I SA/Gl 1384/21 - Wyrok

Data orzeczenia	2022-02-07	
Data wpływu	2021-10-06	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach	
Sędziowie	Eugeniusz Christ /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561	
Hasła tematyczne	Interpretacje podatkowe	
Sygn. powiązane	III FSK 825/22	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2019 nr 0 poz 1170;  art. 1a ust.1 pkt 3; Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędzia WSA Anna Rotter, Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela, Protokolant specjalista Agnieszka Rogowska-Bil, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi A S.A. w likwidacji w C. na interpretację Burmistrza C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) zasądza od Burmistrza C. na rzecz strony skarżącej kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Interpretacją indywidualną z dnia [...] r. Znak: [...], Burmistrz C. (dalej organ) działając na podstawie art. 14j § 1 i 3 w związku z art. 14b, art. 14c i art. 14j ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa(t.j. Dz. U. 2020. 1325 ze zm.) w odpowiedzi na wniosek A S.A. w likwidacji w C. (dalej strona lub Spółka) o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. 2019. 1170 ze zm.), dalej ustawa podatkowa, uznał stanowisko strony wyrażone we wniosku za nieprawidłowe.

Uzasadniając interpretację organ wskazał, że z wniosku strony wynika, iż podstawowy przedmiot działalności Spółki stanowi produkcja [...] zakwalifikowana jako produkcja [...]. W dniu 26 listopada 2020 r. Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie podjęło uchwałę w sprawie rozwiązania Spółki oraz otwarcia postępowania likwidacyjnego. Procedura likwidacji potrwa kilka miesięcy, a w jego trakcie zostaną spełnione wszystkie zobowiązania wobec pracowników i kontrahentów likwidowanego Zakładu. Zgodnie z informacją dodatkową do sprawozdania likwidatora z działalności Spółki w likwidacji w 2020 r. z dnia 15 lutego 2021 r. wskazano, że sprawozdanie sporządzono przy braku założenia kontynuowania działalności operacyjnej przez Spółkę. W sprawozdaniu tym wskazano, że wygaszenie działalności gospodarczej Spółki nastąpi w dniu 28 lutego 2021 r., oraz że Spółka w 2021 r., po zakończeniu działalności operacyjnej, będzie prowadziła czynności mające na celu ściągnięcie wierzytelności, wypełnienie zobowiązań oraz upłynnienie majątku. Od dnia 1 marca 2021 r. Spółka nie prowadzi już faktycznej działalności gospodarczej i obecnie znajduje się w trakcie czynności stricte likwidacyjnych, ponosząc wyłącznie koszty związane z minimalnym zakresem funkcjonowania Spółki oraz koszty ściśle związane z procesem likwidacji. Koszty funkcjonowania Spółki są odnoszone w koszty uzyskania przychodu dla potrzeb podatku dochodowego (w tym podatek od nieruchomości). Od 1 marca 2021 r. od budynków i budowli (a także pozostałych środków trwałych ujętych w ewidencji) będących w posiadaniu Spółki nie są dokonywane odpisy amortyzacyjne dla celów podatkowych.

W tym stanie rzeczy Spółka zapytała, czy w związku z trwającym procesem likwidacji oraz zakończeniem z dniem 25 lutego 2021 r. faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej przez stronę, Spółka jest uprawniona od dnia 1 marca 2021 r. stosować odnośnie do posiadanych gruntów i budynków stawkę dla gruntów i budynków pozostałych przewidzianą w przepisie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c, pkt 2 lit. e ustawy podatkowej, natomiast budowli nie opodatkować podatkiem od nieruchomości. Spółka stoi na stanowisku, że grunty, budynki i budowle będące w jej posiadaniu, które nie są wykorzystywane i nie służą od 1 marca 2021 r. do prowadzenia działalności gospodarczej z uwagi na zmianę celu istnienia Spółki, którym nie jest już zarobkowy charakter, ale całkowite zakończenie działalności i ostateczna likwidacja Spółki – nie powinny zostać uznane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym takie grunty i budynki podlegają opodatkowaniu według stawek pozostałych zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1

