Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska / spr. / Asesor WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 lipca 2017 r. sprawy ze skargi R. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów postępowania egzekucyjnego oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem wydanym dnia [...] marca 2017 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej działając w oparciu o przepisy art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej: kpa) w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm. dalej u.p.e.a.) utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2017 r. nr: [...], mocą którego odmówiono R. C. (dalej: Skarżący/ Zobowiązany) zwrotu kosztów egzekucyjnych pobranych

w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o nr: [...] i [...].

Z uzasadnienia tego rozstrzygnięcia oraz akt sprawy wynika, że Dyrektor Izby Celnej prowadził wobec Zobowiązanego postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych o nr: [...] i [...] wystawionych w związku z brakiem uiszczenia należności z tytułu podatku akcyzowego, określonego w decyzjach Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nr [...] i nr [...]z dnia [...] lutego 2014 r., utrzymanych w mocy decyzjami Dyrektora Izby Celnej nr [...] i [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. W dniu [...] sierpnia 2014 r. tytułom wykonawczym nadana została klauzula o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji. Przedmiotowe tytuły wykonawcze zostały doręczone Zobowiązanemu w dniu [...] września 2014 r.

W trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, organ dokonał szeregu zajęć egzekucyjnych (zajęcie ruchomości, rachunku bankowego). Pismem

z dnia [...] grudnia 2015 r. Zobowiązany wniósł do organu egzekucyjnego skargę na czynności egzekucyjne polegające na zajęciu rachunku bankowego. Jednocześnie wniósł on o zawieszenie zaskarżonego zajęcia. Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej oddalił skargę Zobowiązanego, jako nieuzasadnioną wskazując, że w przedmiotowej sprawie zajęcie wierzytelności

z rachunku bankowego dokonane zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez Zobowiązanego zażaleniem z dnia [...] marca 2016 r. Postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. nr [...] Minister Rozwoju i Finansów utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji, uzasadniając m. in. że w wyniku dokonania analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie stwierdził nieprawidłowości i naruszenia prawa przez organ egzekucyjny.

Na skutek wniesionych skarg na decyzje Dyrektora Izby Celnej

z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] i [...], tut. Sąd wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2016 r. uchylił zaskarżone decyzje utrzymujące w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] i nr [...]. W uzasadnieniu tut. Sąd wskazał, że zagadnienie zgodności przepisów prawa krajowego nakładającego na sprzedawców paliw obowiązek złożenia w wyznaczonym terminie miesięcznego zestawienia oświadczeń nabywców, według których nabywane wyroby są przeznaczone do celów opałowych, oraz przewidującego, w przypadku braku złożenia takiego zestawienia w wyznaczonym terminie stosowanie do sprzedanego paliwa stawki podatku akcyzowego przewidzianej dla paliw silnikowych, na skutek pytania prejudycjalnego wystosowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (sygn. akt I SA/Wr 562/14) stało się przedmiotem badania przez TSUE.

W wyroku z 2 czerwca 2016 r. w sprawie o sygn. C-418-14 Trybunał nie zakwestionował samej zasady nałożenia na sprzedawców paliw obowiązku składania zestawień oświadczeń, podkreślił jednak wynikającą z ogólnej systematyki jak i celu dyrektywy 2003/96 zasadę opodatkowania wyrobów energetycznych zgodnie z ich faktycznym przeznaczeniem. Trybunał wskazał, że zarówno ogólna systematyka, jak i cel dyrektywy 2003/96 opierają się na zasadzie, według której produkty energetyczne są opodatkowane zgodnie z ich faktycznym wykorzystaniem. TSUE postawił tezę, że dyrektywa 2003/96 oraz zasada proporcjonalności nie sprzeciwiają się przepisom krajowym, na podstawie których sprzedawcy paliw są zobowiązani do złożenia w wyznaczonym terminie miesięcznego zestawienia oświadczeń nabywców, według których nabywane wyroby są przeznaczone do celów opałowych, natomiast sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na mocy których, w braku złożenia takiego zestawienia w wyznaczonym terminie, do sprzedanego paliwa stosowana jest stawka podatku akcyzowego przewidziana dla paliw silnikowych, podczas gdy zostało stwierdzone, że przeznaczenie tego produktu do celów opałowych nie budzi wątpliwości. W rozpoznawanej sprawie zastosowano stawkę podatku akcyzowego przewidzianą dla paliw silnikowych wyłącznie z uwagi na brak złożenia za listopad 2011 r. miesięcznego zestawienia oświadczeń nabywców oleju opałowego oraz złożenia takiego oświadczenia po terminie za lipiec 2011 r.

