Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy [...] po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 lipca 2026 r. sprawy ze skargi B. P. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] marca 2026 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę.

Zaskarżoną interpretacją indywidualną Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że stanowisko B. P. (dalej: "Wnioskodawczyni", "Skarżąca")

w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku

od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Organ wskazał art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2025.111 t.j.; dalej "O.p.").

Opis zdarzenia przyszłego zawarty we wniosku:

Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem jest właścicielem nieruchomości gruntowych stanowiących grunty rolne, nabytych w 2010 r. do majątku objętego wspólnością majątkową małżeńską. Przedmiotem wniosku są dwie działki rolne o łącznej powierzchni [...] ha, które od momentu nabycia do chwili obecnej wchodziły w skład prowadzonego gospodarstwa rolnego i były faktycznie wykorzystywane do działalności rolniczej. Nieruchomości te nie były nabywane z zamiarem ich dalszej odsprzedaży, nie stanowiły przedmiotu działalności gospodarczej polegającej na obrocie nieruchomościami

i nie były wykorzystywane w jakiejkolwiek pozarolniczej działalności gospodarczej.

W 2025 r. dla wskazanych dwóch działek została wydana decyzja o warunkach zabudowy, przewidująca możliwość zabudowy jednorodzinnej wraz z zabudowaniami gospodarczymi. Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy nie było elementem prowadzenia zorganizowanej ani planowej działalności handlowej, lecz było związane

ze zmianą przepisów prawa planistycznego, w szczególności z regulacjami przewidującymi możliwość uzyskiwania decyzji o warunkach zabudowy jedynie do końca 2025 r., tj. do czasu wejścia w życie planów ogólnych w gminach.

Mając na uwadze zapowiadane zmiany przepisów oraz ryzyko utraty możliwości realizacji decyzji o warunkach zabudowy w przyszłości, Wnioskodawczyni podjęła decyzję o technicznym podziale geodezyjnym wskazanych dwóch działek. W wyniku tego podziału powstało 18 działek, przy czym podział miał charakter formalno-prawny i porządkujący, a nie inwestycyjny.

W szczególności wnioskodawczyni:

- nie uzbrajała i nie będzie uzbrajać wydzielonych działek,

- nie doprowadzała i nie planuje doprowadzenia mediów,

- nie budowała i nie planuje budowy dróg wewnętrznych,

- nie podejmowała działań marketingowych zmierzających do ich sprzedaży.

Wnioskodawczyni planuje jednorazową sprzedaż wszystkich 18 działek, powstałych z podziału dwóch pierwotnych działek rolnych, do jednego nabywcy - spółki

z ograniczoną odpowiedzialnością, w której Wnioskodawczyni będzie wspólnikiem. Spółka ta będzie odrębnym i samodzielnym podmiotem gospodarczym, który we własnym imieniu i na własne ryzyko podejmie decyzje dotyczące dalszego wykorzystania

lub ewentualnej sprzedaży nieruchomości.

Sprzedaż nastąpi po cenie rynkowej, ustalonej w oparciu o ceny porównywalnych nieruchomości, przy czym cena może zostać zapłacona w ratach (odroczony termin płatności), niezależnie od dalszej sprzedaży działek przez spółkę. Po dokonaniu sprzedaży Wnioskodawczyni nie będzie podejmowała dalszych czynności polegających na sprzedaży nieruchomości jako osoba fizyczna.

Dodatkowo Wnioskodawczyni wskazała, że sam fakt dokonania podziału geodezyjnego nieruchomości, podyktowany względami formalno-prawnymi

oraz dostosowaniem do zmieniających się przepisów prawa, nie stanowi i nie będzie stanowić przejawu prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów podatkowych.

Niezależnie od powyższego Wnioskodawczyni posiada również inne nieruchomości rolne, które – z uwagi na wiek oraz stan zdrowia Wnioskodawczyni - w przyszłości mogą zostać zbyte w analogiczny sposób, każdorazowo w celu uporządkowania majątku prywatnego, a nie prowadzenia działalności gospodarczej.

