Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca) Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant Daria Burdzyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Gminy Krośnice z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi Krośnice I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie § 2 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz załącznika graficznego w zakresie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu górniczego "Wierzchowice" (uchwała nr XXXVIII/225/98 Rady Gminy Krośnice z dnia 18 czerwca 1998 r.) oraz w zakresie § 7 pkt 4 lit. h we fragmencie: " w uzgodnieniu z konserwatorem zabytków", § 7 pkt 4 lit. l, § 7 pkt 4 lit. m tiret pierwsze, § 7 pkt 5 lit. j we fragmencie: " w uzgodnieniu z konserwatorem zabytków", § 7 pkt 5 lit. m, § 7 pkt 6 lit. a, § 7 pkt 6 lit. d, § 7 pkt 8 lit. a, § 17 ust. 5 pkt 7 we fragmencie: " z uzgodnieniem z konserwatorem zabytków", § 18 ust. 5 pkt 6 we fragmencie: " z uzgodnieniem z konserwatorem zabytków", § 19 ust. 5 pkt 3 we fragmencie: " z uzgodnieniem z konserwatorem zabytków"; II. oddala skargę w pozostałej części; III. orzeka, że zaskarżona uchwała w zakresie wskazanym w punkcie I nie podlega wykonaniu; IV. zasądza od Rady Gminy Krośnice na rzecz strony skarżącej Wojewody Dolnośląskiego kwotę 480 zł. (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Po ostatecznym sprecyzowaniu skargi (k. 53) Wojewoda jako organ nadzoru nad działalnością gminną (art. 93 ust. 1 u.s.g.) wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego planu miejscowego w części, a mianowicie w zakresie 1. § 2 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz załącznika graficznego w tym zakresie, 2. § 7 pkt 4 lit. h we fragmencie

,,w uzgodnieniu z wojewódzkim konsekratorem zabytków" i lit. l, m tiret pierwsze, w pkt 5 lit. j we fragmencie ,,w uzgodnieniu z konserwatorem zabytków", lit. m, pkt 6 lit. a, d, pkt 8 lit. a, § 17 ust. 5 pkt 7 we fragmencie ,,z uzgodnieniem z konserwatorem zabytków", § 18 ust. 5 pkt 6 we fragmencie ,,z uzgodnieniem z konserwatorem zabytków" i § 19 ust. 5 pkt 3 we fragmencie ,,z uzgodnieniem z konserwatorem zabytków", 3. § 15 oraz załącznika graficznego w zakresie ustaleń dla terenów

MU1-MU12, § 17 ust. 1 pkt 2 lit. a i § 34 ust. 4 pkt 1 i 2. W zakresie punktu 1 skarżący wskazał, że zaskarżony przepis zalicza do obowiązujących ustaleń planu granice obszaru, dla którego w mocy zostaje utrzymany plan miejscowy dla terenu górniczego ,,Wierzchowice" (uchwała Rady Gminy Krośnice z dnia 18 czerwca 1998 r.

