Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Maria Taniewska- Banacka (spr.), Protokolant Starszy referent Anna Cyganek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2009 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] w częściach dotyczących odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w uchylonym zakresie, 3. oddala skargę w pozostałym zakresie.

Decyzją z dnia [...] nr [...] działający jako organ I instancji Starosta [...] orzekł o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości gruntowej, położonej w R., składającej się z działki nr [...] (k.m.[...]), obręb B., o pow. [...] ha, działki nr [...] (k.m.[...]), obręb B., o pow. [...] ha, działki nr [...] (k.m.[...]), obręb B., o pow. [...] ha, zapisanej w prowadzonej przez Sąd Rejonowy w R. księdze wieczystej nr [...] oraz nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] (k.m.[...]), obręb B., o pow. [...] ha zapisanej w prowadzonej przez ten sam Sąd księdze wieczystej nr [...] stanowiących dotychczas własność T.K. - z przeznaczeniem na realizację celu publicznego - budowę zbiornika przeciwpowodziowego "[...]" na rzece O. Jednocześnie organ I instancji przyznał T.K. odszkodowanie za wywłaszczane nieruchomości w kwocie łącznej [...] zł podkreślając, iż wysokość odszkodowania podlega waloryzacji na dzień jego zapłaty. Waloryzacji dokonuje podmiot wypłacający odszkodowanie, stosując wskaźniki zmian cen nieruchomości, ogłaszane przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, a w przypadku ich braku, stosując wskaźniki cen towarów i usług konsumpcyjnych. Organ zobowiązał też wnioskodawcę tj. Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w G. do wypłaty odszkodowania jednorazowo, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja podlegać będzie wykonaniu. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż wnioskiem z dnia [...] Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z siedzibą w G. zwrócił się o wywłaszczenie na rzecz Skarbu Państwa przedmiotowych nieruchomości gruntowych albowiem działki te są niezbędne wnioskodawcy do realizacji celu publicznego, jakim jest budowa zbiornika "[...]" na rzece O. Pismem nr [...] z dnia [...] wyznaczono wnioskodawcy oraz właścicielowi przedmiotowych nieruchomości dwumiesięczny termin do zawarcia ugody. Wezwanie nie odniosło skutku, a w konsekwencji w dniu [...] Starosta [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa przedmiotowych nieruchomości. Zdaniem organu spełnione zostały bowiem ustawowe przesłanki do wywłaszczenia prawa własności. Nieruchomości stanowiące własność T.K. zgodnie z decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji zbiornika przeciwpowodziowego [...] na rzece O. znalazły się bowiem na obszarze planowanej budowy. Starosta opisał poszczególne etapy prowadzonego przez siebie postępowania administracyjnego (w ramach którego T.K. zwracał się o wstrzymanie postępowania, a następnie o jego zawieszenie – wnioski zostały rozpatrzone odmownie), a następnie wskazał, że w toku postępowania zlecił wykonanie operatu szacunkowego określającego wartość prawa własności działek. Dokumenty takie zostały sporządzone przez rzeczoznawcę majątkowego H.W. Wartość rynkową przedmiotowych nieruchomości ustalono na kwotę [...] zł. Kwota ta została przez organ zwaloryzowana na dzień wydania decyzji o wywłaszczeniu na podstawie oświadczenia rzeczoznawcy z dnia [...]. Organ I instancji wskazał także, iż w toku postępowania T.K. składał liczne skargi na pracowników organu, w tym skargi na naruszenie jego prawa do prywatności poprzez doręczanie kierowanej do niego korespondencji jego ojcu. Starosta wyjaśnił, że w myśl kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo pocztowe przesyłka może być doręczona dorosłemu domownikowi strony. Odnośnie kwestionowania natomiast przez T.K. legalności przeprowadzonej rozprawy administracyjnej z uwagi na uczestnictwo w niej pracowników, których wyłączenia strona się domagała, Starosta wyjaśnił, że nie istniały podstawy do wyłączenia, a w konsekwencji wnioski rozstrzygnął dwoma odmownymi postanowieniami.

