Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, , , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 maja 2020 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępniania informacji publicznej oddala skargę

Zaskarżonym aktem - na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", oraz art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz.U. z 2020 r., poz. 231), dalej jako "ustawa o Agencji", - uchylono decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...], zwanego dalej Dyrektorem, z [...] stycznia 2019 r. o odmowie udostępnienia p. P. M., dalej jako "Skarżący", wnioskowanej informacji publicznej oraz umorzono postępowanie.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy:

- Skarżący - wnioskiem z [...] grudnia 2019 r. - zwrócił się do Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] o udzielenie informacji publicznej poprzez przesłanie pocztą elektroniczną skanów decyzji administracyjnych wydawanych przez Dyrektora w okresie od [...] stycznia 2014 r. do [...] grudnia 2019 r. w przedmiocie przyznania - na podstawie art. 23 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2018 r., poz. 2356), dalej jako "ustawa o zakwaterowaniu" - odprawy mieszkaniowej żołnierzom zawodowym kończącym zawodową służbę wojskową, którzy wcześniej otrzymali pomoc finansową w trybie art. 94 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (obecnie opubl. Dz.U. z 2020 r., poz. 360 ze zm.),

- decyzją z [...] stycznia 2020 r. odmówiono Skarżącemu udostępnienia żądanej informacji publicznej; wskazano, że osoba pełniąca czynną służbę wojskową (z wyjątkiem terytorialnej służby wojskowej pełnionej dyspozycyjne) jest funkcjonariuszem publicznym, a w konsekwencji jest osobą pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o informacji"; udostępnieniu może natomiast podlegać jedynie taka informacja o osobie pełniącej funkcję publiczną, która będzie pozostawała w związku z pełnieniem przez tę osobę odpowiednich funkcji publicznych; z kolei w przedmiotowej sprawie przyznanie odprawy mieszkaniowej jest niezależne od oceny przebiegu

służby wojskowej; w konsekwencji nie wykazuje związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej przez żołnierza zawodowego (pełnieniem funkcji publicznej); skutkuje to odmową udostępnienia informacji publicznej; na marginesie wskazano, że w związku z tym, że uzasadnienie decyzji wydawanej w tym przedmiocie zawiera informacje dotyczące życia prywatnego, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu,

- podstawą rozpoznania żądania udostępnienia informacji publicznej są przepisy ustawy o informacji; przedmiotowa ustawa normuje zasady i tryb dostępu do informacji publicznej w sposób kompleksowy; przepisy innych ustaw mają w tej materii zastosowanie jedynie wówczas, gdy wynika to z jej treści lub z innych regulacji ustawowych,

- pojęcie informacji publicznej zdefiniowano art. 1 ust. 1 i 6 ustawy o informacji; zgodnie z jego treścią informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy o informacji; Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 września 2018 r. o sygn. akt I OSK 1359/18, (dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA") wyraził pogląd, że określenia istoty pojęcia "sprawa publiczna" powinno się dokonywać na podstawie kryterium interesu ogólnego i jednostkowego; sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu; z żądania udostępnienia informacji publicznej musi natomiast wynikać interes obiektywny, a nie subiektywny,

- w myśl art. 2 ustawy o informacji prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje - z zastrzeżeniem art. 5 - każdemu; wykonując to prawo nie można żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego,

- do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są - zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o informacji - władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki samorządu terytorialnego,

podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów,

- w myśl art. 13 ust. 1 ustawy o informacji udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i 15 ust. 2 ustawy o informacji; udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną; w drodze decyzji organów władzy publicznej następuje jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji publicznej w przypadku art. 14 ust. 2 ustawy o informacji; decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej może być wydana jedynie gdy chodzi o informację mieszczącą się w zakresie przedmiotowym i podmiotowym ustawy o informacji; oznacza to, że na gruncie opisanych wyżej przepisów realizacja prawa dostępu do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o informacji) wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech pozytywnych przesłanek; po pierwsze przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny; po drugie adresatem żądania musi być podmiot obowiązany do jej udzielenia - określony w art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy o informacji; po trzecie żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu, do którego zwrócono się o jej udostępnienie, o czym z kolei stanowi art. 4 ust. 3 ustawy o informacji; podsumowując, decyzja może być wydana na podstawie ustawy o informacji wówczas gdy wchodzi w grę zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy; natomiast odmowa udzielenia informacji następuje tylko z uwagi na ochronę danych osobowych, tajemnicę zawodową, służbową, państwową, skarbową, statystyczną, czy inną tajemnicę ustawowo chronioną bądź prawo do prywatności albo umorzenie postępowania,

