnich dw\u243?ch dekadach przyjmuje si\u281? natomiast, \u380?e zasada pierwsze\u324?stwa wyk\u322?adni j\u281?zykowej nie wyklucza obowi\u261?zku przeprowadzenia wyk\u322?adni kompleksowej, tzn. z wykorzystaniem tak\u380?e innych wyk\u322?adni. Innymi s\u322?owy, w doktrynie oraz orzecznictwie wyra\u380?any jest pogl\u261?d, \u380?e nale\u380?y kontynuowa\u263? wyk\u322?adni\u281? nawet w przypadku uzyskania jednoznaczno\u347?ci j\u281?zykowej, za\u347? w razie konfliktu da\u263? przewag\u281? wyk\u322?adni j\u281?zykowej, ale pod tym warunkiem, \u380?e uprzednio rozwa\u380?ono r\u243?wnie\u380? aspekty systemowe i funkcjonalne. W ramach powy\u380?szego pogl\u261?du wskazuje si\u281? tak\u380?e na mo\u380?liwo\u347?\u263? odrzucenia rezultat\u243?w wyk\u322?adni j\u281?zykowej, w przypadku gdy przemawiaj\u261? za tym wa\u380?ne powody, przede wszystkim w\u243?wczas, gdy rezultat ten prowadzi do absurdalnych konsekwencji lub konsekwencji niemo\u380?liwych do zaakceptowania ze wzgl\u281?du na warto\u347?ci jakie naruszaj\u261? (zob. ibidem s. 225-228, np. L. Morawski, Zasady wyk\u322?adni prawa, Dom Organizatora, Toru\u324? 2006 r., s. 75-82; W. Jakimowicz, Wyk\u322?adnia w prawie administracyjnym, Wolters Kluwer, Warszawa 2006 r., s. 551-555). W tym kontek\u347?cie nale\u380?y zwr\u243?ci\u263? uwag\u281? na wyroki Trybuna\u322?u Konstytucyjnego z 28 czerwca 2000 r., sygn. akt K 25/99 oraz z 24 listopada 2003 r., sygn. akt K 26/03, w kt\u243?rych Trybuna\u322? Konstytucyjny wyrazi\u322? pogl\u261?d, zgodnie z kt\u243?rym, interpretator powinien wprawdzie przede wszystkim oprze\u263? si\u281? na j\u281?zykowym znaczeniu przepisu, co nie oznacza jednak, \u380?e j\u281?zykowe znaczenie tekstu prawnego stanowi bezwzgl\u281?dn\u261? granic\u281? wyk\u322?adni. Oznacza to jedynie, \u380?e do przekroczenia tej granicy niezb\u281?dne jest dostatecznie silne uzasadnienie aksjologiczne, odwo\u322?uj\u261?ce si\u281? przede wszystkim do warto\u347?ci konstytucyjnych.
\par 
\par W orzecznictwie Naczelnego S\u261?du Administracyjnego powy\u380?szy pogl\u261?d najpe\u322?niej zosta\u322? wyra\u380?ony w uchwale sk\u322?adu siedmiu s\u281?dzi\u243?w z 10 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 8/09, w kt\u243?rej przyj\u281?to, \u380?e nale\u380?y kontynuowa\u263? dokonywanie wyk\u322?adni nawet w sytuacji jednoznaczno\u347?ci j\u281?zykowej i przyj\u261?\u263? rezultat wyk\u322?adni funkcjonalnej i celowo\u347?ciowej, je\u380?eli rezultat wyk\u322?adni j\u281?zykowej nie realizuje warto\u347?ci normatywnie chronionych.
\par 
\par O kontynuowaniu wskazanej linii orzeczniczej \u347?wiadcz\u261? kolejne uchwa\u322?y sk\u322?adu siedmiu s\u281?dzi\u243?w Naczelnego S\u261?du Administracyjnego z 14 marca 2011 r., sygn. akt II FPS 8/10 oraz z 14 listopada 2022 r., sygn. akt I OPS 2/22.
\par 
\par Pogl\u261?d o konieczno\u347?ci przeprowadzenia kompleksowej wyk\u322?adni z zastosowaniem tak\u380?e dyrektyw pozaj\u281?zykowych oraz o mo\u380?liwo\u347?ci odst\u261?pienia od nawet jednoznacznego rezultatu wyk\u322?adni j\u281?zykowej, pod warunkiem wystarczaj\u261?co silnego uzasadnienia, nale\u380?y podzieli\u263?, podkre\u347?laj\u261?c jednocze\u347?nie, \u380?e w ka\u380?dym przypadku, nawet przy przyj\u281?ciu, \u380?e dopuszczalne jest odst\u261?pienie od jednoznacznego rezultatu wyk\u322?adni j\u281?zykowej, to ta w\u322?a\u347?nie wyk\u322?adnia musi by\u263? punktem wyj\u347?cia wszelkich dzia\u322?a\u324? interpretacyjnych, albowiem nie spos\u243?b pomin\u261?\u263?, \u380?e to w\u322?a\u347?nie w tekstach prawnych zawarte s\u261? prawa i obowi\u261?zki adresat\u243?w norm prawnych, na podstawie kt\u243?rych dzia\u322?a administracja, a teksty te powstaj\u261? w okre\u347?lonym j\u281?zyku (M. Zirk-Sadowski, Wyk\u322?adnia... s. 191, W. Jakimowicz, System... s. 569, M. Zieli\u324?ski, Wyk\u322?adnia... s. 290).