Decyzja wydana została na podstawie art.9a, art.112 ust.1, ust.3 ust.4, art. 113 ust.1, art. 119 ust.1, art.121, art.122, art.123, art. 128 ust.1, art. 129 ust.1, art. 130 ust.1 i ust. 2, art. 132 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.: Dz. U. 2004, Nr 261, poz. 2603 z późn. zm. zwanej dalej: u.g.n.) oraz przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.).

T.K. wniósł pismo domagające się stwierdzenia nieważności decyzji pierwszoinstancyjnej bądź, w razie niezasadności tegoż wniosku o potraktowanie pisma jako odwołania. W uzasadnieniu zarzucił organowi I instancji, iż tenże wydał decyzję przed rozpoznaniem skarg kierowanych przez stronę na działania jego i jego pracowników. Podniósł także, że ujawniając w uzasadnieniu decyzji stosunki panujące w rodzinie strony Starosta naruszył ustawę o ochronie danych osobowych. Zarzucił nadto organowi dyskryminację i dezinformowanie strony, jak również wskazał, iż zaskarża jednocześnie 5 wydanych w toku postępowania postanowień Starosty [...]. Podniósł także, iż kwestionuje opracowane w sprawie operaty szacunkowe, a także legalność przeprowadzonej w dniu [...] rozprawy administracyjnej.

