III SA/Po 335/26 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-04-16	
Data wpływu	2026-03-02	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu	
Sędziowie	Izabela Bąk-Marciniak /przewodniczący/
Katarzyna Witkowicz-Grochowska
Wojciech Rowiński /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480	
Skarżony organ	Komendant Państwowej Straży Pożarnej	
Treść wyniku	Uchylono decyzję I i II instancji	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi Zarządu Związku Zawodowego na decyzję Komendant Państwowej Straży Pożarnej z dnia 31 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia 5 listopada 2025 r. nr [...] (znak: [...]); 2. zasądza od Komendant Państwowej Straży Pożarnej na rzecz skarżącego Zarządu Związku Zawodowego kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 31 grudnia 2025 r. (znak: [...]) Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] nr [...] z dnia 5 listopada 2025 r. (znak: [...]) w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

Powyższe decyzje wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Pismem z dnia 23 października 2025 r. Zarząd Związku Zawodowego (dalej również: wnioskodawca lub skarżący) wniósł do Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

1. Wykazu kandydatów zgłoszonych przez poszczególne Komendy Miejskie i Powiatowe Państwowej Straży pożarnej (dalej również: PSP) na kwalifikacyjne kursy zawodowe (dalej również: KKZ) oraz na szkolenia oficerskie, wraz z liczbą punktów uzyskanych z poszczególnych kryteriów;

2. Informacji, czy wszyscy funkcjonariusze PSP, którzy zgłosili chęć udziału w kwalifikacyjnych kursach zawodowych (KKZ), szkoleniach oficerskich oraz przeszkoleniu zawodowym związanym z kierowaniem działaniami ratowniczymi (SPK) zostali uwzględnieni w sporządzonych rankingach oraz czy pełne zestawienia kandydatów zostały przekazane w formie tabelarycznej do Komendy Wojewódzkiej PSP;

3. Imiennego rankingu kandydatów na KKZ i szkolenia oficerskie - według liczby punktów, od największej do najmniejszej;

4. Imiennego wykazu kandydatów przekazanych do Komendy Wojewódzkiej PSP;

5. Wykazu kandydatów zgłoszonych na SPK (szkolenie związane z kierowaniem działaniami ratowniczymi), wraz z punktacją z poszczególnych kryteriów;

6. Imiennego rankingu kandydatów na SPK, uporządkowanego według liczby punktów.

Następnie Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w [...] pismem z dnia 5 listopada 2025 r. udzielił wnioskodawcy informacji publicznej w zakresie punktów 1, 2 oraz 5 wniosku. Jednocześnie decyzją z tego samego dnia, tj. 5 listopada 2025 r. Komendant odmówił udostepnienia informacji publicznej w zakresie punktów 3, 4, oraz 6 wniosku. Organ uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wskazał, że w myśl art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 poz. 902 z późn. zm., dalej: u.d.i.p.) prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W ocenie organu funkcjonariusze zgłaszający chęć podnoszenia kwalifikacji we wskazanych we wniosku formach nie pełnią funkcji publicznych i z tego też powodu należało ograniczyć dostęp do informacji publicznej w zakresie pytań zawartych w punkcie 3, 4 oraz 6 wniosku. Podkreślono, że czym innym jest podnoszenie kwalifikacji w ramach dostępnych form kształcenia w PSP, a czym innym wskazywana w uzasadnieniu wniosku jawność rekrutacji osób ubiegających się dopuszczenie do pełnienia funkcji publicznych.

