I FSK 1053/14 - Wyrok

Data orzeczenia	2015-12-09	
Data wpływu	2014-06-24	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Dagmara Dominik-Ogińska
Roman Wiatrowski
Sylwester Marciniak /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6110 Podatek od towarów i usług	
Hasła tematyczne	Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie	
Sygn. powiązane	I SA/Łd 595/13	
Skarżony organ	Dyrektor Izby Skarbowej	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2012 nr 0 poz 749; art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1 i § 3, art. 191; Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
Dz.U. 2012 nr 0 poz 270; art. 141 § 4; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak (sprawozdawca), Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia WSA (del.) Dagmara Dominik-Ogińska, Protokolant Marta Sokołowska-Juras, po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 listopada 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 595/13 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 22 marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2008 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w L. kwotę 1800 (słownie: jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.	
Uzasadnienie
1. Wyrok sądu pierwszej instancji (k. 77 i 82 – 94 akt)

1.1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 595/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: sąd pierwszej instancji) oddalił skargę A. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: skarżąca lub spółka) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. (dalej: organ odwoławczy) z dnia 22 marca 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2008 r.

1.2. W uzasadnieniu powyższego wyroku sąd pierwszej instancji wskazał, że powodem wydania decyzji przez organy było wykazanie w toku kontroli, że w deklaracji VAT-7 za badany miesiąc skarżąca niezasadnie:

1) odliczyła podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez W. sp. z o.o., stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane, co stanowi naruszenie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej: u.p.t.u.),

2) rozliczyła wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz Spółki A., z/s E., NIP [...], podczas gdy czynności te w rzeczywistości nie miały miejsca.

1.3. Odwołując się do art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1, a także art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. sąd pierwszej instancji podkreślił, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje tylko wówczas, gdy podatek naliczony związany jest z czynnościami opodatkowanymi faktycznie dokonanymi przez osobę wskazaną w fakturze. Tę zależność podkreśla się także w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwośc (por. wyrok w sprawie C-342/87, Genius Holding BV v. Staatssecretaris van Financiën).

Oceniając pod tym kątem ustalenia faktyczne sprawy sąd pierwszej instancji uznał, że organy szczegółowo wykazały, iż zakwestionowane faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji. Faktury te zostały opatrzone podpisem "S.". Do sporządzania takich faktur przyznał się J. F. podczas przesłuchania w charakterze podejrzanego w dniu 14 stycznia 2010 r. Z zeznań J. F. wynika również, że jakieś dostawy węgla miały miejsce, lecz prawdopodobnie dostawcą była firma "S.". Ta okoliczność też została skutecznie zakwestionowana przez organy podatkowe, gdyż M. C. nie potwierdził dostaw przedmiotowego węgla i możliwości wystawienia faktur jego sprzedaży.

1.4. Sąd odniósł się też do przesłanki działania podatnika w dobrej wierze, zaznaczając, że organy zwróciły uwagę na zeznania W. M. (prezesa skarżącej spółki), wskazującego na pewne okoliczności, które mogły i powinny wzbudzić jego zastrzeżenia co do autentyczności transakcji zawieranych ze spółką W. Z wypowiedzi "pana D.", z którym kontaktował się W. M., jednoznacznie wynikało, że firmy W. i B. nie prowadziły działalności całkowicie zgodnej z prawem, o czym świadczą chociażby propozycje sprzedaży węgla bez faktur. Ponadto W. M. sam przyznał, iż podejrzewał, że spółka W. nie płaci VAT-u, albo ma problem z fiskusem, zaś firmy W. i B. były w pewien sposób ze sobą powiązane, chociażby przez osobę "pana D.", ponadto dysponowały tymi samymi samochodami i kierowcami. Jak zeznał W. M., towar ze spółki B. był przywożony przez tych samych kierowców co z firmy W. i w tych samych samochodach, a przy pierwszej dostawie od B. dokumenty WZ były wystawione jeszcze przez W. Płatności były zawsze gotówką, a faktury przychodziły pocztą. Organ zasadnie zwrócił uwagę, że w sytuacji, gdy wartości transakcji są znaczne, tego typu praktyki odbiegają od standardów obrotu gospodarczego.

Powyższe okoliczności świadczą o tym, że W. M. wiedział lub powinien był wiedzieć, iż transakcje mające stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązały się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury. Na obowiązek badania sprawy pod tym kątem zwraca uwagę Trybunał Sprawiedliwości (m.in. wyrok z dnia 21 czerwca 2012 r., C-80/11 w sprawie Mahagében kft).

1.5. Zasadnie również w ocenie sądu pierwszej instancji zakwestionowana została autentyczność wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na rzecz kontrahenta węgierskiego. Jak wynika z czynności sprawdzających dokonanych przez węgierską administrację podatkową, za badany okres rozliczeniowy spółka A. nie złożyła deklaracji podatkowej, nie można było zatem potwierdzić, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów miało miejsce.

Z dowodów przedstawionych przez skarżącą wynika, że transport węgla na Węgry odbywał się środkami transportowymi kontrahenta węgierskiego. W celu potwierdzenia przewozów węgla kamiennego z Polski na Węgry, według dokumentów przewozowych CMR, węgierskie organy śledcze ustaliły właścicieli poszczególnych pojazdów, którzy zostali przesłuchani w charakterze świadków. Z zeznań ich wynika, że nie był możliwy transport węgla kamiennego tymi pojazdami w ilościach wskazanych na dokumentach CMR, z uwagi na to, że typ pojazdu, ich charakter i ładowność nie pozwalałyby na ładunek towaru w ilości około 25.000 kg.

Dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów nie potwierdził również zeznający w charakterze świadka T. S. - dyrektor zarządzający spółką A., choć przyznał, że zna W. M. i wcześniej miał z nim kontakty handlowe, które opierały się głównie na sprzedaży warzyw i owoców, chociaż w niewielkiej ilości (4 - 5 samochodów ciężarowych). Świadek wskazał też, że nabył węgiel, który był dowieziony polskimi wywrotkami, powiedział ponadto, że wiele razy podpisywał puste CMR, ponieważ zdarzało się, że ziemniaki albo inny towar przywożone były nie do siedziby jego spółki, ale bezpośrednio do Rumunii lub gdzie indziej. Świadek stwierdził równocześnie, że W. M. posiadał pieczątkę firmową A. i pieczętował dokumenty CMR. Świadek podkreślił, że przedmiotowego węgla nie odbierał i na pewno do siedziby jego spółki węgiel w takiej ilości nie był przywożony. Nadto świadek zwrócił uwagę, że na okazanych mu dokumentach nazwa jego firmy jest podana nieprawidłowo.

Odwołując się do art. 42 ust. 4 u.p.t.u. i uchwały NSA z dnia 11 października 2010 r., I FPS 1/10, z której wynika, że dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 u.p.t.u., uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 o.p., o ile łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, sąd pierwszej instancji podkreślił, że jeżeli fakt dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej jest bezsporny, zasada neutralności podatkowej wymaga, by zwolnienie od podatku VAT zostało przyznane w razie spełnienia przesłanek merytorycznych, nawet jeśli podatnik pominął pewne wymogi formalne. Inaczej byłoby jedynie w przypadku, gdyby naruszenie tych wymogów formalnych uniemożliwiło przedstawienie przekonującego dowodu spełnienia przesłanek merytorycznych. Sąd podkreślił, że w stanie faktycznym sprawy fakt dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej nie jest bezsporny, co niewątpliwie ma swoje odzwierciedlenie co najmniej w ustaleniach dokonanych przez podatkową administrację węgierską, które zaprzeczały autentyczności danych dotyczących środków transportu, jakimi miały być wywożone towary.

Organy dokonały również oceny innych dowodów, co szczegółowo i wiarygodnie zostało opisane w decyzjach obu instancji.

1.6. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że Ordynacja podatkowa nie przyjęła zasady bezpośredniości w postępowaniu dowodowym, o czym świadczy treść art. 181. Żądanie powtórzenia w postępowaniu podatkowym dowodu z przesłuchania świadka, uprzednio przesłuchanego w postępowaniu karnym, dla zrealizowania zasady czynnego udziału strony w tym przesłuchaniu (art. 123 § 1 o.p.) i zadośćuczynienia żądaniu strony przeprowadzenia dowodu (art. 188 o.p.) jest uzasadnione tylko wówczas, gdy strona wskaże na konkretne istotne okoliczności faktyczne, niezbędne do wyjaśnienia lub sprzeczności w tych zeznaniach w porównaniu z dotychczasowym zebranym materiałem dowodowym (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2007 r., II FSK 110/07). Z kolei w świetle art. 188 o.p. odmowa przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez stronę będzie dopuszczalna wówczas, gdy brak jest jakiejkolwiek możliwości przyczynienia się danej czynności dowodowej do wyjaśnienia sprawy, albo też dana okoliczność w sposób niebudzący żadnych wątpliwości została już udowodniona.

Zdaniem sądu w niniejszej sprawie organy dokonały oceny licznie zgromadzonych dowodów, w tym m.in. zeznań świadków przesłuchanych w innych postępowaniach. Wnosząc o przesłuchanie tych świadków w postępowaniu podatkowym skarżąca nie wskazała żadnych nowych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, oczekując w gruncie rzeczy, że podczas ponownego przesłuchania świadkowie ci zmienią zeznania, co nie stanowi wystarczającej podstawy do uwzględnienia takiego wniosku.

Dokonując ogólnej oceny decyzji obu instancji sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się uchybienia zasadom legalizmu (art. 120 o.p.) i prawdy obiektywnej (art. 122 o.p.). W ocenie sądu organy nie uchybiły również zasadzie zaufania wynikającej z art. 121 o.p., gdyż nie stanowi o tym przyjęcie rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez skarżącą w sytuacji, gdy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy oraz wskazał i wyjaśnił zastosowaną podstawę prawną. Zdaniem sądu uzasadnienie zawarte w decyzjach organów jest logiczne i spójne oraz mieści się w zasadzie swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 191 o.p. Swobodna ocena dowodów oznacza, że organ podatkowy według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych oraz wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne. Rozpatrzeniu podlegają więc nie tylko poszczególne dowody odrębnie, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności. Istotny staje się zatem tzw. punkt widzenia, który w rozpatrywanej sprawie został przekonująco uzasadniony.

1.7. Z powyższych względów sąd pierwszej instancji uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oddalił tę skargę.

2. Skarga kasacyjna (k. 100 - 104)

2.1. W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a nadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm prawem przewidzianym.

2.2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.:

a) naruszenie art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi, w sytuacji, gdy w ocenie skarżącego, sąd winien zaskarżoną decyzję uchylić w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, albowiem sąd zaakceptował naruszenie prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 i 191 o.p., co doprowadziło do niepełnej i niewłaściwej oceny materiału dowodowego;

b) naruszenie art. 151 w zw. z art.141 § 4 p.p.s.a., poprzez niewystarczające uzasadnienie rozstrzygnięcia.

Z kolei na podstawie art. 174 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1, 10, 11 przez faktyczne wykluczenie podstawy opodatkowania, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a w zw. z art. 86 u.p.t.u., przez jego niewłaściwe zastosowanie, a w drugim przypadku, przez brak jego zastosowania, w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego, a także art. 42 ust. 1 u.p.t.u., w zakresie opodatkowania według stawki 0% wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.

3. Odpowiedź na skargę kasacyjną (k. 156 – 158v.)

3.1. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa zastępstwa procesowego radcy prawnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4. Skarga kasacyjna skarżącej jest niezasadna.

5. Należy przede wszystkim podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany zarzutami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Związanie granicami skargi kasacyjnej powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może sam wyprowadzać podstaw kasacyjnych, ani tych podstaw modyfikować, czy też domniemywać.

6. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. W sytuacji, gdy autor skargi kasacyjnej zarzuca naruszenie zarówno prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności należy ustosunkować się do zarzutów, które dotyczą naruszenia przez sąd tych ostatnich przepisów. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo że został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania prawidłowości wykładni prawa lub subsumcji stanu faktycznego do zastosowanego przez sąd przepisu prawa materialnego.

Mając powyższe na uwadze należy w pierwszej kolejności uznać, że podniesione w rozpatrywanej skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie stanowią podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku.

W ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. autor środka odwoławczego zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 i 191 o.p. Uzasadnienie tego zarzutu sprowadza się z jednej strony do niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, z drugiej zaś do nieuchylenia przez sąd pierwszej instancji decyzji organu, pomimo wydania jej z naruszeniem przepisów prawa procesowego, polegającym na błędnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

7. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji odpowiada prawu, w szczególności nie narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie zaskarżonego w tej sprawie wyroku spełnia te wymogi. Sąd pierwszej instancji zwięźle przedstawił stan sprawy, w tym zarzuty podniesione przez skarżącą oraz stanowisko organu podatkowego, wskazał też podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie prawne pozwala na ustalenie motywów, którymi kierował się sąd oddalając skargę. W żadnym razie nie można zgodzić się z pełnomocnikiem skarżącej, że sąd pierwszej instancji niewystarczająco uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. W obszernym uzasadnieniu sąd dokonał szerokiej analizy poczynionych przez organy podatkowe ustaleń stanu faktycznego i bardzo szczegółowo odniósł się do zarzutów skargi. Zatem zarzut niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonego wyroku jest w tym przypadku całkowicie chybiony, zwłaszcza że jego uzasadnienie jest ogólnikowe. Samo stwierdzenie, że sąd powinien był się odnieść do zeznań świadków wskazujących na możliwość składowania węgla na placu, w przypadku gdy nie zostało w skardze kasacyjnej sprecyzowane, o jakich świadków chodzi, nie może być uznane za umożliwiające merytoryczne odniesienie się do argumentu spółki. Z kolei nieodniesienie się przez sąd wprost do wywodów skarżącej na temat rzekomych motywów składania określonych zeznań przez J. F. i K. L. nie może świadczyć o istotnej wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sytuacji, gdy brak jest w skardze kasacyjnej spójnego wywodu podważającego treść zeznań tych świadków (nie wystarczy samo wskazanie na przekonanie skarżącej o ich niewiarygodności). W takiej sytuacji niedokonanie przez sąd pierwszej instancji szczegółowej analizy powodów składania przez świadków zeznań o określonej treści nie może być uznane za wadliwość wyroku mogącą mieć istotny – jak wymaga tego art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – wpływ na wynik sprawy.

8. Równie niezasadny jest zarzut dotyczący błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zaznaczyć należy, że z ustaleń dokonanych przez organy podatkowe, a zaakceptowanych przez sąd pierwszej instancji, wynika, że skarżąca w badanym miesiącu zawyżyła podatek naliczony poprzez obniżenie podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych przez W. sp. z o.o. Zgodzić się należało z sądem pierwszej instancji, że zakwestionowane faktury VAT nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych. Okolicznościami, które wskazują na powyższe są między innymi: zeznania J. F., w których potwierdził, że posługując się danymi W. sp. z o.o. i podrabiając podpis H. S. wystawiał na zlecenie K. L. puste faktur VAT dla skarżącej za wynagrodzeniem.

Należy zauważyć, że J. F. przyznał się do popełnienia zarzuconego mu przestępstwa z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i art. 65 § 1 k.k., polegającego na tym, że w okresie od 7 czerwca 2008 r. do dnia 20 marca 2009 r. w G. i innych miejscowościach na terenie kraju, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, mającej na celu popełnianie przestępstw i przestępstw skarbowych, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, po uprzednim otrzymaniu niezbędnych do wystawienia faktur danych, w celu użycia za autentyczne, sporządzał fikcyjne faktury VAT dotyczące sprzedaży towarów i usług m.in. dla firmy skarżącej spółki 49 faktur na łączną kwotę 2.647.661,81 zł, zbywając je następnie za kwotę odpowiadającą 18% wartości wskazanej w nich kwoty właścicielom wyżej wymienionych firm. Składając przez Prokuraturą i Sądem wyjaśniania szczegółowo opisał przebieg fikcyjnych transakcji pomiędzy W. spółką z o.o. a skarżącą. W tym miejscu należy podkreślić, że posłużenie się w sprawie podatkowej dowodami z postępowania karnego, w tym zeznaniami świadków, jest w orzecznictwie w pełni akceptowane. Nie istnieje przy tym prawny nakaz, aby w toku postępowania podatkowego konieczne było powtórzenie przesłuchania świadka, który zeznawał w postępowaniu karnym, a tym bardziej oczekiwanie na zakończenie tego postępowania (wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2010 r., II FSK 548/09).

Ustalenia organów podatkowych, potwierdzają również inne zebrane w sprawie dowody, w tym zeznania H. S., która nie potwierdziła autentyczności swoich podpisów na kwestionowanych fakturach VAT, czy też zeznania M. C., rzekomego wystawcy faktur dokumentujących sprzedaż węgla na rzecz W. Sp. z o.o. W świetle zgromadzonych w sprawie dowodów zasadnie sąd pierwszej instancji przyjął za organami podatkowymi, że sprzedaż węgla przez spółkę W. na rzecz skarżącej w badanym okresie rozliczeniowym była fikcyjna.

Zdaniem sądu kasacyjnego, podobnie należy ocenić stanowisko sądu pierwszej instancji w zakresie rozliczenia wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w postaci węgla kamiennego na rzecz węgierskiego kontrahenta. Słusznie sąd pierwszej instancji uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na stwierdzenie, że nie doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów figurujących na fakturach VAT wystawionych przez skarżącą na rzecz firmy węgierskiej. Wskazać przede wszystkim należy, że z dokumentacji przesłanej przez węgierską administrację podatkową wynika, że spółka A. nie składała deklaracji podatkowych z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów za kwestionowany okres. Nie zgadzał się również adres siedziby spółki, widniejący w dokumentach skarżącej (fakturach VAT i dokumentach CMR). Z dokumentów przewozowych CMR oraz twierdzeń skarżącej (zeznań W. M.) wynika, że przewóz węgla kamiennego na Węgry odbywał się pojazdami należącymi do węgierskiego kontrahenta i tam zarejestrowanymi. Tymczasem z zeznań właścicieli środków transportowych, których numery rejestracyjne widniały na kwestionowanych dokumentach CMR, wynika że nie był dokonywany przewóz węgla kamiennego z Polski na Węgry. Zwraca też uwagę fakt, że większość z pojazdów figurujących w dokumentach CMR nie była pojazdami konstrukcyjnie przeznaczonymi do przewozu węgla o masie 25.000 kg (samochody osobowe, przyczepki samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej kilkuset kilogramów), zaś w pozostałych przypadkach właściciele ciągników siodłowych i naczep nie potwierdzili, jakoby świadczyli usługi przewozu węgla z Polski do Węgier. Co prawda dyrektor generalny spółki A. zeznał, że owszem miały miejsce 4 lub 5 transportów węgla ze skarżącej spółki do Spółki A., jednakże były one dokonywane polskimi wywrotkami, a nie węgierskimi.

Tym samym należy zgodzić się z sądem pierwszej instancji, że przedstawione przez skarżącą faktury VAT, specyfikacja towaru wraz z odbiorem opatrzona pieczęcią węgierskiej firmy oraz dokumenty CMR, nie potwierdzały faktu wywozu i dostarczenia węgla kamiennego do nabywcy węgierskiego.

Zdaniem sądu kasacyjnego, sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że organy podatkowe przy rozpoznawaniu tej sprawy nie naruszyły przepisów art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i § 3 oraz art. 191 o.p. Słusznie sąd pierwszej instancji ocenił, że organy podjęły wszelkie niezbędne działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, dopuszczając jako dowód wszystko, co mogło się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a jest zgodne z prawem. Ustalając stan faktyczny organy zasadnie oparły się również o dowody pochodzące z innych postępowań, w tym przeprowadzonych przez polskie i węgierskie organy ścigania. Powyższe niewątpliwie nie może świadczyć o naruszeniu art. 180 i 181 o.p.

Wskazanej konstatacji nie może zmienić ogólnikowa argumentacja rozpatrywanej skargi kasacyjnej. Należy zauważyć, że podtrzymując swoje stanowisko o realności zakwestionowanych przez organy dostaw (zarówno krajowych, jak i wewnątrzwspólnotowych) skarżąca nie uwzględniła tego, że zasada swobodnej oceny dowodów nakłada na organy podatkowe obowiązek oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów, każdego z nich z osobna i we wzajemnym ich związku. Oznacza to, że zarzut błędnej oceny stanu faktycznego powinien zostać wywiedziony na podstawie całości zgromadzonego materiału dowodowego. Tymczasem w rozpatrywanej skardze kasacyjnej dokonano wybiórczej oceny materiału dowodowego, opartej na analizie poszczególnych dowodów (wyłącznie korzystnych dla skarżącej), lub wręcz ich fragmentów, jak np. pojedynczych twierdzeń świadków, w oderwaniu od całokształtu materiału dowodowego, który dopiero daje obraz stanu faktycznego sprawy. Wszelkie kwestie, które przemawiają przeciwko stanowisku skarżącej zostały pominięte (np. ustalenia organów węgierskich) lub gołosłownie uznane za niewiarygodne (np. zeznania świadków wskazujące na fikcyjność faktur wystawianych w imieniu W. Sp. z o.o.). W takiej sytuacji nie sposób uznać, by oparte na kompleksowej analizie zebranych w sprawie dowodów stanowisko organów podatkowych i sądu pierwszej instancji, zostało skutecznie zakwestionowane. Pomijanie szeregu badanych przez organy i sąd dowodów i ich znaczenia dla sprawy, a zwłaszcza tego, że tworzą one wystarczający do dokonania ustaleń faktycznych obraz sprawy, oznacza nadto, że nie może zostać podzielone stanowisko skarżącej o konieczności prowadzenia dalszych czynności dowodowych.

9. Z uwagi na fakt, że autor skargi kasacyjnej nie podważył skutecznie ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, niezasadne są także zarzuty naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego.

10. Ubocznie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 grudnia 2013 r. I FSK 119/13 w podobnym, a wręcz identycznym stanie faktycznym i prawnym oddalił skargę kasacyjną skarżącej w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2008 r. Nadto prawomocnymi wyrokami Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi z dnia: 2 października 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 495/14, i 17 grudnia 2104 r., sygn. akt I SA/Łd 1003/14, oddalił skargi skarżącej w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 r. i podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 r .

11. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, iż sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty są chybione, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

12. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Wynagrodzenie pełnomocnika organu podatkowego określono w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a i § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013, poz. 490).