Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 8 stycznia 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 2770/23 o odrzuceniu skargi M.S. na uchwałę Rady Miejskiej w Piasecznie z dnia 24 lutego 2010 r. nr 1340/XLIV/2010 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 2770/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie odrzucił skargę M.S. na uchwałę Rady Miejskiej w Piasecznie z 24 lutego 2010 r. nr 1340/XLIV/2010 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

2.1. W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że M.S. wniosła skargę na w/w uchwałę wydaną w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu części miasta Piaseczno dla obszaru ograniczonego ulicami: G., J., O. i P. w części dotyczącej nieruchomości, będącej współwłasnością skarżącej oznaczonej nr ew. [...], w zakresie, w jakim uchwała przewiduje poprowadzenie przez tą działkę drogi oznaczonej jako ul. [...] [...]. Na podstawie art. 147 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 1634 ze zm.; Ppsa) skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały w części oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

2.2. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Piasecznie wskazała, że skarżona uchwała była już poddana została kontroli sądowoadministracyjnej w zakresie określonym przedmiotową skargą, a zatem winien być zastosowany rygor wynikający z przepisu art. 58 § 1 pkt 4 Ppsa.

2.3. Wobec wskazanych okoliczności sąd pierwszej instancji, na mocy art. 58 § 1 pkt 4 Ppsa skargę odrzucił.

2.4. Sąd wojewódzki stwierdził istnienie prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z 13 czerwca 2013 r. wydanego w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2578/12, którym oddalono skargę kwestionującą zaskarżoną obecnie uchwałę, tworzy to stan powagi rzeczy osądzonej i czyni złożoną w tej sprawie skargę niedopuszczalną, a zatem stanowi postawę do odrzucenia skargi w tym zakresie. Prawidłowość kwestionowanej obecnie przez stronę przedmiotowej uchwały została przesądzona prawomocnym orzeczeniem, w którym sąd ten już wypowiedział się merytorycznie, co do zarzutów podniesionych w skardze, a wyrok oddalający ówczesną skargę tylko to potwierdza.

3.1. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, reprezentowana na tym etapie przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów prawa procesowego w zakresie mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 58 § 1 pkt 4 Ppsa w zw. z art. 101 ust. 2 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2024, poz. 1465, Usg) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na dokonaniu błędnej oceny prawnej skutkującej uznaniem, że pomiędzy sprawą rozpatrywaną pod sygn. akt VII SA/Wa 2770/23, a sprawą rozstrzygniętą wyrokiem WSA z 13 czerwca 2013 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2578/12), utrzymanym w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 22 kwietnia 2015 r. II OSK 2310/13, zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa, a w związku z tym, nastąpiła konieczność odrzucenia skargi ze względu na zaistnienie stanu powagi rzeczy osądzonej; WSA pominął jednak okoliczność, że w skardze podniesiono wyłącznie zarzut naruszenia indywidualnego interesu prawnego skarżącej, polegającego na naruszeniu prawa własności w zakresie tzw. "zamrożenia prawa własności", który nie był oceniany przez WSA oraz NSA w poprzedniej, prawomocnie zakończonej sprawie. W takim wypadku przyjęto, że WSA związany jest jedynie oceną prawną dokonaną prawomocnie w zakresie, w jakim zaskarżona uchwała była już rozpoznawana wcześniej, a w pozostałym zakresie, władny jest merytorycznie rozpatrzyć wniesioną skargę;

2) art. 141 § 4 w zw. z art. 166 Ppsa poprzez sporządzenie uzasadnienia postanowienia w sposób nieprzystający normie zawartej w tym przepisie; uzasadnienie postanowienia jest wyjątkowo lakoniczne, a w szczególności WSA nie odniósł się do szerokich i prawidłowych twierdzeń skarżącej o dopuszczalności skargi, a także przyjął zaistnienie powagi rzeczy osądzonej jako pewnik, nie dokonując porównania zakresu zarzutów skargi z zakresem, który był rozpatrywany przez sądy administracyjne w ramach poprzedniej skargi.

3.2. Wobec powyższego żaląca się wnosi o uznanie zażalenia za oczywiście uzasadnione i rozpoznanie sprawy co do jej istoty oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania zażaleniowego na podstawie norm przepisanych.

3.3. W wypadku przekazania akt sprawy do Naczelnego Sądu Administracyjnego, żaląca się wnosi o uchylenie kwestionowanego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie.

