Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 19 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 992/16 o odrzuceniu zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 992/16 utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 12 maja 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 992/16 o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej postanawia: oddalić zażalenie. 3

Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 992/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie M. S. na postanowienie tego Sądu z dnia 22 czerwca 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie z dnia 12 maja 2017 r. o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, stosownie do art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., przysługuje w przypadkach określonych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w punktach od 1 do 10 § 1 tego artykułu. Postanowienia sądu podjęte w następstwie rozpoznania sprzeciwu od wydanego w przedmiocie prawa pomocy postanowienia referendarze (a takowym jest postanowienie z dnia 22 czerwca 2017 r.), w katalogu uregulowanym w tym przepisie nie zostały ujęte. Brak jest również w ustawie innego przepisu wskazującego na możliwość wniesienia na nie zażaleń. Jest to konsekwencja aktualnie obowiązującego modelu orzekania w przedmiocie prawa pomocy, gdzie przyjęto, że rozpoznając sprzeciw od wydanego przez referendarza sądowego postanowienia (zarządzenia) w przedmiocie prawa pomocy, wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 zdanie drugie P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarżący został co prawda błędnie pouczony o możliwości zaskarżenia postanowienia z dnia 22 czerwca 2017 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, ale zdaniem Sądu pierwszej instancji, błędne pouczenie o prawie złożenia takiego środka nie oznacza, że środek ów może podlegać merytorycznemu rozpoznaniu. Z tych względów wniesione przez M. S. zażalenie na postanowienie z dnia 22 czerwca 2017 r., zostało uznane za Sąd meriti za niedopuszczalne i podlegające odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.

Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wskazane w art. 194 § 1 pkt 1-10 P.p.s.a. Oznacza to, że zażalenie przysługuje stronie tylko na orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych, a ponadto zażalenie jest dopuszczalne tylko wtedy, kiedy ustawa jednoznacznie przewiduje możliwość jego wniesienia.

Zgodnie z art. 260 § 2 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Oznacza to, że wydane przezeń w wyniku tej czynności postanowienie jest prawomocne i nie służy już od niego żaden środek zaskarżenia. Prawo do wniesienia zażalenia na takie rozstrzygnięcie nie wynika w tym przypadku także z żadnego przepisu szczególnego. Jak trafnie wskazał Sąd meriti, nawet błędne pouczenie strony o przysługującym jej środku zaskarżenia (co w niniejszej sprawie miało bezsprzecznie miejsce) nie powoduje, że środek ten jest dopuszczalny.

Zgodnie z art. 197 § 2 P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Przepis art. 178 P.p.s.a. stanowi natomiast, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną (zatem też zażalenie) wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną (zażalenie), której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W niniejszej sprawie skarżącemu nie przysługiwało zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 22 czerwca 2017 r., przeto prawidłowo zostało przezeń odrzucone.

Z powyższych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.

-----------------------

2