W trakcie postępowania przed organem II instancji [...] Urząd Wojewódzki w K. Wydział Infrastruktury zobowiązał Starostę [...] do wystąpienia do rzeczoznawcy majątkowego o wyjaśnienie czy w okresie od sporządzenia operatów wartość nieruchomości wzrosła oraz o potwierdzenie aktualności operatów stosownie do art. 156 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W odpowiedzi organ I instancji nadesłał dwa sporządzone przez rzeczoznawcę majątkowego H.W. dokumenty zatytułowane "Aktualizacja operatu majątkowego", jeden odnośnie działek nr [...], [...], [...] drugi zaś odnośnie działki [...]. W obu dokumentach rzeczoznawca wskazał, że ze względu na upływ czasu wartość nieruchomości od [...] wzrosła, zaktualizował cenę 1m2 oraz obliczył zaktualizowaną wartość nieruchomości wskazując w przypadku działek nr [...], [...], [...] kwotę [...] zł, natomiast w przypadku działki nr [...] kwotę [...] zł.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odszkodowania (punkt 4 i 5 sentencji) i ustalił na rzecz T.K. odszkodowanie za nieruchomość, opisaną w punkcie 1 decyzji w wysokości [...] zł, natomiast odszkodowanie za nieruchomość, opisaną w punkcie 2 decyzji w wysokości [...] zł. W pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ drugoinstancyjny wskazał m.in., iż jego zdaniem wywłaszczenie dokonuje się w zgodzie z prawem. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] ustalił bowiem lokalizację inwestycji celu publicznego pn. Budowa zbiornika przeciwpowodziowego [...] na rzece O. w województwie [...] i decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym. Zgodnie zaś z załącznikami stanowiącymi integralną część decyzji Wojewody [...] z [...] ww. działki znajdują się w granicach planowanej inwestycji. Nieruchomości te zapisane w księgach wieczystych nr [...] i [...] prowadzonych przez Sąd Rejonowy w R. będące własnością T.K. stanowią grunty rolne. Osoby trzecie nie posiadają praw rzeczowych do nieruchomości. Odnośnie z kolei ustalonego odszkodowania Wojewoda [...] wskazał obowiązujące w tej mierze unormowania, a następnie podniósł, iż organ I instancji przy ustalaniu odszkodowania za przedmiotową nieruchomość oparł swe rozstrzygnięcie na operatach szacunkowych sporządzonych [...] przez rzeczoznawcę majątkowego H.W., posiadającego uprawnienia nr [...]. Wartość rynkową ww. działek określono dla aktualnego sposobu użytkowania, przy zastosowaniu podejścia porównawczego, metody korygowania ceny średniej. Wybrano zatem właściwe i zgodne z obowiązującym rozporządzeniem podejście oraz metodę szacowania. Rzeczoznawca określił wartość wywłaszczanych gruntów na kwotę [...] zł (działki nr [...], [...] i [...]) oraz [...] zł (działka nr [...]), biorąc pod uwagę transakcje nieruchomościami niezabudowanymi stanowiącymi użytki rolne, przeznaczonymi pod budowę zbiornika. Analizowane transakcje miały miejsce na terenie powiatu [...]. Na podstawie art. 156 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami rzeczoznawca majątkowy w [...] dokonał aktualizacji ww. operatów szacunkowych, stwierdzając, że wartość nieruchomości wzrosła i wynosi odpowiednio: [...] zł i [...] zł. Mając na uwadze treść przepisu art. 130 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym wysokość odszkodowania ustala się według wartości nieruchomości w dniu wydania decyzji o odszkodowaniu, organ odwoławczy wystąpił za pośrednictwem Starosty [...] do rzeczoznawcy majątkowego H.W. o potwierdzenie aktualności operatów przyjętych jako dowody w sprawie. W odpowiedzi rzeczoznawca stwierdził, że wartość gruntów wzrosła ze względu na upływ czasu, w związku z czym w [...] i [...] dokonał aktualizacji w/w operatów szacunkowych, stwierdzając, że wartość nieruchomości obecnie wynosi: [...] zł (działki nr [...], [...] i [...]) oraz [...] zł (działka nr [...]). W dalszej kolejności organ II instancji odniósł się do skarg T.K. złożonych w postępowaniu przeprowadzonym w I instancji wskazując, iż w skargach z dnia [...] i [...] nie sformułowano konkretnych zarzutów, do których organ nadzoru mógłby się ustosunkować. Co do zarzutów skargi z dnia [...] dotyczącej uznania rozprawy administracyjnej za "niebyłą" Wojewoda podziela stanowisko Starosty [...] zawarte w piśmie z [...], że rozprawa została przeprowadzona w sposób prawidłowy. Skarga strony z [...] dotycząca przeprowadzenia rozprawy administracyjnej z naruszeniem prawa jest zatem w ocenie organu nadzoru bezzasadna. Odnośnie natomiast wskazanej w odwołaniu skargi z [...] organ zauważył, iż pismo to jest w istocie zażaleniem T.K. na postanowienie Starosty [...] o odmowie zawieszenia postępowania. Postanowieniem z [...] nr [...] Wojewoda [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, na które to rozstrzygnięcie strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Sąd z kolei postanowieniem z 11 października 2007 r. odrzucił skargę, natomiast postanowieniem z 25 lutego 2008 r. odrzucił wniosek T.K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Pismem z dnia [...] T.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności i wznowienie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu wskazał, iż nie mógł ustosunkować się do aktualizacji operatów szacunkowych albowiem decyzja drugoinstancyjna wydana została przed upływem terminu wyznaczonego mu na ustosunkowanie się. Ponownie zakwestionował nadto poprawność operatów, jak również podniósł, że wielokrotnie wnioskował o przydzielenie mu gruntów zamiennych z uwagi na fakt, iż w przypadku zabrania nieruchomości przestanie istnieć gospodarstwo rolne strony (zgodnie z przepisami KRUS), tym samym odniesie to trwały skutek w zakresie sytuacji prawnej, finansowej i rodzinnej strony (strona odziedziczyła gospodarstwo po rodzicach). Po raz kolejny zakwestionował także przebieg rozprawy przed organem I instancji oraz sposób traktowania go w trakcie postępowania i nie rozpatrzenie przez Wojewodę [...] skarg na pracowników Starostwa oraz cyt. "odwołań" od wskazanych przez niego postanowień.

Skarga została wniesiona w terminie.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu pozbawienia strony możliwości zapoznania się z aktami dodatkowo wyjaśnił, iż istotnie decyzja z dnia [...] wydana została przed upływem terminu wyznaczonego stronie pismem z dnia [...], doręczonego [...], który to termin upływał w dniu [...]. Decyzja ta weszła jednak do obrotu prawnego dopiero z chwilą doręczenia jej stronie, czyli [...]. W tym czasie strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa zapoznania się z aktami. Naruszenie to nie miało zatem wpływu na wynik sprawy. Odnośnie żądania uznania rozprawy administracyjnej za "niebyłą" Wojewoda wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że podziela stanowisko Starosty [...] zawarte w piśmie z [...], iż rozprawa została przeprowadzona w sposób prawidłowy. W ocenie organu nadzoru zarzut przeprowadzenia rozprawy administracyjnej z naruszeniem prawa jest zatem bezzasadny. Również do ww. zaskarżonych postanowień Starosty [...] organ II instancji ustosunkował się, wskazując, że uznał je za wydane zgodnie z prawem i uzasadnione.