3.4. Skarżąca nie kwestionuje, że w zakresie, w jakim WSA oraz NSA orzekli już w poprzedniej sprawie, czyli w zakresie ogólnej problematyki zasad sporządzania planu miejscowego, WSA jest obecnie związany oceną prawną wyrażoną w poprzednich wyrokach. Wskazuje jednak, że w żadnym wypadku, sądy te nie oceniały bezpośredniego interesu prawnego skarżącej, szczegółowo i wyczerpująco opisanego w skardze, który przejawia się w istotnym naruszeniu prawa własności przysługującego do nieruchomości o nr ewid. [...], będącej współwłasnością skarżącej - "zamrożeniu prawa własności’’, które polega na "rezerwacji" części nieruchomości pod realizację drogi publicznej i brak realizacji tejże drogi przez Miasto Piaseczno.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4.1. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

4.2. W myśl art. 58 § 1 pkt 4 Ppsa, sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Istotą uregulowania zawartego w ww. przepisie jest wprowadzenie reguły, że w tej samej sprawie między tymi samymi stronami skarga sądowoadministracyjna przysługuje tylko raz, nie można więc w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Wyłączona jest dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność/przewlekłość organu administracji. Odrzuceniu będzie podlegała skarga w sprawie, w której sąd stwierdzi tożsamość przedmiotową i tożsamość podmiotową z inną sprawę będącą w toku lub prawomocnie zakończoną (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. C.H. Beck 2015, s. 362).

4.3. Poza sporem w rozpoznawanej sprawie pozostaje okoliczność, że skarga M.S. na uchwałę Rady Miejskiej w Piasecznie z 24 lutego 2010 r. nr 1340/XLIV/2010 (MPZP) jest kolejną jej skargą wniesioną na ww. uchwałę. Jak wynika z akt sprawy o sygn. IV SA/Wa 2578/12, wyrokiem z 13 czerwca 2013 r., WSA w Warszawie oddalił skargę M.S. i M.S. na ten sam MPZP, a Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesioną od tego wyroku (wyrok z 22 kwietnia 2015 r., II OSK 2310/13).

4.4. Mając zatem na uwadze treść art. 58 § 1 pkt 4 Ppsa stwierdzić należy, że sprawa objęta niniejszą skargą skarżącej została już prawomocnie osądzona powołanymi wyżej wyrokami, co oznacza, iż niedopuszczalne jest prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego zainicjowanego kolejną skargą tej samej skarżącej na tę samą uchwałę, co uzasadniało odrzucenie kolejnej jej skargi.

4.5. Niezasadne są zarzuty zażalenia dotyczące braku pokrywania się zakresu przedmiotowego sprawy o sygn. VII SA/Wa 2770/23 ze sprawą o sygn. IV SA/Wa 2578/12. Granice przedmiotowe sprawy w przedmiocie uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyznacza materia uregulowana w zaskarżonej uchwale, oceniana w aspekcie interesu prawnego skarżącego (zob. wyrok NSA z 15 listopada 2017 r., II OSK 525/17, LEX nr 2452252). Granic tych nie wyznaczają, jak błędnie przyjmuje w zażaleniu strona skarżąca kasacyjnie, de facto zarzuty skargi, którymi wojewódzki sąd administracyjny na mocy art. 134 § 1 Ppsa nie jest związany (por. postanowienie NSA z 20 czerwca 2018 r., II OZ 611/18, LEX nr 2509079). Z tego względu, wbrew odmiennej ocenie wnoszącej zażalenie, nie pokrywanie się zarzutów skargi obecnie przez nią wniesionej z zarzutami skargi wniesionej w sprawie o sygn. IV SA/Wa 2578/12, w żadnym razie nie świadczy o braku tożsamości przedmiotowej obu tych spraw.

4.6. Odnosząc się jednocześnie do zarzutu naruszenia przez WSA w Warszawie art. 141 § 4 w zw. z art. 166 Ppsa, należy wskazać, że pierwszy z przywołanych przepisów wskazuje elementy uzasadnienia orzeczenia, które powinny zostać w nim uwzględnione. Z przepisu tego wynika zatem, że może on zostać naruszony bądź przez pominięcie któregokolwiek z elementów w nim wymienionych lub przez takie sformułowanie uzasadnienia, które wyklucza możliwość dokonania jego kontroli instancyjnej. Zarzut zażalenia został oparty na tej drugiej okoliczności i zmierza do wykazania, że motywy zaskarżonego postanowienia nie zawierają wywodu w zakresie wykładni i zastosowania przepisów prawa. Ze stwierdzeniem tym nie sposób się zgodzić.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika bowiem wprost, z jakich powodów sąd pierwszej instancji uznał, że skarga została złożona w warunkach przemawiających za jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 Ppsa. Sąd ten wskazał na fakt uprzedniego wniesienia skargi przez tę samą skarżącą na ten sam przedmiot – uchwałę Rady Miejskiej w Piasecznie z 24 lutego 2010 r. nr 1340/XLIV/2010 i wyjaśnił, jaki stosunek ma to postępowanie do zainicjowanego przedmiotową skargą M.S. Wywód Sądu został poparty brzmieniem obowiązujących przepisów i ich wykładnią dostosowaną do stanu faktycznego ustalonego w rozpoznawanej sprawie. Oznacza to, że zaskarżone postanowienie, z uwagi na treść jego uzasadnienia, nie wyklucza jego kontroli instancyjnej, a zatem nie jest wadliwe w sposób opisany w analizowanym zarzucie.

5.1. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.

5.2. Co zaś tyczy się wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, wyjaśnić należy, że przepisy art. 203 i 204 Ppsa, które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji.