Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Anna Strzelec Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Protokolant: Asystent sędziego Katarzyna Sugier po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 18 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi M. F. na uchwałę Rady Miejskiej w Łęcznej z dnia 28 lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego oddala skargę.

Rada Miejska w Ł., działając na podstawie art. 383 § 1 pkt 5 i § 4 oraz art. 384 § 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. – Kodeks wyborczy (Dz. U. z 2023 r. poz. 2408, z późn. zm.) w związku z art. 24f ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 40, z późn. zm. – dalej jako "u.s.g.), uchwałą nr [...] z dnia 28 lutego 2024 r. stwierdziła wygaśnięcie mandatu radnego M. F. (dalej jako: "strona", "skarżący") na wezwanie Wojewody Lubelskiego zawarte w piśmie z dnia 13 lutego 2024 r. (znak: PN-II.4131.1.1.2024), z powodu naruszenia przez skarżącego ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z funkcją Prezesa Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej im. S. B. w Ł., prowadzącą działalność gospodarczą z wykorzystaniem mienia Gminy Ł..

W uzasadnieniu wskazanej uchwały ogólnie stwierdzono, że Rada Miejska podziela argumentację i stanowisko Wojewody Lubelskiego jakie zawarte zostało w jego piśmie z dnia 13 lutego 2024 r. W piśmie tym Wojewoda Lubelski zwrócił uwagę, że skarżący sprawował funkcję Prezesa Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej w Ł. i jednocześnie pełnił funkcję radnego Rady Miasta Ł.. Jako Prezes Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej zawarł z Gminą Ł. dwie umowy dzierżawy nieruchomości. Na podstawie jednej z nich Gmina wydzierżawiła Spółdzielni jako dzierżawcy nieruchomość stanowiącą jej własność na potrzeby własne Spółdzielni, natomiast na podstawie drugiej umowy dzierżawy Spółdzielnia jako użytkownik wieczysty nieruchomości wydzierżawiła Gminie jako dzierżawcy działkę na potrzeby publiczne. Tym samym nastąpiło naruszenie zakazu ustanowionego w art. 24f ust. 1 u.s.g., według którego, radni nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności. W konsekwencji zaszła podstawa do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego na podstawie art. 383 § 1 pkt 5 Kodeksu wyborczego, o co Wojewoda wystąpił do uchwałodawczego organu gminy.

Skargę na powyższą uchwałę wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący M. F., zarzucając jej:

1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 24f ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 40 – dalej jako: "u.s.g"), poprzez błędną jego wykładnię prowadzącą do stwierdzenia istnienia podstaw do pozbawienia skarżącego mandatu radnego Rady Miejskiej w Ł.;

2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 – dalej jako "k.p.a."), wobec braku dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym i prawnym skarżonej uchwały co do zaistnienia przesłanek do wygaszenia mandatu skarżącego w związku z naruszeniem przez niego zakazu określonego w treści przepisu art. 24f u.s.g.

W świetle podniesionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że zarówno w treści uchwały, jak też jej uzasadnieniu organ wskazał jedynie, iż podziela stanowisko Wojewody Lubelskiego zawarte w skierowanym przez niego piśmie, sam zaś w najmniejszym stopniu nie uargumentował przyczyn podjęcia zaskarżonej uchwały. W ocenie strony zarządzanie przez radnego osobą prawną, jaką jest spółdzielnia mieszkaniowa, nie mieści się w zakresie przedmiotowym sformułowanym w art. 24f u.s.g., jeżeli spółdzielnia ta nie prowadzi działalności gospodarczej, którą można uznać za działalność prowadzoną wspólnie z osobą zarządzającą (prezesem zarządu), która zarówno spółdzielni, jak i osobie zarządzającej przynosi określone korzyści gospodarcze. Zdaniem skarżącego zarządzanie osobą prawną nie jest zarządzaniem działalnością gospodarczą prowadzoną na rachunek radnego, ani wspólnie z innymi osobami.

