Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Sędziowie : WSA Mirosław Bator WSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. T.-S. i B. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta N. T. w sprawie wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowalnego z planem zagospodarowania przestrzennego I. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta N. T. do wydania aktu lub dokonania czynności; II. stwierdza, że Burmistrz Miasta N. T. dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. w pozostałym zakresie oddala skargę; IV. zasądza od Burmistrza Miasta N. T. na rzecz skarżących E. T.-S. i B. S. solidarnie kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z dnia 24 lutego 2020 r. E. T.-S. i B. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta N. T. w sprawie wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowalnego z planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżący wnieśli o: 1) stwierdzenie, że Burmistrz Miasta N. T. dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ([...]) z rażącym naruszeniem prawa na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.; 2) zobowiązanie Burmistrza Miasta do wydania w terminie 3 dni od uprawomocnienia się orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przedmiotowego zaświadczenia na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.; 3) wymierzenie Burmistrzowi Miasta N. T. grzywny w wysokości maksymalnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.; 4) przyznanie od organu na rzecz skarżących sumy pieniężnej w wysokości [...] zł na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.; 5) zasądzenie od organu solidarnie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa 34 zł według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że wystąpili w dniu 2 września 2019 r. z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o zgodności zamierzonej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (wniosek z 28 sierpnia 2019 r. wpłynął do urzędu 2 września 2019 r.). W dniu 2 października 2019 r. Burmistrz Miasta wydał postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia zgodnie z wnioskiem. Mimo że wniosek skarżących odpowiadał treścią wniosku, który złożyli w dniu 9 maja 2019 r. (sprawa znak: [...]), postanowienie Burmistrza zawierało odmienną argumentację niż w wydane w drugiej sprawie. W postanowieniu zostało zawarte błędne pouczenie, zgodnie z którym na postanowienie nie służy zażalenie. Skarżący w dniu 9 października 2019 r. wywiedli zażalenie na to postanowienie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S.. SKO w N. S. postanowieniem z dnia 21 listopada 2019 r. uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, wskazując co organ ma wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Skarżący w dniu 7 stycznia 2019 r. złożyli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S. za pośrednictwem Burmistrza Miasta N. T. ponaglenie na jego bezczynność. Burmistrz dopiero w dniu 13 stycznia 2020 r. wydał postanowienie o wyznaczeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 31 lipca 2020 r., w którym wskazał, że przyczyną wydłużenia terminu rozpatrywania sprawy jest brak akt sprawy spowodowany wniesieniem przez Burmistrza skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i było to pierwsze postanowienie w tym zakresie. W dniu 14 stycznia 2020 r. Burmistrz przekazał ponaglenie skarżących do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S., w którym zaznaczył, że podstawą rozstrzygnięcia będzie wyrok WSA i jeśli zostanie on wydany wcześniej, to sprawa zostanie niezwłocznie załatwiona. Z kolei na postanowienie SKO Burmistrz wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarga Burmistrza została odrzucona postanowieniem z dnia 14 lutego 2020 r., II SA/Kr 89/20. Do chwili złożenia skargi na przewlekłość, Burmistrz Miasta N. T. nie wydał przedmiotowego zaświadczenia.

Kontynuując argumentację skarżący wskazali na art. 217 § 3 k.p.a. i art. 35 § 5 k.p.a., podkreślając, że w przedmiotowej sprawie trudno uznać, by którakolwiek z okoliczności wymienionych w tym drugim przepisie zaistniała. Ani bowiem skarżący nie pozostawali w bezczynności, ani też nie mieli żadnych obowiązków do spełnienia, ani nie byli wzywani do dokonania jakichkolwiek czynności przez organ. Burmistrz Miasta nie mógłby także przerzucić odpowiedzialności na inny organ, ponieważ nie zwracał się o pozyskanie informacji do innych organów. Organ postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia wydał miesiąc po tym, jak złożony został wniosek. Nie wyznaczał w tym czasie nowego terminu załatwienia sprawy, dłuższego niż siedmiodniowy wynikający z przepisów k.p.a.. Nowy termin załatwienia sprawy organ wskazał dopiero po tym, jak skarżący wnieśli ponaglenie. Czynności Burmistrza Miasta N. T. w sprawie wydania zaświadczenia były i są – zdaniem skarżących – ewidentnie podejmowane wyłącznie dla pozoru i uchronienia się przed zarzutami bezczynności i przewlekłości oraz