Wnioskiem z dnia 16 stycznia 2016 r., złożonym na formularzu PPF w dniu 4 lutego 2016 r. (data stempla pocztowego), skarżąca C. L. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w niniejszej sprawie w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi określonego w kwocie 100 zł.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Referendarz sądowy uznał, że skarżąca wykazała zasadność wniesionego żądania w świetle ustawowych przesłanek prawa pomocy. Za taką oceną przemawia sytuacja finansowa skarżącej przedstawiona przez nią w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentach dołączonych do wniosku oraz znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy.
Skarżąca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, poza nieruchomością rolną, którą wydzierżawia nieodpłatnie, nie posiada innego majątku, utrzymuje się z emerytury w kwocie 1.121,84 zł netto, którą w całości przeznacza na pokrycie kosztów eksploatacji mieszkania (około 350 zł), leczenia, w tym zakupu leków na serce i nadciśnienie (334 zł), opłaty za pomoc przy zakupach, których ze względu na podeszły wiek (82 lata) i stan zdrowia (niedowład kończyn) nie jest w stanie zrobić samodzielnie (50 zł), zakup środków czystości (100 zł) oraz wyżywienie i zakup odzieży, a w sezonie grzewczym także na zakup opału.
Powyższe ustalenia prowadzą do wniosku, że obciążenie skarżącej kosztami sądowymi w jakiejkolwiek części może zachwiać jej sytuacją materialną i bytową.
Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.