Skarżący zwrócił również uwagę, że stanowisko Wojewody Lubelskiego, na którym oparła swoją uchwałę Rada Miejska w Ł., odnosi się do dwóch nieruchomości:

1) nieruchomości gminnej nr [...] dzierżawionej przez Spółdzielnię Mieszkaniową im. S. B. w Ł. od Gminy w zamian za roczny czynsz dzierżawny w wysokości [...] zł netto, a także

2) nieruchomości, której cześć o powierzchni [...] m2 Gmina Ł. dzierżawi od Spółdzielni Mieszkaniowej im. S. B. w Ł. w zamian za roczny czynsz dzierżawny w wysokości [...] zł i właśnie kwota tego czynszu stanowi – zdaniem Wojewody – mienie komunalne, które Spółdzielnia Mieszkaniowa wykorzystuje w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej.

W opisanej sytuacji skarżący wyjaśnił, że pierwsza nieruchomość to łąka sąsiadująca z pomieszczeniami gospodarczymi należącymi do Spółdzielni, na której składuje ona piach, ziemię, złom i inne tego typu rzeczy wykorzystywane do bieżącej działalności spółdzielni, związanej z administrowaniem nieruchomościami będącymi w jej zasobach, co stanowi zaspokajanie potrzeb członków spółdzielni i ich rodzin. Nieruchomość nie jest wykorzystywana przez spółdzielnię w sposób, który można określić jako "prowadzenie działalności gospodarczej". Zawierając umowy najmu (dzierżawy) spółdzielnia mieszkaniowa korzysta ze swojego prawa własności w granicach obowiązującego prawa. Jeżeli nieruchomość spółdzielni nie stanowi mienia komunalnego to prowadzona "na nich" działalność gospodarcza nie wiąże się z wykorzystaniem mienia gminnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezpodstawnej. Jednocześnie na rozprawie w dniu 18 czerwca 2024 r. pełnomocnik organu podniósł, że w dniu 30 kwietnia 2024 r. mandat skarżącego już wygasł (wraz z upływem kadencji), a zatem postepowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe (protokół rozprawy – k. 46).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, bowiem nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżona uchwała została podjęta zgodnie z obowiązującym prawem.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była podjęta w dniu 28 lutego 2024 r. uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w Ł. w sprawie wygaśnięcia mandatu radnego. Została ona podjęta na podstawie art. 383 § 1 pkt 5 i § 4 oraz art. 384 § 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. – Kodeks wyborczy (Dz. U. z 2023 r. poz. 2408, z późn. zm.) w zw. z art. 24f ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2024 r. poz. 609, z późn. zm. – dalej jako: "u.s.g."), na wezwanie Wojewody Lubelskiego z dnia 13 lutego 2024 r. (znak: PN-II.4131.1.1.2024). Dlatego po złożeniu wyjaśnień przez zainteresowanego, Rada Miejska w Ł. podjęła uchwałę stwierdzającą wygaśnięcie mandatu radnego Rady Miejskiej w Ł. M. F. – z powodu naruszenia przez niego ustawowego zakazu określonego w art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a zatem łączenia mandatu radnego Rady Miejskiej w Ł. z funkcją Prezesa Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej im. S. B. w Ł., prowadzącą działalność gospodarczą z wykorzystaniem mienia Gminy Ł..

Wymaga w pierwszej kolejności zwrócenia uwagi, że w ramach antykorupcyjnych regulacji prawnych ustawodawca w art. 383 § 1 pkt 5 Kodeksu wyborczego postanowił, że wygaśnięcie mandatu radnego w organie stanowiącym jednostki samorządu terytorialnego następuje w przypadku naruszenia ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z wykonywaniem określonych w odrębnych przepisach funkcji lub działalności. Zakaz, o którym powyżej mowa, ustanowiony został w art. 24f ust. 1 u.s.g. Według tego przepisu, który ma charakter bezwzględnie obowiązujący, radni nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności. Oznacza to, że w treści omawianego przepisu ustawodawca wprowadził generalny i bezwzględny zakaz używania przez radnego mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat, przy prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, bez względu na jej przedmiot, rodzaj wykorzystywanego majątku komunalnego i tytuł prawny do korzystania z tego mienia. Ustanawiając dla radnego gminy zakaz prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego ustawodawca chce przede wszystkim zapobiec ewentualnemu wykorzystaniu mandatu radnego w celu ułatwienia dostępu do tego mienia. Wypełnienie dyspozycji tego przepisu nie jest uzależnione od tego, czy z prowadzenia, zarządzania, bądź bycia przedstawicielem lub pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności radny bezpośrednio uzyskuje jakiekolwiek korzyści, czy też korzyści uzyskuje inny podmiot. Zakaz ten dotyczy bowiem także sytuacji, gdy radny żadnych osobistych korzyści nie osiągnął, ponieważ dla interpretacji przepisu art. 24f ust. 1 u.s.g. rozstrzygający jest sam fakt korzystania z mienia komunalnego, nie tylko osobiście, ale także jako zarządzający działalnością podmiotu odnoszącego korzyści, odpłatnie lub nieodpłatnie (na zasadzie użyczenia lub korzystania bezumownego), kiedy korzystanie to pozostaje w związku funkcjonalnym z działalnością gospodarczą prowadzoną przez radnego, albo w związku z zarządzaniem przez radnego działalnością gospodarczą innego podmiotu (zob. przykł. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK 765/17 oraz z dnia 9 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 1269/16).