- w tej sytuacji, gdy żądanie zawarte we wniosku o udostępnienie informacji publicznej w istocie nie dotyczy informacji publicznej, organ powiadamia jedynie wnoszącego, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa,

- zatem, wydanie decyzji odmownej nie jest dopuszczalne, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o informacji; wówczas nie znajdują bowiem zastosowania jej przepisy - również art. 16,

- przedmiotem wniosku Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej była informacja w zakresie przesłania skanów decyzji wydanych od [...] stycznia 2014 r. do [...] grudnia 2019 r. w zakresie wniosków o przyznanie odprawy mieszkaniowej w rozumieniu art. 23 ustawy o zakwaterowaniu złożonych przez żołnierzy zawodowych kończących zawodową służbę wojskową, którzy wcześniej otrzymali pomoc finansową w trybie art. 94 ustawy o Policji,

- w pierwszej kolejności organ I. instancji winien przeanalizować czy jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na podstawie przepisów o dostępie do informacji publicznej; w tym celu należało zbadać czy Dyrektor jest podmiotem wykonującym zadania publiczne oraz czy w ramach wykonywania tych zadań wytwarza lub pozyskuje informacje publiczne; należało także rozstrzygnąć czy żądane informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy o informacji, a jeśli tak to czy podlegają one udostępnieniu,

nie ulega wątpliwości, że Dyrektor jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o informacji do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu; jednak nie można uznać za prawidłowe bezwzględne zakwalifikowanie przez organ I. instancji żołnierzy zawodowych pełniących czynną służbę wojskową do kategorii osób pełniących funkcje publiczne; zgodnie z orzecznictwem osobą pełniącą funkcję publiczną będzie każdy, kto pełni funkcje w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa; funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym; zgodnie z treścią wyroku WSA o sygn. akt II SAB/Ka 144/03 (dostępny w CBOSA), cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie określonego zakresu uprawnień

pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej; jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku o sygn. akt K 17/05 (dostępny w CBOSA) chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów,

- dlatego bezwzględne zakwalifikowanie żołnierzy zawodowych pełniących czynną służbę wojskową do kategorii osób pełniących funkcje publiczne jest chybione, a na pewno zbyt daleko idące; decyzje rozstrzygające o przyznaniu odprawy mieszkaniowej nie dotyczą więc ani osób pełniących funkcje publiczne ani spraw, które cechują się publicznym charakterem; w związku z tym żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o informacji,

- analizując przewidziane art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o informacji prawo wglądu do dokumentów publicznych można wywnioskować, że prawo to dotyczy wyłącznie dokumentów zawierających informację publiczną; tylko taka informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu przedmiotowej ustawy,

- art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o informacji - dotyczący udostępniania treści dokumentów urzędowych - również należy interpretować w powiązaniu z art. 1 oraz 2 powyższej ustawy; treść aktów administracyjnych zawierających informację publiczną podlega udostępnieniu; z przepisów ustawy o informacji nie wynika powszechny dostęp do każdego aktu administracyjnego; wydawane przez Dyrektora decyzje administracyjne to dokumenty urzędowe wytworzone przez organ i złożone do akt sprawy; decyzje te rozstrzygają indywidualne sprawy obywateli określając prawa i obowiązki stron postępowań administracyjnych; sprawy te nie dotyczą więc spraw publicznych; zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, pisma składane w indywidualnych sprawach przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej; pisma te stanowią zaś podstawę rozstrzygnięć organów, których udostępnienia żądał Skarżący,

udostępnienie więc informacji w zakresie i formie objętej wnioskiem Skarżącego byłoby sprzeczne z zasadami uregulowanymi przepisami art. 73 oraz 74 K.p.a.; prawo dostępu do akt sprawy - w tym decyzji administracyjnych - dotyczy bowiem wyłącznie stron postępowania; mogą one - żądając wydania kopii, odpisów itd. –

uzyskać je tylko wtedy, gdy przemawia za tym ich ważny interes, który ma obowiązek wskazać; tymczasem udostępnienie informacji innym osobom niż strona postępowania administracyjnego - korzystając z trybu dostępu do informacji publicznej - oznaczałoby, że większe przywileje przysługiwałyby osobom trzecim niż samym zainteresowanym i związanym wydanym prze organ rozstrzygnięciem; przy pomocy ustawy o informacji nie można także starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie; stanowiłoby to niedopuszczalne ominięcie prawa,

- Skarżący domagał się udostępnienia informacji o stosowaniu przez organ prawa w konkretnych wskazanych indywidualnych sprawach poprzez udostępnienie skanów dokumentów - decyzji administracyjnych; dlatego sprawa nie ma charakteru informacji publicznej; nie dotyczy faktów, a stosowania prawa w indywidualnych sprawach z zakresu informacji publicznej (tak wyrok NSA

