Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant spec. Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2022 r. sprawy ze skargi D. D. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z 27 stycznia 2022 r. nr [...] Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: "Prezes NFZ", "organ"), działając na podstawie oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e, art. 69 ust. 1, art. 82 ust. 1, art. 85 ust. 4 i art. 109 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1285 z późn. zm., dalej: "ustawa o świadczeniach"), art. 6 ust. 1 pkt 4 i art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 423 z poźn. zm), ustalił, że J. G. (dalej: "Zainteresowana", "Uczestniczka"), podlegała w okresach: od 02.11.2017 r. do 30.11.2017 r., od 02.02.2018 r. do 15.03.2018 r., od 04.05.2018 r. do 30.05.2018 r., od 01.08.2018 r. do 31.08.2018 r., od 30.11.2018 r. do 10.12.2018 r., od 01.03.2019 r. do 29.03.2019 r., od 01.10.2019 r. do 30.10.2019 r. obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu wykonywania pracy na podstawie umowy oświadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, na rzecz płatnika składek: [...] P" D.D.(dalej: "Płatnik", "Strona", "Skarżący").

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że wnioskiem z 8 grudnia 2021 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. zwrócił się do [...]Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia o wydanie decyzji w sprawie podlegania Zainteresowanej obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu.

Organ wyjaśnił, że do wniosku ZUS załączył kserokopie: a) "umowy o dzieło" z 02.11.2017 r., z 01.02.2018 r. , z 02.05.2018 r. , z 01.08.2018 r., z 02.11.2018 r., z 01.03.2019 r., z 01.10.2019 r., protokołu kontroli, zastrzeżeń Płatnika do ustaleń protokołu kontroli z 06.10.2021 r., informacji o sposobie rozpatrzenia zastrzeżeń do protokołu kontroli z 21.10.2021 r. Wyjaśnił również, że umowa o dzieło zawarta 02.11.2017 r. dotyczyła "porządkowanie archiwum dokumentacji dotyczącej rozliczenia z F. w okresie od 02.11.2017 r. do 30.11.2017 r., umowa o dzieło zawarta 01.02.2018 r. dotyczyła "archiwizacji dokumentów magazynowych w Siedlcach" w okresie od 02.02.2018 r. do 15.03.2018 r., umowa o dzieło zawarta 02.05.2018 r. dotyczyła "archiwizacja dokumentów napraw gwarancyjnych samochodów w S. w okresie od 04.05.2018 r. do 30.05.2018 r., umowa o dzieło zawarta 01.08.2018 r. dotyczyła "archiwizacja dokumentów dot. współpracy z [...]SA." w okresie od 01.08.2018 r. do 31.08.2018 r., umowa o dzieło zawarta 02.11.2018 r. dotyczyła "archiwizacja dokumentów dot. szkód za okres ostatnich 5 lat" w okresie od 30.11.2018 r. do 10.12.2018 r., umowa o dzieło 1/19 zawarta 01.03.2019 r. dotyczyła "opracowanie rotacji zapasów części zamiennych dot. samochodow marki F." w okresie 01.03.2019 r. do 29.03.2019 r., umowa o dzieło 5/19 zawarta 01.10.2019 r. dotyczyła "opracowanie rotacji zapasów części zamiennych dot. samochodów marki F." w okresie od 01.10.2019 r. do 30.10.2019 r.

Organ dodał, że ZUS wskazał, że w trakcie kontroli ustalił, że w trakcie wykonywania "umowy o dzieło" Zainteresowana posiadała drugi tytuł do ubezpieczeń społecznych, miesięczna podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne wyższe niż minimalne wynagrodzenie za pracę oraz, że w rozpatrywanym okresie posiadała tytuł do ubezpieczenia zdrowotnego jako pracownik podlegający ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu.

Prezes NFZ opisał przebieg postępowania administracyjnego, a także przytoczył przepisy prawa mające zastosowanie w niniejszej sprawie.

