Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia del. WSA Cezary Kosterna Protokolant asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Ol 1242/15 w sprawie ze skargi Z. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Olsztynie z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Z. L. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie 4800 (cztery tysiące osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 19 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 1242/15, oddalił skargę Z. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Olsztynie z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w Olsztynie (dalej: Dyrektor IC), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm., w skrócie: u.g.h. lub ustawa o grach hazardowych), po rozpatrzeniu odwołania Z. L. (dalej: strona lub skarżący) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w kwocie 24 000 zł w związku z urządzaniem gier na automatach poza kasynem gry.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że w toku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2014 r. funkcjonariusze celni ustalili, że w lokalu gastronomicznym znajdują się wstawione tam przez stronę, na podstawie umowy najmu z właścicielem lokalu, 2 automaty do gier włączone do zasilania i gotowe do gry. Na podstawie eksperymentu w postaci gry kontrolujący stwierdzili, że zainstalowane na ww. urządzeniach gry są grami hazardowymi, wynik gry jest losowy i niezależny od woli gracza, gry mają charakter komercyjny, a automaty wypłacają wygrane pieniężne. Powyższe ustalenia potwierdziła również ekspertyza biegłego sądowego [...], z której wynika, że sporne urządzenie spełnia warunki, o których mowa w art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h., tj. kontrolowane automaty są urządzeniami komputerowymi, posiadają funkcję wypłaty wygranych pieniężnych, a udostępnione na nich gry mają charakter losowy i są urządzane w celach komercyjnych. W toku postępowania ustalono ponadto, że strona nie posiada zezwolenia na urządzanie gier, ani koncesji na prowadzenie kasyna gier. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika również, aby kontrolowane automaty posiadały poświadczenie rejestracji. W ocenie Dyrektora IC urządzającym grę hazardową będzie każdy podmiot, który organizuje tę grę, bez względu na to, czy obiektywnie jest zdolny do uzyskania koncesji. Wobec tego skarżący, zdaniem organu odwoławczego, urządzał gry na automatach i z tego powodu, okoliczności faktyczne sprawy podlegały subsumpcji pod normę prawną określoną w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., co skutkowało wymierzeniem kary na podstawie art. 89 ust. 2 pkt 2 tej ustawy. Odnosząc się do zarzutu o braku notyfikacji Komisji Europejskiej projektu ustawy o grach hazardowych Dyrektor IC wskazał m.in., że ustawa obowiązuje, stanowiąc część polskiego porządku prawnego i przepisy te mogły stanowić podstawę zaskarżonej decyzji, gdyż dopóki przepis prawa krajowego nie utraci mocy obowiązującej, dopóty musi być stosowany przez organy administracji.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem strona wniosła skargę, w której domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucając przede wszystkim naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2, art. 14 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 1 pkt 11 w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE w zw. z § 4, 5, 8 i 10 w zw. z § 2 pkt 1a, 2, 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych, polegające na zastosowaniu art. 14 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 u.g.h., mimo że przepisy te nie powinny być zastosowane w sprawie, ponieważ jako przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE nie były notyfikowane, a także naruszenie art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecny tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, w skrócie: p.p.s.a.) oddalił skargę strony.

Sąd I instancji podzielił stanowisko organów, zgodnie z którym skarżący urządzał na automacie gry hazardowe zawierające element losowości. Zdaniem WSA zgromadzony materiał dowodowy, a szczególnie protokół z eksperymentu procesowego z dnia [...] czerwca 2014 r. oraz opinia biegłego sądowego z dziedziny informatyki potwierdza, że gra na spornym urządzeniu ma charakter komercyjny i losowy, badane urządzenie umożliwia wypłatę wygranych pieniężnych, a samo udostępnienie na nim gier jest odpłatne i wymaga zakredytowania wybraną kwotą pieniędzy. Stąd zasadnie organy uznały, że gry na badanym automacie ukierunkowane są na osiągnięcie zysku, co jednoznacznie wskazuje na komercyjny cel działalności.

Zdaniem WSA organy celne zasadnie uznały skarżącego za urządzającego gry na automatach poza kasynem gry. Sąd I instancji stwierdził, że skoro strona urządzała na kontrolowanym automacie gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, a przy tym nie wykonała ustawowego obowiązku rejestracji takiego urządzenia, jej działanie wypełniło znamiona czynu opisanego w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. i obligowało do nałożenia przewidzianej przez ustawodawcę kary pieniężnej, ale na podstawie art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h.

Za niezasadny uznał WSA zarzut niedopuszczalności zastosowania wobec skarżącego art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. na skutek braku notyfikacji projektu zarówno ww. regulacji, jak i art. 14 ust. 1 u.g.h. Komisji Europejskiej na podstawie art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE. WSA powołując się na treść wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 (FORTUNA i inni) nie zgodził się z zarzutem skarżącego, iż przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust 2 pkt 2 u.g.h., wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 u.g.h., stanowi "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.Urz.UE L 204 z 21 lipca 1998 r., s. 37 ze zm.; w skrócie: dyrektywa nr 98/34/WE), a w konsekwencji, w braku notyfikacji projektu u.g.h. Komisji Europejskiej, nie mógł być zastosowany w sprawie. Ponadto w ocenie Sądu I instancji, skoro dotychczas Trybunał Konstytucyjny nie orzekł o niezgodności art. 89 u.g.h. z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, to przepis ten winien być przez organ administracji państwowej traktowany jako obowiązujący.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1 i 2 u.g.h. w zakresie, w jakim przepis ten dopuszcza stosowanie wobec tej samej osoby fizycznej za ten sam czyn kary pieniężnej i odpowiedzialności z art. 107 § 1 lub art. 107 § 4 k.k.s., przez co jest on niezgodny z art. 2, art. 30 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, Sąd I instancji wskazał, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 21 października 2015 r. o sygn. akt P 32/12 orzekł, iż art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w zakresie, w jakim zezwalają na wymierzenie kary pieniężnej osobie fizycznej skazanej uprzednio prawomocnym wyrokiem na karę grzywny za wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy z 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz.U. z 2013 r., poz. 186 z późn. zm.), są zgodne z wywodzoną z art. 2 Konstytucji RP zasadą proporcjonalnej reakcji państwa na naruszenie obowiązku wynikającego z przepisu prawa.

WSA podzielił stanowisko organu odwoławczego, że świetle zgromadzonego materiału dowodowego, spełnione zostały przesłanki z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., gdyż badane urządzenia umożliwiały, zdefiniowaną w art. 2 ust. 5 u.g.h., grę na automatach i były używane przez skarżącego do urządzania gier hazardowych bez koncesji lub zezwolenia, co skutkowało wymierzeniem kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł od każdego automatu (art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h.).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła strona, wnosząc o jego uchylenie w całości i, na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 90 i art. 91 u.g.h. w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 1 pkt 11 w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE w zw. z § 4, § 5, § 8 i § 10 w zw. z § 2 pkt 1 a, 2, 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych, polegające na uznaniu, że art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 nie stanowi normy technicznej w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE oraz może stanowić samodzielną podstawę do nałożenia kary pieniężnej, w sytuacji istnienia funkcjonalnej zależności pomiędzy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 z art. 14 ust. 1 u.g.h stanowiącym przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE, który nie został notyfikowany.

Skarżący ponadto wniósł o zawieszenie postępowania z urzędu do czasu podjęcia przez NSA uchwały dotyczącej rozstrzygnięcia powstałych rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych, w zakresie istnienia funkcjonalnej zależności pomiędzy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 z art. 14 ust. 1 u.g.h. lub braku takiej zależności oraz kwestii czy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. stanowi normę techniczną, która powinna była zostać poddana procedurze notyfikacji albo taką normą nie jest i może stanowić samodzielną podstawę do nałożenia kary pieniężnej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Dyrektor IC wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

W skardze kasacyjnej podniesiono jedynie, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzut naruszenia prawa materialnego.

Istota sporu w sprawie, jak wynika z treści zarzutu oraz jego uzasadnienia, dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który oceniając zaskarżoną decyzję, zaakceptował pogląd organu celnego, że gry urządzane na kontrolowanych automatach wyczerpują znamiona z art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h. oraz były urządzane poza kasynem gry przez stronę nieposiadającą zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Sąd I instancji zgodził się z organem co do podstawy nałożenia kary stwierdzając, że kara prawidłowo została nałożona zgodnie z dyspozycją art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h., ponadto WSA nie miał wątpliwości, iż powyższe przepisy u.g.h. mogły być zastosowane w sprawie, pomimo braku notyfikacji Komisji Europejskiej projektu przepisu art. 14 u.g.h.

Oceniając postawiony zarzut, Naczelny Sąd Administracyjny za błędne uznaje stanowisko strony, że organ celny nieprawidłowo nałożył na nią karę pieniężną na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., pomimo iż przepisów tych stosować nie powinien, w związku z technicznym charakterem art. 14 ust. 1 i związanego z nim art. 89 u.g.h.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. oceniany w świetle wyroku TSUE z 19 lipca 2012 r. oraz postanowień dyrektywy nr 98/34/WE, nie uzasadnia poglądu, że wskazana norma jest "przepisem technicznym". Powyższe stanowisko znajduje swój wyraz w utrwalonym już orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA: z 25 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 183/14, z 1 października 2015 r. sygn. akt II GSK 1601/15, z 18 września 2015 r. sygn. akt II GSK 1715/15; publ. CBOSA). Zgodzić należy się jedynie ze skarżącą stroną w tym, że TSUE w powołanym wyroku z 19 lipca 2012 r. dokonał oceny przepisu art. 14 u.g.h. jako przepisu technicznego w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE (por. pkt 24 i pkt 25 ww. wyroku). TSUE nie wypowiedział się natomiast

w kwestii technicznego charakteru art. 89 u.g.h.

W ocenie NSA przepis art. 89 ust.1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. sam w sobie nie kwalifikuje się do żadnej z grup przepisów technicznych, w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE. Nie opisuje on bowiem cech produktów, a sankcje w nim przewidziane wiążą się z działaniem polegającym na urządzaniu gier niezgodnie z zasadami, a nie z nieodpowiadającymi standardom właściwościami produktów, czy też ich jakością. Ponadto nie stanowi on "innych wymagań", gdyż odnosi się do określonego sposobu prowadzenia działalności przez podmioty urządzające gry, a nie do produktów. Nie określa również warunków determinujących w sposób istotny skład, właściwości lub sprzedaż produktu. Wreszcie, przepis ten nie ustanawia żadnego zakazu, lecz zapewnia respektowanie zasad określonych w innych przepisach ustawy, co oznacza, że w relacji do nich realizuje funkcję gwarancyjną (jest ich gwarantem). Jakkolwiek ustanawia on sankcję za działania niezgodne z prawem, to jednak ocena tej niezgodności jest dokonywana na podstawie innych wzorców normatywnych (por. wyrok NSA z 25 listopada 2015 r. sygn. akt II GSK 183/14; publ. CBOSA).

Konsekwencją stwierdzenia, że art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. nie ma charakteru przepisu technicznego w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE, jest to, że brak jego notyfikacji nie uzasadnia odmowy zastosowania tego przepisu w rozpoznawanej sprawie, gdyż sąd krajowy ma obowiązek odmowy stosowania jedynie nienotyfikowanego przepisu technicznego. Nie można też przyjąć, aby odmowa stosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. mogła wynikać z faktu, że przepis ten zamieszczony jest w akcie, co do którego wadliwie zaniechano notyfikacji przepisu/przepisów technicznych. Sąd krajowy ma bowiem obowiązek odmowy stosowania jedynie nienotyfikowanego przepisu technicznego (por. wyrok TSUE z 8 września 2005 r. w sprawie C-303/04 Lidl Italia Srl przeciwko Comune di Stradella). Należy wskazać, że o ile Trybunał Sprawiedliwości UE wymaga, aby państwa członkowskie przekazywały cały projekt ustawy, o tyle nie nakłada on wymogu, aby państwo zawiesiło procedurę wprowadzenia w życie tych części, które nie stanowią przepisów technicznych (zob. opinia Rzecznika Generalnego Macieja Szpunara przedstawiona w dniu 22 października 2015 r. w sprawie C-336/14 Sebat Ince oraz powołane tam orzecznictwo).

W związku ze stanowiskiem zaprezentowanym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozważenia wymaga również, czy art. 89 ust. 1 pkt 2 i i ust. 2 pkt 2 u.g.h. pozostaje

w tego rodzaju związku z nienotyfikowanym art. 14 ust. 1 tej ustawy, który uzasadnia odmowę jego stosowania. Naczelny Sąd Administracyjny przychyla się do stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu przywołanego wyżej wyroku NSA z 25 listopada 2015 r. sygn. akt II GSK 183/14, że istotnie, art. 14 ustawy o grach hazardowych oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 90 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy prima facie mogą stanowić unormowania pozostające ze sobą w relacji przepisów sprzężonych. Wobec uznania przez Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z 19 lipca 2012 r. pierwszego spośród tych przepisów za przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE – brak realizacji obowiązku jego notyfikacji prowadziłby do wniosku o braku podstaw do stosowania art. 14 ustawy o grach hazardowych oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 90 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy, jako przepisów sankcjonujących w relacji do sankcjonowanego przepisu art. 14 u.g.h. i to niezależnie od tego, czy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. oceniać należałoby jako przepis techniczny.

W związku z tak zarysowanym problemem należy podkreślić, że wymienione kwestie stanowiły przedmiot wypowiedzi NSA w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2016 r. w sprawie o sygn. akt II GPS 1/16 (publ. CBOSA). Zgodnie z punktem 1 sentencji tej uchwały, art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.g.h.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę, podziela utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. nie tylko nie ma charakteru przepisu technicznego w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE, ale również związek tego przepisu z art. 14 ustawy o grach hazardowych nie ma charakteru, który zawsze i bezwarunkowo uzasadnia odmowę jego zastosowania, jako podstawy nałożenia kary pieniężnej, ilekroć podmiot urządzający gry na automatach czyni to poza kasynem gry (zob. wyrok NSA z 25 listopada 2015 r. sygn. akt II GSK 183/14 i kolejne, publ. CBOSA). Ocena charakteru wskazanego związku winna bowiem uwzględniać treść regulacji ustanowionej na gruncie art. 89 ust. 1 i ust. 2 u.g.h. oraz art. 90 ust. 1 i ust. 2 u.g.h., a przez to – jak należałoby przyjąć – również funkcji wymienionego przepisu. Należy mieć na względzie, że kary pieniężne stanowią środek mający na celu mobilizowanie podmiotów do terminowego i prawidłowego wykonywania obowiązków na rzecz państwa, są stosowane automatycznie z mocy ustawy i mają znaczenie prewencyjne (por. wyrok TK z 25 marca 2010 r., sygn. akt P 9/08). W wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2015 r. sygn. akt P 32/12, dotyczącym art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. wyjaśniono, że celem kary pieniężnej nakładanej na podstawie wymienionego przepisu nie jest odpłata za popełniony czyn, co charakteryzuje sankcje karne, lecz prewencja oraz restytucja niepobranych należności i podatku od gier prowadzonych nielegalnie. Innymi słowy, kara administracyjna za prowadzenie gier na automatach poza kasynem ma być formą rekompensaty utraconych przez państwo korzyści. Poza tym ma chronić nie tylko interes fiskalny państwa, ale także interes publiczny (zabezpieczyć nieletnich przed hazardem) oraz interes legalnie działających kasyn, które muszą zapłacić określoną należność za udzieloną koncesję. Z punktu widzenia funkcji art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. są więc przepisami o charakterze samoistnym.

W świetle powyższych uwag, pogląd skarżącego, że przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. w świetle art. 1 pkt 11 i art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE w istocie są sprzężone funkcjonalnie i jako takie mają charakter tzw. przepisów technicznych jest nieprawidłowy, a tym samym podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut jest nieusprawiedliwiony.

Wobec powyższego, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1

w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a/ w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a/ w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804). Zasądzone koszty obejmują sporządzenie i wniesienie w terminie odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym profesjonalnego pełnomocnika organu, który nie występował przed sądem I instancji.