- sygn. akt II SA 3301/02 - dostępny w CBOSA); w przypadku domagania się informacji o obowiązującym prawie oraz informacji o zastosowaniu tego prawa w konkretnej indywidualnej sprawie, ustawa o informacji nie ma zastosowania; zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o informacji dostęp do treści aktów prawnych (z wyjątkiem aktów nieogłoszonych i ich projektów) regulowany jest odrębną ustawą z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1461); dlatego art. 16 ustawy o informacji nie znajduje tu zastosowania; nie spełniono jej zakresu podmiotowego

- przedmiotowego,

w doktrynie wskazuje się na nadużycie prawa do informacji publicznej; ustawa o informacji nie może być bowiem nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach; z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny, a nie subiektywny (tak wyrok NSA o sygn. akt I OSK 1359/18 - dostępny w CBOSA); nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej będzie polegało na próbie korzystania z jego instytucji dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów itp.; celem ustawy o informacji nie jest więc zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, ale przeznaczonych dla celów innych niż wyżej wymienione; występowanie takich zachowań dostrzeżono również w orzecznictwie sądów administracyjnych (tak wyroki NSA - sygn. akt I OSK 799/12 oraz I OSK 1087/14 - dostępne w CBOSA),

- ustawa o informacji nie może być i nie jest środkiem, który można wykorzystywać w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji; zakres przedmiotowy tej ustawy obejmuje tylko dostęp do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji (tak postanowienie WSA o sygn. akt II SAB/Wa 91/10 - dostępne w CBOSA),

- brak publicznego charakteru żądanych przez Skarżącego informacji czyni postępowanie wszczęte wnioskiem z [...] grudnia 2019 r. bezprzedmiotowym

1. w konsekwencji prowadzi do jego obligatoryjnego umorzenia na mocy art. 105 § 1 K.pa.; bezprzedmiotowość postępowania oznacza bowiem brak któregoś z elementów stosunku materialno-prawnego; skutkuje to niemożnością załatwienia sprawy przez rozstrzygnięcie jej, co do istoty; w zamian wydaje się orzeczenie formalne kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia; bezprzedmiotowość wynika z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych; bezprzedmiotowość to brak przedmiotu postępowania; tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji jest władny i jednocześnie zobowiązany do rozstrzygnięcia na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (tak wyrok NSA o sygn. akt III SA 2225/01 - dostępny w CBOSA),

- przedmiotem niniejszego postępowania było udostępnienie - na wniosek Skarżącego - informacji publicznej w postaci skanów decyzji administracyjnych odnoszących się w swojej treści do przyznania odprawy mieszkaniowej żołnierzom zawodowym, którzy skorzystali uprzednio ze świadczeń przyznawanych w trybie art. 94 ustawy o Policji; udostępnienie informacji jest możliwe o ile zakres żądanych danych ma charakter publiczny; tylko takie dane podlegają reżimowi ustawy o informacji; natomiast żądanie Skarżącego nie dotyczy informacji publicznej; wydanie w tym przypadku decyzji odmownej było niedopuszczalne, gdyż żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o informacji; w takiej sytuacji nie znajdują zastosowania jej przepisy - czyli także art. 16 tej ustawy; dlatego decyzję organu I. instancji

należało wyeliminować z obrotu prawnego poprzez jej uchylenie oraz umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

W skardze zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a oraz ust. 2 ustawy o informacji poprzez ich błędną wykładnię polegającą na całkowicie nieprawidłowym przyjęciu, że decyzje administracyjne, których udostępnienia żądał Skarżący nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przedmiotowej ustawy. Tymczasem prawidłowa interpretacja powinna prowadzić do przeciwnego wniosku. Skutkiem błędnej wykładni było bezpodstawne umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto jej zarzuty. Wskazano, że zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o informacji udostępnieniu podlega informacja publiczna - w szczególności o danych publicznych - w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Oczywiste jest natomiast, że aktem administracyjnym w rozumieniu tego przepisu pozostają, m.in. decyzje wydawane przez Dyrektora dotyczące przyznawania odprawy mieszkaniowej żołnierzom zawodowym.