Następnie organ stwierdził, że na podstawie opisanych czynności będących przedmiotem spornych umów nie jest możliwe określenie, jakie dzieło miałoby powstać w efekcie ich wykonywania. Zamawiający zlecił "porządkowanie archiwum dokumentacji dotyczącej rozliczenia z F. "archiwizacji dokumentów magazynowych w S.", "archiwizacja dokumentów napraw gwarancyjnych samochodów w S.", "archiwizacja dokumentów dot. współpracy z [...] SA.", "archiwizacja dokumentów dot. szkód za okres ostatnich 5 lat", "opracowanie rotacji zapasów części zamiennych dot. samochodów marki F.". Skoro umowa o dzieło jest umową rezultatu, to wykonawca dzieła musi mieć możliwość przedstawienia finalnego efektu swojej pracy i za tę pracę winien ponosić odpowiedzialność.

Prezes NFZ stwierdził, że z umów nie wynika, jakie okoliczności miałyby prowadzić do uznania, że dzieło wykonane przez Zainteresowaną przyniosło określony efekt, rezultat i nie zawiera wad. Sporne umowy nie dają również podstaw do uznania, że wysokość wynagrodzenia uzależniona była od określonych efektów pracy Zainteresowanej. Zdaniem organu treść umów ograniczona do przedmiotu, a także wynagrodzenia, wskazuje na umowę o świadczenie usług, do której odpowiednie zastosowanie mają przepisy o zleceniu (art. 750 K.c.). Treść umów nie zawiera innych postanowień, odpowiadających regulacjom art. 627-646 K.c., które by pozwalały na ich odróżnienie od umowy o świadczenie usług. Nie ma chociażby postanowienia dotyczącego odpowiedzialności przyjmującego zamówienie za wady dzieła (rękojmia za wady dzieła - art. 637 K.c.). Umowy te należy zatem, zdaniem organu, traktować jako umowy o świadczenie usług, do której odpowiednie zastosowanie mają przepisy o zleceniu.

Na powyższą decyzję Prezesa NFZ z 27 stycznia 2022 r., Skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę domagając się jej zmiany poprzez uznanie, że Zainteresowana nie podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu we wskazanych okresach oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania.

Skarżący zarzucił organowi brak wszechstronnego rozpoznania sprawy, błędne ustalenie stanu faktycznego oraz błędną wykładnię przepisów Kodeksu cywilnego i błędną kwalifikację prawną zawartej umowy, a w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, że Zainteresowana winna być objęty ubezpieczeniem zdrowotnym, jako zleceniobiorca, podczas gdy strony zawarły umowy o dzieło.

Skarżący wniósł ponadto o dopuszczenie dowodów wskazanych w uzasadnieniu oraz przeprowadzenia dowodu z przesłuchania stron, z ograniczeniem do Skarżącego, na okoliczność przyczyn zawarcia i sposobu wykonywania przez strony umowy zawartej 1 kwietnia 2019 r., które wykażą, że umowa ta była umową o dzieło.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wyjaśnił, że Zamawiającego interesowało przecież jedynie osiągnięcie przez Wykonawcę określonego rezultatu, którym było każdorazowo uporządkowanie i zarchiwizowanie dokumentów (stworzenie uporządkowanego zbioru). W czasie trwania umowy nie był istotny dla stron sposób jej wykonywania. Zamawiającego nie interesowało jak działa Wykonawca, jakich legalnych środków promocji i reklamy używa, lecz liczył się skutek - skuteczność perswazji przejawiająca się we wzroście zainteresowania potencjalnych klientów. Zamawiający nie oceniał prac Wykonawcy w trakcie wykonywania dzieła przez pryzmat starannego działania, a oceniał dopiero efekt końcowy. Posegregowanie dokumentów i ich zarchiwizowanie powoduje widoczny i sprawdzalny skutek w postaci uporządkowanego zbioru dokumentów. Uporządkowany zbiór rzeczy jest możliwy do oceny ze względu na wady. Nie chodziło o systematyczne, bieżące segregowanie czy utrzymywanie porządku, a o jednorazowe uporządkowanie zbioru i o jednorazowe opracowanie rotacji zapasów. Są to oczywiście jednorazowe dzieła, w żadnym wypadku nie polegające na wykonywaniu powtarzalnych, cyklicznych czynności, co wielokrotnie podkreśla organ. Zamawiający nie określił w umowie sposobu działania Wykonawcy, który to jako specjalista w zakresie swojej działalności sam określał swój proces twórczy. Przeciwko uznaniu umowy za umowę o świadczenie usług świadczy również postanowienie umowy, że Zamawiający może nie przyjąć wykonanego dzieła i odmówić zapłaty wynagrodzenia.