Dz. Urz. Woj. Wroc. nr 10 z dnia 7 lipca 1998 r.). Podobnie zapisano w legendzie do rysunku planu. W uchwale intencyjnej przestawiono w granicach obszaru projektowanego planu miejscowego teren górniczy objęty obowiązującym planem miejscowym z 1998 r. Zgodnie z art. 34 ust. 1 u.p.z.p. utracił on moc obowiązującą z dniem wejścia w życie zaskarżonej uchwały. W uchwale tej nie zawarto ustaleń dla terenu górniczego, co oznacza naruszenie art. 14 ust. 7 u.p.z.p. w związku z art. 53 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze oraz art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. W zakresie punktu 2 skarżący omówił brzmienie tych przepisów uchwały dotyczących ochrony zabytków (art. 7 pkt 4 i art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami), w których przewidziano wymóg uzgodnienia zamierzeń inwestycyjnych z WKZ, bądź ich konsultowania lub zawiadamiania o ich podjęciu i zakończeniu. Organ nie miał do tego kompetencji, gdyż w ustawie ustanowiono formy współdziałania między organami ochrony zabytków i architektoniczno – budowlanymi, a ponadto nastąpiła modyfikacja tych unormowań ustawowych, bądź nałożenie na inwestorów nowych obowiązków nie przewidzianych w ustawie. Organ naruszył więc art. 15 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p. w związku z art. 36 cyt. ustawy. W zakresie punktu 3 skarżący wskazał na ustalenia dla terenów MU1-MU12, UP7 oraz KS1 i KS2, podjęte z naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. polegającym na niejednoznacznym określeniu przeznaczenia tych terenów. Ustalenia przewidują bowiem możność wyboru jednego z równorzędnych przeznaczeń, bądź zmiany przeznaczenia na inne określone przeznaczenie. Oznaczało to dopuszczenie zmiany przeznaczenia terenów w nieustalonym trybie i przez niewiadomy podmiot, z zabudowy mieszkaniowej na usługi lub z usług na zabudowę mieszkaniową albo z terenów komunikacji i zabudowy gospodarczej na zabudowę mieszkaniową.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, a ewentualnie o oddalenie.

W zaskarżonej uchwale nastąpiło utrzymanie w mocy planu miejscowego dla terenu górniczego, co było zgodne z § 4.1 Zasad techniki prawodawczej i dlatego zaskarżona uchwała nie zawiera (nie powtarza zbędnie) ustaleń dla tego terenu, skoro utrzymała w mocy ustalenia planu miejscowego z 1998 r. formalnie uchylone przez wejście w życie uchwały. Organ wskazał, że ustalenie kilku przeznaczeń dla części terenów nie narusza ustawy, zaś ustalenia te są jednoznaczne i ich zróżnicowane wykorzystanie nie będzie oznaczało zmiany uchwały w sprawie planu miejscowego. Pozostałe zarzuty skargi organ ocenił jako bezzasadne (k. 64).

Wyrokiem z dnia 2 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 281/10 tut. Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości. W ocenie Sądu organ podjął bezskuteczną próbę utrzymania w mocy postanowień planu miejscowego z 1998 r., który utracił

moc (art. 34 ust. 1 u.p.z.p.), a jednocześnie z tego powodu z naruszeniem

art. 4 ust. 1 i art. 14 ust. 8 u.p.z.p. nie przeprowadził procedury planistycznej dla terenu górniczego i nie zawarł w uchwale żadnych ustaleń dla tego terenu, z naruszeniem

art. 17 i art. 15 ust. 2 u.p.z.p. Organ nie był upoważniony do podjęcia uregulowań w zakresie ochrony zabytków wymienionych w skardze, a ponadto dokonał niedozwolonego powtórzenia i modyfikacji zapisów ustawowych. Organ naruszył ponadto art. 2 ust. 2 pkt 3 i art. 39 prawa budowlanego oraz § 118 Zasad techniki prawodawczej. Sąd wskazał, że wprawdzie dozwolone jest ustalenie mieszanego przeznaczenia terenów, jednak w sposób jednoznaczny oraz bez stanowienia norm otwartych. Ponadto w uchwale uregulowano zasady podziału nieruchomości, do czego organ nie był uprawniony, natomiast nie ustanowiono zasad scalania i podziału nieruchomości. W konsekwencji nastąpiło istotne naruszenie procedury sporządzania planu w odniesieniu do terenu górniczego oraz naruszenie zasad sporządzania planu w tak poważnym zakresie, że uzasadniało to stwierdzenie nieważności uchwały w całości.