Ponadto zaznaczyć również trzeba, że dokonując interpretacji pojęcia "wykorzystanie mienia komunalnego gminy" uwzględniać należy treść przepisu art. 43 u.s.g., wedle którego, mieniem komunalnym jest własność i inne prawa majątkowe należące do poszczególnych gmin i ich związków oraz mienie innych gminnych osób prawnych, w tym przedsiębiorstw. Natomiast ogólną definicję pojęcia "mienia" zawiera przepis art. 44 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. 2024 r. poz. 1061 – dalej jako "k.c."), zgodnie z którym, mieniem jest własność i inne prawa majątkowe.

Wymaga w tym miejscu zaakcentowania, że w sprawie niniejszej okoliczności faktyczne sprawy nie były sporne. Sporna była natomiast ich ocena w kontekście prawidłowości wskazanych w zaskarżonej uchwale podstaw prawnych jej podjęcia. Przede wszystkim zaś nie była sporna okoliczność, że skarżący pełnił funkcję Prezesa Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej im. S. B. w Ł. w okresie, kiedy pełnił jednocześnie funkcję radnego Rady Miasta Ł.. Nie było sporne również to, że będąc Prezesem Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej zawarł z Gminą Ł. dwie umowy dzierżawy nieruchomości. Na podstawie jednej z umów Gmina wydzierżawiła Spółdzielni jako dzierżawcy nieruchomość stanowiącą jej własność na potrzeby własne Spółdzielni, natomiast na podstawie drugiej umowy dzierżawy Spółdzielnia jako użytkownik wieczysty nieruchomości wydzierżawiła Gminie działkę na potrzeby publiczne, gdzie urządzono S. . W obu tych przypadkach dzierżawcy w zamian za korzystanie z cudzej nieruchomości regulowali przewidziany umowami należny czynsz dzierżawny.

W takim stanie faktycznym nie może budzić jakiejkolwiek wątpliwości, że spółdzielnia mieszkaniowa, w której skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu, zarządza majątkiem do niej należącym, a na mocy wyżej wskazanych umów, korzysta zarówno ze środków pieniężnych pochodzących z budżetu gminy stanowiących regulowany jej jako wydzierżawiającej czynsz dzierżawny, jak również korzysta odpłatnie z innej nieruchomości należącej go Gminy M. w Ł., wykorzystując tym samym w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej mienie komunalne gminy w rozumieniu art. 24f ust.1 u.s.g. Natomiast skarżący pełniąc funkcję Prezesa Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej, jest bezspornie osobą zarządzającą taką działalnością gospodarczą w rozumieniu powołanego wyżej przepisu.