Skarżący dodał, że w przedmiotowej sprawie - Wykonawca nie tylko segregował i archiwizował dokumenty, ale stworzył uporządkowany zbiór rzeczy, którego to sporządzenie było warunkiem koniecznym wypłaty wynagrodzenia. Podobnie opracowanie rotacji zapasów części zamiennych było skończonym dziełem, porządkującym system.

W odpowiedzi na skargę Prezes NFZ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest, charakter prawny umów zawartych przez Skarżącego z Uczestniczką. Istota sprawy sprowadza się więc do zweryfikowania stanowisk stron i udzielenia odpowiedzi na pytania, czy były to umowy o dzieło, czy też inne umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy dotyczące zlecenia i czy w zaistniałym stanie faktycznym Uczestniczka podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu wykonywania pracy na podstawie tych umów.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy o świadczeniach. Zgodnie z tym przepisem obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które zostały wymienione w tym przepisie. Należą do nich m.in. osoby wykonujące pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące zlecenia lub osoby z nimi współpracujące. Ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych stwierdza wprost w art. 6 ust. 1 pkt 4 rozdziału 2, regulującego "Zasady podlegania ubezpieczeniom społecznym", że obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają (...) osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są m.in. osobami wykonującymi pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia (...). Brzmienie tego przepisu jednoznacznie wskazuje, że chodzi tu o tę samą kategorię osób, podlegających ubezpieczeniu społecznemu, a tym samym kwalifikujących się do objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym. W myśl art. 85 ust. 4 ustawy o świadczeniach, za osobę wykonującą pracę na podstawie umowy zlecenia, umowy agencyjnej lub innej umowy o świadczenie usług oraz za osobę z nią współpracującą składkę jako płatnik oblicza, pobiera z dochodu ubezpieczonego i odprowadza zamawiający. Wyjaśnienia też wymaga, że zgodnie z art. 82 ust. 1 ustawy o świadczeniach, w przypadku gdy ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o którym mowa w art. 66 ust. 1, składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie.

W świetle art. 69 ust. 1 ustawy o świadczeniach, obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego powstaje i wygasa w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniach społecznych. Stosownie natomiast do art. 13 pkt 2 u.s.u.s., obowiązkowo ubezpieczeniom tym (społecznym) podlegają osoby wykonujące pracę nakładczą oraz zleceniobiorcy - od dnia oznaczonego w umowie jako dzień rozpoczęcia jej wykonywania do dnia rozwiązania lub wygaśnięcia tej umowy.

Uznanie, iż sporne umowy nie stanowiły umów o dzieło (art. 627 i nast. K.c.), lecz umowy świadczenia usług, do których stosuje się przepisy o zleceniu (art. 750 K.c.) oznacza, że Skarżący był obowiązany, jako płatnik składek, do obliczania i pobierania składek z dochodu ubezpieczonego oraz ich odprowadzania – na podstawie art. 85 ust. 4 ustawy o świadczeniach.

Przechodząc do analizy charakteru prawnego spornych umów należy wskazać, że zarówno w judykaturze, jak i w literaturze przyjmuje się, że kwestia prawidłowej kwalifikacji umowy może być w praktyce znacznie utrudniona, albowiem, o ile w odniesieniu do prostych sytuacji faktycznych i prawnych nazwanie faktycznej umowy o dzieło w inny sposób nie powoduje wielkich trudności w ustaleniu rzeczywistej konstrukcji umowy, o tyle w wypadku umów bardziej złożonych zasadne jest rozważenie, czy wola stron w tym zakresie (nazwanie umowy w określony sposób, odesłanie do określonych przepisów) nie powinna być podstawą rozstrzygnięcia wątpliwości (tak m.in. G. Kozieł /w:/ A. Kidyba (red.), Z. Gawlik, A. Janiak, K. Kopaczyńska-Pieczniak, G. Kozieł, E. Niezbecka, T. Sokołowski, Kodeks cywilny. Komentarz. Tom III. Zobowiązania - część szczególna, LEX 2010, komentarz do art. 627 k.c., t. 36).