Dodatkowym pismem procesowym z dnia [...] T.K. zwrócił się o zawieszenie postępowania sądowego na okres 3 miesięcy w celu uzgodnienia porozumienia z organem co do dobrowolnego zrzeczenia się nieruchomości za odszkodowaniem, o wezwanie na świadków wymienionych z imienia i nazwiska pracowników Starostwa Powiatowego oraz rzeczoznawcę majątkowego, a także o orzeczenie o obowiązkowym stawiennictwie dla strony i wymienionych osób.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także rozstrzygnięcia organu I instancji decyzję tę poprzedzającego wykazało, że dotknięte one są uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie w części dotyczącej odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że prawo własności jest prawem chronionym konstytucyjnie (art. 21 Konstytucji RP), a ingerencja organów administracji publicznej w to prawo nastąpić może wyłącznie w przypadkach służących realizacji celu publicznego, na podstawie ustawy. W tym przypadku ingerencja w prawo własności poprzez jego odjęcie dotychczasowemu właścicielowi nastąpiła na mocy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Rolą organu było z mocy tej ustawy ustalenie wysokości odszkodowania, przy czym ustalając to odszkodowanie nie można było pominąć jego słusznej wysokości (art. 21 ust. 2 in fine Konstytucji RP). Dla ustalenia tej słusznej wysokości ustawodawca wprowadził unormowania, które nakazują uwzględnienie określonych parametrów przy sporządzaniu wyceny nieruchomości. Te unormowania określone zostały przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz wydanymi na jej podstawie przepisami wykonawczymi. Zgodnie z art. 156 ust. 3 u.g.n. operat szacunkowy może być wykorzystany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, chyba że wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154. Zgodnie natomiast z ust. 4 cytowanego artykułu operat szacunkowy może być wykorzystywany po upływie 12 miesięcy, po potwierdzeniu jego aktualności przez rzeczoznawcę majątkowego. Potwierdzenie aktualności operatu następuje przez umieszczenie stosownej klauzuli w operacie szacunkowym przez rzeczoznawcę, który go sporządził. Podkreślenia nadto wymaga, iż sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy stanowi dowód, że opisana w nim nieruchomość ma określoną wartość, a z kolei wartość ta jest podstawą określenia ceny.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika, że operaty szacunkowe określające wartość przedmiotowych nieruchomości sporządzone zostały w dniu [...], a zatem w myśl powołanego art. 156 ust. 3 u.g.n. mogły być wykorzystane na cele wywłaszczenia najpóźniej do dnia [...] i to jedynie przy stwierdzeniu, że nie wystąpiły zmiany, o których mowa w tym przepisie. Tymczasem ustalająca wysokość odszkodowania decyzja Wojewody [...] wydana została w dniu [...], a więc po blisko 2 latach od daty sporządzenia operatu. Wykorzystanie operatu po upływie takiego terminu jest możliwe wyłącznie po potwierdzeniu jego aktualności przez rzeczoznawcę poprzez umieszczenie stosownej klauzuli w samym operacie. Przepis art. 156 u.g.n. nie przewiduje w takiej sytuacji sporządzenia aktualizacji operatu, na którą to aktualizację powołuje się organ II instancji. Znajdujące się w aktach sprawy dokumenty zatytułowane "aktualizacja operatu szacunkowego" w żaden sposób nie mogą być uznane za potwierdzenie aktualności operatów, ani tym bardziej za nowe operaty. W ocenie Sądu, jeżeli po dacie sporządzenia operatu szacunkowego doszło do zmiany wartości wycenianej nieruchomości, to niezbędnym jest sporządzenie nowego operatu szacunkowego uwzględniającego wszystkie czynniki mające wpływ na ustalenie wartości nieruchomości. Wykorzystanie przez organ nieaktualnego operatu szacunkowego stanowiło naruszenie art. 156 ust. 3 u.g.n., a to z kolei musiało spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w częściach orzekających o odszkodowaniu.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, iż w myśl art. 131 u.g.n. w ramach odszkodowania właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu wywłaszczonej nieruchomości może być przyznana, za jego zgodą, odpowiednia nieruchomość zamienna. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że przyznanie, w razie zgody właściciela, nieruchomości zamiennej stanowi jedynie przewidzianą w prawie możliwość, skorzystanie z niej nie jest jednak obowiązkiem organu administracji publicznej. Tym samym orzekający o odszkodowaniu organ administracji publicznej może w trakcie prowadzonego przez siebie postępowania nieruchomość taką zaoferować, może też takiej propozycji nie złożyć.