\par 
\par Odnosz\u261?c powy\u380?sze rozwa\u380?ania do reali\u243?w rozpoznawanej sprawy mo\u380?na dostrzec, \u380?e podstawowym, a z regu\u322?y wr\u281?cz jedynym argumentem podnoszonym w orzeczeniach wyra\u380?aj\u261?cych pogl\u261?d co do ograniczonej mocy dowodowej decyzji o kt\u243?rej mowa w \u167? 4 ust. 1 pkt 6 rozporz\u261?dzenia, s\u261? wyroki Trybuna\u322?u Konstytucyjnego z 22 listopada 1999 r., sygn. akt U 6/99 oraz z 9 kwietnia 2001 r., sygn. akt U 10/00. W pierwszym spo\u347?r\u243?d wymienionych wyrok\u243?w Trybuna\u322? Konstytucyjny uzna\u322? \u167? 6 ust. 1 pkt 2 rozporz\u261?dzenia za zgodny z art. 206 ugn (pkt 1 sentencji) oraz uzna\u322? \u167? 6 ust. 3 rozporz\u261?dzenia za niezgodny z art. 206 ugn, poniewa\u380? wykracza poza upowa\u380?nienie w nim zawarte (pkt 2 sentencji). W drugim spo\u347?r\u243?d omawianych wyrok\u243?w Trybuna\u322? Konstytucyjny uzna\u322? \u167? 9 ust. 2 rozporz\u261?dzenia za zgodny z art. 206 ugn. W uzasadnieniu wyroku z 22 listopada 1990 r. Trybuna\u322? Konstytucyjny wskaza\u322?, \u380?e: "(...) w ocenie Trybuna\u322?u dokument zawieraj\u261?cy decyzj\u281? o naliczeniu lub aktualizacji op\u322?at mo\u380?e by\u263? uznany za podstaw\u281? stwierdzenia u\u380?ytkowania, gdy jest wydany w nawi\u261?zaniu do decyzji o ustanowieniu tego prawa, kt\u243?ra zagin\u281?\u322?a czy uleg\u322?a zniszczeniu. Z decyzji o op\u322?atach powinien wynika\u263? w spos\u243?b jednoznaczny tytu\u322? prawny ich wnoszenia: ustanowione moc\u261? konkretnej decyzji administracyjnej prawo u\u380?ytkowania na rzecz podmiotu wnosz\u261?cego op\u322?at\u281? (...)". Do powy\u380?szego pogl\u261?du Trybuna\u322? Konstytucyjny nawi\u261?za\u322? tak\u380?e w wyroku z 9 kwietnia 2001 r., stwierdzaj\u261?c, \u380?e: "(...) organ administracji, kt\u243?ry ma stwierdzi\u263? istnienie prawa u\u380?ytkowania i na tej podstawie - ewentualnie - zawrze\u263? umow\u281? u\u380?ytkowania wieczystego, nie mo\u380?e wi\u281?c korzysta\u263? z innych dowod\u243?w ni\u380? dokument zawieraj\u261?cy decyzj\u281? o ustanowieniu ograniczonego prawa rzeczowego. Wyj\u261?tkowo, przy spe\u322?nieniu wskazanych wy\u380?ej warunk\u243?w, mo\u380?e dokona\u263? tego stwierdzenia na podstawie decyzji o naliczeniu lub aktualizacji op\u322?at (powo\u322?any wy\u380?ej wyrok Trybuna\u322?u Konstytucyjnego z 22 listopada 1999 r.) (...)".
\par 
\par Zasadnicze znaczenie w sprawie ma zatem ocena tego, czy z powo\u322?anych wyrok\u243?w Trybuna\u322?u Konstytucyjnego mo\u380?na wyprowadza\u263? wnioski co do stosowania art. 200 ust. 1 ugn w zw. z \u167? 4 ust. 1 pkt 6 rozporz\u261?dzenia, a zatem innych przepis\u243?w ni\u380? obj\u281?te powo\u322?anymi wy\u380?ej orzeczeniami Trybuna\u322?u Konstytucyjnego.
\par 
\par Zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, orzeczenia Trybuna\u322?u Konstytucyjnego maj\u261? moc powszechnie obowi\u261?zuj\u261?c\u261? i s\u261? ostateczne. Orzeczenie, w rozumieniu powy\u380?szego przepisu, oznacza wypowied\u378? rozstrzygaj\u261?c\u261? spraw\u281?, powszechnie nazywan\u261? sentencj\u261?, a nie uzasadnienie, przedstawiaj\u261?ce argumentacj\u281? za rozstrzygni\u281?ciem okre\u347?lonego problemu konstytucyjnego (zob. A. M\u261?czy\u324?ski, J. Podkowik [w:] M. Safjan, L. Bosek (red.) Konstytucja RP. Komentarz. T. 2. C.H. Beck, Warszawa, 2016 r., s. 1182, postanowienie Trybuna\u322?u Konstytucyjnego z 14 kwietnia 2004 r., sygn. akt SK 32/01). W zwi\u261?zku z tym nie mo\u380?e budzi\u263? w\u261?tpliwo\u347?ci, \u380?e wyrok Trybuna\u322?u Konstytucyjnego oddzia\u322?uje w sferze obowi\u261?zywania prawa wy\u322?\u261?cznie na norm\u281? wyra\u378?nie wskazan\u261? w sentencji orzeczenia. W razie wyroku deroguj\u261?cego tylko ta norma traci moc obowi\u261?zuj\u261?c\u261? i zostaje wyeliminowana z systemu prawa (zob. M. Jackowski, Nast\u281?pstwa wyrok\u243?w Trybuna\u322?u Konstytucyjnego w procesie s\u261?dowego stosowania prawa. Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa 2016 r., s. 328). Uzasadnienie wyroku ma natomiast przede wszystkim funkcj\u281? wyja\u347?niaj\u261?c\u261?, s\u322?u\u380?y przekonaniu o racjonalno\u347?ci i s\u322?uszno\u347?ci konkretnego rozstrzygni\u281?cia, w tym powod\u243?w uwzgl\u281?dnienia b\u261?d\u378? nieuwzgl\u281?dnienia zaprezentowanej argumentacji. Samo uzasadnienie wyroku Trybuna\u322?u Konstytucyjnego \u8211? w tym wszelkie przedstawione w uzasadnieniu rozwa\u380?ania prawne \u8211? nie ma jednak charakteru powszechnie obowi\u261?zuj\u261?cego (zob. L. Garlicki, W. Sokolewicz, Artyku\u322? 190, [w:] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, L. Garlicki (red.) T. V, Warszawa 2007 r., s. 7, B. Nalezi\u324?ski [w:] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, wyd. II, red. P. Tuleja, Warszawa 2023 r., art. 190, M. St\u281?belski, Uzasadnienie orzeczenia w sprawie pytania prawnego. Studia Prawnicze 4/2014, s. 105, orzeczenie Trybuna\u322?u Konstytucyjnego z 5 listopada 1986 r., sygn. U 5/86).
\par 
\par W wyrokach z 22 listopada 1999 r. i z 9 kwietnia 2001 r. Trybuna\u322? Konstytucyjny niew\u261?tpliwie nie orzeka\u322? w og\u243?le co do normy zawartej w \u167? 4 ust. 1 pkt 6 rozporz\u261?dzenia, przez co w sferze obowi\u261?zywania prawa wyroki te nie mog\u322?y wywo\u322?a\u263? \u380?adnego skutku co do powo\u322?anego przepisu.
\par 
\par W praktyce stosowania prawa powszechnym zjawiskiem jest, \u380?e organy stosuj\u261?ce prawo, w tym s\u261?dy administracyjne, nawi\u261?zuj\u261? do wyrok\u243?w Trybuna\u322?u Konstytucyjnego w toku rozpoznawania spraw indywidualnych, dotycz\u261?cych tak\u380?e innych norm prawnych ni\u380? wskazane wprost w sentencji wyrok\u243?w Trybuna\u322?u Konstytucyjnego, uwzgl\u281?dniaj\u261?c przy tym r\u243?wnie\u380? stanowisko wyra\u380?one w ich uzasadnieniach. Pomimo braku zwi\u261?zania w opisanej sytuacji, za tak\u261? praktyk\u261? przemawia autorytet s\u261?du konstytucyjnego jako stra\u380?nika konstytucji i gwaranta ochrony praw cz\u322?owieka. Z tego wzgl\u281?du omawian\u261? praktyk\u281? nale\u380?y uzna\u263? za uzasadnion\u261?, jednak tylko w takim zakresie, w jakim inna norma ma tre\u347?\u263? zbie\u380?n\u261? lub bardzo zbli\u380?on\u261? do tej, kt\u243?ra zosta\u322?a obj\u281?ta wyrokiem Trybuna\u322?u Konstytucyjnego (zob. M. Jackowski, Nast\u281?pstwa... s. 339).