Zgodnie z art. 627 K.c., przez umowę o dzieło przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, a zamawiający do zapłaty wynagrodzenia. Elementami przedmiotowo istotnymi umowy o dzieło jest określenie dzieła, do którego wykonania zobowiązany jest przyjmujący zamówienie, a także, z uwzględnieniem regulacji art. 628 w zw. z art. 627 K.c., wynagrodzenia, do którego zapłaty zobowiązany jest zamawiający. Umowa o dzieło jest umową o "rezultat usługi". Rezultat, o który umawiają się strony, musi być obiektywnie osiągalny i w konkretnych warunkach pewny. Celem umowy o dzieło nie jest bowiem czynność (samo działanie) lub zaniechanie, które przy zachowaniu określonej staranności prowadzić ma do określonego w umowie rezultatu. Przy umowie o dzieło chodzi o osiągnięcie określonego rezultatu, niezależnie od rodzaju i intensywności świadczonej w tym celu pracy i staranności. Odpowiedzialność przyjmującego zamówienie, w wypadku nieosiągnięcia celu umowy, jest więc odpowiedzialnością za nieosiągnięcie określonego rezultatu, a nie za brak należytej staranności.

Z kolei, jak stanowi przepis art. 750 K.c., do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. W tej sytuacji ustalenie, że jakaś konkretna umowa i stosunek zobowiązaniowy jest "umową o świadczenie usług, która nie jest regulowana innymi przepisami", pociąga za sobą obowiązek wykonania nakazu z art. 750 K.c., a więc obowiązek odpowiedniego zastosowania przepisów o zleceniu. Przy czym należy wskazać, iż subsumcja zawartej umowy pod przepis art. 750 K.c. nie czyni takiej umowy umową zlecenia, w rozumieniu art. 734 K.c. (vide: L. Ogiegło /w:/ System prawa prywatnego, Prawo zobowiązań – część szczegółowa, Tom 7, ..., s. 573 i nast.).

Istota umowy zlecenia, w świetle art. 734 K.c. i nast., wyraża się w tym, że przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie. Umowę zlecenia zalicza się przy tym do zobowiązań tzw. starannego działania, a nie zobowiązań rezultatu. Chociaż sama definicja zakłada dążenie do osiągnięcia określonego rezultatu - dokonania czynności prawnej, jednakże w razie jego nieosiągnięcia, ale jednoczesnego dołożenia wszelkich starań w tym kierunku, przy zachowaniu należytej staranności, zleceniobiorca nie ponosi odpowiedzialności za niewykonanie zobowiązania (tak m.in. K. Kołakowski /w:/ G. Bieniek (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, t. II, 2006, s. 387; podobnie: M. Nesterowicz /w:/ J. Winiarz (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, t. II, 1989, s. 685). Innymi słowy, odpowiedzialność kontraktowa przyjmującego zlecenie powstanie wówczas, gdy przy wykonaniu zlecenia nie zachował wymaganej staranności, niezależnie od tego, czy oczekiwany przez dającego zlecenie rezultat nastąpił, czy nie.