lit. c, pkt 2 lit. e ustawy podatkowej, natomiast budowle nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Organ uznał to stanowisko za nieprawidłowe stwierdzając – z powołaniem się na doktrynę i orzecznictwo, że spółka w likwidacji, do zakończenia likwidacji, wykreślenia z Krajowego Rejestru Sądowego i w konsekwencji, ustania bytu spółki jako osoby prawnej, pozostaje przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy podatkowej. Zatem postawienie spółki akcyjnej w stan likwidacji co do zasady nie oznacza, że dla celów obliczenia podatku od nieruchomości, przestaje ona być przedsiębiorcą. Organ wskazał na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt SK 39/19, a następnie stwierdził, że zgodnie z tym wyrokiem sam fakt posiadania nieruchomości przez podatnika prowadzącego działalność gospodarczą nie uzasadnia twierdzenia, że wszystkie posiadane przez niego nieruchomości są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej. Związek ten powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystaniu danej nieruchomości w prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. Organ wyjaśnił pojęcia "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej", i "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej" wskazując na ich różnice, a następnie stwierdził, że grunty, budynki i budowle, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą prowadzeniu działalności gospodarczej, powinny być uznane za związane z tą działalnością. Zauważył, że w ustaleniu związku nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą przydatne mogą być takie okoliczności jak: wprowadzenie nieruchomości do ewidencji środków trwałych czy ujęcie wydatków na nabycie lub wytworzenie oraz utrzymanie w kosztach działalności gospodarczej, czy też gospodarcze przeznaczenie nieruchomości z uwagi na ich charakter. Następnie powołał się na wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2021 r. sygn. akt III FSK 2942/21 w zakresie przyczyn niewykorzystywania nieruchomości przez przedsiębiorcę. Wskazał, że Spółka podała, iż nie są dokonywane odpisy amortyzacyjne (od 1 marca 2021 r.) oraz, że celem jej istnienia nie jest już zarobkowy charakter ale zakończenie działalności, tym niemniej zauważył, że podatek od nieruchomości jest świadczeniem majątkowym związanym z samym tytułem prawnym majątku – nieruchomości, a sposób jego wykorzystania (przynosi dochody lub ich brak) nie ma znaczenia dla wymiaru podatku. W ocenie organu trwający proces likwidacji Spółki pozostaje bez wpływu na definicję przedsiębiorcy oraz definicje gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Co za tym idzie trwający proces likwidacji Spółki nie powoduje automatycznego uznania, że przedmioty opodatkowania znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy (osoby prawnej), nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżąca Spółka, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonej interpretacji i zasądzenia kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj. błąd wykładni przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c, pkt 2 lit. e, pkt 3 ustawy podatkowej polegające na uznaniu – w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. SK 39/19 – że Spółka od momentu otwarcia likwidacji (tj. od dnia 1 marca 2021 r.) do czasu zakończenia procesu likwidacji pozostaje przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy podatkowej, a tym samym grunty, budynki i budowle Spółki podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Uzasadniając skargę Spółka przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania, stanowisko organu oraz stanowisko własne podkreślając, że zgodnie z powołanym wyrokiem Trybunału przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które w rzeczywistości nie służą im do prowadzenia działalnością gospodarczej. Skarżąca wyjaśniła, że nie kwestionuje tego, że jest przedsiębiorcą lecz w takim przypadku należy brać pod uwagę czy omawiane przedmioty opodatkowania są lub potencjalnie mogą być faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Pełnomocnik Spółki zauważył, że od 1 marca 2021 r. Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej nakierowanej na zarobkowość, o czym dowodzi prawny obowiązek prowadzenia działalności ukierunkowanej wyłącznie na "zamknięcie" działalności gospodarczej oraz brak dokonywania odpisów amortyzacyjnych od posiadanych przez Spółkę budynków i budowli dla celów podatkowych. Powołał się na przepisy art. 461 § 1 i art. 468 § 1 K.s.h. wskazując na podstawowe założenia likwidacji spółki akcyjnej oraz na to, że zasadniczym celem postępowania likwidacyjnego nie jest przywrócenie stanu pierwotnego budynków, budowli lub gruntów lecz dbanie o to, by majątek ten zabezpieczyć i zlikwidować w sposób określony w ustawie. Podniósł, że spółka w likwidacji nie jest "zwykłym" przedsiębiorcą posiadającym pełną i nieskrępowaną swobodę prowadzenia działalności gospodarczej, zaś działalność Spółki nie można uznać za działalność gospodarczą z uwagi na brak zarobkowego charakteru działalności. W związku z tym, w świetle wyroku Trybunału, nieruchomości od otwarcia likwidacji nie są faktycznie wykorzystywane ani nawet nie mogą być potencjalnie wykorzystywane w działalności gospodarczej. Ponadto, z uwagi na treść art. 16c pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, amortyzacji nie podlegają składniki majątku, które nie są używane na skutek zaprzestania działalności, w której były one wykorzystywane. Co też Spółka uczyniła. Zatem w rozumieniu ustaw podatkowych Spółka nie prowadzi już działalności gospodarczej.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko i jego argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga okazała się uzasadniona.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej interpretacji indywidualnej wskazać należy, że dotyczyła ona zakresu i sposobu stosowania przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej w sytuacji gdy władze Spółki podjęły decyzję o jej rozwiązaniu i otwarciu postępowania likwidacyjnego przy braku założenia kontynuowania działalności gospodarczej Spółki i wygaszeniu jej działalności operacyjnej z dniem 28 lutego 2021 r., przy czym od 1 marca 2021 r. Spółka nie prowadzi już faktycznej działalności gospodarczej i z tym też dniem od budynków i budowli ujętych w ewidencji środków trwałych nie są dokonywane odpisy amortyzacyjne dla celów podatkowych.

Zdaniem Spółki grunty, budynki i budowle będące w jej posiadaniu, które nie są wykorzystywane i nie służą (od 1 marca 2021 r.) do prowadzenia działalności gospodarczej, z uwagi na zmianę celu istnienia Spółki, którym nie jest już zarobkowy charakter, ale całkowite zakończenie działalności i ostatecznie likwidacja Spółki – nie powinny zostać uznane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Według organu postawienie spółki akcyjnej w stan likwidacji co do zasady nie oznacza, że dla celów obliczenia podatku od nieruchomości, przestaje być ona przedsiębiorcą, a nadto, że grunty, budynki i budowle, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą prowadzeniu działalności gospodarczej, powinny być uznane za związane z tą działalnością, oraz że wyłączenie przedmiotów opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej musi mieć charakter obiektywny. Brak dokonywania odpisów amortyzacyjnych przez Spółkę, od 1 marca 2021 r. oznacza jedynie, że stawka podatku od przedmiotowych nieruchomości jest określona na dzień 1 stycznia 2021 r.

Zgodnie z treścią art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2019. 2325 ze zm.) dalej p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydana w indywidualnej sprawie (...) może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisów prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Jak wynika z treści skargi skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj. błąd wykładni przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c, pkt 2 lit. e i pkt 3 ustawy podatkowej, ze wskazaniem na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt SK 39/19, poprzez przyjęcie, że Spółka od momentu otwarcia likwidacji do czasu jej zakończenia pozostaje przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy podatkowej, zaś posiadane przez nią grunty, budynki i budowle mają być opodatkowane jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Spółka nie zarzuciła naruszenia przepisów postępowania ani innych przepisów prawa materialnego. W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że nie kwestionuje tego, iż jest przedsiębiorcą, lecz że z uwagi na powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie można automatycznie uznawać gruntów, budynków i budowli za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej tylko z tego powodu, że znajdują się one w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, przy czym prowadzonej przez nią obecnie działalności nie można uznać za działalność gospodarczą, bowiem nie została spełniona jedna z przesłanek tj. zarobkowy charakter działalności. Tym samym Spółka z jednej strony stwierdza, że do czasu zakończenia procesu likwidacji nie pozostaje przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy podatkowej, a z drugiej strony stanowczo oświadcza, iż jest przedsiębiorcą. Wskazana rozbieżność nie miała w istocie znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy skoro jako podstawę skargi wskazano błąd wykładni całego przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej, a więc zarówno co do pojęcia przedsiębiorcy jak i związku posiadanych przez niego przedmiotów opodatkowania z prowadzoną działalnością gospodarczą.

W myśl przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowią grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a" (który w sprawie nie miał zastosowania). Oznacza to, że dla ustalenia czy wymieniony w tym przepisie przedmiot opodatkowania należy kwalifikować do kategorii związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą konieczne jest wykazanie, że znajduje się on w posiadaniu przedsiębiorcy (lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz, że pozostaje w związku z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością gospodarczą. Przy czym za działalność gospodarczą uważa się działalność, o której mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (art. 1a ust. 1 pkt 4 ustawy podatkowej).

Należy zauważyć, że ustawa podatkowa nie definiuje pojęcia "przedsiębiorca", zaś w omawianym przepisie poza "przedsiębiorcą" wyróżnia inne podmioty prowadzące działalność gospodarczą. Tym samym ustawodawca uznał, że przedsiębiorca z istoty rzeczy prowadzi działalność gospodarczą, w określonym innymi przepisami, zakresie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażony został pogląd, że "postawienie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w stan likwidacji nie powoduje, że jej dotychczasowy status przedsiębiorcy ulega zmianie" (tak wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 lutego 2014 r. sygn. akt I SA/Lu 836/13). Zgodnie z art. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców "działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły, zaś w myśl art. 4 ust. 1 tej ustawy przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której przedmiotowa ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonująca działalność gospodarczą. Tym samym osoba prawna powstała w celu prowadzenia działalności gospodarczej jest przedsiębiorcą, zaś postawienie jej w stan likwidacji nie oznacza utraty przymiotu przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów ustawy podatkowej. Dopiero jej rozwiązanie lub likwidacja i wykreślenie z Krajowego Rejestru Sądowego spowoduje, że przestaje być ona przedsiębiorcą. "Spółka w likwidacji, do zakończenia likwidacji, wykreślenia z Krajowego Rejestru Sądowego i, w konsekwencji ustania bytu Spółki jako osoby prawnej, pozostaje przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów u.p.o.l." (tak wyrok NSA z dnia 4 marca 2015 r. sygn. akt II FSK 3116/14).

Należy przy tym zauważyć, że zgodnie z treścią art. 468 § 1 K.s.h. likwidatorzy powinni zakończyć interesy bieżące spółki, ściągnąć wierzytelności, wypełnić zobowiązania i upłynnić majątek spółki (czynności likwidacyjne). Nowe interesy mogą podejmować tylko wówczas, gdy jest to potrzebne do ukończenia spraw w toku. Nieruchomości mogą być zbywane na drodze publicznej licytacji, a z wolnej ręki – jedynie na mocy uchwały walnego zgromadzenia i po cenie nie niższej niż uchwalonej przez zgromadzenie. W tych granicach likwidatorzy mają prawo prowadzenia spraw spółki (art. 469 § 1 K.s.h.), przy czym rozwiązanie spółki następuje po przeprowadzeniu likwidacji z datą wykreślenia spółki z rejestru (art. 478 K.s.h.). Wejście spółki w fazę likwidacji nie powoduje utraty osobowości prawnej "likwidowanej" spółki (art. 461 § 3 K.s.h.) Likwidacja spółki nie ma na celu zakończenia dotychczasowej działalności gospodarczej jest możliwe jej kontynuowanie do dnia ustania bytu prawnego tego podmiotu.

Powyższe oznacza, że spółka akcyjna w likwidacji nie traci przymiotu przedsiębiorcy, gdyż w dalszym ciągu prowadzi działalność gospodarczą, chociaż w innym zakresie niż wynikający z podstawowego przedmiotu działalności likwidowanej spółki. Należy bowiem zauważyć, że zakończenie działalności operacyjnej spółki i jej likwidacja powoduje, że w dalszym ciągu spółka będzie prowadziła czynności mające na celu ściągnięcie wierzytelności, wypełnienie zobowiązań czy upłynnienie majątku. Proces likwidacji spółki nie zmienia jej statusu prawnego. O statusie tym świadczy chociażby istniejący nadal wpis do KRS, zaś ustanie bytu prawnego następuje dopiero z chwilą wykreślenia z rejestru. Samo rozwiązanie spółki i otwarcie postępowania likwidacyjnego, czy sporządzenie sprawozdania likwidatora z założeniem braku kontynuowania dotychczasowej działalności gospodarczej przez spółkę nie jest równoznaczne z zaprzestaniem działalności spółki w ogóle czy utratą posiadania nieruchomości. Przedsiębiorca będący w stanie likwidacji jest nadal przedsiębiorcą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej chociaż zakres prowadzonej przez niego działalności ulega zmianie w związku z koniecznością przeprowadzenia czynności likwidacyjnych, ich zakresem i sposobem wykorzystania majątku spółki w likwidacji. Ma to istotne znaczenie przy ustalaniu związku danego przedmiotu opodatkowania z działalnością gospodarczą takiego przedsiębiorcy. Zgodnie bowiem z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. SK 39/19 "Art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku i budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". W wyroku NSA z dnia 15 grudnia 2021 r. sygn. akt III FSK 4061/21 wyrażono pogląd, że za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika, które są w posiadaniu przedsiębiorcy oraz jednocześnie: 1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 k.c., w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub 2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub 3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych, tzn.: - są wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. albo – mogą być potencjalnie wykorzystane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuowania prowadzonej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej".