Konieczność ponowienia w zakresie należnego stronie odszkodowania postępowania administracyjnego czyni natomiast bezcelowym odniesienie się Sądu do podnoszonych przez skarżącego nieprawidłowości jakich jego zdaniem dopuścili się przy ustalaniu wysokości odszkodowania pracownicy organu I instancji.

W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało w części dotyczącej odszkodowania uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżona decyzja w części uchylonej nie podlega wykonaniu.

Wskazówki co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań. W szczególności organ pierwszej instancji zleci sporządzenie nowych operatów szacunkowych i po dokonaniu ich oceny oraz po przeprowadzeniu w tym zakresie ponownie postępowania z udziałem stron wyda decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości.

Sąd oddalił natomiast, w myśl art. 151 p.p.s.a., wniesioną skargę w pozostałym zakresie. W części dotyczącej wywłaszczenia podjęte w trakcie postępowania decyzje nie były bowiem, zdaniem Sądu, obarczone wadami uzasadniającymi ich wzruszenie. Zważyć należy, iż decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego pn. "Budowa zbiornika przeciwpowodziowego [...] na rzece O. w województwie [...]", a Minister Infrastruktury decyzją z [...] nr [...] utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 8 lutego 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 926/04 oddalił skargę na decyzję Ministra, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 27 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1128/06 oddalił skargę kasacyjną.

W konsekwencji istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji lokalizacyjnej, fakt wywłaszczenia położonych na terenie zaplanowanej inwestycji działek należy uznać za działanie uzasadnione i pozostające w zgodzie z prawem. Także pod względem proceduralnym organy dochowały w tej mierze przewidzianych w ustawie o gospodarce nieruchomościami wymogów. Zauważyć też należy, że pomimo formalnego zaskarżenia w całości decyzji drugoinstancyjnej w rzeczywistości T.K. nie odniósł się we wniesionej skardze ani jednym słowem do kwestii samego wywłaszczenia, wszystkie zarzuty formułując jedynie pod adresem ustalonego przez orzekające w sprawie organy należnego skarżącemu odszkodowania kwestionując jego formę pieniężną podczas gdy skarżący preferowałby nieruchomość zamienną oraz jego ustaloną przez organy wysokość.

Jednocześnie Sąd wskazuje, iż nie uwzględnił zawartych w piśmie procesowym z dnia [...] wniosków skarżącego o zawieszenie postępowania sądowego na okres 3 miesięcy w celu uzgodnienia porozumienia z organem co do dobrowolnego zrzeczenia się nieruchomości za odszkodowaniem, o wezwanie na świadków wymienionych z imienia i nazwiska pracowników Starostwa Powiatowego oraz rzeczoznawcę majątkowego, a także o orzeczenie o obowiązkowym stawiennictwie dla strony i wymienionych osób. Sąd zawiesza bowiem z urzędu postępowanie bądź może je zawiesić fakultatywnie jedynie w ściśle wyliczonych w art. 124 § 1 i 125 § 1 p.p.s.a. sytuacjach, które nie obejmują przyczyny wskazanej przez skarżącego. Dopuszczalnym jest wprawdzie także zawieszenie postępowania z innych przyczyn (art. 126 p.p.s.a.) jednak wymaga to zgodnego wniosku wszystkich stron, do Sądu wpłynął zaś jedynie wniosek T.K. Z kolei wniosek o wezwanie świadków i orzeczenie o obowiązkowym stawiennictwie strony pozostaje w sprzeczności z art. 106, 107, 108 i 133 § 1 p.p.s.a.