II SA/Bd 418/19 - Wyrok

Data orzeczenia	2019-08-28	
Data wpływu	2019-05-15	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy	
Sędziowie	Jarosław Wichrowski /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Brzezińska
Renata Owczarzak	
Symbol z opisem	6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego	
Hasła tematyczne	Drogi publiczne	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	uchylono zaskarżoną decyzję	
Powołane przepisy	Dz.U. 2018 nr 0 poz 2068;  art. 43  ust. 2; Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
Dz.U. 2018 nr 0 poz 1945;  art. 53  ust. 4  pkt 9; Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi T. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany istniejącej linii zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz T. H. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. T. H. zwrócił się do Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich z prośbą o zaopiniowanie zamiany linii zabudowy w ciągu drogi wojewódzkiej klasy G nr [...] T. – R. w taki sposób, aby nieprzekraczalna linia zabudowy na działkach [...] oraz [...] w obrębie N. mogła pokrywać się z granicami tych działek.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], Zarząd Dróg Wojewódzkich na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej powoływana jako K.p.a.) oraz art. 38 ust. 4 i 43 ust. 1 lp. 3 tabeli ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm., dalej powoływana jako u.d.p.), uchwały Nr [...] Zarządu Województwa z dnia [...] lutego 2010 r. – uchwała zmieniająca nr [...] Zarządu Województwa z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie upoważnienia Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich do załatwiania spraw i wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zezwoleń - nie zezwolił wnioskodawcy na zmianę istniejącej linii zabudowy w taki sposób, aby nieprzekraczalna linia zabudowy na działkach [...] oraz [...] w obrębie N. mogła pokrywać się z granicami tych działek, a co za tym idzie z granicami pasa drogowego drogi wojewódzkiej klasy G nr [...] T. – R. w mieście N., gmina N.

Jednocześnie Zarząd Dróg Wojewódzkich podtrzymał warunki zawarte opiniach do decyzji o warunkach zabudowy, polegających na budowie budynku mieszkalno-handlowo-usługowego na terenie działek nr ewid. [...] i [...] (postanowienia [...] oraz [...] z dnia [...] lipca 2018 r.).

Organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 43 ust. 1 lp. 3 tabeli w zw. z art. 38 ust. 3 u.d.p., w obszarze zabudowanym obiekt budowlany przy drogach powinien być usytuowany w odległości co najmniej 8,0 m od zewnętrznej krawędzi drogi wojewódzkiej.

Organ wskazał również, że działki nr [...] i [...] położone są w obrębie skrzyżowania ul. B. i ul. P. i przylegają do pasa drogowego drogi wojewódzkiej klasy G nr [...] T. – R., a także drogi wojewódzkiej ul. P. i drogi gminnej ul. D., na których odbywa się wzmożony ruch samochodów i pieszych (zgodnie z pomiarem wykonanym w roku 2015, średni dobowy ruch roczny na tym odcinku drogi kształtuje się na poziomie 5439). W ocenie organu, zbliżenie obiektów zgodnie z wnioskiem może spowodować znaczne ograniczenie widoczności w obrębie skrzyżowań ww. ulic i tym samym zagrażać bezpieczeństwu drogowemu).

W odwołaniu od powyższej decyzji T. H. zarzucił jej naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 8 K.p.a. oraz art. 43 ust. 2 i art. 38 ust. 3 w zw. z art. 43 ust. 2 u.d.p.

Decyzją z dnia [...] marca 2019 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie 43 ust. 3 w zw. z art. 38 ust. 3 u.d.p. oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję, umarzając jednocześnie postępowanie organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że na wnioski Burmistrza Miasta i Gminy z [...].06.2018 r. przekazano Zarządowi Dróg Wojewódzkich do uzgodnienia dwa projekty decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-handlowo-usługowego na działkach nr [...] i działce nr [...] w N. Zarząd Dróg Wojewódzkich wydał dwa postanowienia (z [...].07.2018 r., znak: [...], dot. działki nr [...] oraz [...],dot. działki nr [...]), w których uzgodniono przedstawione projekty decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-handlowo-usługowego na obu działkach w ciągu drogi wojewódzkiej klasy G nr [...] T. – R. zgodnie z przedstawionymi załącznikami z zachowaniem następujących warunków - zachowania nieprzekraczalnej linii zabudowy ze względu na posadowienie budynku w obszarze trójkąta widoczności drogi wojewódzkiej oraz drogi gminnej, spełnienia warunków technicznych wynikających z przepisów prawa oraz obsługi komunikacyjnej na dotychczasowych zasadach. Postanowienia te stały się ostateczne.