\par 
\par Wyrok Trybuna\u322?u Konstytucyjnego z 9 kwietnia 2001 r. dotyczy \u167? 9 ust. 2 rozporz\u261?dzenia, kt\u243?ry reguluje zasady uznawania \u347?rodk\u243?w pa\u324?stwowych i komunalnych os\u243?b prawnych, sp\u243?\u322?dzielni oraz innych os\u243?b prawnych za \u347?rodki w\u322?asne tych os\u243?b, zatem w og\u243?le nie dotyczy przes\u322?anek uw\u322?aszczenia co do gruntu, nawi\u261?zuj\u261?c w tym zakresie jedynie do wyroku z 22 listopada 1999 r. Z kolei w wyroku z 22 listopada 1999 r. Trybuna\u322? Konstytucyjny orzek\u322? co do \u167? 6 ust. 2 i 3 rozporz\u261?dzenia, kt\u243?ry dotyczy uw\u322?aszczenia sp\u243?\u322?dzielni lub innej osoby prawnej. Podstaw\u261? uw\u322?aszczenia jest w tym przypadku dawny art. 2c ustawy z 1990 r. a obecnie art. 204 ugn, za\u347? przes\u322?ank\u261? tego uw\u322?aszczenia jest przys\u322?ugiwanie wymienionym podmiotom, tj. sp\u243?\u322?dzielni, zwi\u261?zkowi sp\u243?\u322?dzielczemu b\u261?d\u378? innej osobie prawnej, prawa u\u380?ytkowania do gruntu, jako ograniczonego prawa rzeczowego. Przepis \u167? 6 rozporz\u261?dzenia nie dotyczy natomiast uw\u322?aszczenia pa\u324?stwowych i komunalnych os\u243?b prawnych, gdzie przes\u322?ank\u261? uw\u322?aszczenia jest przys\u322?ugiwanie tym osobom prawa zarz\u261?du do gruntu. Powy\u380?sze rozr\u243?\u380?nienie wynika jednoznacznie z art. 206 ugn, czego odzwierciedleniem s\u261? nast\u281?pnie przepisy rozporz\u261?dzenia, spo\u347?r\u243?d kt\u243?rych \u167? 4 i 5 dotycz\u261? prawa zarz\u261?du nieruchomo\u347?ci\u261?, przys\u322?uguj\u261?cego pa\u324?stwowym i komunalnym osobom prawnym, a \u167? 6 prawa u\u380?ytkowania nieruchomo\u347?ci przys\u322?uguj\u261?cego sp\u243?\u322?dzielniom lub innym osobom prawnym. Przez "inne osoby prawne" nie mo\u380?na jednak rozumie\u263? pa\u324?stwowych i komunalnych os\u243?b prawnych, gdy\u380? ich dotycz\u261? dedykowane \u167? 4 i 5 rozporz\u261?dzenia, za\u347? przede wszystkim dlatego, \u380?e prawo u\u380?ytkowania, rozumiane jako ograniczone prawo rzeczowe, nie mog\u322?o by\u263? ustanowione na rzecz pa\u324?stwowej jednostki organizacyjnej, mog\u322?o by\u263? natomiast ustanowione na rzecz sp\u243?\u322?dzielni lub innej organizacji spo\u322?ecznej. Nale\u380?y przy tym podkre\u347?li\u263?, \u380?e sp\u243?\u322?dzielnie i pozosta\u322?e podmioty wymienione w \u167? 6 rozporz\u261?dzenia to podmioty odr\u281?bne od Skarbu Pa\u324?stwa, dlatego, jako podmioty zewn\u281?trzne, mog\u322?y korzysta\u263? w realizacji swoich zada\u324? z nieruchomo\u347?ci Skarbu Pa\u324?stwa w ramach prawa u\u380?ytkowania, jako ograniczonego prawa rzeczowego. Natomiast pa\u324?stwowe jednostki organizacyjne, w tym pa\u324?stwowe osoby prawne, wykonywa\u322?y uprawnienia Skarbu Pa\u324?stwa do powierzonego im mienia w formie prawa zarz\u261?du w ramach obowi\u261?zuj\u261?cej uprzednio jednolitej w\u322?asno\u347?ci pa\u324?stwowej. To odr\u243?\u380?nia prawo u\u380?ytkowania okre\u347?lone w \u167? 6 od prawa zarz\u261?du okre\u347?lonego w \u167? 4 i 5 rozporz\u261?dzenia. Nie spos\u243?b wi\u281?c uto\u380?samia\u263? regu\u322? dowodzenia istnienia prawa u\u380?ytkowania i prawa zarz\u261?du tylko dlatego, \u380?e za jeden z dowod\u243?w istnienia tych praw dla ich przekszta\u322?cenia w prawo u\u380?ytkowania wieczystego uznana zosta\u322?a przez prawodawc\u281? decyzja o naliczeniu lub aktualizacji op\u322?at odpowiednio z tytu\u322?u u\u380?ytkowania albo z tytu\u322?u zarz\u261?du nieruchomo\u347?ci\u261?. Przekszta\u322?cenie u\u380?ytkowania w prawo u\u380?ytkowania wieczystego nast\u281?puje przy tym na wniosek i ma charakter konstytutywny, zgodnie z art. 204 ugn. Natomiast przekszta\u322?cenie prawa zarz\u261?du w prawo u\u380?ytkowania wieczystego nast\u261?pi\u322?o z mocy samego prawa w dniu 5 grudnia 1990 r., co wymaga jedynie potwierdzenia przez w\u322?a\u347?ciwy organ decyzj\u261? deklaratoryjn\u261?.
\par 
\par W okresie PRL instytucja zarz\u261?du pojawi\u322?a si\u281? po raz pierwszy w dekrecie z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomo\u347?ci niezb\u281?dnych dla realizacji narodowych plan\u243?w gospodarczych (Dz. U. z 1952 r., nr 4, poz. 31), gdzie w art. 3 ust. 2 ustawodawca u\u380?y\u322? poj\u281?cia "zarz\u261?d i u\u380?ytkowanie". Nast\u281?pnie w ustawie z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wyw\u322?aszczania nieruchomo\u347?ci (Dz. U. z 1974 r., nr 10 poz. 64 ze zm.) oraz w ustawie z 1961 r. pos\u322?u\u380?ono si\u281? wy\u322?\u261?cznie terminem "u\u380?ytkowanie". W kolejnej ustawie z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wyw\u322?aszczaniu nieruchomo\u347?ci (Dz. U. z 1985 r., nr 22, poz. 99 ze zm., dalej: "ugg") ustawodawca u\u380?y\u322? ju\u380? terminu "zarz\u261?d". Pomimo wi\u281?c r\u243?\u380?nic terminologicznych, w ka\u380?dym przypadku ustawodawcy chodzi\u322?o o t\u281? sam\u261? instytucj\u281?, kt\u243?ra istotowo pozosta\u322?a niezmieniona przez ca\u322?y okres PRL (zob. A. Che\u322?chowski, Trwa\u322?y zarz\u261?d nieruchomo\u347?ci publicznych. C.H. Beck, Warszawa 2010 r., s. 34-35).
\par 
\par Istotne przy tym jest to, \u380?e pod rz\u261?dami ustawy z 1961 r., jej art. 3 ust. 1 przewidywa\u322?, \u380?e tereny pa\u324?stwowe mog\u322?y by\u263? przekazywane jednostkom pa\u324?stwowym i organizacjom spo\u322?ecznym w u\u380?ytkowanie, co stosownie do art. 8 ust. 1 ww. ustawy (art. 10 ust. 1 w pierwotnej wersji) nast\u281?powa\u322?o w drodze decyzji w\u322?a\u347?ciwego organu prezydium rady narodowej. Pomimo to\u380?samej nazwy oraz podstawy prawnej, u\u380?ytkowanie ustanowione na podstawie ww. przepis\u243?w na rzecz organizacji spo\u322?ecznej stanowi\u322?o ograniczone prawo rzeczowe w rozumieniu art. 252 kc, nie stanowi\u322?o natomiast ograniczonego prawa rzeczowego w przypadku ustanowienia na rzecz jednostki pa\u324?stwowej. Potwierdzi\u322? to S\u261?d Najwy\u380?szy w uchwale z 10 stycznia 1968 r., sygn. akt III CZP 93/67, stwierdzaj\u261?c, \u380?e z uwagi na konstytucyjn\u261? zasad\u281?, wyra\u380?on\u261? w art. 8 Konstytucji PRL ("mienie og\u243?lnonarodowe nale\u380?y do ca\u322?ego narodu") jednostki pa\u324?stwowe nie mog\u261? posiada\u263? jakichkolwiek w\u322?asnych uprawnie\u324? w stosunku do sk\u322?adnik\u243?w mienia og\u243?lnonarodowego, kt\u243?re mog\u322?yby by\u263? przeciwstawiane w\u322?asno\u347?ci pa\u324?stwowej (zob. r\u243?wnie\u380? W. Ramus, Przekazywanie nieruchomo\u347?ci pomi\u281?dzy jednostkami gospodarki uspo\u322?ecznionej. Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1973 r., s. 35-36). "U\u380?ytkowanie" ustanowione na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy z 1961 r. na rzecz jednostki pa\u324?stwowej, tak\u380?e pa\u324?stwowej osoby prawnej, odpowiada\u322?o zatem przez ca\u322?y czas instytucji zarz\u261?du i nast\u281?pnie na podstawie art. 87 ugg w pierwotnej wersji, z dniem 1 sierpnia 1985 r. przekszta\u322?ci\u322?o si\u281? w prawo zarz\u261?du, co nie dotyczy\u322?o organizacji spo\u322?ecznych. Znajduje to r\u243?wnie\u380? swoje odzwierciedlenie w \u167? 4 ust. 1 pkt 7 rozporz\u261?dzenia, zgodnie z kt\u243?rym do wykazania prawa zarz\u261?du mo\u380?e s\u322?u\u380?y\u263? tak\u380?e decyzja o ustaleniu op\u322?at za u\u380?ytkowanie, je\u380?eli zosta\u322?a wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r.
\par 
\par W \u347?wietle powy\u380?szego nale\u380?y przyj\u261?\u263?, \u380?e rozwa\u380?ania zawarte w uzasadnieniu wyroku Trybuna\u322?u Konstytucyjnego z 22 listopada 1999 r. dotyczy\u322?y wy\u322?\u261?cznie u\u380?ytkowania jako ograniczonego prawa rzeczowego, b\u281?d\u261?cego przes\u322?ank\u261? uw\u322?aszczenia wy\u322?\u261?cznie sp\u243?\u322?dzielni i innych os\u243?b prawnych, na rzecz kt\u243?rych ustanowione zosta\u322?o prawo u\u380?ytkowania do gruntu \u8211? w rozumieniu art. 252 kc.
\par 
\par Rozwa\u380?a\u324? Trybuna\u322?u Konstytucyjnego nie mo\u380?na zatem odnosi\u263? do prawa zarz\u261?du, jako przes\u322?anki uw\u322?aszczenia pa\u324?stwowych i komunalnych os\u243?b prawnych. Z uwagi na przedstawione powy\u380?ej zasadnicze r\u243?\u380?nice pomi\u281?dzy u\u380?ytkowaniem, jako ograniczonym prawem rzeczowym, a prawem zarz\u261?du, za niezasadne nale\u380?y r\u243?wnie\u380? uzna\u263? pos\u322?ugiwanie si\u281? analogi\u261? i przenoszenie twierdze\u324? Trybuna\u322?u Konstytucyjnego dotycz\u261?cych \u167? 6 rozporz\u261?dzenia na \u167? 4 tego rozporz\u261?dzenia.
\par 
\par Przede wszystkim, u\u380?ytkowanie jest prawem podmiotowym, daj\u261?cym uprawnionemu w\u322?adztwo nad rzecz\u261?, ma przy tym charakter maj\u261?tkowy, gdy\u380? s\u322?u\u380?y do realizacji interesu maj\u261?tkowego (zob. A. Sylwestrzak, U\u380?ytkowanie. Konstrukcja prawna. Wolters Kluwer, Warszawa 2013 r., s. 69-75). Prawo zarz\u261?du natomiast, pomimo \u380?e mog\u322?o by\u263? ustanawiane tak\u380?e na rzecz podmiot\u243?w posiadaj\u261?cych osobowo\u347?\u263? prawn\u261?, nie jest generalnie uznawane za prawo podmiotowe (zob. A. Che\u322?chowski, Trwa\u322?y... s. 32-34, M. Bednarek, Komunalizacja versus uw\u322?aszczenie pa\u324?stwowych os\u243?b prawnych (na przyk\u322?adzie nieruchomo\u347?ci PKP). C.H. Beck, Warszawa 2018 r., s. 115-119, tak r\u243?wnie\u380? Naczelny S\u261?d Administracyjny w uchwale sk\u322?adu siedmiu s\u281?dzi\u243?w z 26 lutego 2018 r., sygn. akt I OPS 5/17). Co do samej istoty zarz\u261?du prezentowane s\u261? r\u243?\u380?ne pogl\u261?dy, zasadniczo uznaje si\u281? jednak, \u380?e prawo to stanowi\u322?o instrument s\u322?u\u380?\u261?cy praktycznej realizacji zasady jednolitej w\u322?asno\u347?ci pa\u324?stwowej i tym samym wykonywaniu w ten spos\u243?b zada\u324? pa\u324?stwa, gdy\u380? w PRL ka\u380?da jednostka pa\u324?stwowa, w tym r\u243?wnie\u380? posiadaj\u261?ca osobowo\u347?\u263? prawn\u261?, traktowana by\u322?a jak organ pa\u324?stwa (A. Che\u322?chowski, Trwa\u322?y... s. 32, M. Bednarek, Komunalizacja... s. 120).
