Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej: skarżący) wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2019 r., sygn. akt. II SA/Wa 1007/19, w sprawie ze skargi [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 marca 2019 r. nr 444/kadr/19 w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów.
Następnie pismem z dnia 27 lipca 2022 r. skarżący cofnął skargę kasacyjną w przedmiotowej sprawie wskazując, że pismem z dnia 29 czerwca 2022 r. Zakład Emerytalno Rentowy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji poinformował Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o doręczeniu prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 27 września 2021 r., sygn. akt IV U 117/21. Zgodnie z ww. wyrokiem zostały zmienione zaskarżone decyzje Dyrektora ZER MSWIA z dnia 28 czerwca 2017 r., w ten sposób, że przyznano ubezpieczonemu [...] prawo do policyjnej emerytury i policyjnej renty inwalidzkiej poczynając od dnia 1 października 2017 r. w kwocie ustalonej z pominięciem art. 15c i art. 22a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2018, poz. 132, dalej: ustawa zaopatrzeniowa). Wyrokiem tym, zmieniona zaskarżoną decyzję Dyrektora Zakład Emerytalno Rentowy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2017 r. w ten sposób, że przyznano Andrzejowi Rost prawo do policyjnej emerytury i policyjnej renty inwalidzkiej poczynając od dnia 1 października 2017r. w kwocie ustalonej z pominięciem art. 15 c i 22 a ustawy zaopatrzeniowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022, poz. 329 ze zm., dalej P.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten ma również odpowiednie zastosowanie do skarg kasacyjnych na mocy art. 193 P.p.s.a.
Skarżący kasacyjnie może więc rozporządzać skargą kasacyjną po jej wniesieniu, ponieważ jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu. Natomiast odpowiednie stosowanie w postępowaniu kasacyjnym art. 60 P.p.s.a. oznacza, że należy odmówić uwzględnienia żądania skarżącego w sytuacji, gdy cofnięcie spowodowałoby uprawomocnienie się zaskarżonego wyroku wydanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotkniętym wadą nieważności, którą stosownie do art. 183 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu, niezależnie od granic skargi kasacyjnej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 20 czerwca 2008 r. sygn. akt II FSK 575/07 – Lex nr 479000, 27 czerwca 2008 r. sygn. akt II FSK 573/07 – Lex 475575).
W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, iż zachodzi jakakolwiek przesłanka nieważności postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a., dlatego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż dopuszczalne jest cofnięcie skargi kasacyjnej w tej sprawie.
Skoro cofnięcie skargi kasacyjnej oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego, to postępowanie takie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 P.p.s.a.
O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
