Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia del. WSA Szymon Widłak Protokolant starszy asystent sędziego Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A Sp. z o.o. w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 listopada 2015 r. sygn. akt III SA/Gl 793/15 w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. w C. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku posiadania odpowiednich służb zapewniających bezpieczeństwo ruchu zakładu górniczego oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 16 listopada 2015 r. oddalił skargę A. Sp. z o.o. w C. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z [...] lutego 2015 r. nr [...] [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku posiadania odpowiednich służb zapewniających bezpieczeństwo ruchu zakładu górniczego.

Sąd orzekał na podstawie ustalonego stanu faktycznego:

Prezes WUG decyzją z [...] grudnia 2014 r. art. 175 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 196; dalej: Pgg) nałożył na Przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 10 000,00 zł (dziesięć tysięcy złotych), tj. 0,13% przychodu uzyskanego przez Przedsiębiorcę w 2013 r., za niedopełnienie ciążącego na przedsiębiorcy obowiązku w zakresie posiadania odpowiednich służb ruchu zapewniających bezpieczeństwo pracowników i ruchu zakładu górniczego. Zdaniem organu I instancji przedmiotowe niedopełnienie obowiązku polegało na nieobsadzeniu w okresie od dnia [...] lipca 2013 r. do dnia [...] lipca 2013 r. stanowiska osoby wyższego dozoru ruchu specjalności technicznej górniczej - technika strzałowa ("technik strzałowy"), przewidzianego w schemacie organizacyjnym stanowiącym załącznik nr 1 do zatwierdzonego planu ruchu zakładu górniczego A. należącego do Przedsiębiorcy, zwanego dalej "zakładem górniczym Przedsiębiorcy".

W ocenie organu I instancji sytuacja ta stanowiła naruszenie art. 105 ust. 1 Pgg w związku z § 49 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających kopaliny pospolite (Dz. U. Nr 109, poz. 962, ze zm., zwanego dalej "rozporządzeniem bhp").

Przedsiębiorca, reprezentowany przez prokurenta A. S., wniósł wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Prezes Wyższego Urzędu Górniczego decyzją z [...] lutego 2015 r. nie stwierdził podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania. W uzasadnieniu organ stwierdził, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy i zupełny. Organ zaś nie powziął żadnych wątpliwości i podtrzymał argumentację uzasadniającą naruszenia zarzucone Przedsiębiorcy.

Organ podkreślił, że Przedsiębiorca jest obowiązany do posiadania służb ruchu zapewniających bezpieczeństwo pracowników i ruchu zakładu górniczego. Służbą taką jest odpowiednie stanowisko w kierownictwie lub dozorze ruchu utworzone w celu sprawowania nadzoru nad gospodarką środkami strzałowymi, sprzętem strzałowym oraz wykonywanymi robotami strzałowymi w zakładzie górniczym lub grupie zakładów górniczych, co wynika bezpośrednio z treści przywołanego § 49 ust. 1 rozporządzenia bhp. Zgodnie z tym przepisem nie tylko samo utworzenie w strukturze zakładu górniczego wymienionego stanowiska, ale także jego prawidłowe obsadzenie i w konsekwencji faktyczne sprawowanie tej funkcji w zakładzie górniczym przez posiadającą odpowiednie kwalifikacje osobę.

W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości sam fakt utworzenia stanowiska technika strzałowego, o czym świadczy schemat organizacyjny zakładu górniczego, stanowiący załącznik nr 1 do planu ruchu zakładu górniczego. Naruszeniem § 49 ust. 1 rozporządzenia bhp, a w konsekwencji i art. 105 ust. 1 Pgg, które stanowiły spełnienie przesłanek zastosowania art. 175 ust. 1 pkt 1 lit. b Pgg, jest brak obsadzenia stanowiska (i pełnienia obowiązków) technika strzałowego w okresie od dnia [...] lipca 2013 r. do dnia [...] lipca 2013 r., co jednoznacznie wynika z materiału dowodowego zebranego w postępowaniu przed organem 1 instancji.

