Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant: starszy asystent sędziego Paweł Muszyński po rozpoznaniu w dniu 23 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] i [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Wr 507/22 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] i [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym balkonów i tarasów oraz wspólnego garażu podziemnego budynków mieszkalnych wielorodzinnych oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu sprawy

ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] (dalej: skarżąca, Wspólnota)

na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej Inspektor Wojewódzki) z 17 maja 2022 r. nr 513/2022 w przedmiocie usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym balkonów i tarasów oraz wspólnego garażu podziemnego budynków mieszkalnych wielorodzinnych, wyrokiem z 22 grudnia

2022 r. o sygn. II SA/Wr 507/22, oddalił skargę w całości.

Sąd wskazał w szczególności, że dla sprawy zasadnicza jest kwestia balkonów i tarasów w kontekście ich kwalifikacji albo jako nieruchomości wspólnej albo jako części konkretnego lokalu mieszkalnego. Analogiczny charakter ma status garażu podziemnego, który według autora skargi nie należy do nieruchomości wspólnej, i jest wyodrębnionym lokalem użytkowym stanowiącym odrębny przedmiot własności (zgodnie z księgą wieczystą). Przedmiotem sporu jest zatem to, czy Wspólnota jest właściwym adresatem oznaczonych w decyzji nakazów.

Zdaniem Sądu w pełni logiczne i uzasadnione jest potraktowanie balkonów

i tarasów w zakresie ich elementów zewnętrznych (od czoła płyt balkonowych/tarasowych), konstrukcyjnych, stanowiących fragment elewacji całego budynku jako nieruchomości wspólnej. Tych części budynku nie da się zakwalifikować jako służących wyłącznie do użytku właścicieli lokali, a tym samym podpadają one pod zakres pojęciowy nieruchomości wspólnej z art. 3 ust. 2 ustawy

z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2021 r. poz. 1048; dalej "u.w.l."). Interpretacja danej regulacji przy ustalaniu wspólnych elementów budynku wymaga każdorazowo dokładnego ustalenia stanu faktycznego. W kontrolowanej sprawie balkony i tarasy znajdujące się na poszczególnych piętrach budynku

(co wynika z załączonej do akt dokumentacji fotograficznej), w większości są jednocześnie stropodachami dla niżej położonych lokali. Tym samym, chociaż służą do użytku właścicieli poszczególnych lokali, to z uwagi na swą istotę stanowią element nieruchomości wspólnej. W budynkach wielomieszkaniowych, gdzie istnieją wyodrębnione lokale oraz część wspólna, nie da się precyzyjnie przeprowadzić granicy, która będzie oddzielać uprawnienia jednych właścicieli od drugich, oraz

od nieruchomości wspólnej. Jeśli chodzi o mieszkańców lokali, do których przynależą opisane w sprawie tarasy i balkony, to tylko pozornie wyłącznie oni odnoszą z nich korzyść. Te części budynku stanowią bowiem widoczny i istotny element elewacji budynku, odmiennie niż np. posadzka balkonowa. Z uwagi na powiązanie funkcjonalne z konstrukcją i elewacją budynku można stwierdzić, że stanowią element nieruchomości wspólnej. Wady czy uszkodzenia tych stropodachów (elementów konstrukcji balkonu) mają wpływ nie tylko na konkretny lokal i jego właściciela, który użytkuje balkon (taras), lecz także na lokale usytuowane poniżej.

Za wiarygodne Sąd I instancji uznał twierdzenia organów administracji,

w których podnoszą one konieczność stosownego zabezpieczenia ścian pionowych balkonów i tarasów. W razie wyrządzenia szkody w wyniku zaniedbań związanych

z należytym utrzymaniem budynku odpowiedzialność – jak stanowi art. 17 u.w.l. – ponosi Wspólnota. W interesie wszystkich lokatorów, członków Wspólnoty, leży zatem to, aby nieruchomość znajdowała się w należytym stanie.

W konkluzji Sąd stwierdził, że nie znalazł podstaw prawnych i faktycznych, aby potraktować balkon (taras) jako wyłącznie część lokalu mieszkalnego, to znaczy część autonomiczną względem nieruchomości wspólnej pozostającej pod pieczą Wspólnoty.

