Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski /spr./ Sędziowie WSA Paweł Zaborniak AWSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 2 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi T. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 15 października 2021 r. nr SKO.407.KO.2244.173.2021 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania - postanawia - I. umorzyć postępowanie sądowe, II. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu na rzecz skarżącego T. B. kwotę 480 zł /słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

20 stycznia 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga T.B. (reprezentowanego przez adwokata) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z 15 października 2021 r. nr SKO.407.KO.2244.173.2021 stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z 31 sierpnia 2020 r. nr KT.5431.4.5.3.2020.IK, na podstawie której cofnięto T.B. uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B i C w związku z niezgłoszeniem się we wskazanym terminie na egzamin państwowy sprawdzający kwalifikacje z uwagi na wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego i związane z tym przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów karnych.

W skardze zarzucono:

1) naruszenie art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.) poprzez uznanie doręczenia za skuteczne, mimo iż dorosły domownik nie oddał pisma adresatowi, a nadto centrum życiowe skarżącego było wówczas skoncentrowane w innym miejscu i nie miał on wiedzy o treści decyzji;

2) naruszenie art. 77 i art. 78 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 136 k.p.a. poprzez:

- pominięcie, iż organ I instancji nie zweryfikował, czy adresat zamieszkiwał pod adresem pod który dokonano doręczenia, zaś jego zarzuty, wnioski i dowody wskazujące, iż w dacie doręczenia zamieszkiwał pod innym adresem zostały pominięte milczeniem, co pozbawiło go możności obrony praw;

- nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, w sytuacji gdy nie zostały wyjaśnione wszelkie istotne okoliczności mające znaczenia dla jej rozstrzygnięcia; ustalenia organu w przedmiocie doręczenia, w przypadku gdy skarżący powołuje się na okoliczności dotyczące jego niezamieszkiwania tamże i fakt że korespondencji nie otrzymał powinny być zweryfikowane innymi dowodami, np. zeznaniami świadków, zatem niezbędne było przeprowadzenie dalszego postępowania dowodowego, czego organy I i II instancji zaniechały mimo wniosku skarżącego;

3) naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, z którego nie wynika, które fakty organ uznał za udowodnione, na jakich dowodach się oparł, oraz z jakich przyczyn odmówił wiarygodności i mocy dowodowej innym dowodom; uzasadnienie jako nazbyt lakoniczne i ogólnikowe nie zawiera precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej postanowienia, z przytoczeniem przepisów prawa.

Mając na uwadze podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm prawem przepisanych.

Jednocześnie, przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, wnioskiem z 13 lipca 2021 r. pełnomocnik skarżącego zwrócił się o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty z 31 sierpnia 2020 r.

Po rozpoznaniu wskazanej wyżej skargi Kolegium - w trybie autokontroli, na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: P.p.s.a.) - postanowieniem z 29 grudnia 2021 r. nr SKO.407.KO.2803.210.2021, orzekło o:

1) uwzględnieniu skargi w całości i uchyleniu zaskarżonego postanowienia z 15 października 2021 r.,

2) przywróceniu T.B. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty z 31 sierpnia 2020 r.

Postanowienie autokontrolne zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 20 stycznia 2022 r. i z odpowiedzi nadesłanej przez Kolegium na wezwanie Sądu wynika, że wobec jego niezaskarżenia uprawomocniło się 22 lutego 2022 r.

W skierowanym do Sądu 24 maja 2022 r. piśmie pełnomocnik skarżącego wskazał, że postępowanie w sprawie faktycznie stało się bezprzedmiotowe i powinno zostać umorzone. Wniósł o zwrot należnych skarżącemu od organu kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 161 § 1 P.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę (pkt 1), w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania (pkt 2), a także gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (pkt 3).

Podstawę umorzenia postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego stanowi m.in. sytuacja, kiedy organ administracji, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, uwzględni w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. wniesioną skargę w całości i uchyli zaskarżony akt (zgodnie z tym przepisem, organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania).

Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, w której na skutek prawomocnego uchylenia przez SKO w postępowaniu autokontrolnym zaskarżonego postanowienia z 15 października 2021 r. (postanowieniem z 29 grudnia 2021 r.), brak jest przedmiotu zaskarżenia. Tym samym brak jest przedmiotu kontroli sądowej, wskutek czego postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane skargą na postanowienie SKO z 15 października 2021 r. stało się bezprzedmiotowe

Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 P.p.s.a., orzekł o umorzeniu postępowania sądowego (pkt I sentencji postanowienia).

Zgodnie z art. 205 § 2 P.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

Stosownie do art. 201 § 1 P.p.s.a., wg którego zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3, Sąd mając na uwadze § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) zasądził na rzecz skarżącego kwotę 480 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (pkt II sentencji postanowienia).

Sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym na podstawie art. 119

pkt 3 P.p.s.a.