Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 1421/25 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 19 marca 2025 r. nr BP.702.123.2023.E.2012.BKOE.1746 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA", "Sąd pierwszej instancji") postanowieniem z 28 października 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 1421/25 odrzucił skargę A. F. (dalej: "skarżący") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD") z 19 marca 2025 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, iż z uwagi na braki formalne i fiskalne skargi, pismem z 3 czerwca 2025 r., skarżący został wezwany do ich uzupełnienia poprzez wskazanie swojego numeru PESEL oraz uiszczenia wpisu od skargi w wymaganej wysokości 100 złotych. Powyższe wezwania doręczono skarżącemu w dniu 10 czerwca 2025 r., w związku z czym termin do uzupełnienia ww. braków upływał z dniem 17 czerwca 2025 r. W dniu 11 czerwca 2025 r., a więc w terminie, na adres sądu zostało nadane pismo zawierające numer PESEL skarżącego. Z informacji zawartych w Rejestrze Opłat Sądowych WSA w Warszawie wynika, że do 4 lipca 2025 r. nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy.

WSA w Warszawie wskazał, że w zakreślonym terminie skarżący nie uiścił wymaganego wpisu, co potwierdza zamieszczona w aktach sprawy informacja z 4 lipca 2025 r. o braku wpłaty w niniejszej sprawie.

Zażalenie na to postanowienie złożył skarżący, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 220 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 220 § 1 p.p.s.a. w sytuacji, w której skarżący nie został wezwany do uiszczenia opłaty od skargi na decyzję GITD z 19 marca 2025 r., nr BP 702.123.2023.E.2012.BKOE.1746 w kwocie 100 zł.

W uzasadnieniu wskazał m.in., że faktycznie otrzymał wezwanie do uzupełnienia braków formalnych poprzez wskazanie nr PESEL i ten brak uzupełnił w terminie, zaś przesyłka nie zawierała wezwania do uiszczenia wpisu sądowego. Podniósł, że jest stroną kilku postępowań przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie z tożsamych skarg na decyzję GITD i każdorazowo wykonuje wezwania. Do zażalenia załączył pierwszą stronę wystosowanego do strony wezwania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W punkcie wyjścia przypomnienia wymaga, że stosownie do normy prawnej z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024, poz. 935 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata - w tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod odpowiednim rygorem uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z kolei stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

W niniejszej sprawie okolicznością sporną jest, czy skarżącemu doręczono wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Jak wynika z akt, skarżącego wezwano do uzupełnienia braków formalnych i uiszczenia wpisu sądowego (k. 13). W tej samej korespondencji doręczono mu odpis odpowiedzi na skargę oraz informację o trybie uproszczonym. W aktach sądowych znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru (k. 16). Zamieszczona na nim adnotacja niewątpliwie wskazuje, że przesyłka zawierała m.in. wezwanie do uzupełnienia braków formalnych, oraz wezwanie do uzupełnia wpisu sądowego. Jako datę doręczenia wskazano 10 czerwca 2025 r. Z akt sprawy wprost wynika zatem, że prawidłowo doręczono skarżącemu oba wezwania.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko skarżącego zawarte w zażaleniu nie znajduje oparcia w zgromadzonych w sprawie dokumentach. Należy wskazać, że "zwrotne potwierdzenie odbioru" jest dokumentem urzędowym – korzystającym z domniemania prawdziwości. W przypadku zastrzeżeń co do ewentualnej niezgodności zawartości przesyłki z treścią zwrotnego potwierdzenia odbioru, należało w dacie jej doręczenia przedsięwziąć czynności zmierzające do wyjaśnienia i usunięcia tych rozbieżności. Skarżący żadnych czynności jednak nie podjął. Jego twierdzenia – podniesione we wniesionym zażaleniu – nie zostały poparte dowodami mogącymi obalić ww. domniemanie, za takie nie sposób uznać niepełnej kserokopii wystosowanego przez Sąd wezwania. Tym samym twierdzenia te pozostają w sprzeczności z dokumentami zgromadzonymi w aktach postępowania. Należy też przypomnieć, że w obowiązującym porządku prawnym dostęp do sądu jest uzależniony m.in. od obowiązku zachowania warunków formalnych, koniecznych dla nadania sprawie dalszego biegu. Strona – decydując się na wszczęcie postępowania sądowego – musi liczyć się z koniecznością podjęcia pewnej aktywności procesowej, respektując zasady i tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego, zaś w przypadku niedopełnienia tych obowiązków musi liczyć się z konsekwencjami. Tym samym podniesiony w zażaleniu zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, postanowił jak w sentencji.