W uzupełnieniu zdarzenia przyszłego i w odpowiedzi na pytania Organu Wnioskodawczyni podała, że:

- dwie działki rolne zostały nabyte w drodze kupna w listopadzie 2010 r. na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego o przysądzeniu prawa własności, wydanego w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez komornika sądowego; nieruchomości zostały nabyte do majątku objętego ustawową wspólnością majątkową małżeńską;

- nieruchomość została nabyta w celu powiększenia areału rolnego i prowadzenia działalności rolniczej; od momentu nabycia nieruchomość była i jest wykorzystywana rolniczo w ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego; w chwili nabycia nie istniał zamiar jej podziału ani odsprzedaży w ramach działalności gospodarczej; zmiana planów dotyczących nieruchomości nastąpiła wiele lat po jej nabyciu i jest związana

z pogorszeniem stanu zdrowia małżonka Wnioskodawczyni;

- nieruchomość od momentu nabycia do chwili obecnej nie była i nie jest przedmiotem najmu, dzierżawy ani innych umów o podobnym charakterze; działki powstałe w wyniku podziału również nie były i nie są przedmiotem takich umów; w ramach opisanego zdarzenia przyszłego działki nie będą przedmiotem najmu ani dzierżawy;

- decyzja o warunkach zabudowy została wydana na wniosek Wnioskodawczyni oraz

jej małżonka, jako współwłaścicieli nieruchomości;

- uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy było związane ze zmianami przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności z ograniczeniem w czasie możliwości wydawania decyzji o warunkach zabudowy; działanie to miało charakter formalno-prawny i zabezpieczający, a nie inwestycyjny ani handlowy;

- zgodnie z obowiązującymi przepisami nie jest dopuszczalny podział gruntu rolnego

na działki o powierzchni mniejszej niż 0,3 ha, chyba że podział jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy; wydanie decyzji o warunkach zabudowy umożliwiło dokonanie podziału administracyjnego; podział miał charakter formalno-administracyjny i nie wiązał się z wykonywaniem infrastruktury ani uzbrojeniem terenu;

- Wnioskodawczyni nie udzieliła i nie planuje udzielać pełnomocnictw ani innego umocowania prawnego podmiotom trzecim w związku z planowaną sprzedażą działek;

- w ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego Wnioskodawczyni uzyskiwała płody rolne przeznaczone do dalszej sprzedaży; produkcja rolna miała charakter towarowy i zarobkowy; ewentualne wykorzystanie części produktów na potrzeby własnego gospodarstwa domowego miało charakter marginalny i nie wpływało na zasadniczy, handlowy charakter produkcji rolnej;

- sprzedaż produktów rolnych była opodatkowana podatkiem od towarów i usług oraz dokumentowana fakturami VAT; Wnioskodawczyni rozliczała podatek należny zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o podatku od towarów i usług;

- Wnioskodawczyni jest czynnym podatnikiem podatku VAT z tytułu prowadzenia działalności rolniczej; gospodarstwo rolne obejmuje powierzchnię przekraczającą 100 ha; grunty objęte wnioskiem stanowią około [...] ha tej powierzchni; nieruchomość

nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych, ani nie stanowiła towaru handlowego przeznaczonego do obrotu; przy jej nabyciu nie występował VAT

i nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego; działalność rolnicza

jest i będzie nadal prowadzona na pozostałych gruntach gospodarstwa; planowana sprzedaż dotyczy wyłącznie części majątku prywatnego i nie stanowi elementu prowadzonej działalności rolniczej; sprzedaż wynika z okoliczności osobistych;

- w przeszłości Wnioskodawczyni dokonywała sprzedaży nieruchomości rolnych; sprzedaże te nie były opodatkowane podatkiem VAT, gdyż uznano, że nie były dokonywane w ramach działalności gospodarczej; stanowisko to zostało podtrzymane

w postępowaniu sądowoadministracyjnym (WSA w Szczecinie - sygn. akt I SA/Sz 214/12; NSA - sygn. akt I FSK 1869/11);

- przedmiotem planowanej sprzedaży będą działki o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], , [...], [...] (obręb M., gmina R., powiat c. ).

Wnioskodawczyni zadała pytanie: Czy w związku z planowaną sprzedażą nieruchomości Wnioskodawczyni będzie działała w charakterze podatnika podatku

od towarów i usług, a w konsekwencji czy sprzedaż ta będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT?

Według Wnioskodawczyni planowana sprzedaż nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż Wnioskodawczyni nie będzie działała w charakterze podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Sprzedaż stanowić będzie zwykły zarząd majątkiem prywatnym, bez podejmowania aktywnych działań charakterystycznych dla handlowców lub deweloperów.

Organ interpretujący uznał stanowisko Wnioskodawczyni za nieprawidłowe.