W oparciu o powyższe rozstrzygnięcie, wierzyciel – Dyrektor Izby Celnej, działając w oparciu o przepis art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a. wniósł o zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do Zobowiązanego.

W wykonaniu wniosku złożonego przez wierzyciela, Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. nr [...] zawiesił przedmiotowe postępowanie egzekucyjne. W dniu [...] września 2016 r. Zobowiązany złożył zażalenie na w/w postanowienie organu egzekucyjnego. Zażalenie to zostało przekazane do Dyrektora Izby Skarbowej celem rozpoznania. Dodatkowo, w dniu [...] września 2016 r. do organu egzekucyjnego wpłynęło kolejne pismo Zobowiązanego z dnia [...] września 2016 r. dot. skargi na rażące naruszenie przepisów u.p.e.a. Pismo to, podobnie jak i zażalenie zostało przekazane w/w organowi.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2016 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

W związku z uprawomocnieniem się wyroku tut. Sądu z dnia 4 sierpnia 2016r., wierzyciel skierował do organu egzekucyjnego wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. prowadzonego w stosunku do Zobowiązanego. Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. nr [...] umorzył zawieszone postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. i uchylił dokonane

w jego trakcie czynności egzekucyjne. Organ dokonał również zwrotu Zobowiązanemu kwoty w łącznej wysokości 3.202,51 zł, która wpłynęła na konto organu egzekucyjnego w okresie zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

Zobowiązany w piśmie z dnia [...] listopada 2016 r., które wpłynęło do Dyrektora Izby Celnej w dniu [...] grudnia 2016 r. wezwał organ do zwrotu kwoty 8.366,48 zł pobranej tytułem kosztów egzekucyjnych. Podniósł, że wskazywał organowi egzekucyjnemu, że dokonanie zajęcie rachunku bankowego będzie prowadziło do unicestwienia jego działalności, a sama należność z tytułu podatku akcyzowego od początku była wątpliwa. W związku ze złożonym pismem, organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela z zapytaniem, czy ze względu na rozstrzygnięcie wydane przez WSA w Rzeszowie w związku z wyrokiem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, wniosek Zobowiązanego jest zasadny

w myśl art. 64c § 3 u.p.e.a. W odpowiedzi, Dyrektor Izby Celnej pismem nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. przedstawił stanowisko wierzyciela w niniejszej sprawie. Wskazał, że uwzględniając opinię organu podatkowego, z której wynika, że przedmiotowe decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] lutego 2014 r., stanowiące podstawę wydania tytułów wykonawczych z dnia [...] sierpnia 2014 r. zostały wydane zgodnie z obowiązującymi na dzień zaistnienia zdarzenia przepisami ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz. U. z 2011 r. nr 108 poz. 626 ze zm.) uznał, że w przedmiotowej sprawie zaistniały podstawy do skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego.