\par 
\par Rozwa\u380?aj\u261?c prawo u\u380?ytkowania jako przes\u322?ank\u281? uw\u322?aszczenia sp\u243?\u322?dzielni, Trybuna\u322? Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z 22 listopada 1999 r. wywi\u243?d\u322?, \u380?e w stosunku do nieruchomo\u347?ci pa\u324?stwowej prawo to mog\u322?o powsta\u263? wy\u322?\u261?cznie na skutek umowy zawartej w formie aktu notarialnego pod rygorem ad solemnitatem, b\u261?d\u378? konstytutywnej decyzji administracyjnej, wskazuj\u261?c w szczeg\u243?lno\u347?ci, \u380?e decyzji takiej wymaga\u322?y art. 10 ust. 1 ustawy z 1961 r. oraz art. 39 ust. 1 ugg. To doprowadzi\u322?o do wniosku, \u380?e w przypadku braku umowy zawartej w formie aktu notarialnego, organizacje spo\u322?eczne mog\u261? wywodzi\u263? swoje u\u380?ytkowanie wy\u322?\u261?cznie z decyzji administracyjnej o ustanowieniu dla nich tego prawa. Trybuna\u322? Konstytucyjny stwierdzi\u322?: "Je\u347?li ustawodawca w tym przepisie (...) stanowi o dokumentach niezb\u281?dnych do stwierdzenia prawa u\u380?ytkowania, to nie jest to wskaz\u243?wka dowodowa, czy te\u380? uchylenie zasady swobodnej oceny dowod\u243?w, ale wyraz \u347?wiadomo\u347?ci ustawodawcy, \u380?e tylko umowa notarialna albo decyzja administracyjna mog\u322?a by\u263? \u378?r\u243?d\u322?em prawa u\u380?ytkowania". Tymczasem na gruncie ugg podstawy ustanowienia prawa zarz\u261?du wskazane s\u261? w art. 38 ust. 2, kt\u243?ry poza decyzj\u261? o przekazaniu w zarz\u261?d przewiduje jeszcze zawarcie umowy o przekazaniu nieruchomo\u347?ci mi\u281?dzy pa\u324?stwowymi jednostkami organizacyjnymi, za zezwoleniem terenowego organu administracji pa\u324?stwowej \u8211? zastrze\u380?onej w formie pisemnej jedynie pod rygorem ad probationem (\u167? 5 ust. 2 rozporz\u261?dzenia Rady Ministr\u243?w z dnia 16 wrze\u347?nia 1985 r. w sprawie szczeg\u243?\u322?owych zasad i trybu oddawania w zarz\u261?d oraz u\u380?ytkowanie nieruchomo\u347?ci pa\u324?stwowych, przekazywania tych nieruchomo\u347?ci mi\u281?dzy pa\u324?stwowymi jednostkami organizacyjnymi i dokonywania rozlicze\u324? z tego tytu\u322?u [Dz. U. z 1985 r. Nr 47 poz. 240] w zw. z art. 74 \u167? 1 kc) \u8211? oraz nabycie nieruchomo\u347?ci od osoby trzeciej w drodze umowy, na skutek czego Skarb Pa\u324?stwa stawa\u322? si\u281? w\u322?a\u347?cicielem nieruchomo\u347?ci, a nabywca \u8211? pa\u324?stwowa osoba prawna \u8211? automatycznie uzyskiwa\u322?a prawo zarz\u261?du co do tej nieruchomo\u347?ci, bez decyzji, czy nawet zezwolenia organu.
\par 
\par W powo\u322?anym wyroku Trybuna\u322? Konstytucyjny zwr\u243?ci\u322? r\u243?wnie\u380? uwag\u281? na niedopuszczalno\u347?\u263? przekazywania u\u380?ytkowania nieruchomo\u347?ci w drodze czynno\u347?ci prawnych pomi\u281?dzy organizacjami spo\u322?ecznymi, wywodz\u261?c nast\u281?pnie, \u380?e z tego wzgl\u281?du organizacje spo\u322?eczne nie mog\u261? powo\u322?ywa\u263? si\u281? na fakt nabycia u\u380?ytkowania od innego podmiotu, dla kt\u243?rego zosta\u322?o ono wcze\u347?niej ustanowione. Jednocze\u347?nie jednak Trybuna\u322? Konstytucyjny zauwa\u380?y\u322?, \u380?e mo\u380?liwo\u347?\u263? taka istnia\u322?a w odniesieniu do pa\u324?stwowych jednostek organizacyjnych, na podstawie art. 10 ust. 4 ustawy z 1961 r. oraz art. 43 ugg.
\par 
\par Kolejna odr\u281?bno\u347?\u263? polega na tym, \u380?e zgodnie z art. 204 ust. 1 i 2 ugn, uw\u322?aszczenie podmiot\u243?w wskazanych w art. 204 ust. 1 ugn nie nast\u281?powa\u322?o z mocy prawa, a przys\u322?ugiwa\u322?o im jedynie roszczenie o ustanowienie u\u380?ytkowania wieczystego gruntu oraz o przeniesienie w\u322?asno\u347?ci znajduj\u261?cych si\u281? na nim budynk\u243?w, innych urz\u261?dze\u324? i lokali. Stosownie do \u167? 7 rozporz\u261?dzenia, w\u322?a\u347?ciwy organ, po stwierdzeniu prawa u\u380?ytkowania nieruchomo\u347?ci przez sp\u243?\u322?dzielni\u281? lub inn\u261? osob\u281? prawn\u261? wed\u322?ug stanu na dzie\u324? 5 grudnia 1990 r., zawiera ze sp\u243?\u322?dzielni\u261? lub inn\u261? osob\u261? prawn\u261?, na jej wniosek, umow\u281? o oddanie nieruchomo\u347?ci gruntowej w u\u380?ytkowanie wieczyste oraz o przeniesienie w\u322?asno\u347?ci znajduj\u261?cych si\u281? na niej budynk\u243?w, innych urz\u261?dze\u324? i lokali. Doprowadzi\u322?o to Trybuna\u322? Konstytucyjny do wniosku, \u380?e sprawy dotycz\u261?ce uw\u322?aszczenia na podstawie art. 204 ugn s\u261? sprawami cywilnymi: "(...) w stanie faktycznym, do kt\u243?rego ma zastosowanie art. 204 ugn i \u167? 6 rozporz\u261?dzenia, nie ma wi\u281?c miejsca na post\u281?powanie administracyjne. W\u322?a\u347?ciwy organ administracji, kt\u243?ry ma odda\u263? nieruchomo\u347?\u263? w u\u380?ytkowanie wieczyste, wyst\u281?puje tu jako reprezentant osoby prawnej (Skarbu Pa\u324?stwa albo gminy), b\u281?d\u261?cej podmiotem praw maj\u261?tkowych, a nie jako organ w\u322?adzy publicznej (...)" oraz "(...) organ nie prowadzi post\u281?powania administracyjnego, lecz \u8211? wyst\u281?puj\u261?c w roli strony umowy cywilnoprawnej \u8211? ma ustali\u263?, czy osoba prawna, zg\u322?aszaj\u261?ca wniosek o zawarcie tej umowy spe\u322?nia ustawowy warunek nabycia roszczenia o ustanowienie u\u380?ytkowania wieczystego (...)". To z kolei, w ocenie Trybuna\u322?u Konstytucyjnego oznacza, \u380?e w sprawach dotycz\u261?cych uw\u322?aszczenia sp\u243?\u322?dzielni nale\u380?y mie\u263? na uwadze okre\u347?lone skutki, kt\u243?re przepisy prawa cywilnego wi\u261?\u380?\u261? z niezachowaniem wymaganej formy czynno\u347?ci prawnej oraz form\u281? czynno\u347?ci wymagan\u261? przez ustawodawc\u281? jako warunek niezb\u281?dny do wywo\u322?ania jej skutku prawnego.