Zdaniem organ II instancji, stan ten w znacznym stopniu przyczynił się do zaistnienia [...] lipca 2013 r. w zakładzie górniczym Przedsiębiorcy wypadku ciężkiego, któremu uległ pracownik wykonujący prace związane z wierceniem otworów dla wtórnego podziału odspojonej bryły skalnej. Prace te spowodowały odpalenie pozostałego w tej bryle skalnej niewypału po robotach strzałowych wykonywanych w dniu [...] lipca 2013 r. Ponadto nieobsadzenie przez Przedsiębiorcę w okresie od dnia [...] lipca 2013 r. do dnia [...] lipca 2013 r. stanowiska technika strzałowego wymienionego w schemacie organizacyjnym zakładu górniczego, stanowiącym załącznik nr 1 do planu ruchu zakładu górniczego Przedsiębiorcy, stanowiło w ocenie Prezesa WUG naruszenie art. 105 ust. 1 Pgg także w zakresie prowadzenia ruchu zakładu górniczego niezgodnie z planem ruchu.

W odniesieniu do okoliczności przedstawionych przez wnoszącego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ II instancji wskazał, że w odniesieniu do okoliczności związanych z niezdolnością do pracy A. S. jako prokurenta Przedsiębiorcy należy wskazać, że nie był on jedyną osobą uprawnioną do dokonywania czynności w imieniu Przedsiębiorcy w zakresie przekazania obowiązków technika strzałowego innej osobie. Czynności tych z powodzeniem mogły dokonać osoby wchodzące w skład zarządu Przedsiębiorcy lub inne odpowiednio umocowane osoby.

Organ, ustosunkowując się do przekonania Przedsiębiorcy o przejęciu pełnienia obowiązków technika strzałowego w zakładzie górniczym przez kierownika ruchu tego zakładu górniczego – A. L. oraz zarzutu wprowadzenia w błąd organów nadzoru górniczego przez A. L. co do terminu przejęcia przez niego obowiązków technika strzałowego w zakładzie górniczym wyjaśnił, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie jednoznacznie wynika, że stanowisko technika strzałowego w zakładzie górniczym zostało powierzone A.L. [...] lipca 2013 r., na podstawie polecenia ustnego, bez zmiany umowy i wręczenia zakresu czynności.

Prezes WUG mając na uwadze okoliczności faktyczne uznał, że okoliczności przedstawione przez wnoszącego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie dają podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji z dnia [...] grudnia 2014 r. i zupełnego odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Okoliczności te nie mogą także zostać uwzględnione w odniesieniu do ewentualnej zmiany wysokości tej kary.

Organ uznał, za zasadne nałożenie na Przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł tj. 0,13% przychodu uzyskanego przez Przedsiębiorcę w 2013 r., jako właściwego środka dyscyplinującego. Wskazał również, że wysokość nałożonej kary jest wielokrotnie niższa od maksymalnego wymiaru kary pieniężnej, który został określony w art. 175 ust. 3 pkt 1 Pgg, zgodnie z którym karę pieniężną nakłada się na przedsiębiorcę w wysokości do 3% przychodu ukaranego podmiotu, osiągniętego w poprzednim roku kalendarzowym".

Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę.

W uzasadnieniu Sąd podał, że decyzją Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z [...] grudnia 2014r. (decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Prezes WUG utrzymał w mocy decyzję pierwszo instancyjną) nałożono, w oparciu o art. 175 ust. 2 pkt 2 Pgg, na A. L. karę pieniężną za dopuszczenie w okresie od [...] – [...] lipca 2013 r. do wykonywania robót strzałowych pomimo nieobsadzenia stanowiska osoby wyższego dozoru ruchu specjalności technika strzałowa, przewidzianego w schemacie organizacyjnym do zatwierdzonego planu ruchu zakładu skarżącego. Zatem kwestia odpowiedzialności Kierownika zakładu A. L. została ostatecznie rozstrzygnięta.

Obecnie rozpoznawana sprawa dotyczy zupełnie niezależnej od powyższej odpowiedzialności przedsiębiorcy za niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku posiadania odpowiednich służb ruchu zapewniających bezpieczeństwo pracowników i ruchu zakładu górniczego. W tym zakresie bezpodstawne jest przerzucanie odpowiedzialności na kierownika zakładu, tym bardziej, że sankcję pieniężną za swoje zaniedbanie poniósł w odrębnym postępowaniu.

Zgodnie ze schematem organizacyjnym A. kierownictwo Spółki stanowi: Prezes przedsiębiorcy, któremu podlega Kierownik ruchu zakładu górniczego (A. L.), któremu z kolei podlegają poszczególne służby, w tym kierownik działu robót górniczych technik strzałowy. Obowiązki w tym ostatnim zakresie powierzono A. S. w dniu [...] czerwca 1999r., co potwierdza zakres czynności osoby wyższego dozoru ruchu specjalności technicznej górniczej – technika strzałowa w zakładach górniczych odkrywkowych, nadany przez KRZG – A. L.. Zakres ten obowiązywał także w okresie objętym zaskarżoną decyzją. Natomiast zgodnie z wypisem z KRS - rejestru przedsiębiorców - skarżąca Spółka oprócz zarządu posiada prokurentów – jednym z nich jest A. S., pełniący tą funkcję także w w/w okresie.

Tym samym zdaniem Sądu, z powyższego wynika, że A. S. w okresie objętym zaskarżoną decyzją pełnił dwie funkcje – prokurenta Spółki i technika strzałowego. Zatem skoro w wyniku wypadku i niezdolności do pracy, począwszy od [...] lipca 2013r., technik strzałowy A. S. nie był w stanie wykonywać swoich obowiązków służbowych to na jego pracodawcy – przedstawicielach kierownictwa Spółki spoczywał oblig zapewnienia stosownego zastępstwa w tym zakresie bowiem przedsiębiorca jest obowiązany do posiadania służb ruchu zapewniających bezpieczeństwo pracowników i ruchu zakładu górniczego, tj. m.in. na odpowiednim stanowisku w dozorze ruchu w celu sprawowania nadzoru nad gospodarką środkami strzałowymi, sprzętem strzałowym oraz wykonywanymi robotami strzałowymi w zakładzie górniczym (zgodnie z § 49 ust. 1 rozporządzenia bhp).

Zgodnie ze schematem organizacyjnym, osobą taką był A. S.. Wskazać również należy, że skarżąca Spółka nie przedłożyła żadnego dokumentu potwierdzającego przekazanie obowiązków innemu pracownikowi w przedmiotowym okresie, a tylko taki dowód mógłby ekskulpować przedsiębiorcę od kwestionowanej odpowiedzialności.

Sąd podkreśli, że odpowiedzialność przedsiębiorcy a kierownika ruchu zakładu – to dwa różne reżimy odpowiedzialności, za odmienne zakresy obowiązków i powinności. Kierownik Ruchu Zakładu Górniczego jest odpowiedzialny za organizację i prowadzenie ruchu zakładu górniczego poprzez podległe sobie działy i służby – m.in. służbę strzałową. Jednak obsadę personalną, kadrową służb ustala sobie przedsiębiorca – jako pracodawca stosownymi zakresami czynności poszczególnych pracowników.

Konkludując Sąd stwierdził, że nieobsadzenie przez przedsiębiorcę w okresie od dnia [...] lipca 2013 r. do dnia [...] lipca 2013 r. stanowiska technika strzałowego wymienionego w schemacie organizacyjnym zakładu górniczego, stanowiącym załącznik nr 1 do planu ruchu zakładu górniczego Spółki, stanowiło naruszenie art. 105 ust. 1 Pgg w zakresie prowadzenia ruchu zakładu górniczego niezgodnie z planem ruchu i wypełniało przesłankę z art. 175 ust. 2 pkt 2 Pgg zasadnie skutkując nałożeniem spornej sankcji pieniężnej.

Organy podatkowe rozpoznające sprawę, nie naruszyły przepisów prawa materialnego, a ponadto działały z poszanowaniem reguł postępowania. W szczególności prawidłowo ustaliły stan faktyczny, nie naruszyły przy tym art. 77 k.p.a. przez to, że skorzystały z dowodów zebranych w innym postępowaniu i odmówiły przeprowadzenia dalszych dowodów ponieważ działały również w tym zakresie na podstawie przepisów prawa (art. 6 i art. 81 k.p.a.) realizując przy tym obowiązek wynikający z art. 7 k.p.a. W toku postępowania podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia. Postępowanie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 8 k.p.a.). W ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę, organy administracji prawidłowo ustaliły wszystkie okoliczności sprawy na podstawie materiału dowodowego zebranego w postępowaniu, który wszechstronnie i wnikliwe oceniły z zachowaniem reguł tej oceny i z uwzględnieniem reguł procesowych.

Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i uchylenie zaskarżonych decyzji Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skargą kasacyjną zarzucono:

1. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, w szczególności:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. w związku z art. 80, 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., polegające na oddaleniu skargi, mimo iż nie przeprowadzono dowodu z przesłuchania strony, w związku z czym nie przeprowadzono postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a., polegające na fragmentarycznym odniesieniu się przez Sąd I instancji do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, poprzez nieustosunkowanie się do dokumentu - "Zarządzenia Kierownika Ruchu Zakładu Górniczego" z dnia [...] stycznia 2013 r., oraz schematu struktury organizacyjnej zakładu górniczego A.; oraz dokonanie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - w szczególności dowodu z zeznań świadka A. L;.

2. naruszenie prawa materialnego polegające na błędnym zastosowaniu:

- art. 175 ust. 1 pkt. 1 lit.b ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze poprzez bezpodstawne przyjęcie, że spełnione zostały przesłanki zastosowania przedmiotowego przepisu, w sytuacji, gdy osobą wyższego dozoru ruchu specjalności technicznej górniczej - technikiem strzałowym od w dniach [...] lipca 2013 r. do [...] lipca 2013 r. był A. L..

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Wyższego Urzędu Górniczego wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. W takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności rozpoznaje zarzuty kasacyjne podnoszące naruszenie przepisów postępowania, a dopiero w dalszej kolejności może odnieść się do naruszeń prawa materialnego. Konieczność zachowania takiej kolejności rozpoznania zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że ocena naruszeń prawa materialnego jest możliwa dopiero wtedy, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny sprawy między organem a stroną jest niesporny albo że nie został skutecznie zakwestionowany w postępowaniu kasacyjnym.

Przystępując do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej należy na wstępie podkreślić, że związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił sąd administracyjny, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Tak więc strona wnosząca skargę kasacyjną winna powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym w jej ocenie uchybił Sąd I instancji, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie odwołując się do treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zauważyć należy, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed Sądem I instancji. Oznacza to, że obowiązkiem kasatora jest wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu I instancji byłby inny.

Przedstawienie powyższych uwag odnoszących się do wymogów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej było o tyle zasadne, że autor skargi kasacyjnej odwołując się do podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. polegające na zaakceptowaniu wadliwego sposobu przeprowadzenia postępowania dowodowego poprzez pominięcie dowodu z przesłuchania stron oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się do dokumentu pod nazwą "Zarządzenia Kierownika Ruchu Zakładu Górniczego" oraz dokonanie błędnej oceny zeznań świadka A. L.

Przechodząc do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia wskazanych wyżej przepisów postępowania podnieść należy, że zarzuty te koncentrują się na odmiennej ocenie materiału dowodowego, który został zgromadzony w aktach sprawy i stanowił podstawę do ustalenia stanu faktycznego sprawy stanowiącego podstawę faktyczną orzekania przez organy administracji publicznej i który to stan faktyczny został poddany kontroli pod względem zgodności z prawem przez Sąd I instancji. Powołane w petitum skargi kasacyjnej przepisy k.p.a. w istocie odnoszą się do obowiązków organów administracji publicznej w zakresie zbierania i oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w celu pełnego ustalenia i uzasadnienia stanu faktycznego przyjętego przez organy za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Oznacza to, że kasator w istocie stara się podważyć sposób przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz jego ocenę. Podkreślić należy, że ciążący na organie obowiązek wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy nie zwalnia strony ze współdziałania z organem w jej wyjaśnieniu. W tym stanie rzeczy skoro na organie spoczywał obowiązek udowodnienia faktów wskazujących na zaistnienie przesłanek warunkujących odpowiedzialność przedsiębiorcy na podstawie art. 175 ust.1 pkt 1 lit.b ustawy z dnia 9 czerwca 2011 roku - Prawo geologiczne i górnicze, to bez przedstawienia przez stronę dowodów mogących podważać ustalenia organu nie było możliwe przyjęcie twierdzeń co do braku podstaw do uznania odpowiedzialności przedsiębiorcy i nałożenia na niego kary pieniężnej. W związku z powyższym stwierdzić należy, że okoliczności dotyczące stanu faktycznego wymagające dokładnego wyjaśnienia w celu załatwienia sprawy są zdeterminowane przepisami prawa materialnego. To normy materialnoprawne wyznaczają, jakie okoliczności muszą być zweryfikowane w toku postępowania administracyjnego, gdyż postępowanie to ma doprowadzić do zastosowania lub wykluczenia zastosowania przepisu prawa powszechnie obowiązującego (vide wyrok NSA z dnia 12.10.2017 r. sygn. akt I OSK 923/17 niepublikowany).

Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że podstawę prawną nałożenia kary pieniężnej na przedsiębiorcę – A. w C. Spółka z o.o. stanowił przepis art. 175 ust.1 pkt 1 lit.b ustawy z dnia 9 czerwca 2011 roku - Prawo geologiczne i górnicze. Z treści wskazanego wyżej przepisu prawa wynika, że Prezes Wyższego Urzędu Górniczego nakłada karę pieniężną na przedsiębiorcę, który nie dopełnia ciążącego na przedsiębiorcy obowiązku w zakresie posiadania odpowiednich środków materialnych i technicznych oraz służb ruchu zapewniających bezpieczeństwo pracowników i ruchu zakładu górniczego. Oznacza to, że przedsiębiorca jest zobowiązany do posiadania odpowiednich służb ruchu zapewniających bezpieczeństwo pracowników i ruchu zakładu górniczego. Dla zastosowania więc sankcji w postaci kary pieniężnej nakładanej na przedsiębiorcę za opisany delikt konieczne jest ustalenie czy w okresie objętym kontrolą przedsiębiorca wywiązał się z opisanego obowiązku.

Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że w spółce było utworzone stanowisko kierownika działu robót górniczych - technik strzałowy i od [...] czerwca 1999 roku obowiązki te wykonywał A. S., który posiadał kwalifikacje w specjalności technik strzałowy. W okresie od [...] lipca 2013 roku A. S. przebywał na zwolnieniu lekarskim i w czasie objętym kontrolą, to jest od [...] lipca 2013roku do dnia [...] lipca 2013 roku w zakładzie górniczym nie było osoby wyższego dozoru ruchu, która posiadając kwalifikacje w specjalności technik strzałowy sprawowała by faktyczny nadzór nad gospodarką środkami strzałowymi, sprzętem strzałowym oraz wykonywaniem robót strzałowych. Poza sporem winna pozostawać okoliczność, że przesłuchany w charakterze świadka A. L. wyraźnie stwierdził, iż po wypadku, dopiero od dnia [...] lipca 2013 roku zastępuje A. S. na stanowisku technik strzałowy. Podkreślić należy, że z akt sprawy wynika, iż powierzenie A. L. stanowiska osoby wyższego dozoru ruchu o specjalności technik strzałowy nastąpiło na podstawie ustnego polecenia bez zmiany umowy i zmiany zakresu obowiązków. Powyższe okoliczności nie zostały skutecznie zakwestionowane przez stronę skarżącą.

Określony w art. 175 ust.1 pkt 1 lit.b ustawy - Prawo geologiczne i górnicze obowiązek posiadania służb ruchu zapewniających bezpieczeństwo pracowników i ruchu zakładu górniczego należy rozumieć nie jako wymóg formalny ale jako wymóg sprowadzający się do faktycznego wykonywania przez określoną osobę wyższego dozoru ruchu o specjalności technik strzałowy obowiązków polegających na bezpośrednim sprawowaniu nadzoru nad gospodarką środkami strzałowymi, sprzętem strzałowym oraz wykonywaniem robót strzałowych.

W tym stanie rzeczy zasadnie Sąd I instancji uznał, że zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawy do ustalenia, iż w dniach od [...] lipca 2013 roku do dnia [...] lipca 2013 roku w A. Spółka z o.o., stanowisko technika strzałowego nie było obsadzone i faktycznie nikt nie wykonywał opisanych wyżej czynności nadzoru.

Powyższe okoliczności wskazują, że trafnie Sąd I instancji uznał, że zostały ustalone i spełnione ustawowe przesłanki warunkujące zastosowanie sankcji w postaci kary pieniężnej, o której mowa w art. 175 ust.1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo geologiczne i górnicze, bowiem przedsiębiorca nie wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku posiadania służb ruchu zapewniających bezpieczeństwo pracowników i ruchu zakładu górniczego.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.