Mając na względzie stanowisko wierzyciela w sprawie, Dyrektor Izby Celnej

postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], postanowił odmówić zwrotu Zobowiązanemu kwoty 8.366,48 zł stanowiącej koszty egzekucyjne powstałe w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec niego na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych. Uzasadniając wydane postanowienie organ I instancji wskazał na treść przepisu art. 64c § 3 u.p.e.a. oraz podał, że przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Argumentował dalej, że w toku postępowania egzekucyjnego dokonano zajęcia wierzytelności na rachunku bankowym prowadzonym przez "A" S.A. na podstawie zawiadomienia z dnia [...] grudnia 2015 r. W wyniku realizacji zajęcia na konto organu egzekucyjnego przekazano łącznie kwotę 8.215,17 zł, która to kwota w całości została rozliczona tytułem kosztów egzekucyjnych. Organ uzasadniał dalej, że postępowanie egzekucyjne było prowadzone w czasie, kiedy obowiązek objęty przedmiotowymi tytułami wykonawczymi był w pełni wymagalny, natomiast czynność zajęcia rachunku bankowego była przedmiotem rozstrzygnięcia przez Dyrektora Izby Skarbowej, który postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. oddalił złożoną przez Zobowiązanego skargę na czynności egzekucyjne w postaci zajęcia rachunku bankowego. Minister Rozwoju i Finansów postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. utrzymał

w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji, argumentując, że w wyniku analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie stwierdził nieprawidłowości i naruszenia prawa przez organ egzekucyjny.

Zobowiązany złożył zażalenie na wydane postanowienie organu I instancji. Podniósł, że motywy odmowy zwrotu tej kwoty, przytoczone w zaskarżonym postanowieniu są nadużyciem interpretacji przepisów dokonanym przez organ na użytek niniejszej sprawy, które w rozpatrywanym stanie faktycznym nie zasługują na uznanie. Wskazując na powyższe wniósł o zmianę skarżonego postanowienia

i orzeczenie o zwrocie kwoty 8.366,48 zł. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że stanowisko organu odnośnie zajęcia dochodzonej kwoty jako kosztów postępowania egzekucyjnego, nie uwzględnia całokształtu okoliczności sprawy, a w szczególności stanowi niedopuszczalną kreację kosztów egzekucyjnych przez organ I instancji. Dodał, że zwracał już uwagę Izbie Celnej i Izbie Skarbowej na racjonalność

i zasadność zajęcia i ścigania środków finansowych z jego rachunku bankowego, co pozostawione zostało bez jakiejkolwiek reakcji ze strony organów. Argumentował dalej, że podstawa prawna, na której oparto prowadzone postępowanie egzekucje okazało się być niezgodne z prawem, bowiem TSUE w takich sprawach innych państw Unii już się wypowiadał – odmiennie do stanowisk zajmowanych przez organy. Zobowiązany podniósł również zasadność wysokości kosztów egzekucyjnych.

Po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez Zobowiązanego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] utrzymał

w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Organ uzasadniał, że przedmiotem prowadzonego postępowania jest ocena zasadności odmowy zwrotu Zobowiązanemu kosztów egzekucyjnych powstałych w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, dokonanej w trybie art. 64c § 3 u.p.e.a. Dodał, że analiza przytoczonego przepisu prowadzi do wniosku, że zwrot kosztów egzekucyjnych po pobraniu od zobowiązanego jest możliwy, gdy wszczęcie

i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem. A zatem, przepis ten nie będzie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Organ II instancji przywołał szereg orzeczeń aprobujących jego pogląd. Końcowo natomiast, dokonał rozliczenia kosztów egzekucyjnych pobranych w toku postępowania egzekucyjnego.

Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zostało zaskarżone przez Skarżącego skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Zaskarżył on w całości wydane postanowienie, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności błędną wykładnię art. 64c § 3 u.p.e.a., co miało źródło w naruszeniu przepisów postępowania: art. 6 i art. 8 k.p.a. Wskazując na powyższe naruszenia, Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia

w całości, jak i poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Izby Celnej

przez przyznanie mu prawa do zwrotu na jego rzecz kwoty 8.366,48 zł stanowiącej koszty postępowania egzekucyjnego, jakie pobrał organ przy realizacji tytułów wykonawczych o numerach: [...] oraz [...]. Skarżący wniósł również o zasądzenie na jego rzecz od organu II instancji kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

W uzasadnieniu złożonej skargi Skarżący nie zgodził się z przyjętą przez organ II instancji interpretacją przepisu art. 64c § 3 u.p.e.a. Wskazał, że istotnym dla oceny sprawy jest także (co wynika z analizowanego przepisu) prawny nakaz nieobciążania zobowiązanego kosztami egzekucji prowadzonej w wykonaniu wadliwego tj. niezgodnego z prawem aktu administracyjnego, podczas gdy jego eliminacja z obrotu nastąpiła ze skutkiem wstecznym (ex tunc). Skarżący zwrócił również uwagę, że niezgodność z prawem odnosi się i oznacza również uchylenie decyzji będącej podstawą wystawienia skierowanego do egzekucji tytułu wykonawczego.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie uzasadniając jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 1066 ze zm.) kompetencją sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zakres tej kontroli wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: P.p.s.a.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stan faktyczny w sprawie nie jest sporny, ale sporna pomiędzy stronami pozostaje odmienna ocena prawna stanu faktycznego. Odnosi się ona do wykładni przede wszystkim art. 64c § 3 u.p.e.a., a konkretnie do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy zasadnie organ egzekucyjny obciążył Skarżącego pobranymi kosztami egzekucyjnymi w sytuacji, gdy już po wystawieniu tytułów wykonawczych i zajęciu rachunku bankowego doszło do uchylenia przez tut. Sąd decyzji podatkowych będących podstawą prawną wystawionych tytułów wykonawczych, na podstawie których prowadzono postępowanie egzekucyjne wobec Skarżącego.

Sąd stwierdza, że rację należało przyznać organom orzekającym w sprawie.

Prawidłowe było bowiem stwierdzenie zarówno przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, jak i przez Dyrektora Izby Celnej w wydanych w sprawie postanowieniach, że zasadą w postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest to, że zobowiązany ponosi odpowiedzialność za powstałe koszty egzekucji (art. 64c § 1 pkt 1 zdanie drugi u.p.e.a.).

Rację mają również organy administracyjne obu instancji, że jakkolwiek zasada ta doznaje ograniczeń, które wynikają wprost z art. 64c § 3 u.p.e.a., przepis ten nie mógł być w sprawie zastosowany.

Przepis ten, w brzemieniu obowiązującym na dzień [...] października 2016 r. (data umorzenia postępowania egzekucyjnego), stanowił, że jeżeli po pobraniu od zobowiązanego należności z tytułu kosztów egzekucyjnych okaże się, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, należności te, wraz

z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi, organ egzekucyjny zwraca zobowiązanemu, a jeżeli niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji spowodował wierzyciel, obciąża nimi wierzyciela.

Z w/w przepisu art. 64c § 3 u.p.e.a. wynika, że koszty egzekucyjne obciążają bądź wierzyciela, bądź organ egzekucyjny, w zależności od tego, który z tych podmiotów spowodował niezgodne z prawem wszczęcie lub prowadzenie egzekucji.

Przez zwrot "okaże się", którym posłużył się ustawodawca w art. 64c § 3 u.p.e.a. należy natomiast, w ocenie Sądu, rozumieć takie przypadki, w których niezgodność z prawem stwierdzona zostanie orzeczeniem właściwego organu. Będzie to zarówno decyzja organu administracji publicznej, a przede wszystkim wyrok sądowy, które w swej treści przesądzają, że tytuł wykonawczy nie powinien był być wydany lub został niewłaściwie wprowadzony do obrotu prawnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 sierpnia 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 1750/06, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku

z 15 lipca 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 349/10 - dostępne na www.nsa.gov.pl). Dodatkowo stwierdzić też należy, że w świetle art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny w postępowaniu egzekucyjnym, a więc w postępowaniu wykonawczym bada jedynie dopuszczalność egzekucji, nie bada więc zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem, gdyż żaden z przepisów ustawy do tego go nie upoważnia. Tym samym uznanie tytułu wykonawczego za niezgodny z prawem musi nastąpić prawomocnym rozstrzygnięciem innego organu lub Sądu.

Sąd stwierdza też, że Skarżący, jak wynika z akt administracyjnych nie powoływał się w toku rozpoznawanej sprawy ani na rozstrzygnięcia sądów administracyjnych, ani organów administracyjnych, które zakwestionowałyby legalność ww. tytułów wykonawczych.

W związku z tym za bezzasadne należy uznać zarzuty skargi o naruszeniu przez organy administracyjne przepisu art. 64c § 3 u.p.e.a., jak również art. 6 i art. 8 k.p.a. Skoro postępowanie egzekucyjne było wszczęte i prowadzone na podstawie ostatecznych decyzji wymiarowych, których legalność w momencie wszczęcia

i prowadzenie egzekucji nie została zakwestionowana, należało uznać, że nie zaszła przesłanka "niezgodności z prawem", o której mowa w art. 64c § 3 u.p.e.a. Późniejsze uchylenie przez sąd administracyjny decyzji stanowiących podstawę wystawienia tytułów wykonawczych, nie jest równoznaczne z uznaniem wszczęcia

i prowadzenia egzekucji za niezgodne z prawem. Sąd podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że bezprawność egzekucji to sytuacja, gdy od samego początku, bądź w trakcie jej trwania, istniała bądź zaistniała okoliczność wyłączająca możliwość dochodzenia danego obowiązku w trybie egzekucji.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym funkcjonuje pogląd, że tylko decyzja stwierdzająca nieważność decyzji, na podstawie której wystawiono tytułu egzekucyjne i wszczęto egzekucję, może prowadzić do ustalenia zaistnienia przesłanki z art. 64c § 3 u.p.e.a., gdyż tylko w tym przypadku dochodzi do jej eliminacji ze skutkiem wstecznym (por. wyrok WSA w Gliwicach z 13 lipca 2016 r. sygn. akt I SA/Gl 704/16, wyrok WSA w Bydgoszczy z 16 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Bd 1156/14), natomiast "zwykłe" uchylenie decyzji takiego skutku nie wywołuje.

Wydane w sprawie postanowienia w przedmiocie kosztów egzekucyjnych były prawidłowe. W ramach postępowania w sprawie kosztów egzekucyjnych, ani organ egzekucyjny, ani organ odwoławczy nie mogły bowiem badać prawidłowości wszczęcia i prowadzenia egzekucji (art. 29 u.p.e.a.). W tym zakresie rola organu egzekucyjnego ogranicza się do sprawdzenia, czy wydano rozstrzygnięcie (wyrok Sądu bądź decyzję organu administracji publicznej), z których wynika, że wszczęcie

i prowadzenie egzekucji było zgodne, bądź niezgodne z prawem. W niniejszej sprawie postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte na podstawie ostatecznych decyzji podatkowych, a zajęcie rachunku bankowego miało miejsce w okresie, kiedy obowiązek był wymagalny. Jak wynika z akt sprawy, czynności egzekucyjne (zajęcie) zostały dokonane w grudniu 2015 r., natomiast umorzenie postępowania egzekucyjnego nastąpiło w dniu [...] października 2016 r., nie jest zatem prawdziwe twierdzenie skarżącego, że organ prowadził egzekucję po umorzeniu postępowania egzekucyjnego.

Decyzje będące podstawą prawną wystawionych tytułów wykonawczych zostały wprawdzie wyeliminowane z obrotu prawnego, aczkolwiek Sąd w wydanym wyroku nie przesądził o ich kwalifikowanej wadzie, która uzasadniałaby stwierdzenie, że wszczęcie egzekucji administracyjnej na ich podstawie naruszało przepisy prawa. W przedmiotowej sprawie nie nastąpiło uchylenie decyzji o charakterze kwalifikowanym, tzn. następujące ze skutkiem wstecznym (ex tunc), a zatem przepis art. 64c § 3 u.p.e.a. nie ma zastosowania.

Sąd mając powyższe okoliczności na względzie, oddalił skargę na mocy art. 151 p.p.s.a.