W tym miejscu podkreślić również wypada, że wykorzystanie mienia komunalnego gminy obejmuje wszystkie przypadki korzystania z tego mienia, bez względu na podstawę tego korzystania, jego częstotliwość, jak również i to, czy korzystanie z mienia komunalnego gminy pozostaje działaniem odpłatnym, czy nieodpłatnym. Dlatego całkowicie błędne są argumenty skarżącego, że zarządzanie przez niego jako radnego gminy osobą prawną jaką jest spółdzielnia mieszkaniowa (jako jej prezes zarządu), nie mieści się w zakresie przedmiotowym regulacji art. 24f ust. 1 u.s.g. Sposób korzystania z mienia komunalnego gminy przez spółdzielnię mieszkaniową nie ma przy tym żadnego znaczenia, istotne w omawianym ustawowym zakazie jest bowiem to, że korzystanie takie ma miejsce przez dany podmiot w sytuacji, kiedy osoba nim kierująca łączy pełnioną w nim funkcję z funkcją radnego gminy, w której radny uzyskał mandat i której mienie jest wykorzystywane. Zakaz, o którym mowa w omawianym przepisie nie uzależnia wygaśnięcia mandatu radnego od osiągnięcia zysku z korzystania z mienia komunalnego, rozstrzygający pozostaje jedynie sam fakt korzystania z tego mienia przy prowadzeniu działalności gospodarczej bądź zarządzaniu taką działalnością, a nawet bycie przedstawicielem lub pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności. Nie jest to element sankcji, ale chodzi o instytucję, która ma zwiększać zaufanie do działalności organów samorządu terytorialnego, poprzez wyeliminowanie potencjalnego wpływu podmiotu korzystającego z mienia komunalnego na kierunki działania organu gminy, ze względu na to, że podmiot taki mógłby być członkiem (radnym) w organie stanowiącym gminy, a tym samym mógłby również w organie takim pełnić nawet formalne funkcje.

W treści przepisu art. 24f ust. 1 u.s.g. nie wymieniono rodzajów działalności gospodarczej lub sposobu jej prowadzenia, które nie będą wiązały się z koniecznością zaprzestania jej prowadzenia. Natomiast z przepisu z art. 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. – Prawo spółdzielcze (Dz. U. z 2024 r. poz. 593) jasno wynika, że spółdzielnia jest dobrowolnym zrzeszeniem nieograniczonej liczby osób, o zmiennym składzie osobowym i zmiennym funduszu udziałowym, które w interesie swoich członków prowadzi wspólną działalność gospodarczą. Tym samym, spółdzielnia mieszkaniowa to na mocy ustawy podmiot, który działalność gospodarczą prowadzi. Zwrócono natomiast w judykaturze uwagę, że co prawda spółdzielnia nie prowadzi działalności zarobkowej, jednak nieosiąganie zysku wynika z charakteru realizowanych przez nią zadań i ustawowo określonego celu działalności. Jednakże właśnie prowadzenie działalności gospodarczej jest zatem podstawowym przedmiotem działania spółdzielni mieszkaniowej, celem i racją jej bytu prawnego (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt III CZP 69/16). W konsekwencji, jeżeli spółdzielnia mieszkaniowa jako dzierżawca nieruchomości na podstawie zawartej umowy dzierżawy korzysta z nieruchomości gminy, oznacza to, że prowadzi działalność gospodarczą z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy (miasta). Dlatego też – na podstawie art. 24f ust. 1 u.s.g. – prezes zarządu takiej spółdzielni jako jej przedstawiciel i podmiot zarządzający jej działalnością objęty jest ustawowym zakazem łączenia mandatu radnego (miasta) z funkcją sprawowaną w spółdzielni mieszkaniowej. Z tego względu podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego (art. 24f u.s.g.) i reguł proceduralnych (art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a.) przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały nie są uzasadnione.

Odnosząc się natomiast do wniosku organu o umorzenie postępowania w sprawie ze względu na bezprzedmiotowość niniejszego postępowania z powodu wygaśnięcia mandatu radnego z mocy prawa, po podjęciu zaskarżonej uchwały i wniesieniu skargi do sądu, a przed wydaniem przez sąd wyroku w ramach kontroli zaskarżonego aktu, na skutek upływu kadencji Rady Miasta, w której skarżący sprawował mandat radnego i nowych wyborów samorządowych, stwierdzić należy, że wniosek ten nie jest zasadny.

