Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Marcin Kamiński WSA Maciej Kobak /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 listopada 2020 r. sprawy ze sprzeciwu A. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wprowadzania produktu do obrotu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz strony skarżącej A. kwotę 580 zł /słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem sprzeciwu A. Sp. z o. o. z siedzibą w [...] Oddziału w [...] (dalej w skrócie: "skarżąca Spółka") jest decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (dalej w skrócie: "PWIS") z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] uchylająca decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (dalej w skrócie: "PPIS") z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Stan faktyczny i prawny ze sprzeciwu od powyższej decyzji przedstawia się następująco.

Decyzją z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] PPIS po przeprowadzeniu kontroli sanitarnej w dniach [...] maja 2020 r. i [...] maja 2020 r. nakazał skarżącej Spółce:

1) wstrzymać wprowadzenie do obrotu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej produktu biobójczego Płyn do dezynfekcji J. do czasu uzyskania stosownego pozwolenia na obrót w/w produktem biobójczym;

2) zabezpieczyć produkt Płyn do dezynfekcji J. do czasu uzyskania stosownego pozwolenia, poprzez przechowywanie w oryginalnych, właściwie oznakowanych, szczelnie zamkniętych opakowaniach, w chłodnym, suchym, dobrze wentylowanym pomieszczeniu magazynowym. Opakowania chronić przed nagrzaniem;

3) wycofać z obrotu Płyn do dezynfekcji J. oraz powiadomić wszystkich dalszych odbiorców w tym dystrybutorów o powyższym nakazie;

4) przedstawić dokument potwierdzający wycofanie i zwrot Płynu do dezynfekcji J.;

5) przedstawić dokument potwierdzający ubieganie się o stosowne pozwolenie na obrót produktem biobójczym.

Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności odnośnie pkt 1, 2, 3, zaś termin wykonania obowiązków z pkt 4 i 5 określono na [...] czerwca 2020 r. Organ ustalił opłatę za wykonane w związku ze sprawowaniem nadzoru sanitarnego czynności kontrolne w dniach [...] maja 2020 r. i [...] maja 2020 r. w kwocie 200,00 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Spółki, PWIS decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Jako podstawę prawną decyzji PWIS podał art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 27 ust. 2, art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 59), art. 5, art. 7 ust. 1, art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o produktach biobójczych (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2231), art. 3 ust. 1 pkt a, art. 17 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych (Dz. Urz. UE L 167 z 27.06.2012, str. 1), art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256).

W uzasadnieniu decyzji PPWIS wyjaśnił, że zgodnie z zawartą w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych definicją produktu biobójczego, produkt biobójczy oznacza każdą substancję lub mieszaninę w postaci, w jakiej jest dostarczana użytkownikowi, składającą się z jednej lub kilku substancji czynnych lub zawierającą lub wytwarzającą jedną lub więcej substancji czynnych, której przeznaczeniem jest niszczenie, odstraszanie, unieszkodliwianie organizmów szkodliwych, zapobieganie ich działaniu lub zwalczanie ich w jakikolwiek sposób inny niż działanie czysto fizyczne lub mechaniczne, a także każdą substancję lub mieszaninę, wytwarzaną z substancji lub mieszanin, które same nie są objęte zakresem tiret pierwszego, przeznaczoną do niszczenia, odstraszania, unieszkodliwiania organizmów szkodliwych, zapobiegania ich działaniu lub zwalczaniu ich w jakikolwiek sposób inny niż działanie czysto fizyczne lub mechaniczne.

Z kolei na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1451/2007 z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych, alkohol etylowy został umieszczony w jego załączniku II jako substancja czynna do stosowania w produktach biobójczych grup produktowych 1, 2, 3, 4. Został on również umieszczony w aktualnie obowiązującym załączniku II rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1062/2014 z dnia 4 sierpnia 2014 r. w sprawie programu pracy, którego celem jest systematyczne badanie wszystkich istniejących substancji czynnych zawartych w produktach biobójczych, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 jako substancja czynna do stosowania w produktach biobójczych grup produktowych tj. 1, 2 i 4.