Od powyższej decyzji wnioskodawca wniósł odwołanie, zarzucając organowi naruszenie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zdaniem wnioskodawcy strażacy pełnią funkcje publiczne, a zatem nie powinno ich dotyczyć ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej (dalej również: Komendant Wojewódzki lub organ odwoławczy) decyzją z dnia 31 grudnia 2025 r. (znak: [...]) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje udostępnienie imion i nazwisk osób fizycznych – strażaków pełniących służbę w Komendzie Miejskiej PSP w [...], wskazanych jako kandydatów na kwalifikacyjny kurs zawodowy technika pożarnictwa (KKZ) oraz na przeszkolenie zawodowe przygotowujące do zajmowania stanowisk związanych z kierowaniem działaniami ratowniczymi (SPK). Organ odwoławczy wskazał, że brak wyraźnego dookreślenia w przepisach u.d.i.p., kto jest osobą pełniącą funkcję publiczną oraz jakie konkretnie informacje o tej osobie jako mające związek z pełnieniem funkcji publicznej muszą być udostępniane powoduje, że ustaleń tych dokonuje się ad hoc, w odniesieniu do konkretnego żądania dostępowego i konkretnej osoby fizycznej. Dlatego też uznał, że ze względu na zajmowane stanowiska w strukturach Państwowej Straży Pożarnej przez funkcjonariuszy zgłoszonych przez Komendanta Miejskiego PSP w [...] na poszczególne przeszkolenia, nie sposób uznać ich za osoby pełniące funkcje publiczne. Funkcjonariusze ci nie zajmują stanowisk kierowniczych w strukturze Komendy, a w konsekwencji nie posiadają określonych wyżej uprawnień do dysponowania majątkiem publicznym, a także w ramach swoich obowiązków nie wykonują zadań mających wpływ na podejmowanie decyzji w ramach instytucji publicznej, w której pełnią służbę, wpływających na sytuację prawną innych osób. Konkludując Komendant Wojewódzki nadmienił, że skoro funkcjonariusze zgłaszający chęć podnoszenia kwalifikacji w formach wskazanych we wniosku nie pełnią funkcji publicznych, to żądana informacja nie pozostaje w związku z wykonywaniem takiej funkcji, co wyklucza jej kwalifikację do udostępnienia w niniejszej sprawie jako informacji publicznej w rozumieniu art. 1 u.d.i.p.

Dodatkowo wskazano, że termin "prywatność" w znaczeniu, jakim posługuje się tym pojęciem art. 5 ust. 2 u.d.i.p., w istocie swej sprowadza się do prywatności informacyjnej, a informacje nią objęte siłą rzeczy stanowią dane osobowe w rozumieniu art. 4 pkt 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE, ogólne rozporządzenie o ochronie danych (Dz.U.UE.L z 2016 r. poz. 119.1, dalej: RODO), ponieważ dotyczą zidentyfikowanej osoby fizycznej. Ograniczenie prawa do informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej sprowadza się do wyeliminowania dostępu, czy też do ograniczonego dostępu do pewnych kategorii informacji o człowieku będących jego danymi osobowymi w rozumieniu RODO, które przetwarza się zgodnie z przepisami tego rozporządzenia. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego ujawnienie danych osobowych zawartych w dokumentach urzędowych następować ma dla pogodzenia publicznego dostępu do tych dokumentów z prawem do ochrony danych osobowych na mocy RODO, co czyni z prawa do ochrony danych osobowych punkt odniesienia i pewien standard referencyjny, z którym musi być zgodne udostępnienie danych osobowych w ramach dostępu do informacji publicznej. Organ odwoławczy przyjął przy tym, że udostępnione stronie przez organ pierwszej instancji zanonimizowane informacje, dotyczące procesu naboru kandydatów na przeszkolenia KKZ oraz SPK (pkt 1, 2, 5 wniosku) w sposób wystarczający realizują prawo strony do uzyskania informacji publicznej.

Reprezentowany przez ad P. skarżący, nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem organu odwoławczego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę, zarzucając organowi naruszenie:

- art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d), pkt 3 oraz pkt 5 lit. d) w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepisy te stanowią o tym, że prawo do informacji publicznej obejmuje informacje o działalności organów władzy publicznej oraz innych podmiotów wykonujących zadania publiczne i gospodarujące mieniem publicznym, tj. informacje o sprawach publicznych, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu przez Komendanta, że informacji publicznej nie stanowią imiona i nazwiska strażaków pełniących służbę w Komendzie Miejskiej PSP w [...], wskazanych jako kandydatów na kwalifikacyjny kurs technika oraz na przeszkolenie zawodowe przygotowujące do zajmowania stanowisk związanych z kierowaniem działaniami ratowniczymi.

Skarżący wniósł jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Wojewódzkiego oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że strażak niewątpliwie pełni funkcje publiczne. Zgodnie z przepisem art. 57 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2025 r. poz. 1312 z późn. zm. dalej: ustawa o PSP) strażak w związku z pełnieniem obowiązków służbowych korzysta z ochrony przewidzianej w kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych. Funkcja publiczna to funkcja związana z uprawnieniami i obowiązkami w zakresie realizacji zadań o znaczeniu publicznym. Jako cechę wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną przyjmuje się posiadanie przez nią określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Osobą taką będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej - jeżeli funkcja ta obejmuje uprawnienia m.in. do dysponowania majątkiem publicznym, zarządzania sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym albo majątkiem Skarbu Państwa.