\par 
\par Nie spos\u243?b natomiast zastosowa\u263? analogiczne rozumowanie do post\u281?powania w przedmiocie uw\u322?aszczenia pa\u324?stwowych i komunalnych os\u243?b prawnych, kt\u243?re jest post\u281?powaniem administracyjnym i na gruncie kt\u243?rego nie obowi\u261?zuj\u261? zasady post\u281?powania cywilnego, a ponadto, co wskazano ju\u380? powy\u380?ej, ani umowa zawarta w formie aktu notarialnego, ani decyzja administracyjna, nie by\u322?y jedynym lub wy\u322?\u261?cznym elementem powstania prawa zarz\u261?du, przez co \u8211? w odr\u243?\u380?nieniu od prawa u\u380?ytkowania \u8211? nie mo\u380?na w tym przypadku powo\u322?ywa\u263? si\u281? na fakt zastrze\u380?enia formy czynno\u347?ci prawnej pod rygorem ad solemnitatem.
\par 
\par Konkluduj\u261?c, wyroki Trybuna\u322?u Konstytucyjnego z 22 listopada 1999 r. i z 9 kwietnia 2001 r. oraz rozumowania przedstawione w uzasadnieniach powy\u380?szych wyrok\u243?w nie stanowi\u261? podstawy do odst\u261?pienia od j\u281?zykowego znaczenia \u167? 4 ust. 1 pkt 6 rozporz\u261?dzenia.
\par 
\par Celem wprowadzenia do porz\u261?dku prawnego instytucji uw\u322?aszczenia by\u322?o maj\u261?tkowe usamodzielnienie pa\u324?stwowych os\u243?b prawnych, przez przyznanie im w\u322?asnych uprawnie\u324? do grunt\u243?w pozostaj\u261?cych dotychczas w ich zarz\u261?dzie i w ten spos\u243?b zrealizowanie przyj\u281?tej przy transformacji ustrojowej oraz obowi\u261?zuj\u261?cej obecnie zasady rozdzia\u322?u sfery w\u322?adztwa pa\u324?stwowego (imperium) od sfery w\u322?asno\u347?ci pa\u324?stwowej (dominium). W okresie PRL rozdzia\u322? ten nie wyst\u281?powa\u322?, a pa\u324?stwowe osoby prawne by\u322?y traktowane przez \u243?wczesnego ustawodawc\u281? ca\u322?kowicie instrumentalnie, jako cz\u281?\u347?\u263? aparatu pa\u324?stwa, kt\u243?ry nie m\u243?g\u322? posiada\u263? w stosunku do wskazanych grunt\u243?w \u380?adnych w\u322?asnych uprawnie\u324?, ograniczaj\u261?cych w jakikolwiek spos\u243?b w\u322?adztwo pa\u324?stwowe. Nadto, nie mo\u380?na pomin\u261?\u263? istniej\u261?cych w\u243?wczas prawnych i faktycznych reali\u243?w, w jakich funkcjonowa\u322?y pa\u324?stwowe osoby prawne, na co zwr\u243?ci\u322? uwag\u281? Trybuna\u322? Konstytucyjny w wyrokach z 22 listopada 1999 r. i z 9 kwietnia 2001 r., stwierdzaj\u261?c, \u380?e przekazywanie grunt\u243?w we w\u322?adanie pa\u324?stwowym osobom prawnym nie zawsze przybiera\u322?o formy przewidziane prawem, cz\u281?sto by\u322?o dokonywane poza jak\u261?kolwiek procedur\u261? i nie towarzyszy\u322?y temu \u380?adne dokumenty. W warunkach jednolitej w\u322?asno\u347?ci pa\u324?stwowej nie przywi\u261?zywano bowiem wagi do precyzyjnego okre\u347?lenia praw poszczeg\u243?lnych pa\u324?stwowych jednostek organizacyjnych do posiadanego przez nie mienia pa\u324?stwowego (zob. A. Stelmachowski, K. Zaradkiewicz [w:] E. Gniewek (red.), System prawa prywatnego. T 3, Prawo rzeczowe, C.H. Beck, Warszawa 2013 r., s. 265). Wyra\u380?any w licznych orzeczeniach Naczelnego S\u261?du Administracyjnego pogl\u261?d, zgodnie z kt\u243?rym prawo zarz\u261?du nie mog\u322?o powsta\u263? samoistnie, nale\u380?y podzieli\u263?, maj\u261?c jednocze\u347?nie na uwadze, \u380?e w \u347?wietle art. 200 ust. 1 ugn w zw. z \u167? 4 ust. 1 i 3 oraz \u167? 5 ust. 1 rozporz\u261?dzenia, w post\u281?powaniu uw\u322?aszczeniowym przedmiotem dowodzenia jest okre\u347?lona okoliczno\u347?\u263? faktyczna, stanowi\u261?ca normatywn\u261? podstaw\u281? uw\u322?aszczenia, tj. w\u322?adanie przez pa\u324?stwow\u261? lub komunaln\u261? osob\u281? prawn\u261? gruntem pa\u324?stwowym w ramach prawa zarz\u261?du w dacie 5 grudnia 1990 r. Z tego wzgl\u281?du przepisy \u167? 4 rozporz\u261?dzenia nale\u380?y odczytywa\u263? jako katalog dowod\u243?w przewidzianych w jednym tylko celu, tj. dla udokumentowania powy\u380?szej okoliczno\u347?ci faktycznej na potrzeby szczeg\u243?lnego post\u281?powania uw\u322?aszczeniowego. Omawiane przepisy rozporz\u261?dzenia i wymienione w nich \u347?rodki dowodowe, przewidziane dla dowodzenia prawa zarz\u261?du, nie maj\u261? bowiem zastosowania w innym post\u281?powaniu, ani\u380?eli post\u281?powanie uw\u322?aszczeniowe.
\par 
\par Zgodnie z \u167? 4 ust. 1 rozporz\u261?dzenia, wszystkie wymienione w nim dokumenty mog\u261? stanowi\u263? dow\u243?d istnienia prawa zarz\u261?du, ale wy\u322?\u261?cznie w \u347?ci\u347?le okre\u347?lonym celu, tj. dla udokumentowania spe\u322?nienia normatywnej przes\u322?anki uw\u322?aszczenia, odwo\u322?uj\u261?cej si\u281? do zaistnia\u322?ego w przesz\u322?o\u347?ci stanu faktycznego. Analiza powy\u380?szego przepisu prowadzi do wniosku, \u380?e ustalaj\u261?c tak szeroki katalog dokument\u243?w umo\u380?liwiaj\u261?cych stwierdzenie prawa zarz\u261?du dla potrzeb post\u281?powania uw\u322?aszczeniowego \u8211? znacznie szerszy ni\u380? w przypadku u\u380?ytkowania (\u167? 6 ust. 1 rozporz\u261?dzenia) \u8211? prawodawca mia\u322? na uwadze powy\u380?sze okoliczno\u347?ci historyczne oraz up\u322?yw czasu, kt\u243?ry m\u243?g\u322? spowodowa\u263? utrat\u281? lub nawet zniszczenie okre\u347?lonych dokument\u243?w, a tak\u380?e r\u243?\u380?nice mi\u281?dzy prawem zarz\u261?du, a prawem u\u380?ytkowania \u8211? co do wielo\u347?ci \u378?r\u243?de\u322? zarz\u261?du oraz mo\u380?liwo\u347?ci jego przenoszenia pomi\u281?dzy jednostkami pa\u324?stwowymi. Znamiennym jest, \u380?e w katalogu \u347?rodk\u243?w dowodowych wymienione zosta\u322?y zar\u243?wno te dokumenty, na podstawie kt\u243?rych zarz\u261?d powsta\u322? (\u167? 4 ust. 1 pkt 1-4 rozporz\u261?dzenia) jak i te, kt\u243?re nie mia\u322?y takiego skutku (\u167? 4 ust. 1 pkt 5-10 rozporz\u261?dzenia). Co wi\u281?cej, odno\u347?nie do \u380?adnego spo\u347?r\u243?d \u347?rodk\u243?w dowodowych nale\u380?\u261?cych do tej drugiej kategorii prawodawca nie powi\u261?za\u322? go ze \u378?r\u243?d\u322?em ustanowienia zarz\u261?du, ani nie przewidzia\u322? wymogu odwo\u322?ywania si\u281? do takiego \u378?r\u243?d\u322?a w przypadku korzystania z takiego dowodu. W tym kontek\u347?cie jako nieuzasadniony jawi si\u281? wniosek, by ustalaj\u261?c istnienie przes\u322?anki uw\u322?aszczenia w ka\u380?dym przypadku niezb\u281?dne by\u322?o powo\u322?ywanie si\u281? na dokument, kt\u243?rym ustanowiono zarz\u261?d. Nale\u380?y te\u380? zauwa\u380?y\u263?, \u380?e prawodawca nie zr\u243?\u380?nicowa\u322? dopuszczalnych \u347?rodk\u243?w dowodowych w zale\u380?no\u347?ci od sposobu powstania zarz\u261?du, co z kolei prowadzi do wniosku, \u380?e zgodnie z \u167? 4 rozporz\u261?dzenia, za pomoc\u261? decyzji o op\u322?atach mo\u380?liwe jest stwierdzenie istnienia zarz\u261?du w ka\u380?dym przypadku, niezale\u380?nie od tego, w jakiej formie, przewidzianej przez prawo, zarz\u261?d ten powsta\u322?.
\par 
\par Co wi\u281?cej, poniewa\u380? \u380?adne przepisy szczeg\u243?lne nie przewidywa\u322?y dla decyzji o op\u322?atach wymogu odwo\u322?ania si\u281? do wcze\u347?niejszej decyzji o powierzeniu nieruchomo\u347?ci w zarz\u261?d, z braku tego rodzaju odwo\u322?ania tak\u380?e nie mo\u380?na wyprowadza\u263? wniosku co do nieistnienia zarz\u261?du, r\u243?wnie\u380? w przypadku gdy prawo to powsta\u322?o w drodze decyzji. W tym kontek\u347?cie nale\u380?y zauwa\u380?y\u263?, \u380?e art. 24 ust. 1 ustawy z 1961 r., w jej pierwotnej wersji, przewidywa\u322? wy\u322?\u261?cznie, \u380?e wysoko\u347?\u263? op\u322?aty rocznej za teren pa\u324?stwowy oddany w u\u380?ytkowanie lub w u\u380?ytkowanie wieczyste okre\u347?la cennik ustalony przez prezydium powiatowej rady narodowej (rady narodowej miasta stanowi\u261?cego powiat lub wy\u322?\u261?czonego z wojew\u243?dztwa), za\u347? stosownie do ust. 3 powy\u380?szego przepisu, Rada Ministr\u243?w mia\u322?a wyda\u263? wytyczne co do ustalenia wysoko\u347?ci op\u322?at na terenie ca\u322?ego kraju lub poszczeg\u243?lnych region\u243?w. Wydana na podstawie powy\u380?szego upowa\u380?nienia uchwa\u322?a Rady Ministr\u243?w nr 105 z dnia 22 marca 1962 r. w sprawie wytycznych dla ustalenia op\u322?at z tytu\u322?u korzystania z teren\u243?w w miastach i osiedlach (M.P. z 1969 r. Nr 3, poz. 33), reguluj\u261?c zasady ustalania op\u322?at za u\u380?ytkowanie nie przewidywa\u322?a jednak \u380?adnych szczeg\u243?lnych wymaga\u324? formalnych dla decyzji o op\u322?atach. \u379?adnych tego rodzaju wymog\u243?w nie mo\u380?na wywie\u347?\u263? r\u243?wnie\u380? z przepis\u243?w ugg, gdy\u380? art. 40 tej ustawy wymienia\u322? jedynie elementy obligatoryjne decyzji b\u261?d\u378? umowy, na podstawie kt\u243?rych prawo zarz\u261?du powstawa\u322?o. Na podstawie upowa\u380?nienia przewidzianego w art. 43 ugg, Rada Ministr\u243?w mia\u322?a w drodze rozporz\u261?dzenia okre\u347?li\u263? szczeg\u243?\u322?owe zasady i tryb oddawania w zarz\u261?d oraz u\u380?ytkowanie nieruchomo\u347?ci pa\u324?stwowych, przekazywania tych nieruchomo\u347?ci mi\u281?dzy pa\u324?stwowymi jednostkami organizacyjnymi i dokonywania rozlicze\u324? z tego tytu\u322?u. Wydane na podstawie tego przepisu rozporz\u261?dzenie Rady Ministr\u243?w z 16 wrze\u347?nia 1985 r. w sprawie szczeg\u243?\u322?owych zasad i trybu oddawania w zarz\u261?d oraz u\u380?ytkowanie nieruchomo\u347?ci pa\u324?stwowych, przekazywania tych nieruchomo\u347?ci mi\u281?dzy pa\u324?stwowymi jednostkami organizacyjnymi i dokonywania rozlicze\u324? z tego tytu\u322?u (Dz.U. z 1985 r. Nr 47 poz. 240), w \u167? 8 i 9 szczeg\u243?\u322?owo okre\u347?la elementy decyzji o oddaniu nieruchomo\u347?ci w zarz\u261?d b\u261?d\u378? u\u380?ytkowanie oraz elementy umowy o przekazaniu nieruchomo\u347?ci, nie reguluj\u261?c w og\u243?le tre\u347?ci decyzji o naliczeniu lub aktualizacji op\u322?at za zarz\u261?d.