PWIS wskazał, że na etykiecie produktu Płyn do dezynfekcji J. umieszczona jest jego specyfikacja w postaci zapisu: "Płyn do dezynfekcji - gotowy do użycia alkoholowy preparat do dezynfekcji o szerokim spektrum działania. Może być stosowany w służbie zdrowia, domach opieki, salonach kosmetycznych, zakładach przemysłu spożywczego i gastronomii gospodarstwach domowych oraz wszędzie tam, gdzie istnieje konieczność dezynfekcji powierzchni. Produkt przeznaczony do powszechnego użytku". W dalszej części etykiety znajduje się informacja, że ww. produkt zawiera etanol > 68%. Zdaniem PWIS w ten sposób producent deklaruje, że produkt służy do dezynfekcji, a więc do redukcji ilości biologicznych czynników chorobotwórczych. Deklarowana przez producenta zawartość w produkcie substancji czynnej etanol > 68% jednoznacznie wskazuje na fakt, że działanie produktu ma się opierać na jego właściwościach chemicznych.

PWIS zgodził się ze skarżącą Spółką, że nie każdy produkt zawierający etanol znajdujący się w ww. załączniku będzie uznawany za środek biobójczy, jednakże dodatkowe cechy produktu powodują, że Płyn do dezynfekcji J. spełnia definicję produktu biobójczego. Produkt zawiera substancję czynną, jest przeznaczony zgodnie z danymi zawartymi na etykiecie do dezynfekcji, a jego działanie opiera się na jego właściwościach chemicznych.

W związku z powyższym w ocenie PWIS nie zaistniała potrzeba wykonywania przez PPIS badań na okoliczność składu produktu oraz jego właściwości fizykochemicznych, mających na celu potwierdzenie, że produkt będący przedmiotem decyzji jest produktem biobójczym. Takie samo stanowisko zajęła skarżąca Spółka w oświadczeniu z dnia [...] maja 2020 r. Ponadto badania składu kwestionowanego produktu były już wykonane na zlecenie Urząd Celno- Skarbowego.

PWIS wskazał, że produktów biobójczych w myśl art. 17 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 528/2012 nie można stosować, jeśli nie uzyskały pozwolenia zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Zgodnie zaś z art. 5 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o produktach biobójczych udostępniane na rynku i stosowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są produkty biobójcze, na które zostało wydane pozwolenie albo zezwolenie na handel równoległy albo pozwolenie na obrót. Organem kompetentnym, do którego składane są odpowiednie wnioski, jest Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych.

PWIS stwierdził, że wymienione powyżej warunki nie zostały spełnione dla produktu Płyn do dezynfekcji J., w związku z czym istnieje ryzyko, że produkt ten może stanowić bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi.

Odnosząc się do treści pisma skarżącej Spółki z dnia [...] maja 2020 r. PWIS wyjaśnił, że protokół kontroli przeprowadzonej przez upoważnionych przedstawicieli organu I instancji z dnia [...] maja 2020 r. wskazywał jako podstawę prawną stwierdzonych nieprawidłowości ogólnie ustawę z dnia 9 października 2015 r. o produktach biobójczych, jednakże PWIS zaznaczył, że protokół kontroli służy zawarciu opisu stanu faktycznego, a szczegółowe przepisy znajdują dopiero zastosowanie po określeniu wszystkich nieprawidłowości. Konkretne odniesienie się do przepisów prawnych, które zostały naruszone, znajduje się w decyzji PPIS z dnia [...] maja 2020 r. nr [...].

Odnosząc się do prośby strony o umorzenie postępowania dotyczącego produktu Płyn do dezynfekcji J., PWIS zauważył, że PPIS nie stwierdził nieprawidłowości względem ww. produktu, tym samym prośba stała się bezprzedmiotowa.

