I FSK 90/23 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-12-10	
Data wpływu	2023-01-17	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Bartosz Wojciechowski
Elżbieta Olechniewicz
Marek Kołaczek /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6110 Podatek od towarów i usług	
Hasła tematyczne	Podatek od towarów i usług	
Sygn. powiązane	I SA/Kr 277/21	
Skarżony organ	Dyrektor Izby Administracji Skarbowej	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 141 § 4; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek (spr.), Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, Sędzia WSA del. Elżbieta Olechniewicz, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Kr 277/21 w sprawie ze skargi D. sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 8 stycznia 2021 r. nr 1201-IOP2-3.4103.5.2020.22 w przedmiocie podatku od towarów i usług za II 2018 r. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.	
Uzasadnienie
1. Wyrok Sądu pierwszej instancji.

1.1. Zaskarżonym wyrokiem z 28 lutego 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 277/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę D. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: Spółka, Podatniczka, Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej: DIAS, Organ drugiej instancji) z 8 stycznia 2021 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2018 r.

1.2. Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy.

Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków-Podgórze (dalej: NUS, Organ pierwszej instancji) decyzją z 25 listopada 2019 r. określił Spółce nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 0,00 zł oraz określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie 2.459 zł, a także ustalił dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 6 czerwca 2018 r. Skarżąca złożyła deklarację VAT-7 za luty 2018 r., w której wykazano kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu w wysokości 44.000,00 zł. W dniu 20 lipca 2018 r. NUS wszczął kontrolę podatkową wobec Spółki w zakresie sprawdzenia prawidłowości i rzetelności rozliczenia podatku od towarów i usług oraz zasadności zwrotu podatku za luty 2018 r. W trakcie kontroli stwierdzono, że Spółka zawyżyła podstawę opodatkowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów o kwotę 28.998 zł oraz zawyżyła podatek naliczony o kwotę 47.930 zł, a tym samym nienależnie wykazała kwotę do zwrotu w wysokości 44.000 zł oraz kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 3.930 zł. Wobec powyższego NUS postanowieniem z 4 stycznia 2019 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie sprawdzenia prawidłowości i rzetelności rozliczenia podatku od towarów i usług oraz zasadności zwrotu podatku za luty 2018 r. Organ pierwszej instancji stwierdził nieprawidłowości w zakresie podatku naliczonego i zakwestionował prawo do odliczenia podatku naliczonego w wysokości 45.471 zł wykazanego w trzech fakturach wystawionych przez firmę P. Sp. z o.o., z uwagi na fakt, że dokumentują one czynności, które nie zostały dokonane. Tym samym uznał, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm. w brzmieniu obowiązującym w 2018 r., dalej: u.p.t.u.). Natomiast w zakresie podatku należnego uznano, że Spółka nie mogła dokonać wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów zakupionych uprzednio od P. Sp. z o.o. na rzecz dwóch niemieckich firm (A. oraz M.), gdyż Spółka nie dysponowała przedmiotowym towarem, a zatem zawyżyła podstawę opodatkowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów o kwotę 28.998 zł.

Powołaną na wstępie decyzją z 8 stycznia 2021 r. Organ drugiej instancji utrzymał w mocy decyzję NUS. W uzasadnieniu w pełni ustalenia Organu pierwszej instancji i wskazał, że w przedmiotowym okresie spółki P. oraz Skarżąca były ze sobą formalnie powiązane osobą prezesa P.G., natomiast faktycznym zarządzaniem spółkami zajmował się P.W., obecnie poszukiwany listem gończym, co uniemożliwia jego przesłuchanie. Wyjaśnił, że ww. powiązania osobowe są istotne z uwagi na fakt, iż od lutego 2018 r. zarówno w Spółce jak i P. funkcję prezesa sprawował P.W. P. z tytułu sprzedaży towarów na rzecz Skarżącej nie złożyła w ogóle deklaracji VAT-7 za XII 2017 r. Deklaracja została złożona dopiero po przeprowadzeniu czynności sprawdzających przez organ podatkowy, tj. w czerwcu 2018 r. Spółka wykazała z tego tytułu podatek naliczony do zwrotu na rachunek bankowy w ciągu 60 dni składając deklarację VAT-7 za miesiąc luty 2018 r. w dniu 26 marca 2018 r.

Wobec powyższego DIAS stwierdził, że nie może być zatem mowy o niewiedzy Skarżącej co do zaniechań w ww. zakresie spółki P. Nadto na wystawionych na rzecz Skarżącej fakturach, na których jako wystawca widnieje spółka P., jako formę płatności wskazano kompensatę. Jedynie na fakturze o niskiej wartości wskazano gotówkę jako formę płatności. Z materiału dowodowego wynika, że Skarżąca była wierzycielem P. na podstawie umowy cesji wierzytelności, zawartej między P.W., a Spółką. Wierzytelność dotyczyła rzekomych pożyczek, których P.W. udzielił spółce P. w latach 2016-2017. Rzekoma pożyczka i jej dalsze cedowanie nastąpiło więc w kręgu podmiotów powiązanych i de facto zostało podpisane przez tę samą osobę - P.W. jako cedenta oraz jako cesjonariusza. Umowę więc zawarła w istocie jedna osoba, występująca z jednej strony jako osoba fizyczna, z drugiej jako prokurent Skarżącej.

Organ drugiej instancji odnosząc się do kwestii pieców do suszenia drewna wskazał, że obciążone były zastawem rejestrowym. Zastawcą miała być spółka P., natomiast zastawnikiem O. Sp. z o.o. Jednym z postanowień umownych pomiędzy ww. podmiotami był zakaz zbycia przedmiotowych pieców będących przedmiotem zastawu. Z uwagi na powiązania osobowe między Skarżącą oraz P. obie strony transakcji musiały być świadome istnienia zastawu i zakazu zbywania rzeczy nim obciążonych. W kontekście płatności za dokonane nabycia na podstawie kwestionowanych faktur zwraca również uwagę fakt, iż Skarżąca jako podmiot nieprowadzący działalności w okresie marzec 2017 r. - styczeń 2018 r. nie dysponowała środkami umożliwiającymi uregulowanie należności za kwestionowane faktury zakupu z grudnia 2017 r. (łącznie 197.700 zł netto, 45.480 zł VAT) za wyjątkiem rzekomej cesji wierzytelności wobec P. scedowaną na Skarżącą na osiem dni przed wystawieniem kwestionowanych faktur. Wyjaśnił, że Skarżąca nie dysponowała w przedmiotowym okresie wystarczającym zasobem pracowników. Zgodnie z wyjaśnieniami Prezesa Spółki, aby proces produkcyjny mógł płynnie przebiegać potrzeba około 4-5 osób. Skarżąca natomiast w toku postępowania nie przedłożyła żadnych dowodów na okoliczność zatrudniania pracowników. Materiał dowodowy nie pozwala również na stwierdzenie, że Skarżąca w okresie grudzień 2017 r. - luty 2018 r. dysponowała miejscem pozwalającym na składowanie zakupionego towaru. Wobec przedstawionych w decyzji okoliczności w ocenie Organu drugiej instancji - transakcje pomiędzy spółką P., a Skarżącą nie miały faktycznie miejsca.

1.3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę na decyzję DIAS.

W ocenie Sądu Skarga okazała się nieuzasadniona. W sprawie Skarżąca zaskarżyła decyzję DIAS z 8 stycznia 2021 r. w części, kwestionując jedynie zasadność nałożenia dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług w kwocie 45.471 zł.

Podniósł, że DIAS wykazał, że Spółka była świadomym i aktywnym podmiotem uczestniczącym w procederze wystawiania "pustych" faktur. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że transakcje pomiędzy spółką P., a Skarżącą nie miały faktycznie miejsca, o czym świadczą okoliczności zarówno po stronie Spółki jak i po stronie jej kontrahenta. P. należy uznać za podmiot nierzetelny, o czym świadczą okoliczności opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji tj.:

- brak aktualnej siedziby, niepodejmowanie przez spółkę korespondencji urzędowej pod adresem wskazanym jako adres prowadzenia działalności co w konsekwencji prowadziło w październiku 2018 r. do wykreślenia spółki z rejestru podatników VAT oraz uchylenia nr NIP;

- brak dostępu do dokumentacji księgowej spółki i możliwości uzyskania wyjaśnień na okoliczność transakcji ze Skarżącą w grudniu 2017 r.,

- spółka ujęła w ewidencji środków trwałych piec [...] na podstawie faktury nr [...] z 6 lutego 2016 r. wystawionej na rzecz innego podmiotu, a następnie wystawiła fakturę sprzedaży pieca, którego de facto nie nabyła;

- spółka nie regulowała swoich zobowiązań (była poszukiwana przez kontrahentów);

- deklaracja VAT-7 za grudzień 2017 r. została złożona dopiero w czerwcu 2018 r., tj. po zakończeniu czynności sprawdzających w Spółce (w obydwu spółkach funkcję prezesa pełnił P.G.), zatem w ramach tej samej transakcji jeden z podmiotów powiązanych nie wykazał sprzedaży opodatkowanej a mimo to drugi rozliczył podatek naliczony i wystąpił o zwrot podatku;

- spółka P. nie była w posiadaniu towaru rzekomo odsprzedanego Skarżącej, o czym świadczą m.in. zeznania świadka P.G. na okoliczność fikcyjnego "przerzucania majątku" między spółkami B., P. oraz Skarżącą.

2. Skarga kasacyjna.

2.1. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiodła Podatniczka.

Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a., poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zarzutów podniesionych w skardze i w piśmie procesowym z 24 sierpnia 2021 r. odnoszących się do ustaleń faktycznych organu podatkowego w zakresie fikcji spornych transakcji, co doprowadziło do oddalenia skargi, gdy przywołanie tych zarzutów sprawiłoby, że Sąd I instancji dostrzegłby, że ustalenia te były aktywnie kwestionowane przez Spółkę i należało ocenić czy podniesione zarzuty są trafne, co w konsekwencji sprawiłoby, że zaskarżona decyzja zostałaby uchylona;

2) art. 151, art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm., dalej: o.p.), poprzez dokonanie nieprawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji i przyjęcie, że organy postępowały wnikliwie oraz wyciągnęły logiczne wnioski z materiału dowodowego o tym, że sporne transakcje nie miały faktycznie miejsca, co doprowadziło do oddalenia skargi, gdy prawidłowa kontrola tej decyzji doprowadziłaby do jej uchylenia z powodu niewyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego połączonego z dowolnymi ustaleniami organów przyjętymi wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, tj. ze względu na to że:

- nie można jednocześnie ufać ogólnikowym i nieprawidłowo odebranym zeznaniom świadka P.G. oraz podważać treści protokołu z 23 czerwca 2018 r. podpisanego przez tego świadka, zwłaszcza gdy świadek, bez reakcji organu podatkowego, dowolnie uchyla się od udzielenia odpowiedzi na wszystkie, bez wyjątku, pytania zadane mu w trakcie przesłuchania;

- zeznania T.D., ani kartoteka karna P.W. nie wnoszą nic do sprawy;

- aby traktować cesję wierzytelności z 12 grudnia 2017 r. jako symptom fikcji spornych transakcji, należało wpierw ocenić czy sama cesja była fikcyjna i czy istniały wierzytelności stanowiące jej przedmiot;

- aby wywodzić skutki prawne z zakazu sprzedaży przewidzianego w umowie zastawu rejestrowego z 17 października 2017 r. należało wpierw ocenić czy przedmiotowy zakaz ma znaczenie w świetle kolejnej umowy zastawu rejestrowego z 7 czerwca 2018 r. zawartej z tym samym zastawnikiem co do tego samego przedmiotu;

- nielegalne zatrudnienie nie było przeszkodą do tego aby przeprowadzić dowód na to, że takie zatrudnienie u Skarżącej faktycznie występowało oraz żeby ustalić co Skarżąca faktycznie powierzała swoim pracownikom, jakie drewno Spółka kupowała, co z nim robiła, czy było przetwarzane i co się z nim działo po przetworzeniu;

- brak terenu (poza placem w O.) nie był przeszkodą do przeprowadzenia spornych transakcji w sytuacji gdy przedmiot spornych transakcji nie był przemieszczany;

- powołane przez Organ drugiej instancji rozwiązanie umów leasingu nie miały żadnego związku z przedmiotem spornych transakcji;

- z treści faktury [...] z 6 lutego 2016 r. dot. nabycia pieca [...] nie wynika, że przedmiot spornych transakcji nie istniał, a z wyjaśnień producenta pieców wynika, że na zlecenie P.W. wykonano dwa piece, dokładnie takie jak te wymienione w umowach zastawu rejestrowego oraz w protokole z 23 czerwca 2018 r.

2.2. W konsekwencji w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3.1. Skarga kasacyjna jest uzasadniona z uwagi na słuszny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

3.2. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takiego rodzaju przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a.

3.3. Sąd pierwszej instancji słusznie odnotował, że zaskarżona decyzja zaskarżona została w części dotyczącej nałożenia na Spółkę dodatkowego zobowiązania podatkowego. Tym niemniej z analizy skargi wniesionej do Sądu pierwszej instancji wynika, że Skarżąca zasadnicze zastrzeżenia w kwestii wymierzenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za sporny okres rozliczeniowy upatruje w błędnym ustaleniu stanu faktycznego w sprawie, a co za tym idzie braku spełnienia przesłanek do zastosowania art. 112c pkt 2 w zw. z art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.t.u.

Z treści skargi wynika, że zarzuty skargi dotyczyły:

1) błędnych ustaleń faktycznych co do fikcji spornych transakcji (k. 5-14 skargi oraz k. 1-9 pisma Skarżącej z 24 sierpnia 2021 r.);

2) błędnych ustaleń faktycznych co do wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów (k. 2-5 skargi).

3) skutków błędnych ustaleń faktycznych w zakresie:

wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do zwrotu na rachunek bankowy za luty 2018 r.

nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za luty 2018 r.

ustalenia dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług.

3.4. Sąd pierwszej instancji przyjął, jednak że Skarżąca kwestionuje tylko wymiar dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług (k. 4 uzasadnienia wyroku) i nie sprzeciwia się ustaleniom faktycznym w zakresie spornych transakcji. Podano, że Skarżąca nie kwestionuje ustaleń o tym, że "była świadomym i aktywnym podmiotem uczestniczącym w procederze wystawiania pustych faktur, mających dokumentować transakcje gospodarcze, które faktycznie nie miały miejsca".

W rezultacie Sąd pierwszej instancji w ogóle nie rozpatrzył zarzutów skargi oraz zarzutów podniesionych w piśmie z 24 sierpnia 2021 r. dotyczących błędnych ustaleń faktycznych co do fikcji spornych transakcji. Nie przytoczył tych zarzutów w uzasadnieniu wyroku, ani się do nich nie odniósł w tym uzasadnieniu. Nie odniósł się więc do zarzutów z k. 2-14 skargi oraz z k. 1-9 pisma Skarżącej z 24 sierpnia 2021 r.

3.5. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis ten stanowi normatywny wzorzec kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku.

3.6. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że sąd pierwszej instancji rozstrzygając sprawę na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) i w granicach określonych w art. 134 p.p.s.a., winien rozpoznać ją ze szczególnym odniesieniem się do sformułowanych w skardze do tego sądu zarzutów, co powinno z kolei znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku sporządzanym zgodnie z wymogami art. 141 § 4 p.p.s.a. Kontrolując zaskarżony akt administracyjny sąd pierwszej instancji powinien poddać go głębokiej i wszechstronnej analizie zarówno co do stanu faktycznego jak i stanu prawnego wniesionej do sądu sprawy. Ponadto sąd pierwszej instancji powinien poddać gruntownej ocenie wszystkie aspekty sprawy, w których są wątpliwości, w których ustalenia organów są odmienne od wniosków i twierdzeń stron postępowania. Treść tych ustaleń powinna zostać zamieszczona w uzasadnieniu wyroku. Z uzasadnienia orzeczenia powinno wynikać przy tym, że sąd przeanalizował wszystkie zarzuty zamieszczone w skardze, konfrontując je z ustaleniami organu i materiałami dowodowymi zgromadzonymi w sprawie. Wszelkie wątpliwości ujawnione na etapie postępowania muszą być właściwie i jednoznacznie zinterpretowane w uzasadnieniu wyroku z powołaniem się na konkretne przepisy prawa (zob. wyrok NSA z 26 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1281/06; LEX nr 362061). W wyroku NSA z 20 kwietnia 2018 r. (sygn. akt II FSK 1041/16) trafnie przy tym stwierdzono, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może zostać naruszony, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd pierwszej instancji, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta wyklucza kontrolę kasacyjną orzeczenia. Ponadto wskazano, że uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji ma nie tylko charakter informacyjny względem stron postępowania, stanowiąc dla nich niezbędną płaszczyznę dla należytego wywiedzenia zarzutów skargi kasacyjnej, lecz również powinno umożliwić Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie, co jest niezbędne dla przeprowadzenia prawidłowej kontroli instancyjnej. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem między innymi w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Naczelny Sąd Administracyjny w omawianym orzeczeniu podkreślił, że sporządzając uzasadnienie wydanego wyroku, sąd ma obowiązek rzetelnego przedstawienia argumentów mających przekonywać, że zaskarżony akt nie narusza prawa, o czym świadczyć mają zarówno konkretne wywody uzasadniające przyjęty kierunek i sposób wykładni oraz zastosowania konkretnych przepisów prawa, jak też racje odnoszące się do takiej, a nie innej oceny faktów przyjętych jako podstawa wyrokowania. W uzasadnieniu wyroku sąd ma obowiązek nie tylko przedstawić zarzuty podnoszone w skardze, ale także podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie, co obejmuje także odniesienie się do kwestii prawnych wynikających z zarzutów podnoszonych przez skarżącego (wyrok NSA z 17 kwietnia 2025 r., sygn. akt I FSK 2388/21).

3.7. Uwzględniając powyższe słusznym okazał się zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem zaskarżony wyrok wymyka się spod kontroli instancyjnej odnośnie stanowiska Skarżącej co do naruszenia przez organy podatkowe art. 187 § 1, art. 122, art. 121 § 1, art. 191 o.p. w prawidłowego ustaleniu stanu faktycznego, który był podstawą ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego.

3.8. Należy podzielić pogląd NSA wyrażony w wyroku z 17 kwietnia 2025 r., sygn. akt I FSK 2388/21 (opubl. CBOSA), że nie jest zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonywanie za Sąd pierwszej instancji oceny tych wszystkich zarzutów powtórzonych w ramach skargi kasacyjnej, gdyż rzeczą tego Sądu jest przedstawienie w ramach uzasadnienia orzeczenia oceny całościowej kontroli zaskarżonego do niego aktu administracyjnego, odnośnie zarzutów naruszenia przepisów postępowania, jak i prawa materialnego.

3.9. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Ponownie rozpatrując sprawę Sąd będzie zobowiązany, uwzględniając treść niniejszego wyroku, konkretnie odnieść się do zarzutów skargi i wyrażonej w niej argumentacji, w tym w zakresie kompletności i oceny materiału dowodowego sprawy w kontekście zaistnienia lub niezaistnienia przesłanek do wymierzenia Skarżącej dodatkowego zobowiązania podatkowego oraz oceni prawidłowość wskazanych w decyzji przepisów prawa materialnego.

Bartosz Wojciechowski Marek Kołaczek Elżbieta Olechniewicz

sędzia NSA sędzia NSA sędzia WSA (del.)