Obszerną analizę cech umowy o dzieło i umowy o świadczenie usług, do której stosuje się odpowiednio przepisy umowy zlecenia przeprowadził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt II UK 402/12 (opubl. www.sn/sites/orzecznictwo): "Umowę o dzieło zdefiniowano w art. 627 K.c. jako zobowiązanie do wykonania oznaczonego dzieła za wynagrodzeniem. Starania przyjmującego zamówienie w umowie o dzieło mają doprowadzić w przyszłości do konkretnego, indywidualnie oznaczonego rezultatu, za wynagrodzeniem zależnym od wartości dzieła (art. 628 § 1, art. 629, art. 632 K.c.). Umowa o dzieło zakłada swobodę i samodzielność w wykonywaniu dzieła, a jednocześnie nietrwałość stosunku prawnego, gdyż wykonanie dzieła ma charakter jednorazowy i jest zamknięte terminem wykonania. Przyjmuje się przy tym, że rezultat, o który umawiają się strony, musi być z góry określony, mieć samoistny byt oraz być obiektywnie osiągalny i pewny. Wykonanie dzieła najczęściej przybiera postać wytworzenia rzeczy, czy też dokonania zmian w rzeczy już istniejącej (naprawienie, przerobienie, uzupełnienie). Tego rodzaju postacie dzieła są rezultatami materialnymi umowy zawartej między stronami, weryfikowalnymi ze względu na istnienie wady (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 listopada 1999 r., IV CKN 152/00, OSNC 2001 Nr 4, poz. 63). Poza rezultatami materialnymi istnieją także rezultaty niematerialne, które mogą, ale nie muszą być ucieleśnione w jakimkolwiek przedmiocie materialnym. W każdym razie takim rezultatem nieucieleśnionym w rzeczy nie może być czynność, a jedynie jej wynik, dzieło bowiem musi istnieć w postaci postrzegalnej, pozwalającej nie tylko odróżnić je od innych przedmiotów, ale i uchwycić istotę osiągniętego rezultatu. Pomijając wątpliwości odnośnie do uznawania za dzieło rezultatów niematerialnych nieucieleśnionych w rzeczy (por. np. K. Zagrobelny (w:) E. Gniewek, Komentarz, 2006, s. 1039; A. Brzozowski (w:) System prawa prywatnego, t. 7, 2004, s. 329-332; J. Szczerski (w:) Komentarz, t. II, 1972, s. 1371), wskazać należy, że takim rezultatem nieucieleśnionym w rzeczy nie może być czynność, a jedynie wynik tej czynności. Dzieło musi bowiem istnieć w postaci postrzegalnej, pozwalającej nie tylko odróżnić je od innych przedmiotów, ale i uchwycić istotę osiągniętego rezultatu (por. A. Brzozowski (w:) K. Pietrzykowski, Komentarz, t. II, 2005, s. 351-352). Wykonanie określonej czynności (szeregu powtarzających się czynności), bez względu na to, jaki rezultat czynność ta przyniesie, jest natomiast cechą charakterystyczną tak dla umów zlecenia (gdy chodzi o czynności prawne - art. 734 § 1 K.c.), jak i dla umów o świadczenie usług nieuregulowanych innymi przepisami (gdy chodzi o czynności faktyczne - art. 750 K.c.). W odróżnieniu od umowy o dzieło, przyjmujący zamówienie w umowie zlecenia (umowie o świadczenie usług) nie bierze więc na siebie ryzyka pomyślnego wyniku spełnianej czynności. Jego odpowiedzialność za właściwe wykonanie umowy oparta jest na zasadzie starannego działania (art. 355 § 1 K.c.), podczas gdy odpowiedzialność strony przyjmującej zamówienie w umowie o dzieło niewątpliwie jest odpowiedzialnością za rezultat. W wypadku umowy o dzieło niezbędne jest zatem, aby starania przyjmującego zamówienie doprowadziły w przyszłości do konkretnego, indywidualnie oznaczonego rezultatu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 lipca 2012 r., II UK 60/12 - niepublikowane)".

Uwzględniając powyższe, Sąd uznał, że organ dokonał prawidłowej analizy oraz oceny spornych w niniejszej sprawie umów, poprzez dokonanie odpowiednich i wyczerpujących ustaleń faktycznych oraz prawidłowe zastosowanie obowiązujących przepisów prawa, co doprowadziło do prawidłowych wniosków, iż zakwestionowane umowy zawarte przez Skarżącego z Zainteresowaną były umowami o świadczenie usług, do których stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, a nie umowami o dzieło.

Z zaskarżonej decyzji wynika, że Zainteresowana zawarła z Płatnikiem siedem, znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy, umów których przedmiotem było: "porządkowanie archiwum dokumentacji dotyczącej rozliczenia z F." w okresie od 02.11.2017 r. do 30.11.2017 r. – umowa z 02.11.2017 r., "archiwizacji dokumentów magazynowych w S." w okresie od 02.02.2018 r. do 15.03.2018 r. – umowa z 01.02.2018 r., "archiwizacja dokumentów napraw gwarancyjnych samochodów w S." w okresie od 04.05.2018 r. do 30.05.2018 r. – umowa z 02.05.2018 r., "archiwizacja dokumentów dot. współpracy z [...] SA." w okresie od 01.08.2018 r. do 31.08.2018 r. – umowa z 01.08.2018 r., "archiwizacja dokumentów dot. szkód za okres ostatnich 5 lat" w okresie od 30.11.2018 r. do 10.12.2018 r. – umowa z 02.11.2018 r., "opracowanie rotacji zapasów części zamiennych dot. samochodów marki F." w okresie 01.03.2019 r. do 29.03.2019 r. – umowa z 01.03.2019 r., "opracowanie rotacji zapasów części zamiennych dot. samochodów marki F." w okresie od 01.10.2019 r. do 30.10.2019 r. – umowa z 01.10.2019 r.