Dalej Sąd zauważył, że ściany, posadzki, słupy, czy też stropy garażu podziemnego w budynku wielorodzinnym, to niewątpliwie takie części budynku

i urządzenia, których funkcja, znaczenie i przeznaczenie nie ogranicza się wyłącznie do osób dysponujących miejscami postojowymi. Odpowiedni stan ścian, posadzki, czy też stropu garażowego czy należyta izolacja przeciwwodna garażu jest sprawą fundamentalną dla całości budynku. W myśl przyjętych w judykaturze poglądów

za elementy nieruchomości wspólnej uważa się także fundamenty, dach, ściany nośne, klatkę schodową, przewody, instalacje wodne, ogrzewcze itp. (tak: wyrok WSA o sygn. II SA/Gd 530/20; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie https://cbois.nsa.gov.pl/cbois/query, dalej "CBOSA"). Dlatego w tym zakresie, w jakim elementy garażu i znajdujące się w nim instalacje oddziałują (mogą oddziaływać) na stan i użytkowanie całego budynku, trzeba je potraktować tak, jak nieruchomość wspólną. Zdaniem Sądu wadliwe, pozostające

w niewłaściwym stanie technicznym elementy garażu pozostają w nierozerwalnym związku z nieruchomością wspólną, i funkcjonalnie są taką nieruchomością wspólną.

W przypadku, gdy obowiązki, o których mowa w art. 61 ustawy z dnia

7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.; dalej "Pr.bud."), nie są należycie realizowane, właściwy organ administracji budowlanej powinien wydać decyzję z art. 66 ust. 1 tej ustawy. Decyzja wydana w oparciu o dany przepis w zakresie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, ma tzw. związany charakter. Istotne jest bowiem to, że organ nadzoru budowlanego, w przypadku stwierdzenia, iż obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym, obowiązany jest w drodze decyzji nakazać usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości (tak: wyrok NSA o sygn. II OSK 377/19, dostępny w CBOSA). Jak podał Sąd

I instancji, w okolicznościach badanej sprawy wykazano nieprawidłowości w stanie technicznym, realne jest też niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzi, a także ich mienia. Ustalenia w tym względzie poczynione przez organ administracji, odzwierciedlone w zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji, nie budzą wątpliwości. Ustalenia te nie są także kwestionowane w złożonej skardze.

Reasumując Sąd I instancji stwierdził, że nakazane prace niewątpliwie dotyczą kompleksowo rozumianego budynku i są związane z nieruchomością wspólną, ponieważ służą interesowi zbiorowemu wszystkich właścicieli. Niewłaściwy stan techniczny fragmentu ściany zewnętrznej przy balkonach (tarasach), jak też nieprawidłowości znajdującego się pod budynkiem garażu wpływają bowiem nie tylko na konkretny lokal, którego częścią jest balkon (taras), nie tylko na garaż opisany jako odrębny lokal użytkowy, ale na stan techniczny całego obiektu. A zatem tego rodzaju wady konstrukcyjne nie mogą być traktowane jako takie, których zabezpieczenie należy do poszczególnych właścicieli lokali. Wobec tego trafne jest stanowisko organów, że adresatem badanej decyzji winna być Wspólnota, jako że skarżony akt administracyjny dotyczy nieruchomości wspólnej.

Skargę kasacyjną od powołanego wyroku Sądu I instancji złożyła Wspólnota, reprezentowana przez adwokata, zaskarżając go w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), naruszenie:

1. art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (u.w.l.)

w zw. z art. 61 i art. 66 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Pr.bud.)

w zw. z art. 140 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1360; dalej "K.c."), poprzez błędną wykładnię polegającą na:

a. uznaniu, iż części balkonów oraz tarasów stanowią nieruchomość wspólną, której właścicielem/zarządcą jest Wspólnota,

b. uznaniu, iż garaż będący odrębnym przedmiotem własności jest częścią nieruchomości wspólnej, której właścicielem/zarządcą jest Wspólnota,

w myśl art. 174 § 2 p.p.s.a naruszenie:

2. art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzona w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmieniona następnie Protokołami

nr 3, 5 i 8 oraz uzupełniona Protokołem nr 2 (Dz.U. 1993 r. Nr 61, poz. 284; dalej "EKPCZ") w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483; dalej "Konstytucja RP") w zw. z art. 134 § 1

w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające

na pozbawieniu strony skarżącej prawa do rzetelnego procesu i sprawiedliwego rozpoznania sprawy, poprzez niedokonanie analizy akt sprawy administracyjnej, ustalenia stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, iż sprawa zawisła przed Sądem "jest identyczna" jak sprawa toczącą się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym

we Wrocławiu pod sygn. II SA/Wr 391/22, skutkujące sporządzeniem uzasadnienia literalnie tożsamego z wydanym w ww. sprawie, niezawierającego uzasadnienia dotyczącego kontrolowanej decyzji i stawianych zarzutów,

- które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy, bowiem wskazuje

na nierozpoznanie przez Sąd wszystkich zarzutów skargi i wydanie orzeczenia pozbawionego uzasadnienia dotyczącego konkretnej sprawy, a przez to naruszającego prawa do indywidualnego i rzetelnego rozpoznania sprawy,

3. art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające zaniechaniu rozpatrzenia przez WSA we Wrocławiu zarzutu naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000; dalej "Kpa.)

i braku kontroli decyzji w zakresie przeprowadzonego postępowania dowodowego

i nieuznania wniosków dowodowych strony – wnoszonych na etapie postępowania przed organem, tj. wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego oraz ksiąg wieczystych lokali garażowych objętych decyzją, a przez to dokonanie wadliwej

i niepełnej kontroli instancyjnej, a nadto brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co uniemożliwia stronie poznanie stanowiska Sądu w zakresie zarzutów dotyczących postępowania dowodowego,

- które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy, bowiem wskazuje

na nierozpoznanie przez Sąd wszystkich zarzutów skargi i wydanie orzeczenia jedynie w oparciu o część akt sprawy; gdyby bowiem Sąd rozpoznał wszystkie zarzuty skargi i dostrzegł naruszenia przepisów Kpa. (opisanych w zarzucie) rozstrzygnięcie w sprawie musiałoby być inne.

Wniesiono o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów,

tj. z ksiąg wieczystych lokali garażowych znajdujących się w budynku objętym decyzją, dla wykazania, że lokal garażowy jest samodzielnym, wyodrębnionym lokalem użytkowym nie służącym do użytku wspólnego właścicieli lokali.

Wobec postawionych powyżej zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania lub też rozpoznanie skargi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych.  

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów w niej postawionych. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia wydany wyrok w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed NSA wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4

w zw. z art. 193 zd. 1 p.p.s.a. NSA nie przedstawia zatem w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd I instancji.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania

z powodów wskazanych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że NSA nie ma możliwości rozstrzygania sprawy w jej całokształcie a jedynie w granicach zawartych w zarzutach skargi kasacyjnej.

Jedynie dla porządku wskazać należy, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji Inspektora Wojewódzkiego stanowił przepis art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Pr.bud.. W przypadku, gdy obowiązki określone w art. 61 ust. 1 Pr.bud. nie są należycie realizowane, właściwy organ administracji powinien wydać decyzję z art. 66 ust. 1 danego aktu. Decyzja wydana na podstawie tego przepisu

w zakresie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, ma tzw. związany charakter. Istotne jest bowiem to, że organ nadzoru budowlanego, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym, obowiązany jest

z drodze decyzji nakazać usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości (tak: wyrok NSA o sygn. II OSK 377/19, dostępny w CBOSA).

W okolicznościach badanej sprawy nieprawidłowości w stanie technicznym balkonów, tarasów oraz garażu podziemnego w budynku należącym do Wspólnoty zostały precyzyjnie opisane w zaskarżonej decyzji, ustalenia zaś oparte

na należycie zgromadzonym materiale dowodowym Sąd I instancji zasadnie zaaprobował, podziela je również Naczelny Sąd Administracyjny. Według zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzi, a także mienia miało realny wymiar. Niemniej, stan techniczny balkonów i tarasów czy też garażu nie jest kwestionowany przez Wspólnotę. Istota podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów sprowadza się do prawidłowości określenia adresata wydanej decyzji nakazującej wykonanie danych czynności

w trybie art. 66 Pr.bud..

