Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 3 września 2020 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Generalnego Dyrektora [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia : - odrzucić skargę -

Postanowieniem z dnia 29 maja 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. stwierdził niedopuszczalność zażalenia Generalnego Dyrektora [...] na zawiadomienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia 8 kwietnia 2020 r. o obciążeniu wierzyciela kosztami egzekucyjnymi. W dniu 26 czerwca 2020 r. (data stempla pocztowego) została wniesiona skarga na ww. postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.); dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. (w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia) kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do art. 3 § 3 tej ustawy rozstrzygają ponadto sprawy, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

W rozpatrywanej sprawie zaskarżone postanowienie DIAS w K. przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia nie należy do żadnej z wyżej wymienionych kategorii aktów prawnych lub czynności mogących być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Postanowienie to nie jest bowiem postanowieniem kończącym postepowanie, czy rozstrzygającym sprawę co do istoty, ani też nie jest postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym, czy zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a.). Postanowienie to nie należy też do kategorii aktów określonych w art. 3§2 pkt 4 p.p.s.a.. Sąd podkreśla, że postanowienie organu II instancji stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na zawiadomienie w sprawie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego wydane na art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. nie kończy postępowania w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania, nie rozstrzyga istoty sprawy. Podkreślenia przy tym wymaga, że przepis art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. odnosi się nie tyle do postanowienia, na które nie służy zażalenie, ponieważ, co do zasady, nie jest dopuszczalne zaskarżanie postanowienia organu I instancji bez wyczerpania środków zaskarżenia, ale co do przedmiotu takiego postanowienia, którym jest kwestia wpadkowa w toku postępowania rozstrzygana postanowieniem, na które nie służy zażalenie. W niniejszej sprawie taką kwestią wpadkową jest zawiadomienie wierzyciela o obciążeniu kosztami egzekucyjnymi, dlatego też na postanowienie w tej kwestii wydane przez organ wyższego stopnia na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. (stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia), nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Sąd wskazuje także, że zaskarżone postanowienie o niedopuszczalności zażalenia zgodnie z art. 144 k.p.a. zostało wydane w oparciu o odpowiednie zastosowanie art. 134 k.p.a., który stanowi, że "Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne". Wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie nie budzi kwestia dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie wydane wprost na podstawie art. 134 k.p.a. Nie sposób jednak nie zauważyć różnicy pomiędzy postanowieniem będącym przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie, a postanowieniem stwierdzającym niedopuszczalność odwołania. To drugie bowiem niewątpliwie kończy postępowanie w sprawie, a zatem mieści się w dyspozycji cytowanego wyżej art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.. Sąd zauważa w związku z tym, że w sytuacji gdy wierzyciel nie zgadza się ze sposobem wyliczenia kosztów w skierowanym do niego przez organ egzekucyjny zawiadomieniu, które należy uznać za zwykłą czynność materialno-techniczną, może domagać się wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych i ewentualnie dopiero je kwestionować w drodze zażalenia. Żądanie to może zostać zgłoszone w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych, o czym zresztą strona skarżącą została pouczona w zawiadomieniu z dnia 8 kwietnia 2020 r.. To na postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych przysługuje skarga do sądu administracyjnego na ogólnych zasadach, a więc w szczególności po wyczerpaniu środków odwoławczych (po rozpatrzeniu zażalenia).

Z powyższych względów Sąd orzekł o odrzuceniu skargi, działając na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.