Skarżący podkreślił, że wydatki na szkolenia stanowią informację publiczną. Informację publiczną stanowi także informacja o kwalifikacjach danego pracownika lub funkcjonariusza państwowego (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 lutego 2025 r., sygn. III SAB/Gl 2/25). Zakwalifikowanie do szkolenia oznacza zatem nie tylko wydatkowanie środków publicznych na dane szkolenie, ale także podniesienie kwalifikacji danej osoby na koszt Skarbu Państwa. Wnioskodawca ma zatem prawo poznać personalia takich osób.

Skarżący przytoczył liczne przykłady z orzecznictwa sądów administracyjnych na potwierdzenie swoich tez. W podsumowaniu uzasadnienia skargi wskazał, że w przypadku osób pełniących funkcje publiczne ograniczenie w dostępie do informacji publicznej ze względu na ich prywatność nie występuje, o ile informacje te mają ścisły związek z pełnieniem tych funkcji. Jednocześnie w niniejszej sprawie udzielenie informacji publicznej uzasadnione jest wymogiem bezwzględnej transparentności zasad funkcjonowania i organizacji pracy w organach administracji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.). Orzekanie – w myśl art. 135 P.p.s.a. – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Skarga była zasadna.

Po pierwsze, wskazać należy, że nie ulega wątpliwości, że Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w [...], jako organ administracji należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, która znajduje się w jego posiadaniu (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).

Sama definicja informacji publicznej została przez ustawodawcę sformułowana bardzo szeroko. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że celem takiego rozwiązania (tzn. sformułowania szerokiej definicji informacji publicznej) jest pełna realizacja politycznego prawa dostępu do informacji publicznej, bowiem szeroki dostęp do informacji publicznej stanowi niezbędną przesłankę istnienia społeczeństwa obywatelskiego, a co za tym idzie – urzeczywistnienia demokratycznych zasad funkcjonowania władzy publicznej w państwie prawnym, tak aby obywatele jako podmiot a nie przedmiot władzy, mogli na podstawie niezmanipulowanych danych, wyrabiać sobie opinię o funkcjonowaniu organów władzy publicznej, w tym sposobie i intencjach podejmowanych przez nie rozstrzygnięć. Oznacza to, że w zakresie udostępniania informacji publicznej powinno stosować się zasadę in dubio pro libertate, a więc tak aby w przypadku wątpliwości co do charakteru informacji, należy w jej ocenie dokonać wykładni zapewniającej maksymalną możliwą realizację konstytucyjnie gwarantowanego prawa do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne (por. wyroki NSA z dnia 27 lutego 2026 r., sygn. akt III OSK 1904/25 oraz z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 2129/13, dostępne w internetowej bazie orzeczeń CBOSA, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Kolejno wskazać trzeba, że zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

W niniejszej sprawie istotą sporu było właśnie ustalenie, czy po pierwsze wnioskowana przez skarżącą informacja jest informacją o osobach pełniących funkcje publiczne, a po drugie, czy informacje te mają związek z pełnieniem funkcji publicznych lub warunkami powierzenia i wykonywania tychże funkcji.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że błędnie przyjął zarówno organ I instancji, jak i Komendant Wojewódzki, że funkcjonariusze Państwowej Straży Pożarnej nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne. Z przepisów ustawy o PSP wynika, że Państwowa Straż Pożarna to formacja zawodowa, umundurowana i wyposażona w specjalistyczny sprzęt, przeznaczona do walki z pożarami, klęskami żywiołowymi i innymi miejscowymi zagrożeniami (art. 1 ust. 1). Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o PSP do zakresu zadań podstawowych Państwowej Straży Pożarnej zalicza się m.in.: organizowanie i prowadzenie akcji ratowniczych w czasie pożarów, klęsk żywiołowych lub likwidacji miejscowych zagrożeń oraz wykonywanie pomocniczych specjalistycznych czynności ratowniczych w czasie klęsk żywiołowych lub likwidacji miejscowych zagrożeń przez inne służby ratownicze.

Zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy o PSP służbę w Państwowej Straży Pożarnej pełnią funkcjonariusze pożarnictwa, zwani dalej "strażakami". Stosunek służbowy strażaka powstaje z dniem mianowania na stanowisko służbowe, a w przypadku stanowisk, dla których przepisy ustawy przewidują powołanie – z dniem powołania na stanowisko (art. 31 ustawy o PSP). Z kolei w myśl art. 57 ustawy o PSP strażak w związku z pełnieniem obowiązków służbowych korzysta z ochrony przewidzianej w kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych.

Mając na uwadze brzmienie powyższych regulacji, nie sposób przyjąć, że strażacy (funkcjonariusze Państwowej Straży Pożarnej) nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne, o których mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Potwierdza to także orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym podnoszono, że strażak ma związek z pełnieniem funkcji publicznych w takim zakresie, w jakim realizuje zadania określone przepisami dla Państwowej Straży Pożarnej, w szczególności polegające na organizowaniu i prowadzeniu akcji ratowniczych w czasie pożarów, klęsk żywiołowych lub likwidacji miejscowych zagrożeń, wykonywaniu pomocniczych specjalistycznych czynności ratowniczych w czasie klęsk żywiołowych lub likwidacji miejscowych zagrożeń przez inne służby ratownicze (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 14 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Ke 647/23).

W dalszej kolejności rozważyć należało zatem, czy informacje, o które wnioskowała skarżąca, tj. informacje dotyczące imion i nazwisk kandydatów kierowanych na szkolenia związanych z kierowaniem działaniami ratowniczymi oraz kwalifikacyjne kursy zawodowe stanowiły informacje mające związek z pełnieniem funkcji publicznych, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania tych funkcji.

Na wstępie zaznaczyć trzeba, że zgodnie z art. 36 ust. 3 ustawy o PSP na stanowisko oficerskie mianuje się lub powołuje się strażaka, który:

1) posiada tytuł zawodowy inżynier pożarnictwa albo

2) posiada tytuł zawodowy inżynier oraz kwalifikacje wymagane do wykonywania zawodu strażak i ukończył przeszkolenie zawodowe przygotowujące do zajmowania stanowisk oficerskich w Państwowej Straży Pożarnej oraz przeszkolenie zawodowe przygotowujące do zajmowania stanowisk związanych z kierowaniem działaniami ratowniczymi, albo

3) posiada tytuł zawodowy inżynier lub magister inżynier i dyplom ukończenia w Szkole Głównej Służby Pożarniczej studiów w zakresie inżynierii bezpieczeństwa w specjalności inżynieria bezpieczeństwa pożarowego wydany do dnia 30 września 2019 r. lub studiów na kierunku inżynieria bezpieczeństwa w zakresie inżynieria bezpieczeństwa pożarowego wydany po dniu 30 września 2019 r. lub dyplom ukończenia w Akademii Pożarniczej studiów na kierunku inżynieria bezpieczeństwa w zakresie inżynieria bezpieczeństwa pożarowego oraz kwalifikacje wymagane do wykonywania zawodu strażak i ukończył przeszkolenie zawodowe przygotowujące do zajmowania stanowisk związanych z kierowaniem działaniami ratowniczymi, albo

4) posiada wykształcenie wyższe oraz kwalifikacje wymagane do zajmowania stanowisk aspiranckich i ukończył przeszkolenie zawodowe przygotowujące do zajmowania stanowisk związanych z kierowaniem działaniami ratowniczymi, albo,

5) (uchylony)

6) posiada wykształcenie wyższe oraz kwalifikacje wymagane do wykonywania zawodu strażak oraz ukończył przeszkolenie zawodowe przygotowujące do zajmowania stanowisk oficerskich w Państwowej Straży Pożarnej.

Z kolei w myśl art. 36 ust. 4 ustawy o PSP na stanowisko oficerskie związane z kierowaniem działaniami ratowniczymi mianuje się lub powołuje się strażaka, który spełnia wymagania, o których mowa w ust. 3 pkt 1-4. Natomiast zgodnie z art. 36 ust. 11 ustawy o PSP przeszkolenie zawodowe przygotowujące do zajmowania stanowisk oficerskich w Państwowej Straży Pożarnej oraz przeszkolenie zawodowe przygotowujące do zajmowania stanowisk związanych z kierowaniem działaniami ratowniczymi prowadzi Akademia Pożarnicza w formie studiów podyplomowych.