w celu przerzucenia ewentualnej odpowiedzialności za długość okresu prowadzenia sprawy na okoliczności "niezależne od organu", czyli między innymi rozpoznawanie sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Postanowienie o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy wydane zostało dopiero po tym, jak skarżący wystąpili z ponagleniem do organu wyższego stopnia, a przecież w myśl art. 36 § 1 k.p.a. organ ma obowiązek zawiadomić strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie. Samo zaś wniesienie skargi do WSA, przy jednoczesnej powszechnej wiedzy w zakresie braku legitymacji organu I instancji do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie organu odwoławczego, należy uznać za działanie celowo podjęte dla odsunięcia w czasie terminu załatwienia sprawy oraz uwolnienia siebie od odpowiedzialności. Taki sposób prowadzenia przez organ postępowania nosi znamiona celowego działania organu podjętego dla zablokowania skarżącym prowadzenia przez nich inwestycji i godzi w zasadę pogłębiania zaufania uczestników postępowania do organu z art. 8 k.p.a. oraz szybkości postępowania skonkretyzowaną w art. 12 k.p.a. Powołując się na orzecznictwo sądowe, skarżący podnieśli, że postępowanie wyjaśniające w sprawie o wydanie zaświadczenia może mieć wyłącznie charakter wąski, a nie szeroki; samo zaś nawet wyznaczanie nowych terminów załatwiania sprawy nie stanowi o tym, że organ nie dopuszcza się przewlekłości w postępowaniu. Jedyne, przed czym może to chronić, to przed zarzutem bezczynności, co i tak trudno uznać za zasadne w tej sprawie, skoro postanowienie, to nie zostało wydane na pierwszym etapie, kiedy to organ pierwszej instancji prowadził sprawę i nie wydał zaświadczenia w terminie siedmiodniowym. Ponadto organ wskazywał skarżącym, że nie może rozpoznać sprawy ze względu na brak akt spowodowany przekazaniem ich do Sądu. Trudno uznać ten argument za uzasadniony, bowiem przyjmuje się i jest to pogląd ugruntowany, że brak akt nie stanowi przeszkody do rozpoznania sprawy. Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Nie jest zatem dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych nie wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ zaś swoim postępowaniem w sprawie zdaje się to pomijać.

W ocenie skarżących, naprowadzone okoliczności oraz fakt, że sprawa o wydanie zaświadczenia trwa już 5 miesięcy, stanowi o tym, że przewlekłość nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. W związku z tym, że sprawa dotyczy wydania zaświadczenia, a dla tej kategorii spraw ustawodawca przewidział wyjątkowo krótki termin, co można także uzasadniać tym, iż zaświadczenie zazwyczaj potrzebne jest dla prowadzenia innej sprawy i jej sfinalizowania (co także ma miejsce w przypadku skarżących), zasadne jest żądanie nałożenia na organ grzywny. Grzywna ta powinna być dla organu dotkliwa, ponieważ w przeciwnym razie nie zmobilizuje go do podjęcia działań i nie spełni swojej funkcji represyjnej. Wobec tego, iż brak wydania zaświadczenia przez organ uniemożliwia skarżącym dalsze prowadzenie inwestycji i działalności gospodarczej i naraziło ich i nadal naraża na niepowetowane straty i koszty, zasadnym jest także żądanie zasądzenia na ich rzecz sumy pieniężnej. Żądana kwota nadal nie odzwierciedla jednak poniesionych przez nich strat i kosztów, lecz może stanowić przynajmniej niewielką rekompensatę za uciążliwości, jakie z powodu organu ich dotknęły. Skarżący uzupełnili skargę pismem z dnia 24 czerwca 2020 r., w którym wskazali na występujące – w ocenie skarżących – nieprawidłowości w zakresie przekazania ich zażalenia na postanowienie odmowne Burmistrza Miasta N. T. do organu drugiej instancji.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta N. T. wyjaśnił, że: 1) wniosek o wydanie zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego wpłynął do organu w dniu 2 września 2019 r., 2) zgodnie z wnioskiem projektowane zamierzenie polega na zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku pn. "warsztat rzemieślniczy z salą ekspozycyjną (zakład kamieniarski)" na "warsztat rzemieślniczy z salą ekspozycyjną wraz z wbudowanymi usługami komercyjnymi"; zakres tego zamierzenia polega na zmianie sposobu użytkowania istniejących pomieszczeń warsztatowych o powierzchni 84,45m2 na pomieszczenia usługowe, w tym sale pożegnań z pomieszczeniem gospodarczym oraz zmianie sposobu użytkowania pomieszczenia biurowego o powierzchni 12m2 na warsztat, 3) w dniu 30 września 2019 r. Burmistrz Miasta wydał postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia, 4) w dniu 9 października 2019 r. wpłynęło zażalenie wnioskodawców na postanowienie Burmistrza Miasta z dnia 30 września 2019 r. o odmowie wydania zaświadczenia, 5) w dniu 16 października 2019 r. Burmistrz Miasta przesłał ww. zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S., 6) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. S. wydało postanowienie z dnia 21 listopada 2019r., znak: [...] (wpłynęło do urzędu 3 grudnia 2019 