W skardze kasacyjnej od tego wyroku organ argumentował, że skoro zaskarżona uchwała nie zawiera ustaleń odnośnie terenu górniczego, to jej wejście w życie nie wywołało utraty mocy przez poprzedni plan miejscowy dla tego terenu, co organ powołał w uchwale wzmiankując o dalszym obowiązywaniu planu z 1998 r. Niedozwolone ustanowienie zasad podziału nieruchomości nie powinno powodować stwierdzenia nieważności uchwały w całości, podobnie jak niezgodne z ustawą unormowanie zasad ochrony zabytków. Nie było natomiast potrzeby ustalania zasad scalania, zaś ustalenie kilku przeznaczeń równorzędnych terenów było zgodne z ustawą.

Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2199/11

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W liczących kilka zdań motywach rozstrzygnięcia sąd odwoławczy przede wszystkim podkreślił, że brak było podstaw prawnych do usunięcia planu miejscowego w całości, skoro uchwała była kwestionowana przez Wojewodę w określonym zakresie. Sąd odwoławczy wyraził następnie ogólny pogląd, że to organ decyduje w uchwale intencyjnej o zasięgu terenu, dla którego nastąpi uchwalenie planu miejscowego. Takie uregulowanie (art. 14 ust. 5 ustawy) uniemożliwia objęcie nowym planem terenu, dla którego już istnieje plan miejscowy z takim ustaleniem, że ten dotychczasowy plan podlega zachowaniu. Naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy nie upoważnia do usunięcia uchwały w sprawie planu miejscowego w całości. Organ słusznie podniósł w skardze kasacyjnej, że zasady scalania i podziału nieruchomości zamieszcza się tylko w razie zaistnienia w tej mierze potrzeb. Dla danego terenu możliwe było ustalenie kilku funkcji, które nie różnią się od siebie w sposób zasadniczy.

Nie można uznać, że w sposób istotny różnią się od siebie funkcja mieszkaniowa i usługowa, zwłaszcza w sytuacji gdy usługi mają charakter uzupełniający dla funkcji mieszkaniowej. Sąd odwoławczy pozostawił sądowi pierwszej instancji ocenę, czy wadliwe są tylko niektóre z postanowień uchwały, a wówczas powinno się usunąć (stwierdzić nieważność) tej uchwały tylko w ściśle określonej części.

Na rozprawie skarżący popierał skargę ograniczoną do przepisów uchwały wskazanych w piśmie procesowym precyzującym zakres zaskarżenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 188 p.p.s.a. skoro nie było naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodziło jedynie naruszenie prawa materialnego, sąd odwoławczy mógł uchylić zaskarżony wyrok i rozpoznać skargę. Skoro jednak przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, powinien na podstawie art. 190 p.p.s.a. dokonać w uzasadnieniu wyroku wiążącej wykładni prawa. Zgodnie z art. 193 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. wyrok odwoławczy powinien zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz wskazania co do dalszego postępowania. Niezależnie od kwestii zawarcia, czy raczej niezawarcia w wyroku sądu odwoławczego takich wiążących ocen prawych i wskazań odnośnie większości zagadnień wymagających w nin. sprawie rozstrzygnięcia, Sąd w obecnym składzie nie tylko czuje się związany poglądem prawnym na temat stosowania art. 134 § 1 p.p.s.a. w sprawach ze skarg organu nadzoru (o ile tak rozumieć wzmiankę na temat zakresu kognicji sądu administracyjnego w tych sprawach), ale przede wszystkim pogląd ten w pełni akceptuje. Sąd wyrażał ten pogląd w licznych orzeczeniach (przykładowo sygn. akt II SA/Wr 936/11 i szeregu innych). Kwestia ta wymaga rozwinięcia z uwagi na brak rozważań sądu odwoławczego w tym zakresie, ale przede wszystkim wyrażenie w uchylonym wyroku tut. Sądu poglądu odmiennego. Jak już wskazywano w poprzednich wyrokach, pogląd o związaniu co do zasady sądu administracyjnego zakresem zaskarżenia uchwały przez organ nadzoru wywodzi się z tezy prawnej tut. Sądu wyrażonej w wyroku SA/Wr 258/93 w OSP 1995/3/52, uznawanej za nadal aktualną w bieżącym orzecznictwie – patrz wyrok II SA/Kr 1161/06 oraz komentarzach