Dalej wskazać należy, że tryb kierowania strażaków Państwowej Straży Pożarnej na przeszkolenie zawodowe przygotowujące do zajmowania stanowisk oficerskich w Państwowej Straży Pożarnej oraz na przeszkolenie zawodowe przygotowujące do zajmowania stanowisk związanych z kierowaniem działaniami ratowniczymi określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 grudnia 2015 r. w sprawie trybu kierowania strażaków Państwowej Straży Pożarnej na przeszkolenie zawodowe (Dz.U. z 2024 r. poz. 1849 z późn. zm., dalej: Rozporządzenie). Zgodnie z treścią Rozporządzenia uprawnieni do kierowania przekazują Komendantowi Głównemu Państwowej Straży Pożarnej listy kandydatów na każdy z rodzajów przeszkolenia zawodowego, spełniających warunki przyjęcia określone odpowiednio w art. 36 ust. 9 i 10 ustawy o PSP (§ 3 ust. 1 Rozporządzenia). Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, spośród osób znajdujących się na listach kandydatów, kwalifikuje kandydatów do udziału w postępowaniu rekrutacyjnym, kierując się potrzebami i organizacją służby w Państwowej Straży Pożarnej (§ 3 ust. 2 Rozporządzenia). Listę osób zakwalifikowanych do udziału w postępowaniu rekrutacyjnym na każdy z rodzajów przeszkolenia zawodowego Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej przesyła do Rektora-Komendanta Akademii Pożarniczej (§ 3 ust. 3 Rozporządzenia).

Z przywołanego wcześniej art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wynika, że zakresem ograniczenia prawa dostępu do informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej nie są objęte informacje o osobie pełniącej funkcję publiczną mające związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji. W przepisach u.d.i.p. brak jednak określenia, w jaki sposób należy badać ów związek z pełnieniem funkcji publicznej oraz w których przypadkach mamy do czynienia z informacjami o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji (A. Piskorz-Ryń, M. Sakowska-Baryła, E. Jarzęcka-Siwik [w:] B. Fischer i in., Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Gdańsk 2025, art. 5, LEX). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że kluczowe jest określenie związku między życiem prywatnym a działalnością publiczną, w tym konkretnymi informacjami dotyczącymi osoby pełniącej funkcję publiczną a pełnieniem funkcji. Taki związek istnieje, gdy informacja wiąże się z funkcjonowaniem instytucji, w szczególności ma mieć znaczenie dla ukształtowania się poglądu o sposobie jej funkcjonowania (por. wyroki NSA: z dnia 11 marca 2025 r., sygn. III OSK 2465/24; z dnia 15 stycznia 2025 r., sygn. III OSK 1648/23 oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 8 maja 2013 r., sygn. II SA/Gd 164/13; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 kwietnia 2020 r., sygn. III SAB/Gl 76/20; wyrok WSA w Lublinie z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. II SAB/Lu 51/19).

Powyższe poglądy przedstawione w orzecznictwie oraz doktrynie korespondują z treścią art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p., w którym to wskazano katalog otwarty podlegających udostępnieniu informacji publicznych o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.

Dlatego też uznać należało, że wnioskowane przez skarżącą informacje publiczne dotyczące imiennego rankingu kandydatów na KKZ i szkolenia oficerskie - według liczby punktów, od największej do najmniejszej (pkt 3 wniosku), imiennego wykazu kandydatów przekazanych do Komendy Wojewódzkiej PSP (pkt 4 wniosku) oraz imiennego rankingu kandydatów na SPK, uporządkowanego według liczby punktów (pkt 6 wniosku) podlegały udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, jako informacje o osobach pełniących funkcje publiczne, mające związek z warunkami oraz powierzeniem wykonywania tych funkcji (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.), a także jako informacje o zasadach funkcjonowania podmiotów wykonujących zadania publiczne (art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.).