W ocenie Sądu, w ramach spornych umów od Uczestniczki wymagano wykonania powtarzalnych i nieskomplikowanych czynności, wymagających starannego działania. Podkreślenia wymaga, że nie można za dzieło uznać czegoś, co nie odróżnia się w żaden sposób od innych tego samego rodzaju rezultatów pracy, gdyż wówczas zatraciłby się indywidualny charakter dzieła.

Z przedstawionej powyżej analizy orzecznictwa i piśmiennictwa wynika, że istotnym elementem umowy o dzieło jako umowy rezultatu, o której mowa w art. 627 K.c., jest skonkretyzowanie dzieła podlegającego wykonaniu. Jest to istotny element umowy o dzieło ze względu na późniejszy odbiór działa będącego wynikiem nie samego faktu wykonania przedmiotu zamówienia, lecz wykonania go w określony sposób. Ponadto z powyższej analizy wynika, że umowa o dzieło zakłada nietrwałość stosunku prawnego, gdyż wykonanie dzieła ma charakter jednorazowy. W niniejszej sprawie, żadna z tych przesłanek nie zaistniała. Zainteresowana i Płatnik zawarli siedem umów, w których w ogólny sposób określili ich przedmiot. Taki sposób określenia przedmiotu umowy, w którym nie została dokonana indywidualizacja dzieła wskazuje raczej na świadczenie przez wykonawcę umów określonych usług na rzecz zamawiającego niż na wykonanie dzieła. W przedmiotowej sprawie argumentem przemawiającym za taką oceną spornych umów jest również okoliczność, iż strony zawarły siedem umów, których przedmiotem było świadczenie usług na rzecz Skarżącego o podobnym przedmiocie – porządkowanie dokumentacji archiwum, archiwizacja dokumentów oraz opracowanie rotacji zapasów.

Fakt, że na podstawie spornych umów Uczestniczka miała wykonać podobne czynności potwierdza ustalenia organów o wykonywaniu przez Zainteresowaną w ramach wykonania spornych umów powtarzalnych, standardowych czynności, które nie miały innowacyjnego charakteru.

Na podstawie materiału zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy organ dokonał powyższych ustaleń, które stanowiły podstawę faktyczną rozstrzygnięcia sprawy. Materiał dowodowy był wystarczający, umowy, których dotyczy wniosek dowodowy zawarty w skardze znajdują się w aktach administracyjnych sprawy. W postępowaniu sądowoadministracyjnym Skarżący ma również prawo wypowiedzenia się na rozprawie. Ilość zawartych w określonym odstępie czasu umów wyklucza nietrwałość i jednorazowość stosunku prawnego łączącego Płatnika i Zainteresowaną, brak natomiast skonkretyzowania dzieła podlegającego wykonaniu uniemożliwia uznanie, że strony tych umów zawarły umowy o dzieło. Nie stanowi skonkretyzowania dzieła ogólne przedstawienie przedmiotu umów.

Wskazane powyżej cechy umów o dzieło, a więc skonkretyzowanie dzieła oraz nietrwałość stosunku prawnego łączącego strony zawartych umów, wyróżniają umowy o dzieło od umów zlecenia oraz od umów, o których mowa w art. 750 K.c., a których charakter określony jest przez staranne działanie. Sporne umowy nie spełniają tych cech, a tak ukształtowane zobowiązanie nie cechuje się elementami konstytutywnymi umowy o dzieło.

Z tych względów Sąd stwierdza, że Prezes NFZ, prawidłowo uznał sporne umowy za umowy o świadczenie usług w rozumieniu art. 750 w związku z art. 734 i nast. K.c., a w konsekwencji prawidłowo uznał, że Zainteresowany podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu wykonywania tych umów, w okresach wskazanych w zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach.

Sąd nie twierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez organ ani przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.