Organ przywołał przepisy art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art.. 2 pkt 6, art. 2 pkt 15, 16 i 22, art. 15 ust. 1, 2, 4 i 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

(Dz.U.2025.775 t.j. ze zm.; dalej: "u.p.t.u."); art. 195, art. 196 § 1, art. 198 ustawy z dnia

23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U.2025.1071 t.j. ze zm.; dalej "k.c."); art. 31 § 1,

art. 35, art. 36 § 1 oraz § 2, art. 37 § 1 pkt 1, art. 43 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U.2023.2809 t.j. ze zm.; dalej: "k.r.o."); art. 9 ust. 1,

art. 12 ust. 1 lit. b, art. 12 ust. 3, art. 2 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE Rady

z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

(Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006 r. str. 1 ze zm.; dalej: "Dyrektywa 2006/112").

Organ wskazał, że w listopadzie 2010 r. Wnioskodawczyni nabyła dwie działki rolne do majątku objętego ustawową wspólnością majątkową małżeńską. Nieruchomość została nabyta w celu powiększenia areału rolnego i prowadzenia działalności rolniczej. Od momentu nabycia nieruchomość była i jest wykorzystywana rolniczo w ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego. Wnioskodawczyni

jest czynnym podatnikiem podatku VAT z tytułu prowadzenia działalności rolniczej. W ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego uzyskiwała płody rolne przeznaczone do dalszej sprzedaży. Produkcja rolna miała charakter towarowy i zarobkowy. Sprzedaż produktów rolnych była opodatkowana podatkiem VAT oraz udokumentowana fakturami. Rozliczała podatek należny zgodnie z obowiązującymi przepisami. W 2025 r. na wniosek podatniczki i jej małżonka została wydana decyzja o warunkach zabudowy dla ww. dwóch działek, przewidująca możliwość zabudowy jednorodzinnej

wraz z zabudowaniami gospodarczymi. Uzyskanie ww. decyzji było związane

ze zmianami przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

w szczególności z ograniczeniem w czasie możliwości wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Działanie to miało charakter formalno-prawny i zabezpieczający,

a nie inwestycyjny ani handlowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy umożliwiło dokonanie podziału administracyjnego ww. dwóch działek na 18 działek o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] I [...]. Podział był podyktowany względami formalno-prawnymi oraz dostosowaniem do zmieniających się przepisów prawa i nie wiązał

się z wykonywaniem infrastruktury ani uzbrojeniem terenu. Wnioskodawczyni planuje sprzedaż ww. 18 działek na rzecz spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, w której będzie wspólnikiem.

Organ intepretujący stwierdził, że zgodnie ze wskazaniem Wnioskodawczyni, dwie działki rolne ani 18 działek powstałych z ich podziału nie były i nie są przedmiotem najmu, dzierżawy ani innych umów o podobnym charakterze. Wnioskodawczyni nie uzbrajała wydzielonych działek, nie doprowadzała mediów, nie budowała dróg wewnętrznych

ani nie podejmowała działań marketingowych zmierzających do sprzedaży. Ponadto

nie udzieliła i nie planuje udzielać pełnomocnictw ani innego umocowania prawnego podmiotom trzecim w związku z planowaną sprzedażą działek. Wątpliwości Wnioskodawczyni dotyczą ustalenia, czy w związku z planowaną sprzedażą nieruchomości będzie działała w charakterze podatnika podatku VAT, a w konsekwencji czy sprzedaż

ta będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.

Według Organu intepretującego z przywołanych przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości gruntowych) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem

od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Organ zaznaczył, że powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności, w jakich ją wykonano. Oznacza to, że w sprawie należy przeanalizować całokształt działań, jakie Wnioskodawczyni już podjęła i podejmie w odniesieniu do działek będących przedmiotem sprzedaży.

Organ interpretujący stwierdził, że okoliczność prowadzenia działalności rolniczej, z tytułu której Wnioskodawczyni jest czynnym podatnikiem podatku VAT i wykorzystywania przedmiotowych gruntów jako element gospodarstwa rolnego w działalności rolniczej,

ma znaczenie dla opodatkowania podatkiem VAT dostawy nieruchomości. W niniejszej sprawie dwie działki rolne, z których zostało wydzielonych 18 sprzedawanych działek, były

i są wykorzystywane do działalności rolniczej opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Z okoliczności sprawy nie wynika zatem, aby działki te były wykorzystywane przez Wnioskodawczynię w celach osobistych. W związku z tym sprzedawane działki

nie były i nie są wykorzystywane przez Wnioskodawczynię w celach prywatnych (osobistych) w całym okresie ich posiadania. Jak wynika z okoliczności sprawy, przedmiotem sprzedaży będą działki, które były i są wykorzystywane w działalności gospodarczej (działalności rolniczej), z tytułu której Wnioskodawczyni jest czynnym podatnikiem podatku \/AT. Zatem w odniesieniu do sprzedaży przedmiotowych 18 działek nie można uznać, że przedmiotem dostawy będą składniki majątku osobistego Wnioskodawczyni, a ich sprzedaż będzie stanowiła realizację prawa do rozporządzania majątkiem osobistym.