Następnie Burmistrz Miasta i Gminy [...].11.2018 r. ponownie zwrócił się do Zarządu Dróg Wojewódzkich o ponowne uzgodnienie projektów decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-handlowo-usługowego na działkach nr [...] i działce nr [...] w N. przesyłając do każdego wniosku projekt decyzji. Pismem z [...].12.2018 r., znak: [...], Zarząd Dróg Wojewódzkich poinformował organ zwracający się o uzgodnienie, że wnioski są bezprzedmiotowe, ponieważ stanowisko zostało zawarte w postanowieniach z [...].07.2018 r.

W dniu [...].12.2018 r. inwestor T. H. zwrócił się do Zarządu Dróg Wojewódzkich z wnioskiem o zaopiniowanie zmiany linii zabudowy w ciągu drogi wojewódzkiej klasy G nr [...] T. R. w taki sposób, aby nieprzekraczalna linia zabudowy na działkach [...] i [...] mogła pokrywać się z granicami tych działek. Powyższy wniosek rozstrzygnięty został zaskarżoną decyzją wydaną w trybie art. 43 ust. 2 w zw. z art. 38 ust. 3 u.d.p.

W ocenie organu odwoławczego w świetle opisanego wyżej stanu faktycznego oraz tak sformułowanego wniosku strony powołane przepisy nie mają zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Jak wskazało SKO, zgodnie z art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a., a zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi.

Jak wskazało Kolegium, projekty decyzji przekazane przy piśmie z [...].11.2018 r. nie były projektami tożsamymi z projektami zaopiniowanymi postanowieniami z [...].07.2018 r,. bowiem w załącznikach do tych projektów odmiennie określono nieprzekraczalne linie zabudowy.

SKO zwróciło uwagę na stanowisko zaprezentowane w piśmie Zarządu Dróg Wojewódzkich Rejon Dróg Wojewódzkich z [...].12.2018 r. dotyczące tożsamości sprawy, które organ odwoławczy uznał za nieprawidłowe. Załącznik graficzny będący integralną częścią decyzji o warunkach zabudowy był przedmiotem uzgodnienia, co wynika wprost z postanowień z [...].07.2018 r. Wobec tego, zdaniem SKO, przedłożone przy piśmie Burmistrza Miasta i Gminy z [...].11.2018 r. Zarządowi Dróg Wojewódzkich do uzgodnienia projekty decyzji zostały uzgodnione w trybie przepisu art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W tym stanie rzeczy wniosek strony uzasadniony tym, że niezbędna jest pozytywna opinia do uzgodnienia projektów decyzji o warunkach zabudowy jest bezprzedmiotowy, albowiem uzgodniono "milcząco" projekty decyzji przesłane przy piśmie z dnia [...] listopada 2018 r.

W ocenie organu odwoławczego pozytywne uzgodnienie projektów decyzji o warunkach zabudowy (przekazanych przy piśmie z [...].11.2018 r.) czyni bezprzedmiotowym postępowanie prowadzone w trybie art. 43 ust. 2 u.d.p.

W skardze do Sądu T. H. zarzucił powyższej decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: art. 7, art. 77 § oraz art. 105 § 1 K.p.a., a także przepisów prawa materialnego, tj.: art. 38 ust. 3 w zw. z art. 43 ust. 2 u.d.p.