r.), w którym uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, 7) w dniu 2 stycznia 2020 r. Burmistrz Miasta przesłał skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S. z dnia 21 listopada 2019 r., znak: [...], 8) w dniu 7 stycznia 2020 r. wnioskodawcy złożyli ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S. na bezczynność Burmistrza Miasta N. T. w związku z naruszeniem terminów wydania zaświadczenia, 9) w dniu 13 stycznia 2020 r. Burmistrz Miasta wydał postanowienie o przesunięciu terminu załatwienia przedmiotowej sprawy, 10) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. S., po rozpatrzeniu ponaglenia z dnia 7 stycznia 2020 r. wydało postanowienie z dnia 14 lutego 2020 r. (wpłynęło do organu w dniu 27 lutego 2020 r.), w którym stwierdziło, że organ dopuścił się bezczynności, bez cech rażącego naruszenia prawa i zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 1 miesiąca od dnia doręczenia postanowienia, 11) postanowieniem z dnia 14 lutego 2020 r., sygn. akt. II SA/Kr 89/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę Burmistrza Miasta N. T. na postanowienie SKO w N. S. z dnia 21 listopada 2019 r. znak: [...], 12) w dniu 28 lutego 2020 r. wpłynęło postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. T. z dnia 28 lutego 2020 r., znak: [...], w którym wstrzymał dalsze użytkowanie budynku z zakładem pogrzebowym pn. [...]", zlokalizowanego na działkach nr ewid.[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...] położonych w N. T. przy ul. [...], 13) w dniu 27 marca 2020 r. Burmistrz Miasta N. T. wydał postanowienie, znak: [...], o odmowie wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonej zmiany sposobu użytkowania części budynku warsztatu rzemieślniczego z salą ekspozycyjną (Zakład Kamieniarski) położonego w N. T. przy ul. [...] z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Dalej Burmistrz Miasta N. T. podał w szczególności, że sprawa bezczynności Burmistrza w tej sprawie była badana przez SKO w związku z ponagleniem złożonym przez wnioskodawców w dniu 7 stycznia 2020 r. SKO w postanowieniu z dnia 14 lutego 2020 r. stwierdziło, że Burmistrz dopuścił się bezczynności w sprawie, ale bez rażącego naruszenia prawa i zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie miesiąca od dnia otrzymania postanowienia. Termin ten mija w dniu 27 marca 2020 r. Przy rozpatrywaniu wniosku o wydanie zaświadczenia istotnym jest fakt, że sprawa nie jest tak oczywista jak wynika to z treści uzasadnienia skargi. Przepis planu miejscowego owszem w terenie objętym wnioskiem, który jest oznaczony symbolem MN.23 jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, dopuszcza lokalizację warsztatu czy usług komercyjnych jako wbudowanych, ale zdaniem Burmistrza planowana działalność zgodnie z wnioskiem nie odpowiada ustaleniom planu. Mało tego wnioskodawcy, nie czekając na decyzje stosownych organów, rozpoczęli samowolnie działalność zakładu pogrzebowego w obiekcie objętym wnioskiem już w czerwcu ubiegłego roku, na co wyraźnie wskazuje postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. T. z dnia 28 lutego 2020 r. Sprawa prowadzonej działalności zakładu pogrzebowego w budynku objętym wnioskiem budzi również duże emocje społeczne. Mieszkańcy i właściciele działek przy ulicy [...] wielokrotnie w swoich wystąpieniach kierowanych do różnych organów samorządowych i państwowych protestowali przeciw lokalizacji zakładu pogrzebowego w tym miejscu. Termin załatwiania tej sprawy wynika z jej wyjątkowo skomplikowanego charakteru, co potwierdza dotychczasowy przebieg całego postępowania.

Akta sprawy potwierdzają sekwencję zdarzeń i czynności opisaną w skardze i w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1–3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rozpoznając skargę na bezczynność, sąd kontroluje jedynie, czy w sprawie zaistniał stan bezczynności, tzn. czy organ podjął określone czynności i załatwił sprawę na danym etapie postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.). Na zasadzie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Skarga w niniejszej sprawie okazała się zasadna, aczkolwiek nie wszystkie wnioski w niej zawarte zasługiwały na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności trzeba zauważyć, że w dniu 27 marca 2020 r. – a zatem po wniesieniu skargi, lecz przed jej rozpoznaniem przez Sąd – organ wydał postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. W świetle powołanych przepisów taki stan rzeczy spowodował, że wprawdzie nie było już podstaw do orzekania w przedmiocie zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności (w związku z czym Sąd w tym zakresie postępowanie sądowe umorzył w pkt I wyroku), ale postępowanie sądowe nie stało się bezprzedmiotowe w całości – wciąż zachodziła konieczność rozstrzygnięcia co do tego, czy organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania i – jeżeli tak – czy przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce rażącym naruszeniem prawa.