(G. Jyż w Komentarzu do art. 93 u.s.g. z przywołaniem glosy J. Borkowskiego do wyroku SA/Wr 258/93, P. Chmielnicki niezbyt wyraźnie, że granice orzekania wyznacza ,,sprawa nadzorcza" i powagą rzeczy osądzonej objęte są normy zakwestionowane przez organ nadzoru w skardze oraz ewentualnie objęte wyrokiem przez Sąd z urzędu). Należy dodać, ze legitymacja skargowa organu nadzoru nie powinna być szersza niż przysługujące mu kompetencje nadzorcze. Dlatego również dla sądu administracyjnego orzekającego na skutek skargi organu nadzoru nie jest bez znaczenia, czy skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w części (art. 91 ust. 1 u.s.g.) oraz czy wykazane w skardze naruszenie prawa przez organ gminy było istotne (art. 91 ust. 4 u.s.g.), o ile nawet art. 28 ust. 1 u.p.z.p. nie wymaga istotności naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego. Po prostu nie wiadomo dlaczego organ nadzoru miałby mieć szersze możliwości unieważnienia uchwały po odczekaniu 30 dni i złożeniu skargi, niż przy wydawaniu rozstrzygnięcia nadzorczego. Legitymacja organu nadzoru do zaskarżenia uregulowana jest przecież w tej samej ustawie (art. 93 ust. 1 u.s.g.).

Z drugiej strony, niekiedy z tego powodu uznaje się za dopuszczalne zaskarżenie przez organ nadzoru wszelkich uchwał, do których mógłby wydać rozstrzygnięcie nadzorcze (por. art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.). To ostatnie zagadnienie nie występuje w nin. sprawie. Kilku uwag wymaga zapewne wzmianka z uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego na temat znaczenia art. 14 ust. 5 ustawy, co przypuszczalnie odnosi się do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W nin. sprawie organ nadzoru oraz zapewne sąd odwoławczy dostrzegli, że wejście w życie zaskarżonej uchwały spowodowało utratę mocy obowiązującej planu miejscowego dla części terenu górniczego objętej tą uchwałą (art. 34 ust. 1 u.p.z.p.). W ten sposób wszedł w życie plan miejscowy nie zawierający ustaleń dla części terenów objętych uchwałą intencyjną, co dotyczyło terenu górniczego. Ocena organu nadzoru wobec tego stanu rzeczy była następująca. Należy stwierdzić nieważność tych przepisów zaskarżonej uchwały, które zawierają wzmianki na temat dalszego obowiązywania planu miejscowego z 1998 r. dla terenu górniczego. Inaczej mówiąc, gdyby uchwała nie zawierała tych wzmianek, to byłaby w pełni legalna pomimo braku jakichkolwiek ustaleń dla terenu

górniczego, przynajmniej zdaniem organu nadzoru. Oceny tej nie podważył sąd odwoławczy. Zwalnia to tut. Sąd od snucia rozważań na temat znaczenia art. 14 ust. 7 i art. 15 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p., a tym bardziej art. 62 ust. 2 u.p.z.p., w nawiązaniu nie tyle do art. 104 ustawy – Prawo geologicznie i górnicze (Dz. U. z 2011 r. Nr 163, poz. 981), ale z uwagi na art. 227 tej ustawy, do art. 53 ust. 1 i 6 ustawy poprzednio obowiązującej

(Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 ze zm.).

Z pewnością cenne są uwagi spotykane w licznych orzeczeniach sądowych, że dany podmiot coś powinien. Jednak zadaniem organów stosujących prawo nie jest objaśnianie, jakie obowiązki ustanowił ustawodawca, ale wskazywanie skutków prawnych naruszenia tych obowiązków lub zaniechania ich spełnienia. Wszelkie tezy prawne nie omawiające skutków prawnych (prawnoprocesowych) uchybień lub zaniechań (niewykonywania ciężarów procesowych) stron, są pozbawione znaczenia w praktyce stosowania prawa. Jest istotne, że katalog skutków jest zamknięty i nieliczny, więc doprawdy nie wiadomo, co wstrzymuje sądy od ich nazwania w konkretnej sytuacji procesowej. Nużącą formą tego odstąpienia od określenia skutków bywa wskazanie, że dany podmiot (organ, sąd, strona) czegoś ,,nie może", stosowane w sytuacji kiedy to ,,niemożliwe" zostało właśnie dokonane i oczekuje się na określenie skutku.

Skoro jednak czegoś być ,,nie może", to autorzy stwierdzenia tej niemożności czują się zwolnieni od określenia skutku prawnego, gdyż byłoby to wówczas nieracjonalne. Jak bowiem mówić o następstwach czegoś, co się wydarzyć ,,nie może". W nin. sprawie należało więc odgadnąć jakie znaczenie procesowe ma spostrzeżenie sądu odwoławczego, że organ powinien inaczej zakreślić w uchwale intencyjnej zasięg obszaru (co zapewne dotyczyło potrzeby wyłączenia z tego obszaru terenu

górniczego), aby uniemożliwić objęcie uchwałą terenu objętego już planem miejscowym. Jak jednak wyżej wyjaśniono, organ nadzoru zaskarżył uchwałę z uwagi na unormowania, które zawierała, nie zaś z uwagi na nieumieszczenie w niej ustaleń nazwanych przez ustawodawcę obowiązkowymi. Sąd odwoławczy zaś nakazał (znowu trzeba dodać, że zapewne, z uwagi na niewyrazistość lub ogólnikowość ocen prawnych) orzekanie w granicach skargi wyznaczonych jej zarzutami.

Podobnie niejasna ocena sądu odwoławczego dotyczy obowiązkowego składnika planu miejscowego w postaci szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości. Sąd odwoławczy jak gdyby odwraca regułę dowodzenia tego, że pominięcie obowiązkowego składnika nie narusza ustawy. Wydawać się powinno, że skoro jest to składnik obowiązkowy, to organ powinien wykazać brak potrzeby jego uregulowania. W ocenie tut. Sądu nie trzeba w ogóle wykazywać, że składnik obowiązkowy jest potrzebny. O istnieniu tej potrzeby zdecydował ustawodawca. To organ ma udowodnić brak potrzeby. Z samej istoty aktu normatywnego wynika, że będzie on obowiązywał na przyszłość, a w tej przyszłości może powstać potrzeba scalenia na wniosek (art. 102 ust. 2 u.g.n.). Organ powinien więc wykazać, że w przyszłości, w bliżej nieokreślonym czasie oraz po bliżej nieokreślonych przemianach stanu faktycznego i prawnego obszaru planu, na pewno nie zostanie zgłoszony skutecznie wniosek o scalenie. Uwagi te Sąd zamieszcza niejako na marginesie, ponieważ skarga nie obejmuje nieuchwalenia omawianych zasad. A skoro tak, to zagadnienie to nie mieści się w granicach rozpoznania sprawy.

Jak wiadomo, plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego

(art. 94 Konstytucji) uchwalanym przez radę gminy w celu ustalenia przeznaczenia terenów oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy

(art. 14 ust. 1 i 8 u.p.z.p.). Dlatego obowiązkowym składnikiem planu miejscowego jest określenie przeznaczenia terenów oraz linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania (art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Zawarcie w planie miejscowym ustaleń o treści zgodnej z ustawą (czyli wymaganej ustawą i w granicach upoważnienia ustawowego, więc bez powtarzania lub przeinaczania ustawy oraz bez wykraczania poza zakres zagadnień przekazany ustawą do unormowania w uchwale) oznacza zgodność uchwały z zasadami sporządzania planu miejscowego. Naruszenie tych zasad prowadzi do nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.). W nin. sprawie, jak już zaznaczono, nie miało znaczenia dostrzeżone w poprzednim wyroku tut. Sądu istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego, związane z brakiem ustaleń planistycznych dla terenu górniczego, bowiem sąd odwoławczy wyrok ten uchylił i zalecił stwierdzenie nieważności uchwały w części, w której narusza ona zasady uchwalania planu. Pozostając w granicach skargi oraz związania ocenami prawnymi i wskazaniami sądu odwoławczego, należało zatem stwierdzić nieważność przepisu planu i związanego z nim fragmentu rysunku planu dotyczących terenu górniczego. Przepis ten stanowi, że ,,Następujące oznaczenia graficzne na rysunku planu są ustaleniami obowiązującymi planu: ... granica obszaru dla którego w mocy zostaje utrzymany miejscowy plan zagospodarowania terenu górniczego ,,Wierzchowice" (Uchwała nr XXXVIII/225/98 Rady Gminy Krośnice z dnia 18 czerwca 1998 r., publikacja w Dzienniku Urzędowym województwa wrocławskiego nr 10, z dnia 7 lipca 1998 r.)". Należało podzielić argumentację skarżącego, której nie podważył w ocenach sąd odwoławczy, że stwierdzenie utrzymania w mocy dotychczasowego planu miejscowego dokonane w nowym planie miejscowym, w sposób istotny narusza art. 34 ust. 1 u.p.z.p. Naruszenie to stanowiło naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.), powodujące nieważność uchwały w tej części (tj. w zakresie zaskarżonego przepisu oraz odpowiadającej mu treści rysunku planu). Wzmiankowane przez organ upoważnienie do stosowania techniki odesłania, obejmuje wyłącznie akty tego samego rzędu nadal obowiązujące. Rada gminy nie mogła skutecznie utrzymać w mocy uchwały, która wygasła z mocy ustawy.

Kolejno sąd odwoławczy nakazał Sądowi stwierdzenie nieważności uchwały w części zaskarżonej i dotyczącej pewnego zakresu ustaleń realizujących art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy. Tak jak poprzednio należało uznać, że sąd odwoławczy ma na myśli ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pewien kłopot w stosowaniu tej oceny prawnej związany był z brakiem w tejże ustawie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 4, jednak należało po prostu przyjąć, że ocena dotyczy sposobu wyrokowania po stwierdzeniu naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p. Naruszenie to nie było kwestionowane przez obie strony. Pozostają więc aktualne oceny, że fragmenty uchwały dotyczące omawianego zagadnienia oznaczały niedozwolone powtórzenia lub przeinaczenia ustawy o ochronie zabytków i podjęte zostały bez upoważnienia ustawowego, bowiem regulowały zasady współdziałania między organami administracji publicznej lub nakładały obowiązki na inwestorów, co nie wchodziło w zakres określania zasad ochrony zasad ochrony zabytków w akcie wykonawczym do ustawy, jako materia uregulowana ustawowo.

W pozostałej części sąd odwoławczy wyraził ocenę prawną, że ustalenie mieszanych (równorzędnych, zamiennych) przeznaczeń terenów mieszkalnictwa i usług, nie narusza zasad sporządzania planu miejscowego. Sąd odwoławczy nie dopowiedział, czy dotyczy to również zaskarżonego ustalenia dopuszczającego przekształcenie terenów KS1 i KS2 na tereny odpowiednio MW2 i MW6. Skoro podstawowe przeznaczenie terenów KS obejmuje również zabudowę, to pomimo braku wyraźnej wiążącej oceny prawnej Sąd przyjął, że również w zakresie tych terenów zaskarżone ustalenie zawarte w uchwale jest zgodne z prawem.

Z powyższych względów oraz zgodnie z art. 147 § 1, art. 151, art. 152 i art. 200 p.p.s.a., a ponadto mając na uwadze art. 190 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

PM 16.05.2012 r.