Skarżący zarzucił organowi drugiej instancji zaniechanie wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego. Skarżący wskazał, że postępowanie wszczęte na jego wniosek nie dotyczy decyzji o warunkach zabudowy, również postępowanie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji nie dotyczy treści tej decyzji. Skarżący podkreślił, że skoro w niniejszej sprawie SKO uznało, że niniejsze postępowanie jest uzależnione od postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy dla obu działek, to zobowiązane było do dokonania ustalenia w zakresie etapu tego postępowania. W ocenie skarżącego organ odwoławczy znacznie wykroczył poza granice dopuszczalnego orzekania, dokonując oceny innego, odrębnego postępowania.

Jak wskazał skarżący, nawet jeśli można byłoby uznać uzgodnienia dokonane w trybie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym za ostateczne i prawomocne, to nie mogą one zastąpić zgody zarządcy drogi na usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze w odległości mniejszej niż określona w art. 43 ust. 1 u.d.p. Postępowania te zostały uregulowane na podstawie odrębnych ustaw i nie są tożsame. Orzeczenia wydawane w toku tych postępowań nie mogą również wzajemnie się zastępować.

Skarżący zwrócił uwagę na to, że wyrażenie przez zarządcę drogi zgody na usytuowanie obiektu budowlanego w odległości mniejszej od drogi niż określona w art. 43 ust. 1 u.d.p., dokonywane jest na podstawie odrębnego wniosku złożonego przez inwestora. Skoro zatem od inwestora wymaga się złożenia dodatkowego wniosku, to również wydawane na jego podstawie rozstrzygnięcie zarządcy drogi nie może zostać zastąpione przez uzgodnienia dokonywane w toku innego postępowania.

Skarżący zwrócił ponadto uwagę, że w sprawie zachodziły przesłanki do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez SKO na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Skarżący podkreślił w odwołaniu od decyzji Dyrektora ZDW, że decyzja ta została wydana po upływie 14 dni od dnia wystąpienia skarżącego z wnioskiem o zgodę na usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze w odległości mniejszej niż wskazana w art. 43 ust. 1 u.d.p. Wniosek został bowiem złożony [...].12.2018 r., natomiast decyzja odmowna została wydana [...].12.2018 r. Ustawa o drogach publicznych stanowi, że uchybienie w/w 14-dniowemu terminowi na zajęcie stanowiska uznaje się za wyrażenie zgody. Wobec powyższego skarżący zwrócił się z wnioskiem o zobowiązanie organu do wydania w określonym czasie orzeczenia o takiej treści na podstawie art. 145a § 1 P.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Organ wskazał, że w jego ocenie wniosek skarżącego był wnioskiem o zaopiniowanie decyzji o warunkach zabudowy, nie zaś wnioskiem o wyrażenie zgody na odstępstwo od obowiązujących odległości dotyczących usytuowania obiektu budowlanego przy drodze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała uwzględnieniu.

W sprawie niniejszej wskazać trzeba na toczące się postępowania w przedmiocie warunków zabudowy dla zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie budynku mieszkalno-handlowo-usługowego na terenie działek [...] i [...] w miejscowości N. Jak wskazuje art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, dalej w skrócie u.p.z.p.), przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a i 5d, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. W myśl art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p., decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Takie postępowanie uzgodnieniowe prowadzone jest w trybie art. 106 K.p.a. Zgodnie z art. 106 § 1 K.p.a., jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Jak stanowi natomiast art. 106 § 5 K.p.a., zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. Zażalenie, zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p., przysługuje wyłącznie inwestorowi. Istnieje domniemanie dokonania milczącego uzgodnienia przypadku niezajęcia stanowiska w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie.

Postępowanie uzgodnieniowe toczy się w ramach postępowania głównego, jakim jest (w niniejszej sprawie) postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy. Wskazać należy, że przedmiotem postępowania uzgodnieniowego jest projekt decyzji o warunkach zabudowy, w wersji ostatecznej, wobec czego w przypadku wniesienia istotnych zmian do projektu decyzji, uzgodnienia należy dokonać na nowo. Co istotne, w kwestii uzgodnienia stanowiska do właściwego organu może zwrócić się organ prowadzący postępowanie główne, organ uzgadniający bowiem uzgadnia treść projektu decyzji, którą otrzymuje, nie ocenia samego wniosku inwestora (vide wyrok NSA z 9.06.2009 r., sygn. akt II OSK 947/08)

W związku z treścią art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. organ pierwszej instancji zwrócił się 25.06.2018 r. do Zarządu Dróg Wojewódzkich z wnioskami o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie budynku mieszkalno-handlowo-usługowego na terenie obu działek (nr [...] i nr [...]) w odniesieniu do obszarów przyległych do drogi wojewódzkiej nr [...]. Jak wynika z treści postanowienia z [...].07.2018 r. (nr [...]), Zarząd Dróg Wojewódzkich postanowił uzgodnić projekt decyzji z zastrzeżeniem m.in. zachowania istniejącej na terenach dz. [...] nieprzekraczalnej linii zabudowy ze względu na posadowienie budynku w obszarze trójkąta widoczności drogi wojewódzkiej (ul. B. oraz ul. P.). Jak natomiast wynika z treści postanowienia z [...].07.2018 r. (nr [...]), Zarząd Dróg Wojewódzkich postanowił uzgodnić projekt decyzji z zastrzeżeniem m.in. zachowania istniejącej na terenach dz. [...] nieprzekraczalnej linii zabudowy ze względu na posadowienie budynku w obszarze trójkąta widoczności drogi wojewódzkiej oraz drogi gminnej.

Wskazać należy również na kolejne wnioski złożone przez Burmistrza Miasta i Gminy [...].11.2018 r. o uzgodnienie ww. projektu decyzji, w odpowiedzi na które Zarząd Dróg Wojewódzkich wydał [...].11.2018 r. postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego.

Jak wynika z akt sprawy, żadne z powyższych postanowień nie zostało zaskarżone przez inwestora.

W dniu [...].12.2018 r. inwestor (skarżący w niniejszej sprawie) zwrócił się natomiast do Zarządu Dróg Wojewódzkich o zaopiniowanie zmiany linii zabudowy. Zasadnicza oś sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii zakwalifikowania wniosku skarżącego, bowiem oba orzekające w niniejszej sprawie organy dokonały odmiennej kwalifikacji. Organ pierwszej instancji, uznając, że jest to wniosek o wyrażenie zgody, o którym mowa w przepisach ustawy o drogach publicznych. Organ orzekający w drugiej instancji potraktował natomiast wniosek skarżącego jako element postępowania o ustalenie warunków zabudowy, a konkretnie o uzgodnienie dokonane w trybie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p., o którym mowa była powyżej.

Pomimo że inwestor we wniosku z [...].12.2018 r. wskazał, iż pozytywna opinia niezbędna jest do uzgodnienia projektów decyzji o warunkach zabudowy, nie należy jednak traktować powyższego wniosku jako wniosku o wyrażenie opinii na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. Skarżący wywodzi, że nie jest to w ogóle wniosek złożony w oparciu o przepisu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lecz w oparciu o przepisy ustawy o drogach publicznych.

Wskazać w tym miejscu należy na zasadnicze różnice pomiędzy tymi dwoma trybami. Jeśli chodzi o uzgodnienie aktu, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p., polega ono na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego przez organ główny (wydający decyzję o warunkach zabudowy) rozstrzygnięcia. Stosowny wniosek składa zatem jedynie organ prowadzący postępowanie główne. Organ uzgadniający uzgadnia treść projektu decyzji, nie natomiast wniosek inwestora. Postępowanie uzgodnieniowe jest postępowaniem wpadkowym, od wyniku którego zależy postępowanie główne. Orzeczeniem kończącym postępowanie, o którym mowa, jest postanowienie.

Jeśli chodzi natomiast o przepisy ustawy o ruchu drogowym wskazać należy na treść art. 43 ust. 1 lp. 3 tabeli u.d.p., w myśl którego obiekty budowlane przy drogach oraz niebędące obiektami budowlanymi reklamy umieszczone przy drogach poza obszarami zabudowanymi, powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 8 m w terenie zabudowy i 20 m poza terenem zabudowy w przypadku drogi wojewódzkiej i powiatowej. Jak natomiast stanowi art. 43 ust. 2 u.d.p., w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, o której mowa w ust. 1 lp. 3 tabeli, w odległości mniejszej niż określona w ust. 1, może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych. Przepis art. 38 ust. 3 stosuje się odpowiednio. Wyrażenie zgody, o którym mowa w art. 43 ust. 2 u.d.p., stanowi zezwolenie na odstępstwo od generalnego obowiązku zachowania, w szczególności ze względów bezpieczeństwa, odpowiedniej odległości pomiędzy obiektami budowlanymi zlokalizowanymi przy drodze a zewnętrzną krawędzią jezdni. Na jego podstawie inwestor, który zamierza usytuować obiekt budowlany w mniejszej odległości od drogi niż odległości minimalne wynikające z tabeli w art. 43 ust. 1 u.d.p., jest zobligowany do złożenia do właściwego zarządcy drogi wniosku o wyrażenie zgody na planowane odstępstwo. Taka zgoda zarządcy drogi ma formę decyzji (o charakterze uznaniowym, która powinna ze względu na ww. przesłankę zawierać szczegółowe uzasadnienie). Przy czym wyrażenie zgody lub odmowa jej wyrażenia powinny nastąpić w terminie 14 dni od dnia wystąpienia z wnioskiem o taką zgodę, niezajęcie stanowiska w tym terminie jest równoznaczne z wyrażeniem zgody (zgoda dorozumiana).

Cechą charakterystyczną zgody zarządcy drogi na usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze publicznej w odległości mniejszej niż określona w przepisach jest to, że występuje o nią inwestor, postępowanie to nie jest obligatoryjnym elementem postępowania w przedmiocie warunków zabudowy (stanowi odrębne postępowanie), a odmowa wyrażenia zgody następuje w formie decyzji administracyjnej (vide art. 38 ust. 3 zd. 3 u.d.p.).

Reasumując, mamy do czynienia z dwoma różnymi i odrębnymi od siebie procedurami. W sprawie niniejszej zaistniała konieczność zastosowania przepisów ustawy o drogach publicznych, nie natomiast przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co uczynił organ odwoławczy. Postępowanie o wyrażenie zgody na usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze publicznej w odległości mniejszej niż określona w przepisach nie jest uzależnione od postępowania w przedmiocie warunków zabudowy. Postępowania te mają związek, ponieważ dotyczą tych samych działek, jednak nie są od siebie zależne i żadne z nich nie implikuje drugiego, nie mogą się one również zastępować.

Organ odwoławczy źle zastosował przepisy prawa materialnego i procedury, skutkiem czego było umorzenie postępowania pierwszej instancji, do czego nie było podstaw. SKO błędnie zakwalifikowało wniosek i dokonało nieprawidłowej wykładni przepisów na jego tle.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 38 ust. 3 w zw. z art. 43 ust. 2 u.d.p. wskazać należy, że zgodnie z pierwszym z tych przepisów organ zobowiązany był do wyrażenia zgody w terminie 14 dni od dnia wystąpienia z wnioskiem o taką zgodę. Niezajęcie stanowiska w tym terminie uznaje się jako wyrażenie zgody. W sprawie niniejszej wniosek został złożony w dniu [...] grudnia 2018 r., natomiast decyzja odmowna została wydana w dniu [...] grudnia 2018 r. Powyższe zestawienie dat wskazuje na jednodniowe uchybienie terminu przez organ, co winien jest uwzględnić organ odwoławczy przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

W sytuacji natomiast, w której wniosek wydawał się organowi odwoławczemu niejednoznaczny, miał on możliwość dopytania skarżącego o jego intencje, które jednak w świetle treści skargi pozostają jednoznaczne.

Mając powyższe na uwadze, w oparciu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. Nr z 2018 r. poz. 265) z uwzględnieniem uiszczonych przez skarżącego wpisu w kwocie 200 zł oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.