PWIS wskazał jednak na błędy proceduralne dotyczące finalnego sformułowania części nakazów ujętych w skarżonej decyzji. W ocenie organu niezgodnym z prawem było użycie przez PPIS sformułowania "wstrzymać" w kontekście wprowadzania do obrotu kwestionowanego produktu. Taki termin nie istnieje w przywołanych aktach prawnych dotyczących niniejszej sprawy. Dodatkowo, zwrot, który miał określić konkretny termin, a który zapisano jako: "do czasu uzyskania stosownego pozwolenia na obrót w/w produktem biobójczym" jest terminem niesprecyzowanym. Błędem było również określenie nakazu zabezpieczenia kwestionowanego produktu za pomocą skarżonej decyzji. Dla takiego działania przewidziane są inne formy dokumentów, wykluczające decyzję administracyjną. Ponadto nakazy sformułowane w punktach 4 i 5 decyzji, tj. odnoszące się do przedstawienia dokumentów potwierdzających wykonanie lub ubieganie się o wykonanie obowiązków nałożonych w punktach wcześniejszych, tj. 1-3, również są niewłaściwie przywołane na danym etapie postępowania organu I instancji. Wydanie decyzji powinno rozstrzygać kwestię stwierdzonych nieprawidłowości, natomiast przedstawianie dokumentów z ich realizacji mogłoby mieć miejsce w kolejnym jego etapie, a więc w trakcie postępowania sprawdzającego.

PWIS stwierdził, że uchylenie zaskarżonej decyzji wynika z kwestii proceduralnych i nie wstrzymuje dalszego postępowania kontrolnego organu I instancji, ani nie wpływa na wydanie przyszłych decyzji w sprawie.

W ustawowym terminie skarżąca Spółka wniosła sprzeciw od powyższej decyzji PWIS, zaskarżając ją w zakresie uzasadnienia. Skarżąca Spółka zarzuciła:

1) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że produkt Płyn do dezynfekcji J. jest środkiem biobójczym, co do którego koniecznym jest posiadanie powolenia na wprowadzenia do obrotu wydane przez Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych;

2) naruszenie art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym w szczególności niewyjaśnienie dokładnego składu badanego produktu i ustalenia jego właściwości biobójczych oraz nie ustosunkowanie się do pisma skarżącej Spółki z dnia [...] maja 2020 r.

Jednocześnie skarżąca Spółka poinformowała, że w dniu [...] czerwca 2020 r. otrzymała decyzję Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych (Pozwolenie nr [...]) na udostępnienia na rynku i stosowanie produktu biobójczego J. Płyn do dezynfekcji powierzchni. W toku postępowania Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych zobligował skarżącą Spółkę do dodania w nazwie produktu frazy "powierzchni", w celu odróżnienia produktu na rynku. Wobec powyższego na podstawie art. 105 k.p.a. postępowanie winno zostać umorzone w całości, albowiem wobec wydania wyżej wskazanej decyzji, postępowanie prowadzone przez PPIS stało się bezprzedmiotowe.