Według Organu zaznaczenia bowiem wymaga, że m.in. z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-291/92 wynika, iż aby nieruchomości

nie stanowiły majątku związanego z działalnością gospodarczą, nie mogą one służyć takiej działalności w całym okresie ich posiadania. Tak więc analiza przedstawionego we wniosku opisu sprawy, powołanych regulacji oraz aktualnego orzecznictwa, prowadzi do wniosku,

że należy Wnioskodawczynię uznać za podatnika podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży 18 działek o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...].

W konsekwencji Organ interpretujący uznał, że skoro w sprawie występują przesłanki stanowiące podstawę uznania Wnioskodawczyni za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u., prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 u.p.t.u., to czynność sprzedaży 18 działek o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...] i [...] będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 u.p.t.u.

Wnioskodawczyni zaskarżyła interpretację Dyrektora KIS. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie:

- art. 15 ust. 1-2 u.p.t.u. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że planowana sprzedaż wydzielonych działek stanowi wykonywanie działalności gospodarczej, mimo że Skarżąca nie podejmuje aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami typowych

dla producentów/handlowców/usługodawców, a czynności mieszczą

się w granicach zwykłego wykonywania prawa własności;

- zasady wykładni prounijnej w zw. z art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE oraz utrwalonym orzecznictwem TSUE (sprawy połączone

C-180/10 i C-181/10), przez pominięcie testu "aktywności handlowej" i opieranie rozstrzygnięcia na przesłankach niedecydujących (np. sam podział nieruchomości, wystąpienie o WZ), które TSUE uznaje za niewystarczające do przypisania statusu podatnika;

- art. 2 Konstytucji RP (zasada demokratycznego państwa prawnego, zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz pewności prawa)

oraz zasady proporcjonalności - poprzez nadmiernie rozszerzającą wykładnię pojęcia działalności gospodarczej skutkującą opodatkowaniem czynności w istocie prywatnych, w oderwaniu od kryteriów wynikających z prawa UE;

- art. 84 i art. 217 Konstytucji RP (daniny publiczne tylko w granicach ustawy; wymóg określoności) - poprzez przypisanie obowiązku podatkowego w oparciu o kryteria pozanormatywne (domniemanie "handlu" na podstawie faktu rejestracji VAT

w innym zakresie i standardowych czynności przygotowawczych), bez wykazania ustawowych przesłanek z art. 15 ust. 2 u.p.t.u.

W uzasadnieniu skargi jej zarzuty zostały uszczegółowione. Według Skarżącej, skoro nie podejmuje ona aktywnych działań w obrocie nieruchomościami angażujących środki podobne do wykorzystywanych przez profesjonalnych handlowców/deweloperów, a sprzedaż mieści się w granicach zwykłego wykonywania prawa własności, to w tej transakcji Skarżąca nie działa jako podatnik VAT.

Skarżąca wniosła o: uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości; zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych; rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz.U.2026.143 t.j. ze zm.; dalej: "P.p.s.a.").

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a także o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie

w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, (art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.)

Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny

co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a P.p.s.a.).

Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję

lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).

Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2

pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis

art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio (art. 146 § 1 P.p.s.a.).

Zgodnie z art. 14b § 1 O.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Stosownie do swojej właściwości interpretacje indywidualne wydaje wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta

lub marszałek województwa (art. 14j § 1 O.p.). Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 O.p.).

Stosownie do art. 14c § 1 O.p. interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym

tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2).

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest czy w przedstawionych we wniosku okolicznościach faktycznych i zdarzeniu przyszłym sprzedaż przez Skarżącą

do jednego nabywcy (spółki z o.o., której Skarżąca będzie wspólnikiem)

18 działek gruntu powstałych w wyniku podziału dwóch działek rolnych o łącznej powierzchni [...] ha wchodzących - od chwili ich nabycia do aktualnie - w skład prowadzonego przez Skarżącą gospodarstwa rolnego i faktycznie wykorzystywanych do działalności rolniczej podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Przy czym z treści wniosku wynika, że Skarżąca jest czynnym podatnikiem VAT

z tytułu prowadzenia działalności rolniczej, gospodarstwo obejmuje powierzchnię przekraczająca 100 ha zaś nieruchomość będąca przedmiotem wniosku ani nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych, ani nie stanowiła towaru handlowego przeznaczonego do obrotu jak i nie była przedmiotem najmu, dzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze.

Zdaniem Skarżącej ww. sprzedaż wskazanych we wniosku działek nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wskazane czynności nie stanowią działalności handlowej, ponieważ sprzedaż mieści się w zakresie zwykłego zarządu

jej majątkiem prywatnym. Przy czym, w ocenie Skarżącej, uprzednie posiadanie przez nią statusu podatnika podatku od towarów usług w odniesieniu do prowadzonego gospodarstwa rolnego, w skład którego wchodziły wskazane we wniosku działki przeznaczone do sprzedaży i w ramach którego to gospodarstwa były wykorzystywane od chwili nabycia do aktualnie, nie determinuje status Skarżącej jako podatnika podatku od towarów i usług również przy sprzedaży nieruchomości powstałej

z podziału ww. nieruchomości rolnej.

Jak bowiem de facto wskazuje i uznaje Skarżąca planowana sprzedaż działek stanowiących wcześniej działki rolne wchodzące w skład prowadzonego przez nią gospodarstwa rolnego nie pokrywa się zakresowo z działalnością rolniczą, w ramach której Skarżąca występowała jako podatnik od towarów i usług.

Z kolei zdaniem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej sprzedaż ww. działek przez Skarżącą stanowić będzie czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż Skarżąca będzie działała dla tej transakcji jako podatnik w rozumieniu

art. 15 ust. 1 u.p.t.u., prowadzący działalność gospodarczą, o której mowa

w art. 15 ust. 2 u.p.t.u.

A zatem reasumując - podstawowe zagadnienie sporne sprowadza

się do oceny, czy Skarżąca, prowadząca gospodarstwo rolne, będąca podatnikiem podatku od towarów i usług, sprzedając nieruchomość wchodzącą w skład tego gospodarstwa, działa jako przedsiębiorca, czy też w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

Odnosząc się zatem do zarzutów naruszenia art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u., przypomnieć należy, że tematyka związana z przedmiotem sporu zaistniałym

w niniejszej sprawie była już wielokrotnie przedmiotem rozważań sądów administracyjnych, w tym tutejszego sądu - por. m.in. prawomocny wyrok WSA

w Szczecinie z 22 marca 2023 r., I SA/Sz 5/23, od którego skargę kasacyjną oddalił NSA wyrokiem z 19 marca 2026 r., I FSK 1287/23. Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w całości podziela stanowisko zawarte w ww. wyrokach

i przyjmuje za własne stąd w poniższej części uzasadnienia odniesienia do ich treści.

Należy przede wszystkim odwołać się do poglądu wyrażonego w wyroku składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2007 r.,

I FPS 3/07 (publ. ONSAiWSA z 2008 r., nr 1, poz. 8), stosownie do którego przepisy

art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług powinny być rozumiane

w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa

w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód. Stąd też, ani formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać

o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu

do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku

od towarów i usług.

Wskazana problematyka znalazła również swoje odbicie w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "TSUE") z dnia 15 września 2011 r.

w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 J. S. przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10), oraz E. K. i H. J.-K. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w W. (C-181/10). W wyroku tym TSUE zawarł następujące tezy:

1) Dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku

od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2006/138/WE z dnia 19 grudnia

2006 r., niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii,

czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy,

pod warunkiem że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej

ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

2) Jeżeli osoba fizyczna w celu dokonania sprzedaży podejmuje aktywne działania

w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne

do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców

w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, należy uznać ją za podmiot prowadzący "działalność gospodarczą"

w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej.

W uzasadnieniu orzeczenia ETS zastrzegł m.in., że w wypadku stwierdzenia, że Rzeczpospolita Polska nie skorzystała z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE, należy zbadać, czy transakcje będące przedmiotem sporu

w postępowaniach głównych podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE, czyli będącego jego odpowiednikiem w Polsce art. 15 ust. 2 u.p.t.u.

Mając na uwadze tezy płynące z powołanego wyżej orzeczenia Trybunału,

w pierwszej kolejności należy stwierdzić, czy do prawa polskiego został transponowany art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE. W przypadku zaś uzyskania odpowiedzi negatywnej ustalić, czy w danej sprawie dostawa realizowała dyspozycje zawarte w art. 15 ust. 2 u.p.t.u.

Kwestia transpozycji art. 12 ust. 1 dyrektywy była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wątpliwości co do prawidłowości implementacji

w ramach ustawy o podatku od towarów i usług wskazywał już NSA w wyroku składu siedmiu sędziów z 29 października 2007 r., I FPS 3/07, który wprawdzie uznał,

że realizacja opcji określonej w art. 4 ust. 3 VI dyrektywy nastąpiła w art. 15 ust. 2 u.p.t.u., lecz uczyniono to w sposób wysoce niedoskonały i budzący wątpliwości interpretacyjne (rozważania dotyczyły co prawda art. 4 ust. 3 VI dyrektywy,

a nie art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE).

Natomiast w wyroku NSA z 18 października 2011 r., I FSK 1536/10

oraz z 10 listopada 2011 r., I FSK 1668/11 wskazano na brak w ustawie z dnia

11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług unormowań, które w sposób jasny

i precyzyjny wskazywałyby na fakt transpozycji do tej ustawy możliwości (opcji) określonej w art. 12 ust. 1 i ust. 3 dyrektywy 2006/112/WE (poprzednio art. 4 ust. 3 VI dyrektywy), co do uznania za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością gospodarczą, w zakresie pojedynczej dostawy terenu budowlanego. Podobny pogląd w tym zakresie zaprezentowany został w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 marca 2012 r., I FSK 1796/11.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko zaprezentowane

w powołanych wyrokach NSA.

Oznacza to, że w każdym przypadku konieczne jest ustalenie, w jakim charakterze występuje podmiot dokonujący określonej czynności, w tym wypadku sprzedaży działek. Zatem, aby uznać, że działa on w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, należy stwierdzić, czy sprzedaż działek została dokonana

w ramach wykonywania jednego z rodzajów działalności wymienionych

w art. 15 ust. 2 u.p.t.u.

W tym zakresie pomocne są tezy zawarte w wymienionym już wyroku NSA sygn. akt I FPS 3/07 oraz następujących po tym wyroku orzeczeniach NSA (np. wyrok z 27 października 2009 r., I FSK 1043/08), wskazujące na kryteria, jakimi należy kierować się przy odróżnianiu przypadków związanych z działalnością gospodarczą od tych dotyczących zarządu majątkiem prywatnym.

Nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych),

lecz spożytkowania w celach prywatnych. Liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą (tak przynajmniej wskazał ETS w wyroku

z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10).

Przypomnieć zatem należy, że z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że zakupienie przez Skarżącą ww. działek do majątku wspólnego wynikało z potrzeby przeznaczenia ich na powiększenie istniejącego gospodarstwa rolnego prowadzonego przez małżonków; działki wykorzystywane były na cele rolnicze od momentu ich nabycia do aktualnie; nieruchomość będąca przedmiotem wniosku

ani nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych, ani nie stanowiła towaru handlowego przeznaczonego do obrotu i Skarżąca nie skorzystała z prawa odliczenia podatku naliczonego w związku z ich nabyciem. Nieruchomości te nie były ponadto przedmiotem najmu, dzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze; działki

nie były nabyte z zamiarem odsprzedaży; nie stanowiły przedmiotu działalności gospodarczej polegającej na obrocie nieruchomościami i nie były wykorzystywane

w jakiejkolwiek pozarolniczej działalności gospodarczej. Skarżąca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu prowadzonej działalności rolniczej, która była i jest prowadzona na gruntach jej gospodarstwa rolnego obejmującego powierzchnię przekraczająca 100 ha, w skład którego wchodzą ww. działki przeznaczone do zbycia. Dodatkowo Skarżąca nie uzbrajała i nie będzie uzbrajać wydzielonych działek; nie doprowadzała i nie planuje doprowadzenia mediów;

nie budowała i nie planuje budowy dróg wewnętrznych; nie podejmowała działań marketingowych zmierzających do ich sprzedaży. Po dokonaniu sprzedaży Wnioskodawczyni nie będzie podejmowała dalszych czynności polegających

na sprzedaży nieruchomości jako osoba fizyczna. A zatem Skarżąca nie podejmowała profesjonalnych czynności zmierzających do uatrakcyjnienia działek.

W ocenie Sądu zgodzić należy się z organem interpretującym, że Skarżąca dokonując sprzedaży niezabudowanych działek gruntu w sposób opisany we wniosku, działał jako podatnik podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. Działania podejmowane przez Skarżącą nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym – wbrew twierdzeniom Skarżącej - bowiem sprzedawane działki wykorzystywane były w celach rolniczych, zatem do działalności gospodarczej (rolniczej), z tytułu której Skarżąca jest podatnikiem VAT czynnym. W opisie stanu faktycznego brak jest jakikolwiek wskazań, które mogłyby prowadzić do konstatacji,

że jeszcze przed dokonaniem podziału geodezyjnego nieruchomości podlegających sprzedaży, Skarżąca zmieniła zamiar wykorzystania całości lub części nieruchomości

i to zamanifestowała. Sama okoliczność wydania w stosunku do ww. działek decyzji

o warunkach zabudowy, przewidująca możliwość zabudowy jednorodzinnej wraz

z zabudowaniami gospodarczymi, techniczny podział geodezyjny tych działek

na 18 mniejszych bez wskazania innych czynności świadczących o prywatnym wykorzystaniu ww. nieruchomości nie przesądza jeszcze sama w sobie o tym,

że Skarżąca zmieniła zamiar wykorzystania całości lub części, tj. że nieruchomość

ta służyła Skarżącej do celów prywatnych stanowiąc majątek osobisty niezwiązany

z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel

lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające

na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zgodnie z kolei z art. 2 pkt 15 i 16 u.p.t.u. ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o: 15) działalności rolniczej – rozumie się przez to produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, gruntową, szklarniową

i pod folią, produkcję roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i sadowniczą, chów, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego lub fermowego oraz chów i hodowlę ryb

i innych organizmów żyjących w wodzie, a także uprawy w szklarniach i ogrzewanych tunelach foliowych, uprawy grzybów i ich grzybni, uprawy roślin "in vitro", fermową hodowlę i chów drobiu rzeźnego i nieśnego, wylęgarnie drobiu, hodowlę i chów zwierząt futerkowych i laboratoryjnych, chów i hodowlę dżdżownic, entomofagów

i jedwabników, prowadzenie pasiek oraz chów i hodowlę innych zwierząt poza gospodarstwem rolnym oraz sprzedaż produktów gospodarki leśnej i łowieckiej,

z wyjątkiem drewna okrągłego z drzew tropikalnych (CN 4403 41 00 i 4403 49) oraz bambusa (CN 1401 10 00), a także świadczenie usług rolniczych; 16) gospodarstwie rolnym - rozumie się przez to gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym.

Sąd wskazuje ponadto, że jak stanowi art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. "Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem", podlegają: 1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju". Zgodnie z kolei

z art. 7 ust. 1 u.p.t.u. przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Zgodnie zaś z art. 2 pkt 6 u.p.t.u. ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Jak z kolei stanowi art. 2 pkt 22 u.p.t.u. ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży

- rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług

na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 kwietnia 2021 r., I FSK 1576/17 sąd rozpatrywał kwestie zarządu majątkiem prywatnym na tle wniosku

o wydanie interpretacji, w którego stanie faktycznym podatnik prowadził od 1997 r. gospodarstwo rolne, a od 2012 r. był zarejestrowanym podatnikiem podatku

od towarów i usług. Podatnik nie zajmował się także prowadzeniem pozarolniczej działalności gospodarczej. Przedmiotem zadanego pytania było to, czy z tytułu odszkodowania za działki przejęte pod drogi publiczne podatnik będzie opodatkowany podatkiem od towarów i usług.

W rozpatrywanej wymienionym orzeczeniem sprawie sąd wskazał,

że znaczenie ma czy podatnik jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług na zasadach ogólnych, rolnicy ryczałtowi korzystają bowiem ze szczególnych procedur opodatkowania. Skoro podatnik był podatnikiem podatku od towarów i usług

to zachodził związek dokonanej czynności (tj. wywłaszczenia – dopisek) z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Z kolei jak wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

we Wrocławiu z 22 stycznia 2018 r., I SA/Wr 828/17 strona nabyła działki gruntu

w umowie darowizny, oświadczając, że nieruchomości te będą przez nią wykorzystane w ramach gospodarstwa rolnego. Wskazane grunty przez okres prowadzenia działalności były przeznaczone i wykorzystane do prowadzenia działalności rolnej. Sąd za kluczowy uznał fakt, że grunty zostały nabyte i wykorzystywane w działalności gospodarczej prowadzonej przez czynnego, zarejestrowanego podatnika podatku

od towarów i usług, a po wyrejestrowaniu się przez stronę jako podatnika podatku

od towarów i usług, nie wynika ze stanu faktycznego aby strona podejmowała działania które wskazywałyby, że nabyte grunty wykorzystuje do celów prywatnych, osobistych.

W jeszcze innym wyroku tj. Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 czerwca

2016 r., I FSK 246/15 sąd wskazał, że "należy przyznać rację organowi interpretacyjnemu, że z opisu zdarzenia przedstawionego we wniosku nie wynika,

by grunty będące przedmiotem transakcji były w jakikolwiek sposób wykorzystywane

w celach prywatnych, osobistych wnioskodawczyni. W badanej sprawie wskazano natomiast, że przy nabyciu (w formie darowizny) grunty te stanowiły gospodarstwo rolne (prowadzone przez rodziców skarżącej), a strona po otrzymaniu darowizny kontynuowała i dalej kontynuuje działalność rolną prowadzoną uprzednio przez rodziców. Okoliczności te wskazują na ścisłe związanie ww. gruntów z prowadzoną działalnością rolniczą skarżącej, która działalność tę prowadzi jako czynny podatnik VAT. W takiej sytuacji uznać należy, że przedmiotem planowanych dostaw będą grunty stanowiące faktycznie składnik majątkowy przedsiębiorstwa służący prowadzeniu działalności gospodarczej, którą – w rozumieniu ustawy - jest działalność rolnicza. Tym samym w niniejszej sprawie spełniony jest zarówno zakres przedmiotowy jaki podmiotowy opodatkowania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie w przypadku, gdy strona zamierza dokonać dostawy gruntu, przy pomocy którego prowadziła działalność gospodarczą taką jak prowadzenie działalności rolnej (ogrodniczej), czyni to nie w ramach zarządu majątkiem osobistym. Są to bowiem działania charakterystyczne dla przedsiębiorcy

w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT."

Ponadto jak zasadnie wskazał NSA w ww. wyroku z 19 marca 2026 r., I FSK 1287/23 analogiczną do rozpoznawanej sprawy kwestię rozstrzygnął Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 11 lipca 2024 r., w sprawie C-182/23, Makowit, Dz.U.UE.C.2024/5199. Trybunał uznał, że artykuł 2 ust. 1 lit. a) w związku

z art. 14 ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r.

w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować

w ten sposób, że: transakcja przeniesienia własności działek gruntu rolnego w trybie wywłaszczenia, w zamian za zapłatę odszkodowania właścicielowi tego gruntu, powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej (VAT), jeżeli właściciel ten jest rolnikiem będącym podatnikiem VAT i działa w takim charakterze, nawet jeśli nie prowadzi on żadnej działalności w zakresie obrotu nieruchomościami

i nie podjął żadnych działań w celu takiego przeniesienia. NSA wskazał ponadto,

że wprawdzie powyższe orzeczenie dotyczyło przeniesienia własności działek gruntu rolnego w trybie wywłaszczenia tym niemniej Trybunał w swym orzeczeniu odnosił

się do dostawy gruntu, będącego częścią gospodarstwa rolnego.

Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę wskazuje, mając

na uwadze powyższe, że ww. wyrok TSUE z 11 lipca 2024 r., w sprawie C-182/23,

ma więc zastosowanie w niniejszej sprawie.

Podkreślić należy ponownie, że nieruchomość została nabyta nie na cele prywatne a de facto na cele działalności rolniczej i była wykorzystywana przez Skarżącą na cele rolnicze od momentu nabycia do aktualnie. Z treści wniosku

nie wynika bowiem aby Skarżąca wyłączyła wskazywane działki z prowadzonego gospodarstwa rolnego. Przed podziałem geodezyjnym gruntu nie nastąpiły żadne działania mające na celu zamanifestowanie woli wykorzystania nieruchomości na cele prywatne. Zatem raz jeszcze należy podkreślić, że sama okoliczność wydania

w stosunku do ww. działek decyzji o warunkach zabudowy, przewidująca możliwość zabudowy jednorodzinnej wraz z zabudowaniami gospodarczymi, techniczny podział geodezyjny tych działek na 18 mniejszych bez wskazania innych czynności świadczących o prywatnym wykorzystaniu ww. nieruchomości nie przesądza jeszcze sama w sobie o tym, że Skarżąca zmieniła zamiar wykorzystania całości lub części,

tj. że nieruchomość, która ma być przedmiotem sprzedaży, służyła Skarżącej do celów prywatnych stanowiąc majątek osobisty niezwiązany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Dodatkowo Skarżąca jest zarejestrowana jako czynny podatnik podatku od towarów i usług. Bez znaczenia jest przy tym okoliczność, że Skarżąca

nie skorzystała z prawa odliczenia podatku naliczonego w związku z nabyciem

tych nieruchomości jak i nie wprowadziła ich do ewidencji środków trwałych.

Wobec tego nie powinno budzić wątpliwości, że z tytułu przedmiotowej transakcji Skarżąca działa jako podatnik podatku od towarów i usług. Mając wskazane okoliczności na względzie za niezasadne zatem należy uznać zarzuty skargi naruszenia przez organ interpretacyjny art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. oraz art. 9 ust. 1

i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE oraz utrwalonego orzecznictwa TSUE a także przepisów Konstytucji RP, tj. jej art. 2, art. 84 i art. 217.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie

na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.

Powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych

są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).