Zgodnie z art. 217 § 3 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 265, dalej k.p.a.) zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni. Ustanowiony tym przepisem termin jest terminem szczególnym wobec ogólnych terminów załatwiania spraw, które zostały określone w dziale I rozdział 7 k.p.a. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że dopuszczalne jest przekroczenie terminu określonego w art. 217 § 3 k.p.a., jeżeli jest to uzasadnione wymogami postępowania wyjaśniającego. Niezachowanie tego terminu, a nawet jego wielokrotne przekroczenie może być bowiem uzasadnione koniecznością podejmowania określonych czynności przez organ. Jednakże w przypadku niemożności załatwienia sprawy w określonym terminie, stosownie do treści art. 36 k.p.a., organ winien wyznaczyć dodatkowy termin, podając przyczyny zwłoki (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 kwietnia 2019 r., IV SAB/Po 64/19, CBOSA). Można też przyjąć, że w postępowaniu o wydanie zaświadczenia ma odpowiednie zastosowanie art. 35 § 5 k.p.a., wedle którego do odnośnego terminu nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.

Termin do załatwienia przedmiotowej sprawy o wydanie zaświadczenia rozpoczął bieg od dnia otrzymania przez Burmistrza Miasta kasatoryjnego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S. z dnia 21 listopada 2019 r., znak [...] – tj. od dnia 3 grudnia 2019 r. Termin ten upłynął zatem z dniem 10 grudnia 2019 r. – sprawa nie została w tym terminie załatwiona ani nie były wtedy podejmowane czynności zmierzające do jej załatwienia. Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2020 r. Burmistrz Miasta przedłużył termin do załatwienia sprawy do dnia 31 lipca 2020 r., powołując się na brak akt, które zostały przesłane wraz ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. To przedłużenie było, w ocenie Sądu, spóźnione (nastąpiło po upływie pierwotnego terminu), bardzo daleko idące (kilka miesięcy) i – co najważniejsze – nastąpiło bez uzasadnionej przyczyny. Taką przyczyną nie jest bowiem brak oryginalnych akt sprawy – tym bardziej w sytuacji, gdy zostały one przekazane do Sądu ze skargą samego organu, która okazała się niedopuszczalna. Postanowienie odmowne zostało wydane wprawdzie przed upływem wyznaczonego terminu – w dniu 27 marca 2020 r. – ale mimo wszystko po upływie znacznego czasu, przy czym nie były w toku postępowania podejmowane żadne czasochłonne czynności warunkujące jego zakończenie.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, należało skonstatować przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta N. T.. Mając na względzie ogół okoliczności wynikających z akt sprawy, w tym zreferowane wyżej wyjaśnienia organu, a także specyficzny charakter przedmiotowego zaświadczenia, które pod pewnymi względami upodabnia się do deklaratywnego aktu jurysdykcji administracyjnej – Sąd uznał, że to przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone jedynie dla najbardziej jaskrawych i niczym nieusprawiedliwionych przypadków długotrwałej bierności organów, a w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się znamion takiego przypadku. Z podobnych przyczyn Sąd uznał, że nie ma podstaw do wymierzenia organowi grzywny ani do przyznania na rzecz skarżących sumy pieniężnej.

Podkreślić należy, że przedmiotem rozpoznania i orzekania Sądu w niniejszym postepowaniu sądowoadministracyjnym nie mogły być wcześniejsze etapy postępowania administracyjnego w sprawie wydania zaświadczenia (etapy poprzedzające kasatoryjne rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S. z dnia 21 listopada 2019 r.), ani działania organu po wniesieniu skargi i odpowiedzi na skargę tudzież działania organu po zakończeniu postępowania postanowieniem odmownym. Okoliczności następcze liczą się tylko o tyle, o ile determinują przedmiotowość postępowania sądowego w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu lub dokonania czynności. Nawiązując do pisma skarżących z dnia 24 czerwca 2020 r., wskazać należy, że po wniesieniu skargi nie ma możliwości zmiany "pierwotnego przedmiotu postępowania" na inny.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., umorzył postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta N. T. do wydania aktu lub dokonania czynności (pkt I sentencji wyroku). Jednocześnie, stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji wyroku). W pkt III sentencji wyroku Sąd orzekł oddaleniu skargi w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt IV sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a., zasądzając je od organu na rzecz strony skarżącej; na koszty te składają się uiszczony wpis od skargi (100 zł) oraz koszt zastępstwa procesowego przez pełnomocnika – adwokata (497 zł). Sąd uwzględnił opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, bowiem złożono do akt jeden dokument pełnomocnictwa podpisany przez obu skarżących.