Z przytoczonych wyżej przepisów ustawy o PSP bezspornie wynika, że informacje o ukończeniu przez danego kandydata (strażaka) kwalifikacyjnych kursów zawodowych (KKZ) oraz o ukończeniu przeszkolenia zawodowego związanego z kierowaniem działaniami ratowniczymi (SPK) stanowią niezbędne przesłanki do mianowania lub powołania strażaka na stanowisko oficerskie. Strażak nieposiadający tytułu zawodowego inżynier pożarnictwa – chcąc ubiegać się o mianowanie lub powołanie na stanowisko oficerskie – musi bowiem posiadać kwalifikacje wymagane do wykonywania zawodu strażak i ukończyć przeszkolenie zawodowe przygotowujące do zajmowania stanowisk oficerskich (art. 36 ust. 3 pkt 2, 6 ustawy o PSP) oraz jednocześnie musi posiadać przeszkolenie zawodowe przygotowujące do zajmowania stanowisk związanych z kierowaniem działaniami ratowniczymi (art. 36 ust. 3 pkt. 2-6 ustawy o PSP). Co więcej, przedmiotowe przeszkolenie zawodowe prowadzi Akademia Pożarnicza w formie studiów podyplomowych (art. 36 ust. 11 ustawy o PSP). Kwestie związane z trybem kierowania strażaków Państwowej Straży Pożarnej na ww. przeszkolenia zawodowe reguluje natomiast Rozporządzenie. Innymi słowy, poza wyjątkiem wskazanym w art. 36 ust. 1 ustawy o PSP (tj. posiadania tytułu zawodowego inżyniera pożarnictwa), posiadanie przez strażaka odpowiednich wymaganych kwalifikacji oraz odbytych przeszkoleń zawodowych – w tym wnioskowanych przez skarżącą KKZ i SPK – stanowi przesłankę niezbędną do skutecznego ubiegania się o mianowanie lub powołanie na stanowisko oficerskie.

W konsekwencji twierdzenia organów, że po pierwsze strażacy nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne, a po drugie informacje dotyczące szkoleń związanych z kierowaniem działaniami ratowniczymi oraz kwalifikacyjnymi kursami zawodowymi nie stanowiły informacji mających związek z pełnieniem funkcji publicznych, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania tych funkcji, całkowicie nie znalazły potwierdzenia w przedstawionych przez Sąd regulacjach prawnych.

Z tych względów też nie podzielono argumentacji organu, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., ograniczający prawo do informacji publicznej, z uwagi na brak związku żądanych przez skarżącą informacji z wykonywaniem funkcji publicznych przez osoby pełniące funkcje publiczne. Jednocześnie organ I instancji nieprawidłowo zastosował art. 16 ust. 1 u.d.i.p., wydając decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Nie można było przy tym podzielić poglądu Komendanta Wojewódzkiego, zgodnie z którym przepisy RODO stanowiły przeszkodzę w udostepnieniu informacji publicznej w zakresie wnioskowanym przez skarżącego i wystarczające było udostępnienie informacji zanonimizowanych – zgodnie z pkt 1, 2 oraz 5 wniosku. Podkreślić bowiem należy, że ustawodawca wprost przesądził powyższą kwestię uznając prawo do prywatności osoby fizycznej (z wyjątkiem funkcjonariuszy publicznych) za wartość wyżej chronioną niż prawo do informacji publicznej, wyłączając tym samym możliwość rozstrzygania przez organy oraz sądy administracyjne konfliktu pomiędzy zasadą ochrony prawa do prywatności osoby fizycznej z zasadą prawa do informacji publicznej – każdorazowo – na gruncie konkretnego stanu faktycznego i interpretacji przepisów, z zastosowaniem zasady proporcjonalności. Przepisy RODO nie stanowią zatem przeszkody w udostępnianiu informacji publicznej, przy czym w przypadku udostępniania informacji publicznej zawierającej dane osobowe, udostępnianie to odbywa się na zasadach wynikających z przepisów u.d.i.p. Podstawą ewentualnego ujawnienia danych osobowych – tak jak w niniejszej sprawie imion oraz nazwisk kandydatów (strażaków), czyli osób pełniących funkcje publiczne – może być tym samym przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a nie przepisy RODO. Zauważenia przy tym wymaga, że z art. 86 RODO wynika, że przełamanie ochrony danych osobowych może nastąpić na podstawie m.in. prawa krajowego, np. ustawy o dostępie do informacji publicznej (zob. Ł. Nosarzewski, Ochrona danych osobowych w informacji publicznej, PPP 2023, nr 6, s. 31-32, i powołane tam orzecznictwo; por. też wyrok NSA z dnia 10 maja 2023 r., sygn. akt III OSK 2125/21).

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, o czym orzekł w pkt 1 sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku, zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a., przyjmując, że składały się na nie: wpis uiszczony przez skarżącego w kwocie 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w wysokości 480 zł, ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1654) wraz opłatą od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł – łącznie 697 zł.

Przy ponownym rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 23 października 2025 r. organ I instancji, mając na uwadze treść art. 153 P.p.s.a., uwzględni poglądy zawarte w niniejszym uzasadnieniu.