Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 1358/16 w sprawie ze skargi A. L. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. L. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 19 grudnia 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 1358/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. L. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia.

Decyzją z [...] lutego 2016 nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Warszawie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] września 2015 r. wymierzającą A. L. karę pieniężną w wysokości 96.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Organ II instancji w końcowej części uzasadnienia decyzji na stronie nr 25 w wersie czwartym od dołu podał, że "Karę pieniężną w wysokości 12.000 zł, należy wpłacić na konto (...)".

Następnie Dyrektor Izby Celnej w Warszawie, działając na podstawie art. 216 i art. 215 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z

2015 r., poz. 613 ze zm., powoływanej dalej jako O.p.), postanowieniem z [...] lutego 2016 r. nr [...] sprostował z urzędu oczywistą omyłkę zawartą w uzasadnieniu swojej decyzji z [...] lutego 2016 r. w następujący sposób: "w uzasadnieniu decyzji na stronie 25 w wersie 4 od dołu jest: ‘Karę pieniężną w wysokości 12.000 zł (...)’ winno być: ‘karę pieniężną w wysokości 96.000 zł (...)’".

Po rozpoznaniu zażalenia strony organ postanowieniem z [...] marca 2016 r. utrzymał w mocy swoje postanowienie z [...] lutego 2016 r. W uzasadnieniu podniósł, że omyłka ma charakter oczywisty, co wynika z dokumentów zawartych w aktach sprawy. Wysokość kary pieniężnej podana na stronie 25 uzasadnienia decyzji z [...] lutego 2016 r. została powołana jedynie w celu informacyjnym. Kara pieniężna w kwocie 96.000 zł została wskazana w rozstrzygnięciu decyzji oraz w utrzymanej nią w mocy decyzji z [...] września 2015 r.

A. L. złożyła na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podnosząc, że jej zdaniem organ błędnie przyjął, iż ustalenie w decyzji kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł stanowi oczywistą omyłkę, a następnie pod pozorem sprostowania oczywistej omyłki wymierzył jej karę w wysokości 96.000 zł, tym samym dokonując rozstrzygnięcia istoty sprawy postanowieniem, bez podstawy prawnej w tym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 grudnia 2016 r. oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że w rozstrzygnięciu decyzji Dyrektora Izby Celnej z [...] lutego 2016 r. utrzymano w mocy decyzję organu I instancji o wymierzeniu skarżącej kary pieniężnej w łącznej kwocie 96.000 zł. Jednocześnie w uzasadnieniach obu decyzji wyjaśniono, że kara pieniężna została wymierzona na podstawie art. 89 ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 612 ze zm.), w myśl którego wysokość kary pieniężnej wynosi 12.000 zł od każdego automatu, a w lokalu skarżącej ujawniono osiem włączonych do sieci elektrycznej i gotowych do eksploatacji automatów do gier.

Będący przedmiotem sprostowania błąd organu II instancji polegał na omyłkowym podaniu kwoty 12.000 zł (zamiast kwoty 96.000 zł), którą skarżąca powinna wpłacić na konto Centrum Rozliczeń Izby Celnej w Krakowie. Omyłka ta została zamieszczona w części końcowej uzasadnienia – przed pouczeniem, a po przedstawieniu stanu faktycznego i rozważań prawnych.

Zdaniem Sądu I instancji, nie ma wątpliwości, że podanie błędnej wysokości kary pieniężnej na stronie 25 uzasadnienia decyzji stanowi inną oczywistą omyłkę w rozumieniu art. 215 § 1 O.p. i nie prowadzi do zmiany merytorycznej orzeczenia ani ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego.

A. L. zaskarżyła powyższy wyrok skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Skarżąca wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 215 § 1 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że ustalenie przez organ I instancji w wydanej decyzji kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł stanowi oczywistą omyłkę, a tym samym dopuszczalne jest jej skorygowanie postanowieniem z [...] lutego 2016 r., utrzymanym w mocy postanowieniem z [...] marca 2016 r., kiedy zmiana kwoty wymierzonej kary pieniężnej ww. postanowieniem doprowadziła do merytorycznej zmiany decyzji,

- art. 216 § 2 O.p. poprzez przyjęcie, że organy nie rozstrzygnęły o istocie sprawy postanowieniem bez podstawy prawnej w tym zakresie, w sytuacji kiedy wysokość wymierzonej kary pieniężnej została określona postanowieniem z [...] lutego 2016 r., utrzymanym w mocy postanowieniem z [...] marca 2016 r.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że dokonana zmiana decyzji była niedopuszczalna, ponieważ nie dotyczyła wady nieistotnej i doprowadziła do zmiany treści decyzji. Dokonanie zmiany treści decyzji poprzez wydane postanowienia stanowi zaś naruszenie art. 216 § 2 O.p.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte na twierdzeniu skarżącej, że dokonane przez organ postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. sprostowanie oczywistej omyłki było w istocie merytoryczną zmianą decyzji, w wyniku której wymierzono skarżącej karę pieniężną w wysokości 96000 zł, podczas gdy pierwotnie wymierzona kara pieniężna wynosiła 12000 zł. To stanowisko skarżącej jest oczywiście błędne.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że decyzją z dnia [...] września 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W., działając m.in. na podstawie art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h., wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 96000 zł za urządzanie gier na ośmiu automatach poza kasynem gry. Wysokość wymierzonej kary pieniężnej nie budzi wątpliwości i wynika, co zasadnie stwierdził również Sąd I instancji, z treści art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h., zgodnie z którym wysokość kary pieniężnej wynosi 12000 zł od każdego automatu.

W decyzji z dnia [...] lutego 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wskazał, że po rozpatrzeniu odwołania od decyzji wymierzającej karę pieniężną w wysokości 96000 zł utrzymuje ją w mocy (s. 1 decyzji z dnia [...] lutego 2016 r.). Istotnie na stronie 25 decyzji organ odwoławczy stwierdził, że karę pieniężną w wysokości 12000 zł należy wpłacić na podany numer rachunku bankowego, jednak w żaden sposób zdania tego nie można zakwalifikować jako rozstrzygnięcia organu w zakresie wymierzonej kary.

Decyzja wymierzająca karę pieniężną w wysokości 96000 zł została bowiem utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Celnej w całości i to rozstrzygnięcie jest "rozstrzygnięciem o istocie sprawy", o którym mowa w art. 216 § 2 Ordynacji podatkowej.

Sprostowana przez organ kwota zamieszczona na stronie 25 uzasadnienia decyzji z dnia [...] lutego 2016 r. nie była elementem merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, stanowiąc jedynie informację o sposobie uiszczenia wymierzonej kary. Z tej przyczyny mogła ona podlegać sprostowaniu na podstawie art. 215 § 1 O.p.

W sprawie nie doszło zatem do naruszenia przez organ wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów Ordynacji podatkowej, co zostało prawidłowo ocenione przez Sąd I instancji.

Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 ze zm.). NSA uwzględnił to, że pełnomocnik organu, który nie występował przed Sądem I instancji, sporządził w terminie określonym w art. 179 p.p.s.a. odpowiedź na skargę kasacyjną.