Sarżąca Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozparzenia, jednakże z innych przyczyn niż podane w uzasadnieniu skarżonej decyzji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu sprzeciwu skarżąca Spółka podniosła, że nie każdy produkt zawierający etanol może zostać uznany za produkt biobójczy. Dezynfekcja to proces, w wyniku którego ulegają zniszczeniu formy wegetatywne drobnoustrojów - pozostają spory bakteryjne oraz tzw. "powolne wirusy". Dezynfekcji dokonać można za pomocą metod termicznych, chemicznych oraz termiczno chemicznych. Jedną z substancji wykorzystywanych w tym celu są alkohole (etylowy, izopropylowy) w różnych stężeniach. Skuteczność wykorzystania etanolu w dezynfekcji zależna jest od wielu czynników, w tym m. in. od powierzchni na której jest stosowany. Tymczasem organ nie przeprowadził żadnych badań na okoliczność składu produktu oraz jego właściwości fizyko- chemicznych. Okoliczność, że Płyn do dezynfekcji J. zawiera w swoim składzie etanol nie predestynuje o tym, czy środek ten może zostać uznany za środek biobójczy, nie gwarantuje on bowiem swoim działaniem zniszczenia wszystkich drobnoustrojów znajdujących się na powierzchni, na którą zastosowano ww. środek. Stanowi on jedynie substancję pomocniczą, pomocną w utrzymaniu odpowiedniej higieny. Cytując za informacją przekazaną przez producenta na etykiecie produktu, może on być stosowany w służbie zdrowia, domach opieki, salonach kosmetycznych, zakładach przemysłu spożywczego i gastronomii, gospodarstwach domowych oraz wszędzie tam, gdzie zachodzi konieczność dezynfekcji powierzchni. Oferowany przez skarżącą Spółkę produkt zasadniczo przypomina swoim działaniem mydło (również wpływa na dezaktywację mikroorganizmów), które mimo zbliżonego działania, za produkt biobójczy uznawane nie jest. Skarżąca Spółka podkreśliła, że sama etykieta produktu i jej opis stanowić może jedynie działanie marketingowe producenta i niekoniecznie musi odzwierciedlać jedyne czy główne przeznaczenie produktu, będąc jedynie sugestią co do możliwości jego wykorzystania. Zdaniem skarżącej Spółki, Płyn do dezynfekcji J. stanowi jedynie produkt służący do zachowania odpowiedniej higieny powierzchni a nie produkt biobójczy w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012.

Skarżąca Spółka podkreśliła, że nie jest możliwym założenie działania biobójczego produktu, wyłącznie o deklarowany przez producenta skład i specyfikację produktu. W toku postępowania nie wykazano również, czy działanie kwestionowanego produktu opiera się na właściwościach chemicznych. Skarżąca Spółka nigdzie na etykiecie produktu nie informowała, że jest to produkt biobójczy. 

Skarżąca Spółka wyjaśniła, że wobec wszczętego postępowania była zobligowana uzyskać pozwolenie na udostępnienie na rynku i stosowanie produktu biobójczego J. Płyn do Dezynfekcji. Pozwolenie ma charakter tymczasowy i zostało złożone w trybie uproszczonym, bez weryfikacji składu danego produktu. Wniosek był złożony na produkt pod nazwą J. Płyn do Dezynfekcji, jednakże w toku procedowania wniosku, wymagano od skarżącej Spółki uszczegółowienia w zakresie nazwy, stąd koniecznym było dodanie członu "powierzchni". Niemniej jednak wydanie decyzji z dnia [...] czerwca 2020 r. powoduje, że postępowanie prowadzone przez PPIS winno zostać umorzone, jako bezprzedmiotowe, w oparciu o treść art. 105 k.p.a.

W odpowiedzi na sprzeciw PWIS wniósł o jego oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozważył, co następuje:

W pierwszej kolejności Sąd podaje, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 pkt 3 zzs ⁴ ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem

i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz. U. 2020 r. poz. 374 ).

Sprzeciw okazał się zasadny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej w skrócie: "p.p.s.a."), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw.

Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Zwrot normatywny "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" jest zwrotem ocennym. W orzecznictwie przyjmuje się, że stwierdzenie to jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (tak NSA w wyroku z dnia 24 kwietnia 2014 r. II OSK 2846/12). W sytuacji gdy organ odwoławczy ma możliwość skorzystania z art. 136 k.p.a., to również braki dowodowe nie mogą co do zasady stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Dopiero gdy wykazane zostanie, że prowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w oparciu o art. 136 k.p.a., okaże się niewystarczające, należy uchylić zaskarżoną decyzję oraz przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Art. 136 k.p.a. uprawnia bowiem organ odwoławczy do przeprowadzenia na żądanie strony lub z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Wydanie decyzji kasatoryjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji jest wyjątkiem od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a zatem niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca art. 138 § 2 k.p.a. Podkreślić bowiem należy, że organ odwoławczy, w przeciwieństwie do sądu administracyjnego, jest organem merytorycznie rozstrzygającym sprawę.

W przypadku gdy organ odwoławczy dochodzi do przekonania o konieczności wydania decyzji kasatoryjnej, winien nie tylko uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a. ale również wskazać, dlaczego nie skorzystał z możliwości przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 136 k.p.a. (tak m. in. w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 22 września 2017 r. II SA/Wr 362/17, wyroku WSA w Łodzi z dnia 26 kwietnia 2017 r. II SA/Łd 531/16). Ocena organu w tym zakresie powinna zaś znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. Wskazanie w uzasadnieniu okoliczności wyczerpujących przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a., a także wyjaśnienie przyczyn niezastosowania art. 136 k.p.a., służy wypełnieniu dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a., określającego wymogi dla uzasadnienia faktycznego decyzji oraz realizacji wynikającej z art. 11 k.p.a. zasady przekonywania (tak w wyroku NSA z dnia 30 kwietnia 2015 r. II OSK 1086/14).

Zaskarżoną sprzeciwem decyzją PPWIS uchylił decyzję PPIS

z dnia [...] maja 2020 roku nr [...] i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Przedstawiona w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji argumentacja mająca uzasadniać skorzystanie z kompetencji kasacyjnej przewidzianej w art. 138 § 2 K.p.a. jest wadliwa. Jak wynika z przedstawionych powyżej uwag systemowych, uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie temu organowi sprawy do ponownego rozpoznania jest dopuszczalne jedynie w takim układzie procesowym, w którym istotne okoliczności faktyczne nie zostały ustalone,

a uzupełniające postępowanie dowodowe przed organem odwoławczym, wykraczałoby poza ramy przewidziane art. 136 § 1 K.p.a. Z uzasadnienia PWIS

wynika, że organ właściwie w pełni podziela ustalenia faktyczne organu I instancji; PPWIS stwierdził wprost, że "kierunek działania organu I instancji był słuszny" oraz, że "w sposób wyczerpujący odniósł się on do merytorycznej części decyzji". Za wadliwe natomiast uznał samo rozstrzygnięcie, przyjmując, że materialnoprawna podstawa mająca zastosowanie w sprawie nie upoważniała PPIS do sformułowania części nakazów ujętych w decyzji.

Zdaniem PWIS przyjęta podstawa prawna decyzji nie upoważniała do: 1) "wstrzymania" wprowadzania produktu do obrotu; 2) określenia terminu wstrzymania wprowadzania produktu do obrotu; 3) decyzyjnego nakazania zabezpieczenia produktu; 4) nałożenia obowiązku przedstawienia dokumentu potwierdzającego wycofanie i zwrot produktu; 5) nałożenia obowiązku przedstawienia dokumentu potwierdzającego ubieganie się o pozwolenia na obrót kwestionowanym produktem.

W ocenie Sądu tak sformułowana argumentacja uzasadnienia wydania decyzji kasacyjnej nie koresponduje z hipotezą normy zrekonstruowanej w oparciu o art. 138 § 2 K.p.a. PWIS de facto zakwestionował zastosowanie przepisów prawa materialnego, nie zarzucał natomiast istotnej wadliwości ustaleń faktycznych. Jeżeli w ocenie PWIS organ I instancji poczynił właściwe ustalenia faktyczne w sprawie, natomiast wadliwie skorelował z nimi podstawę prawną rozstrzygnięcia, wywodząc błędne i nieuzasadnione konsekwencje w sferze prawnej strony wnoszącej sprzeciw, to jego rolą było uchylić decyzję organu I instancji

i wydać decyzję reformatoryjną w trybie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.

Rozpoznając ponownie sprawę PWIS weźmie pod uwagę powyższe oceny Sądu oraz zweryfikuje podnoszony w sprzeciwie argument, że strona go wnosząca dysponuje już pozwoleniem na udostępnianie na rynku oraz stosowanie produktu biobójczego J. Płyn do dezynfekcji powierzchni.

W tym stanie rzeczy Sąd uchylił kwestionowaną sprzeciwem decyzję –

art. 151a § 1 P.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a.