Jak wynika z treści wniosku, podstawowy przedmiot działalności Spółki stanowi produkcja [...]. Spółka (obecnie w likwidacji) w dalszym ciągu zarejestrowana jest w KRS. Władze Spółki podjęły uchwałę o jej rozwiązaniu i otwarciu postępowania likwidacyjnego. Celem tego postępowania jest m.in. wygaszenie działalności operacyjnej Spółki, a po zakończeniu tej działalności Spółka będzie prowadziła czynności mające na celu ściągnięcie wierzytelności, wypełnienie zobowiązań oraz upłynnienie majątku. Od dnia 1 marca 2021 r. Spółka nie prowadzi już faktycznej działalności gospodarczej, od tego też dnia od budynków i budowli (a także pozostałych środków trwałych ujętych w ewidencji) nie są dokonywane odpisy amortyzacyjne dla celów podatkowych. Spółka znajduje się w trakcie czynności stricte likwidacyjnych ponosząc wyłącznie koszty związane z minimalnym zakresem funkcjonowania Spółki oraz koszty ściśle związane z procesem likwidacyjnym.

Powyższe oznacza, że Spółka w likwidacji prowadzi działalność w tym gospodarczą (związaną z jej funkcjonowaniem i likwidacją) choć w minimalnym zakresie, pozostając nadal podmiotem wpisanym do KRS, a tym samym jest nadal przedsiębiorcą w rozumieniu przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej. Tym niemniej zakres prowadzonej działalności i jej cel powoduje, że posiadane przez nią nieruchomości (budynki i budowle) nie są i nie mogą być związane z jej dotychczasową działalnością i nie służą aktualnie prowadzonej działalności. Budowle te przestały pełnić funkcje środków trwałych w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w tym art. 16c pkt 5 tej ustawy. Sytuacja taka powoduje, że doszło do całkowitego zaprzestania prowadzenia danego rodzaju działalności (działalności produkcyjnej dotyczącej [...]), zaś cel prowadzonej działalności (likwidacja) powoduje brak fizycznego wykorzystywania spornych przedmiotów na potrzeby przyszłej i aktualnej działalności gospodarczej Spółki. Brak prowadzenia dotychczasowej działalności poprzez jej całkowite zaprzestanie i brak możliwości jej prowadzenia lub prowadzenia innej działalności gospodarczej w dalszym ciągu, w skutek trwającego procesu związanego z rozwiązaniem Spółki i postępowaniem likwidacyjnym, sprawie, że posiadane przez Spółkę nieruchomości (budynki i budowle) utraciły przymiot ich związania z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą oraz dalszego choćby częściowego lub ewentualnego ich wykorzystania do takiej działalności.

Twierdzenie organu, że trwający proces likwidacji Spółki pozostaje bez wpływu na definicje gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej było więc nieuprawnione skoro w stanie faktycznym sprawy przyjęto, że Spółka nie prowadzi już faktycznej działalności gospodarczej, zaś od posiadanych przez nią budynków i budowli nie są dokonywane odpisy amortyzacyjne. Należy przy tym zgodzić się z organem, że proces likwidacji Spółki nie powoduje automatycznego uznania, że nieruchomości znajdujące się w posiadaniu takiego przedsiębiorcy, nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, o ile taka działalność jest wykonywana, a przedmioty takie służą (lub mogą służyć) temu celowi. W warunkach badanej sprawy posiadane przez Spółkę nieruchomości przestały być wykorzystywane w działalności Spółki w skutek jej likwidacji, a przez to nie dokonywano od nich odpisów amortyzacyjnych. Nieruchomości te przestały być funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez Spółkę i nie mogą być nawet potencjalnie wykorzystane do prowadzenia obecnej bądź przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej Spółki, skoro w zakresie w jakim były one przydatne do dotychczasowej działalności, działalność taka została zlikwidowana, zaś przyszła nie zostanie rozpoczęta.

Rozpoznając sprawę ponownie organ uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną i po raz kolejny oceni stanowisko Spółki co do związku spornych nieruchomości z działalnością prowadzoną przez Spółkę.

Skoro zaskarżona interpretacja indywidualna naruszała prawo w sposób wskazany w art. 146 § 1 p.p.s.a. Sąd na podstawie tego przepisu i art. 200 tej ustawy w związku z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. (Dz. U. 2018. 1687) odstępując od zasądzenia kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnika z uwagi na jej wniesienie do niewłaściwego organu podatkowego (art. 1 ust. 1 pkt 2 i art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. Dz. U. Nr 225, poz. 1635).