Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Sławomir Antoniuk, Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi F. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej – oddala skargę –

Komendant Wojewódzki Policji w G., na podstawie art. 20 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni

i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 z późn. zm.), w dniu [...] maja 2015 r. wydał decyzję nr [...], którą cofnął F. L. pozwolenie na broń palną myśliwską w celach łowieckich.

W uzasadnieniu decyzji Komendant podał, że ww. został skazany prawomocnymi wyrokami za popełnienie umyślnych przestępstw skarbowych. Zaistnienie takiej sytuacji przesądza – z woli ustawodawcy – o istnieniu obligatoryjnej podstawy do cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie powołanych w podstawie prawnej decyzji przepisów.

Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, w dniu [...] lipca 2015 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] maja 2015 r.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał, że do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy ustalenie, czy doszło do skazania za przestępstwo, o jakim mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji. Popełnione przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku

z bronią bądź z przemocą. Jeżeli przestępstwo ma charakter umyślny, to organ Policji nie ma obowiązku uzasadnić szczegółowo swojego rozstrzygnięcia, co znajduje potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych.

Prawomocne wyroki stanowią potwierdzenie faktów udowodnionych w toku postępowania karnego i są wiążące dla organów Policji w zakresie ustalenia prawnych i faktycznych przesłanek do wydania decyzji o cofnięciu przedmiotowego pozwolenia.

Organ odwoławczy oceniając zebrany w sprawie materiał uznał, że jest on wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, co oznacza, że brak jest podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu pierwszej instancji.

F. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję organu odwoławczego zarzucając, że przy jej wydaniu doszło do naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji oraz przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 Kpa.

Skarżący, podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie

i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zarówno w zakresie ustaleń faktycznych i prawnych.

Postanowieniem z dnia 25 września 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1498/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 z późn. zm), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast art. 3 § 1 powołanej ustawy stanowi, że sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne.

Natomiast art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza w dacie jej wydania.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 576 z poźn. zm.). Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy, chodzi tu o osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

W rozpoznawanej sprawie podstawą do cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską w celu łowieckim były prawomocne wyroki określone w decyzji organu pierwszej i drugiej instancji a przestępstwa skarbowe, za które został skazany skarżący, miały charakter umyślny. Została zatem spełniona przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, określona w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, gdyż skarżący stał się osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) powołanej ustawy.

Należy podkreślić, że obecne brzmienie art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nie pozostawia żadnych wątpliwości, że organ stosujący te przepisy, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanek określonych w pierwszym z nich, obligatoryjnie musi wydać decyzję o cofnięciu decyzji o pozwoleniu na broń. Każda z osób, która została skazana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, niejako automatycznie stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Bez znaczenia są wówczas inne okoliczności, np. pozytywna opinie w miejscu zamieszkania, czy też nienaganne, wcześniejsze zachowanie.

Sprawy cofnięcia pozwolenia na broń nie pozostawiono uznaniu administracyjnemu organu. Brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji: "cofa pozwolenie na broń" oznacza, że decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, lecz ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy.

W związku z powyższym, organ nie jest zobowiązany do badania, czy dana osoba stanowi zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, uzasadniające cofnięcie jej pozwolenia na broń, gdyż stosownej oceny dokonał już ustawodawca. Katalog wymieniony w tym przepisie ma obecnie charakter zamknięty.

W ocenie Sądu, organ słusznie wskazał w zaskarżonej decyzji, że ustawodawca sam rozstrzygnął, że istnienie zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń nie ma charakteru środka karnego, lecz administracyjnoprawny. Ustawodawca uznał bowiem, że sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe jest samoistną przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń. Popełnienie bowiem wskazanych czynów (ich dokonanie) świadczy, że dana osoba nie daje rękojmi zachowania postawy, jaką dochowywać - w ocenie ustawodawcy - powinien posiadacz broni. Broń oraz amunicja ze względu na potencjalnie możliwe wywołanie nimi zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego, musi podlegać reglamentacji, zaś dostęp do nich mogą mieć tylko osoby opanowane, praworządne, zrównoważone, dojrzałe. Z tego też względu przepisy dopuszczające osoby do posiadania broni i amunicji muszą być interpretowane rygorystycznie. Ścisła, daleko idąca reglamentacja i kontrola dostępu do broni jest właśnie ochroną tego prawa.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.