\par 
\par W takich okoliczno\u347?ciach, wobec braku przepis\u243?w szczeg\u243?lnych, nale\u380?y przyj\u261?\u263?, \u380?e jedyne wymagania co do tre\u347?ci decyzji o naliczeniu lub aktualizacji op\u322?at za zarz\u261?d, to og\u243?lne wymogi dotycz\u261?ce decyzji, przewidziane w przepisach kpa, z kt\u243?rych r\u243?wnie\u380? nie wynika\u322?o i nie wynika, aby taka decyzja, jak o ustaleniu op\u322?aty za zarz\u261?d, mia\u322?a w swojej tre\u347?ci odwo\u322?ywa\u263? si\u281? do \u378?r\u243?d\u322?a ustanowienia tego uprawnienia. Skoro zatem odwo\u322?anie si\u281? do decyzji o ustanowieniu zarz\u261?du, czy te\u380? w og\u243?le do \u378?r\u243?d\u322?a tego zarz\u261?du, nie by\u322?o normatywnym elementem obligatoryjnym decyzji o op\u322?atach za zarz\u261?d, z braku takiego odwo\u322?ania w tre\u347?ci wskazanej decyzji nie mo\u380?na wyprowadza\u263? \u380?adnego wniosku co do braku warto\u347?ci dowodowej takiej decyzji w rozumieniu \u167? 4 ust. 1 pkt 6 rozporz\u261?dzenia.
\par 
\par Wobec powy\u380?szego, brak jest podstaw do przyj\u281?cia, aby intencj\u261? prawodawcy by\u322?o ograniczenie mo\u380?liwo\u347?ci dowodzenia przes\u322?anki uw\u322?aszczenia za pomoc\u261? decyzji o op\u322?atach za zarz\u261?d do przypadk\u243?w, w kt\u243?rych decyzje te tre\u347?ci\u261? nawi\u261?zuj\u261? do uprzedniego ustanowienia prawa zarz\u261?du w formie przewidzianej obowi\u261?zuj\u261?cymi przepisami. Ograniczenie uprawnie\u324? w drodze wyk\u322?adni rozszerzaj\u261?cej i bez jednoznacznej podstawy w przepisie ustawy nie jest mo\u380?liwe do pogodzenia z ustanowion\u261? w art. 2 Konstytucji RP zasad\u261? demokratycznego pa\u324?stwa prawnego oraz nawi\u261?zuj\u261?c\u261? do niej zasad\u261? poszanowania praw nabytych, kt\u243?ra obejmuje r\u243?wnie\u380? ekspektatywy (zob. W. Jakimowicz, Wyk\u322?adnia... s. 80.
\par 
\par Demokratyczne pa\u324?stwo prawne nie powinno tolerowa\u263? sytuacji, w kt\u243?rej osoby prawne przez nierzadko kilkadziesi\u261?t lat prowadz\u261? dzia\u322?alno\u347?\u263? na gruntach zajmowanych bez udokumentowanego tytu\u322?u prawnego i nie spos\u243?b nie dostrzec, \u380?e intencj\u261? ustawodawcy przy wprowadzeniu przepis\u243?w uw\u322?aszczeniowych by\u322?o uporz\u261?dkowanie tego stanu rzeczy \u8211? w takim kontek\u347?cie nale\u380?y odczytywa\u263? przepisy rozporz\u261?dzenia. Intencj\u261? ustawodawcy wprowadzaj\u261?cego instytucj\u281? uw\u322?aszczenia do porz\u261?dku prawnego by\u322?o nadanie pa\u324?stwowym i komunalnym osobom prawnym uprawnienia do zajmowanego przez nie gruntu, czemu maj\u261? s\u322?u\u380?y\u263? m.in. przepisy rozporz\u261?dzenia, tj. praktycznej realizacji uw\u322?aszczenia ustanowionego moc\u261? art. 2 i 2a ustawy z 1990 r., a nast\u281?pnie art. 200 ugn.
\par 
\par Podsumowuj\u261?c: w post\u281?powaniu w sprawie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa u\u380?ytkowania wieczystego grunt\u243?w oraz w\u322?asno\u347?ci budynk\u243?w, innych urz\u261?dze\u324? i lokali przez pa\u324?stwowe i komunalne osoby prawne decyzja, o kt\u243?rej mowa w \u167? 4 ust. 1 pkt 6 rozporz\u261?dzenia Rady Ministr\u243?w z 10 lutego 1998 r. w sprawie przepis\u243?w wykonawczych dotycz\u261?cych uw\u322?aszczenia os\u243?b prawnych nieruchomo\u347?ciami b\u281?d\u261?cymi dotychczas w ich zarz\u261?dzie lub u\u380?ytkowaniu (Dz. U. z 1998 r. Nr 23, poz. 120), mo\u380?e stanowi\u263? samoistny dow\u243?d stwierdzenia posiadania wskazanego w tej decyzji gruntu w zarz\u261?dzie, o kt\u243?rym mowa w art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomo\u347?ciami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344 ze zm.).
\par 
\par Z tych wzgl\u281?d\u243?w, na podstawie art. 15 \u167? 1 pkt 2 ustawy - Prawo o post\u281?powaniu przed s\u261?dami administracyjnymi, sk\u322?ad siedmiu s\u281?dzi\u243?w Naczelnego S\u261?du Administracyjnego podj\u261?\u322? uchwa\u322?\u281? jak w sentencji.
\cell \trowd
\trftsWidth3\trwWidth9347\trql\trgaph10\trpaddl50\trpaddr50\trpaddfl3\trpaddfr3
\clbrdrt\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clbrdrl\brdrs\brdrw5\brdrcf2
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth9346
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx9346\row
\trowd
\trftsWidth3\trwWidth9347\trql\trgaph10\trpaddl50\trpaddr50\trpaddfl3\trpaddfr3
\clbrdrb\brdrs\brdrw10\brdrcf1
\clbrdrr\brdrs\brdrw10\brdrcf1
\clbrdrl\brdrs\brdrw10\brdrcf1
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth1869
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx1869\clbrdrb\brdrs\brdrw10\brdrcf1
\clbrdrr\brdrs\brdrw10\brdrcf1
\clbrdrl\brdrs\brdrw10\brdrcf1
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth7477
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx9346\pard\plain\intbl\s0\fi0\li0\ri0\plain
\cell\pard\plain\intbl\s0\fi0\li0\ri0\plain
\cell \trowd
\trftsWidth3\trwWidth9347\trql\trgaph10\trpaddl50\trpaddr50\trpaddfl3\trpaddfr3
\clbrdrb\brdrs\brdrw10\brdrcf1
\clbrdrr\brdrs\brdrw10\brdrcf1
\clbrdrl\brdrs\brdrw10\brdrcf1
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth1869
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx1869\clbrdrb\brdrs\brdrw10\brdrcf1
\clbrdrr\brdrs\brdrw10\brdrcf1
\clbrdrl\brdrs\brdrw10\brdrcf1
\clcbpat1
\clftsWidth3
\clwWidth7477
\clpadl50\clpadt50\clpadr50\clpadb50\clpadfl3\clpadft3\clpadfr3\clpadfb3\cellx9346\row
\pard}