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest usprawiedliwiony zarzut błędnej wykładni art. 3 ust. 2 u.w.l. w zw. z art. 61 i art. 66 Pr.bud. w zw. z art. 140 K.c..

Powołany art. 3 ust. 2 u.w.l. stanowi, że nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Jak przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przy interpretacji tejże normy, nie ulega żadnej wątpliwości, że ściany zewnętrzne, dach

z elementami zamocowania jego konstrukcji, czy elewacja budynku to części budynku, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Wskazane wyżej części budynku powszechnie uznawane są za nieruchomość wspólną. Nie jest możliwe by w budynku wielorodzinnym wymienione elementy stanowiły wyłączną własność właściciela lokalu (tak: wyrok NSA o sygn. II OSK 760/21, dostępny

w CBOSA).

Analiza zaskarżonego wyroku pozwala uznać za trafną interpretację danego przepis u.w.l., zgodnie z którą elementy architektonicznej konstrukcji balkonu trwale połączone z bryłą budynku i na ogół usytuowane na zewnątrz w stosunku

do przestrzeni wykorzystywanej do wyłącznego zaspokajania potrzeb mieszkaniowych przez osoby zamieszkałe w lokalu, stanowią takie części budynku, które nie służą wyłącznie do użytku właściciela lokalu, zatem – na podstawie

art. 3 ust. 2 u.w.l. – powinny być kwalifikowane jako stanowiące nieruchomość wspólną. Zasadnie wskazano też, że za elementy nieruchomości wspólnej uważa się także fundamenty, dach, ściany nośne, klatkę schodową, przewody, instalacje wodne, ogrzewcze itp.. Stąd uznano, że wadliwe elementy garażu pozostają

w nierozerwalnym związku z nieruchomością wspólną.

Należy w tym miejscu dodatkowo podkreślić, że warstwy zabezpieczające

i izolacyjne balkonu, mogą być zaliczane do części wspólnych budynku, bo ich zadaniem nie jest wyłącznie ochrona balkonu lecz również elementów konstrukcyjnych balkonu, ścian pod balkonem, czy też płyty wspornikowej balkonu. Konieczność zabezpieczenia przed warunkami atmosferycznymi, między innymi ścian zewnętrznych budynku należy do całej wspólnoty, a nie do poszczególnych właścicieli lokali. Z samego faktu, że balkon (czy też taras) jest fragmentem obiektu budowlanego, służącego wyłącznemu użytkowaniu właściciela konkretnego lokalu, nie można wywodzić wniosku, że w przypadku, gdy stan tego balkonu zagraża nie tylko tej osobie lecz również innym (a tak jest w tej sprawie) a zarazem stopień koniecznej ingerencji wykracza poza czynności, które mogłyby być uznane za zachowawcze lub bieżącą konserwację, tylko właściciel, który dysponuje balkonem (tarasem) na wyłączność, byłby zobligowany do określonych działań. Balkon, ze swej istoty, co już wyżej podkreślono, jest elementem architektonicznym trwale związanym z bryłą budynku, a co za tym idzie oddziaływuje na jego konstrukcję. To oznacza, że balkon/taras jest częścią wspólną nieruchomości i w określonych przypadkach jego stan techniczny oddziaływuje na części wspólne budynku, a w konsekwencji

w zależności od okoliczności, nie tylko jego wyłączny użytkownik, lecz również pozostali współwłaściciele zobowiązani są do podjęcia działań zapobiegających jego degradacji (podobnie: wyrok NSA o sygn. II OSK 371/24, dostępny w CBOSA).

Należy zwrócić uwagę na dwoistą naturę balkonów czy też tarasów budynków, które, będąc częścią składową poszczególnych lokali, w pewnych sytuacjach muszą być traktowane jak części wspólne budynku (tak: wyrok NSA o sygn. II OSK 2492/22, dostępny w CBOSA). Właśnie taka sytuacja zaistniała w realiach tej sprawy.

Podobnie należy ocenić prawidłowość oznaczenia adresata decyzji, wykazaną przez organy i zaakceptowaną przez Sąd I instancji, w związku ze zobowiązaniem Wspólnoty do remontu garażu podziemnego.

Kategoria części wspólnych nieruchomości ma charakter funkcjonalny i z tego względu status prawny konkretnego elementu nieruchomości wspólnej zależy

od okoliczności rzeczywistego przypadku. Remont jest wymagany dla utrzymania substancji budynku, w tym garażu jako części wspólnej w stanie zdatnym do użytku. Składnikiem tzw. współwłasności przymusowej są instalacje, i to zarówno te, które znajdują się poza poszczególnymi lokalami, jak i ich elementy znajdujące się

w wydzielonych lokalach.

Zasadnie zaaprobowano pogląd, że ściany i strop garażu podziemnego

w budynku wielorodzinnym, czy przewody elektryczne poprowadzone w tym garażu, jak i pozostałe wymienione w decyzji elementy, to niewątpliwie takie części budynku

i urządzenia, których funkcja, znaczenie i przeznaczenie nie ogranicza się wyłącznie do osób dysponujących miejscami postojowymi. Odpowiedni stan ścian i stropu garażowego czy należyta kondycja biegnącej przez garaż instalacji elektrycznej jest sprawą fundamentalną dla całości budynku. Zgodnie z art. 3 ust. 2 u.w.l. są to elementy, które stanowią nieruchomość wspólną, a zatem pozostającą w zarządzie wspólnoty mieszkaniowej.

W tych okolicznościach Wspólnota nie mogła skutecznie zarzucać, że nie powinna być stroną postępowania administracyjnego i adresatem decyzji nakazującej utrzymanie balkonów/tarasów w należytym stanie technicznym czy remontu wskazanych elementów garażu i że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni

art. 3 ust. 2 u.w.l. w zw. z art. 61 i art. 66 Pr.bud. w zw. z art. 140 K.c..

Zaakceptować należy stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym już wyroku o sygn. II OSK 2492/22 – wyrażone

w analogicznych jak w niniejszej sprawie uwarunkowaniach formalno-prawnych – zgodnie z którym, gdy ujawniono nieodpowiedni stan techniczny obiektu budowlanego, do tego zagrażający życiu i zdrowiu ludzi, organ administracji miał obowiązek skierowania nakazu usunięcia nieprawidłowości do właściciela bądź zarządcy obiektu budowlanego. Osobami tymi, w zależności od stanu faktycznego

i prawnego, mogą być, zarówno właściciele lub współwłaściciele budynku

jak i zarządcy obiektu budowlanego (art. 61 Pr.bud.). Ustalony w toku postępowania stopień degradacji balkonów/tarasów budynku oraz jego garażu wykluczał zaś możliwość nałożenia obowiązków jego naprawy/remontu wyłącznie na właścicieli lokali zeń korzystających, czy osób korzystających z miejsc postojowych. Przeciwnie, konieczność wykonania prac naprawczych czy dokonania remontu elementów budynku, które co już wyżej wykazano stanowią element części wspólnej nieruchomości, uzasadniało nałożenie danych obowiązków na skarżącą Wspólnotę.

Nie są usprawiedliwione podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji przeprowadził prawidłową kontrolę legalności zaskarżonej decyzji i w jej wyniku zasadnie orzekł, że skarga podlegała oddaleniu.

W realiach tej sprawy nie można zatem skutecznie powoływać się

na naruszenie art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7,

77 § 1 i art. 78 § 1 Kpa..

Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa

w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi.

Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. reguluje powinność sądu administracyjnego orzekania na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają. Do naruszenia

art. 133 § 1 p.p.s.a. mogłoby dojść, gdyby sąd wyszedł poza ten materiał znajdujący się w aktach sprawy i wydał wyrok mimo niekompletnych akt sprawy, pominął istotną część tych akt lub też oparł orzeczenie na własnych ustaleniach, nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy (tak: wyrok NSA o sygn. II GSK 1300/21, dostępny w CBOSA). Naruszenie takie nie zachodzi na gruncie niniejszej sprawie, nie wskazano na nie także w skardze kasacyjnej.

Nie naruszono również normy z art. 134 § 1 p.p.s.a., o czym można by mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której wniesiono skargę, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego

(tak: wyrok NSA o sygn. III FSK 556/24, dostępny w CBOSA). Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, i tak też uczynił Sąd I instancji.

W tym zakresie nie ujawniono naruszeń prawa. Sąd nie ma natomiast obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu.

Dla skuteczności zarzutu skargi kasacyjnej opartego na art. 134 § 1 p.p.s.a. należy wykazać, że sąd, rozpoznając skargę, dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy, a także w przypadku gdy powinien był wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił, i że owo zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego nie wykazano we wniesionym środku odwoławczym.

Nie doszło także do uchybienia art. 141 § 4 p.p.s.a., który jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie

do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest jego kontrola instancyjna, albo gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny ustalił lub przyjął

za podstawę orzekania. W uzasadnieniu kontrolowanego wyroku wad takich nie sposób odnaleźć, Sąd I instancji przedstawił bowiem motywy, które poddają się kontroli instancyjnej, wskazując stan faktyczny uwzględniony przy powoływanej

i zastosowanej podstawie materialnoprawnej ocenianej decyzji. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej jej twierdzenia, że brak jest w tym wyroku wyjaśnienia podstawy prawnej, co uniemożliwia poznanie stronie stanowiska Sądu, jest stwierdzeniem całkowicie chybionym. Natomiast powoływanie się na nieuwzględnione wnioski

w toku postępowania administracyjnego nie może skutecznie uzasadniać naruszenia danej normy prawa procesowego, gdy jak wyżej podniesiono, na podstawie prawidłowo ustalonego stanu sprawy co do stanu technicznego balkonów/tarasów

i garażu, właściwie zastosowano przepisy art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Pr.bud..

Zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może uzasadniać nieuwzględnieniem wszystkich zarzutów skargi czy nieodniesieniem się przez sąd

do wszystkich kwestii podnoszonych przez stronę. To, że skarżący nie jest przekonany o trafności rozstrzygnięcia sprawy przez sąd, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku. Brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym co do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która nie koresponduje

z oczekiwaniami skarżącego kasacyjnie, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku. Polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu pierwszej instancji nie może czynić skutecznym zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (podobnie: wyroku NSA

o sygn. III OSK 253/24, dostępny w CBOSA).

Należy ponadto zauważyć, że przewidzianą w art. 106 § 3 p.p.s.a. możliwość przeprowadzenia przez sąd dowodu uzupełniającego z dokumentu należy rozumieć jako odnoszącą się do sytuacji wystąpienia istotnych wątpliwości związanych

z oceną, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem, a nie do sytuacji wystąpienia wątpliwości związanych z ustaleniami zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. Dany przepis nie może bowiem służyć podważeniu prawidłowości ustaleń faktycznych przyjętych przez sąd administracyjny za podstawę wyrokowania,

z którymi strona skarżąca kasacyjnie się nie zgadza. Nadto nawet nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentu, tak jak wskazuje to przepis art. 106 § 3 p.p.s.a., nie może być oceniane jako naruszenie prawa procesowego i to naruszenie mające istotny wpływ na wynik sprawy, a tym bardziej dopuszczenie dowodu bez odnotowania tego faktu w protokole rozprawy, zwłaszcza, że na postanowienie w tym zakresie nie przysługuje zażalenie.

Wobec poczynionych uwag oraz trafnej akceptacji zapadłych wobec Wspólnoty decyzji organów nadzoru budowlanego, trudno przyznać rację zarzutom skoncentrowanym wokół naruszenia art. 6 ust. 1 EKPCZ w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucja RP w zw. z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a., skoro organy odniosły się szeroko i wyczerpująco do sprawy, której ramy określiły przesłanki podmiotowo-przedmiotowe, Sąd I instancji zaś w tych warunkach, uwzględniając przyznane mu normami proceduralnymi kompetencje orzecznicze, dokonał oceny legalności rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego, szczegółowo argumentując przedstawione w tym względzie stanowisko.

Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, nie znajdując usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, orzekł

na podstawie art. 184 p.p.s.a. o jej oddaleniu.