Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 30 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 513/25 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 11 grudnia 2024 r. nr BP.702.3444.2024.E.2060.BKOE.9427 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 7 maja 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 513/25, odmówił podmiotowi: J. w W. (strona skarżąca, spółka, skarżąca) wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego (GITD, organ) z dnia 11 grudnia 2024 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej.

Sąd I instancji wskazał, że w ww. skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku strona skarżąca wskazała, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest konieczne, gdyż wykonanie niniejszej decyzji przez organ może doprowadzić do sytuacji, w której strona skarżąca będzie musiała dokonać zapłaty kary jako bezpodstawnej sankcji. Ponadto strona skarżąca wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji automatycznie wpłynie negatywnie na jej sytuację materialną.

Oddalając wniosek strony skarżącej, Sąd I instancji wskazał, że strona skarżąca nie przedstawiła wystarczających argumentów przemawiających za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku. Brak jest należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Strona skarżąca wskazała jedynie, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji "automatycznie" w negatywny sposób wpłynie na jej sytuację materialną przez konieczność zapłaty na rzecz organu bezpodstawnej kary pieniężnej w wysokości 1.500 zł. Sąd Wojewódzki powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że skoro uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, to w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Odnosząc się do argumentacji strony skarżącej, która wskazała, że "wykonanie decyzji wydanej przez organ wobec skarżącej doprowadzić może do sytuacji", w której będzie ona musiała dokonać zapłaty kary, "która będzie sankcją bezpodstawną", WSA w Warszawie podniósł, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Sąd I instancji stwierdził, że nie jest to więc sytuacja, która "sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego", jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Nadto, "świadczenie pieniężne ma charakter odwracalny" i w przypadku zwrotu zapłaconej kary zostanie przywrócony stan sprzed wydania ostatecznej decyzji. Sąd I instancji wskazał, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalone jest stanowisko, że w ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej Sąd nie ocenia prawidłowości wydania tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, ale to, czy w związku z jej wykonaniem zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższych względów, Sąd I instancji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Strona skarżąca wniosła zażalenie na wskazane na wstępie postanowienie, zaskarżając je w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu zażalenia strona skarżąca wskazała, że wykonanie decyzji wydanej przez organ doprowadzić może do sytuacji, w której będzie ona musiała dokonać zapłaty kary, która jest "sankcją bezpodstawną". Ponadto wykonanie decyzji automatycznie wypłynie negatywnie na sytuację materialną strony skarżącej. Zdaniem spółki, wykonanie decyzji "automatycznie wpłynie na pogorszenie się" jej sytuacji materialnej, albowiem pozbawienie jej możliwości realizacji usług transportowych, doprowadzi do utraty źródła zarobkowania i w efekcie doprowadzi do utraty płynności finansowej. W dalszej konsekwencji wpłynie to na możliwość regulowania stałych, miesięcznych zobowiązań i doprowadzi do "powstania szeregu długów", których uregulowanie nie będzie możliwe, a to wobec braku możliwości prowadzenia działalności transportowej. Zdaniem strony skarżącej, koniecznym jest wstrzymanie wykonania zaskarżanej decyzji, albowiem brak wstrzymania doprowadzi do wywołania "kaskadowych problemów", których w przyszłości nie będzie dało się rozwiązać, albowiem powrót na rynek usług transportowych "obarczony będzie negatywną opinią" o stronie "wśród innych przedsiębiorców i kontrahentów". Ponadto "utrata kontaktów profesjonalnie-zawodowych" negatywnie wpłynie na "wizerunek skarżącego" w ten sposób, że nie będzie on miał realnej możliwości powrotu do stosunków gospodarczych sprzed wydania i wykonania przedmiotowej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw podlegało oddaleniu.

Naczelny Sąd Administracyjny przypomina stronie skarżącej, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest możliwe tylko wtedy, gdy we wniosku zostaną przedstawione i uprawdopodobnione szczególne okoliczności realizujące przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., przy czym obowiązek wskazania i wykazania (co najmniej na poziomie wiarygodnego prawdopodobieństwa) tych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy, natomiast do sądu administracyjnego należy ocena, czy i w jakim zakresie powyższe okoliczności bezpośrednio związane z wykonaniem zaskarżonego aktu (zaskarżonej czynności) mogą zostać zakwalifikowane jako świadczące o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe przesłanki materialne uwzględnienia wniosku na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. odwołują się zatem do takich – nadzwyczajnych ze swej istoty – okoliczności związanych z wykonaniem treści zaskarżonego aktu (zaskarżonej czynności), które świadczą o realnym zagrożeniu wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia lub inne formy rekompensaty, albo powstania nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków rozumianych jako takie zmiany w rzeczywistości, które uniemożliwiają przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy albo których zniesienie w celu restytucji stanu poprzedniego byłoby możliwe tylko po podjęciu wyjątkowych działań lub po dokonaniu niewspółmiernych nakładów sił i środków (por. np. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2023 r., II GSK 232/23; postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2023 r., II GZ 194/23; postanowienie NSA z dnia 29 czerwca 2023 r., II GSK 979/23; postanowienie z dnia 5 marca 2024 r., II GZ 41/24; postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2024 r., II GZ 170/24; postanowienie NSA z dnia 23 stycznia 2025 r., II GZ 584/24). W tym sensie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a. zasady wykonywania ostatecznych aktów i czynności administracyjnych, co uzasadnia restryktywne wykładanie oraz stosowanie przepisów regulujących powyższą instytucję procesową.

W uzasadnieniu wniosku oraz w zażaleniu strona skarżąca powołała się na ogólnie ujęte oraz niepoparte szerszą analizą pełnej i całościowej jej sytuacji majątkowej i finansowej okoliczności związane z negatywnymi skutkami finansowymi i gospodarczymi wykonania decyzji o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 1.500 złotych za przejazd po drodze krajowej z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych. Okoliczności te nie tylko nie znajdują potwierdzenia w szczegółowym materiale źródłowym, lecz przede wszystkim nie wykazują choćby minimalnego uprawdopodobnienia realnej możliwości powstania zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., z uwzględnieniem relacji wysokości nałożonej kary do stanu majątkowego i finansowego strony skarżącej.

W tym stanie rzeczy, mając na względzie całość podniesionej argumentacji, oraz uznając, że zaskarżone orzeczenie jest prawidłowe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. o oddaleniu zażalenia.