Zgodnie z art. 24f § 1a u.s.g., jeżeli radny przed rozpoczęciem wykonywania mandatu prowadził działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany do zaprzestania prowadzenia tej działalności gospodarczej w ciągu 3 miesięcy od dnia złożenia ślubowania. Niewypełnienie obowiązku, o którym mowa w zdaniu pierwszym, stanowi podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego w trybie art. 383 ustawy, o której mowa w art. 24b ust. 6, a więc przepisów ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. – Kodeks wyborczy. Według cytowanego już art. 383 § 1 pkt 5 Kodeksu wyborczego, wygaśnięcie mandatu radnego następuje w przypadku naruszenia ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z wykonywaniem określonych w odrębnych przepisach funkcji lub działalności. Wygaśnięcie mandatu radnego z przyczyn, o których mowa w § 1 pkt 2 - z wyjątkiem powodów wskazanych w art. 10 § 2 i art. 11 § 2, oraz pkt 3, 5 i 7, stwierdza rada, w drodze uchwały, w terminie miesiąca od dnia wystąpienia przyczyny wygaśnięcia mandatu. Według zaś art. 384 § 1 Kodeksu wyborczego, od uchwały rady i postanowienia komisarza wyborczego o wygaśnięciu mandatu radnego z przyczyn, o których mowa w art. 383 § 1 pkt 2 – z wyjątkiem powodów wskazanych w art. 10 § 2 i art. 11 § 2, oraz pkt 3-5 i 7, zainteresowanemu przysługuje skarga do sądu administracyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia uchwały albo postanowienia. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, który stwierdził wygaśnięcie mandatu. Wygaśnięcie mandatu radnego następuje z dniem uprawomocnienia się wyroku sądu administracyjnego oddalającego skargę, o której mowa w § 1 (art. 384 § 3 Kodeksu wyborczego). Oznacza to, że do czasu uprawomocnienia się takiego rozstrzygnięcia uchwała o wygaśnięciu nie jest jeszcze prawnie wiążące. Jej moc jest niejako "zwieszona w czasie". Uprawomocnienie się takiego aktu czyni go prawnie skutecznym ze skutkiem ex tunc (por. Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, "Samorząd Terytorialny" 2001 r., nr 1-2, s. 92). Zatem uzyskanie przez uchwałę przymiotu prawomocności oznacza, że wchodzi on do obrotu prawnego z datą określoną w tym akcie. Z tym też dniem następuje wygaśnięcie mandatu radnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt II OSK 1468/14).

Biorąc powyższe rozważania pod uwagę stwierdzić należało, że wniosek o umorzenie postępowania przed sądem, na podstawie art. 161 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – dalej jako: "p.p.s.a.") – nie jest uzasadniony. Postępowanie sądowoadministracyjne nie stało się bowiem bezprzedmiotowe z tego powodu, że przed wydaniem wyroku w niniejszej sprawie zakończyła się kadencja Rady Gminy w Ł. i mandat skarżącego wygasał wówczas z mocy prawa. Z ugruntowanego w orzecznictwie rozumienia znaczenia przesłanki "bezprzedmiotowości postępowania" wynika, że bezprzedmiotowość postępowania zachodzi wówczas, jeżeli po wniesieniu skargi zaistnieją okoliczności powodujące niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 376/14). Tymczasem w niniejszym postępowaniu fakt zakończenia kadencji Rady Miejskiej, po podjęciu zaskarżonej uchwały, a jeszcze przed wydaniem przez sąd wyroku, nie stanowi przesłanki warunkującej konieczność umorzenia postępowania, gdyż nie powoduje jego bezprzedmiotowości. Rolą sądów administracyjnych jest kontrola zgodności z prawem aktów, czynności, bezczynności, a także przewlekłości postępowania organów administracji publicznej, według stanu faktycznego i prawnego sprawy z chwili wystąpienia owych aktów, czy też zaistnienia bezczynności lub przewlekłości postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 549/11). W takiej sytuacji ewentualne wygaśnięcie mandatu radnego strony z mocy prawa, po podjęciu zaskarżonego aktu, a przed sądową jego kontrolą, nie zniweczyło zasadności kontroli sądowej, która weryfikowała prawidłowość stwierdzenia w zaskarżonej uchwale wcześniejszego wygaśnięcia mandatu radnego niż jego wygaśnięcie z mocy prawa.

Mając powyższe rozważania na względzie stwierdzić należało, że skarga nie zawierała żadnych usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżona uchwała podjęta została zgodnie z prawem, dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny – działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. – oddalił skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku.