Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2026 r. sygn. akt V SA/Wa 796/26 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia 1 sierpnia 2025 r. nr KO.8290.86.2025 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia 14 stycznia 2026 r. nr BOL.610.119.2025 w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu partii produktu niedopowiadającego wymaganiom jakości handlowej postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 24 kwietnia 2026 r., sygn. akt V SA/Wa 796/26, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – w sprawie ze skargi [...] (dalej: "skarżąca") na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej: GIJHARS") z 14 stycznia 2026 r., nr BOL.610.119.2025, w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu partii produktu niedopowiadającego wymaganiom jakości handlowej – odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej: "WIJHARS") z 1 sierpnia 2025 r., nr KO.8290.86.2025.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy.

Pismem z 11 lutego 2026 r. skarżąca wniosła skargę na ww. decyzję GIJHARS, wnosząc o wstrzymanie wykonania ww. decyzji oraz ww. decyzji WIJHARS. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że wykonanie decyzji spowoduje dla niej nieodwracalne skutki prawne i gospodarcze, w tym konieczność utylizacji produktu objętego nakazem wycofania z obrotu oraz poniesienia dodatkowych kosztów. Realizacja decyzji wiązałaby się z marnotrawieniem gotowego produktu. Niniejsza sprawa dotyczy zakazu wprowadzenia do obrotu 6 510 sztuk wyrobu o łącznej masie prawie 1 t i wartości 77 013,30 zł, a w rzeczywistości dotyczy 12 828 sztuk wyrobu o łącznej masie niecałych 2 t i wartości 151 755,24 zł, gdyż sprawa jest tożsama z inną sprawą prowadzoną przez GIJHARS. Ponadto organy uruchomiły wobec skarżącej kolejne postępowania będące bezpośrednim następstwem zaskarżonych decyzji, tj.: postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej oraz postępowanie zmierzające do wykonania zaleceń pokontrolnych, polegające na zmianie sposobu znakowania zawartości tłuszczu kakaowego i wskazanie jednej, konkretnej wartości, czego skarżąca nie jest w stanie wykonać bez wprowadzenia w błąd konsumentów i naruszenia przepisów prawa.

Odmawiając wstrzymania wykonania decyzji organów obu instancji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), WSA w Warszawie stwierdził, że umotywowanie wniosku skarżącej nie pozwala na zastosowanie wobec niej wyjątkowej instytucji ochrony tymczasowej. Jak zważył Sąd, ochrona interesu konsumentów winna mieć pierwszeństwo przed ewentualnymi skutkami ekonomicznymi wykonania decyzji, na które powołuje się skarżąca, a których odwrócenie będzie możliwe np. w trybie odszkodowawczym za działania władzy publicznej. Nadto realizacja decyzji zakazującej wprowadzenia do obrotu zafałszowanych artykułów rolno-spożywczych ze swej istoty jest zawsze dolegliwa i powoduje obciążenie zobowiązanego nie tylko w sferze majątkowej, ale również w sferze niematerialnej związanej chociażby z wizerunkiem zobowiązanego. Stąd też wywieranie powyższych negatywnych skutków dla strony uznać należy za normalną konsekwencją decyzji administracyjnej nakazującej lub zakazującej wykonywania określonych czynności. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi.

Następnie WSA stwierdził, że skarżąca nie tylko nie opisała swojej sytuacji finansowej, ale również nie przedstawiła żadnej dokumentacji w tym zakresie. W konsekwencji w sprawie niemożliwe jest dokonanie oceny, czy wykonanie decyzji rzeczywiście skutkować będzie znacznymi stratami finansowymi po stronie spółki.

Konkludując, Sąd wskazał, iż samo wszczęcie kolejnych postępowań, będących bezpośrednim następstwem zaskarżonych decyzji nie stanowi samo z siebie automatycznie o naruszeniu jakichkolwiek praw skarżącej. Skoro następne czynności administracyjne organów oparte są na zaskarżonej decyzji i decyzji I instancji, to ich ewentualne uchylenie skutkować będzie odpowiednią modyfikacją innych postępowań i wydanych w ich toku aktów. System administracyjny jest powiązany, a przepisy prawa przewidują instrumenty kontrolno-weryfikacyjne celem zabezpieczenia praw stron, np. instytucję wznowienia postępowania, która może zostać uruchomiona zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony.

Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, jak również zarzucając naruszenie:

1) art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że wykonanie zaskarżonych decyzji nie stanowi niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków, jak również poprzez brak proporcjonalnego wyważenia interesu publicznego oraz interesu skarżącej, mimo że odmowa udzielenia ochrony tymczasowej prowadzi do nieodwracalnych skutków wyłącznie po stronie skarżącej, w szczególności do:

a) definitywnej i faktycznej eliminacji z obrotu produktów objętych zaskarżonymi decyzjami z uwagi na upływ daty minimalnej trwałości, skutkującej niemożnością realnego wykonania ewentualnego korzystnego rozstrzygnięcia sądu;

b) szkody finansowej i wizerunkowej związanej z utratą produktów i koniecznością ich utylizacji, podczas gdy wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji nie narusza interesów konsumentów i nie prowadzi do powstania jakiegokolwiek realnego zagrożenia dla interesu publicznego, co przy prawidłowym i zgodnym z art. 61 § 3 p.p.s.a. wyważeniu kolidujących wartości powinno prowadzić do udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej;

2) art. 61 § 3 w zw. z art. 141 § 4 i art. 166 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że produkty objęte zaskarżonymi decyzjami stanowią produkty zafałszowane, bez należytego wyjaśnienia podstaw takiego stanowiska, mimo że okoliczność ta nie była przedmiotem postępowania ani nie wynika z treści zaskarżonych decyzji, a jakość handlowa produktów została potwierdzona wynikami badań niekwestionowanymi przez organy, przy jednoczesnym wskazaniu przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że w postępowaniu wpadkowym nie jest on uprawniony do dokonywania merytorycznej oceny sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie jako bezzasadne podlegało oddaleniu.

Na wstępie należy przypomnieć, że uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest możliwe tylko wtedy, gdy zostaną w nim przedstawione i uprawdopodobnione szczególne okoliczności realizujące przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., przy czym obowiązek wskazania i wykazania (co najmniej na poziomie wiarygodnego prawdopodobieństwa) tych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy, natomiast do sądu administracyjnego należy ocena, czy i w jakim zakresie powyższe okoliczności bezpośrednio związane z wykonaniem zaskarżonego aktu mogą zostać zakwalifikowane jako świadczące o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe materialne przesłanki uwzględnienia wniosku na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. odwołują się zatem do takich – nadzwyczajnych ze swej istoty – okoliczności związanych z wykonaniem treści zaskarżonego aktu, które świadczą o realnym zagrożeniu wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia lub inne formy rekompensaty, albo powstania nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków rozumianych jako takie zmiany w rzeczywistości, które uniemożliwiają przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy albo których zniesienie w celu restytucji stanu poprzedniego byłoby możliwe tylko po podjęciu wyjątkowych działań lub dokonaniu niewspółmiernych nakładów sił i środków. W tym sensie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a. zasady wykonywania ostatecznych aktów i czynności administracyjnych, co uzasadnia restryktywne wykładanie oraz stosowanie przepisów regulujących powyższą instytucję procesową.

Ukierunkowana na podważenie zasadności zaskarżonej decyzji argumentacja skarżącej nie mogła odnieść skutku, bowiem kontrola legalności zaskarżonej decyzji będzie mogła nastąpić dopiero w wyroku WSA, a nie w toku niniejszego postępowania wpadkowego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wydanej w składzie siedmiu sędziów uchwale z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, ustawodawca nie wiąże – choćby w najmniejszym stopniu – wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi.

Argumentem przemawiającym za udzieleniem skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowym nie może też być także okoliczność utraty przez skarżącą wizerunku wobec kontrahentów. Zauważyć należy, że wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji pozostawałoby bez wpływu na wizerunek skarżącej. Podkreślenia bowiem wymaga, że samo orzeczenie ochrony tymczasowej w stosunku do strony nie spowoduje zmiany wydanej decyzji z negatywnej na pozytywną. Wstrzymanie wykonania tej decyzji nie spowoduje bezpośredniej zmiany wizerunku skarżącej, bowiem orzeczenie o ochronie tymczasowej nie stwierdza, że wydana decyzja jest prawidłowa bądź błędna. Postanowienie o wstrzymaniu ma na celu ochronę podmiotu przed wystąpieniem wskazanych w ustawie skutków.

Twierdzenia skarżącej w pozostałym zakresie, dotyczące ryzyka wyrządzenia jej znacznej szkody majątkowej, jakkolwiek oszacowanej, nie zostały poparte jakąkolwiek dokumentacją umożliwiającą skonfrontowanie wywodów skarżącej z konkretnymi danymi na temat jej aktualnej kondycji finansowej. Skarżąca nie dała zatem Sądowi I instancji możliwości porównania wysokości potencjalnego uszczerbku majątkowego po stronie skarżącej z jej sytuacją materialną.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. jak w sentencji.

-----------------------

2