Do skargi dołączono postanowienie Ministra Obrony Narodowej z [...] lutego 2020 r. o stwierdzeniu, że Prezes Agencji Mienia Wojskowego rozpatrując wniosek Skarżącego z [...] grudnia 2019 r. o dostęp do informacji publicznej dopuścił się bezczynności, do której nie doszło na skutek rażącego naruszenia prawa. Postanowieniem zobowiązano jednocześnie Prezesa do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia. W akcie tym Minister Obrony Narodowej uznał za błędny pogląd, zgodnie z którym przedmiot wniosku Skarżącego nie stanowi informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Skargę rozpoznano w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm).

Sąd zważył, co następuje:

Skarga została oddalona, gdyż zaskarżony akt nie narusza prawa.

Trafne jest stanowisko organu administracji, prezentowane w zaskarżonym akcie, co do istotnych uwarunkowań formalnych i faktycznych sprawy (poparto je zresztą stosownymi poglądami judykatury). Wobec uprzedniego szczegółowego zreferowania, jego powtarzanie byłoby zbędne. Sąd uznaje je za własne.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy jedynie dodać, że są one bezzasadne z poniższych przyczyn.

Ustawa o informacji określa szeroki zakres danych, które należy traktować jako informację publiczną. Zgodnie z jej art. 6 ust. 2 jest to, m.in. treść dokumentu urzędowego. Decyzję administracyjną zaliczyć należy niewątpliwie do kategorii dokumentów urzędowych. Stanowi ona przejaw wiedzy funkcjonariusza publicznego, utrwalony i podpisany w dowolnej formie w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji. Jest skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Jednak wskazany przepis art. 6 ust. 2 ustawy o informacji stanowi jedynie legalną definicję użytych w niej pojęć. Samodzielnie nie kreuje prawa dostępu do informacji, lecz służy odkodowaniu jego zakresu w przypadkach gdy w ustawie użyto danego pojęcia. Ma to miejsce przykładowo w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, gdzie za informację publiczną uznano dokumenty urzędowe, lecz jedynie te, które zawierają dane publiczne (tak wstęp do wyliczenia). Stąd informacja publiczna nie obejmuje wiedzy o treści wszelkich edytowanych dokumentów urzędowych, lecz jedynie tych, które zawierają dane publiczne. Przykładowy katalog wymieniono w trzech tiretach zamieszczonych w wyliczeniu w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o informacji. W pierwszym tirecie wskazano, że danymi publicznymi jest treść aktu administracyjnego lub innego rozstrzygnięcia. W myśl przywoływanego przepisu za informację publiczną uznaje się więc treść rozstrzygnięcia danej sprawy, a nie jego nośnik, jakim jest dokument urzędowy w sensie materialnym (zadrukowane arkusze papieru). Treść konkretnego rozstrzygnięcia nie może być także utożsamiana z informacją o praktyce orzeczniczej w pewnego rodzaju sprawach - praktyka stosowania prawa. Odmienne rozumienie regulacji o dostępie do informacji publicznej prowadziłoby do tego, że - w myśl tych przepisów - możliwe byłoby żądanie dostarczenia informacji odzwierciedlających, np. praktykę orzeczniczą sądów w określonym zakresie, łącznie z udostępnieniem tekstów stosownych orzeczeń wyłącznie po ich zanonimizowaniu (patrz analogicznie treść art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret 2). W ocenie Sądu tego rodzaju informacja nie może być rozumiana jako publiczna, ale wymagająca przetworzenia, lecz jest informacją o stosowanej praktyce orzeczniczej - stanowi rodzaj analizy praktyki stosowania prawa.

Nie można więc uznać za informację publiczną zbioru decyzji administracyjnych wydanych w określonym przedmiocie i wyszukiwanych według konkretnego kryterium.

W niniejszej sprawie chodziło o zestawienie wszystkich decyzji wydanych przez Dyrektora w określonym przedziale czasowym i dotyczących przyznania odprawy mieszkaniowej żołnierzom zawodowym, którzy skorzystali uprzednio ze świadczeń przyznawanych w trybie art. 94 ustawy o Policji. W takiej sytuacji nie można uznać, że wniosek ma charakter żądania informacji publicznej. Nie dotyczy bowiem faktów, lecz stosowania prawa w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej. Sprawa nie może być więc rozstrzygana decyzją, wydaną na podstawie art. 16 ustawy o informacji. Przepis ten nie znajduje w tym przypadku zastosowania.

W takiej sytuacji - gdy organ nie miał podstaw do wydania decyzji w sprawie - słusznie umorzono postępowanie z wniosku Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej.

Na marginesie należy jedynie dodać, że Sąd w tym składzie nie podziela poglądu wyrażonego w - załączonym do skargi - postanowieniu Ministra Obrony Narodowej z [...] lutego 2020 r. Jego wydanie nie może mieć znaczenia dla wyniku przedmiotowej sprawy.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jej uchylenia.

Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.