III OSK 420/24 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-04-29	
Data wpływu	2024-02-08	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Ireneusz Dukiel /sprawozdawca/
Jerzy Stelmasiak
Przemysław Szustakiewicz /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Sygn. powiązane	II SAB/Kr 140/23	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel (spr.) protokolant starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Miejskiego Przedsiębiorstwa [...] S.A. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 września 2023 r. sygn. akt II SAB/Kr 140/23 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w K. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej K. w K. na bezczynność Miejskiego Przedsiębiorstwa [...] S.A. z siedzibą w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 20 lutego 2023 r. 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek Stowarzyszenia [...] z siedzibą w K. o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 29 września 2023 r., sygn. akt II SAB/Kr 140/23, po rozpatrzeniu skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w K. (dalej jako strona skarżąca lub Stowarzyszenie) na bezczynność Miejskiego Przedsiębiorstwa [...] S.A. z siedzibą w K. (dalej jako podmiot zobowiązany lub Spółka) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zobowiązał Spółkę do wydania aktu lub dokonania czynności w terminie 14 dnia od dnia zwrotu akt (pkt I), stwierdził, że Spółka dopuściła się bezczynności (pkt II), która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt III) oraz zasądził na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt IV).

Wskazany wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu 20 lutego 2023 r. strona skarżąca zwróciła się do Spółki w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej u.d.i.p.) o wskazanie jaka kwota z budżetu Spółki została zapłacona za usługę utworzenia/zmiany obecnie funkcjonującej witryny internetowej oraz jaką nazwę nosi podmiot, któremu zlecono utworzenie/zmianę obecnie funkcjonującej witryny internetowej Spółki.

W odpowiedzi z dnia 6 marca 2023 r. podmiot zobowiązany wskazał, że żądane informacje nie mają publicznego waloru, albowiem związane są one z wykonaniem umowy, której przedmiot nie dotyczy realizowanych zadań publicznych. Nadto Spółka podała, że obowiązek posiadania strony internetowej wynika z obowiązujących przepisów prawa, a obecna jej wersja funkcjonuje od kwietnia 2020 r. i została zaprojektowana przede wszystkim w celu skuteczniejszej komunikacji z kontrahentami.

Stowarzyszenie ponowiło żądanie udostępnienia informacji publicznej (pismo z dnia 16 maja 2023 r.), Spółka natomiast podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej (pismo z dnia 22 maja 2023 r.)

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie strona skarżąca zarzuciła Spółce bezczynność w udostępnieniu zawnioskowanych informacji, podnosząc naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a) in fine u.d.i.p., art. 13 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p.

Stowarzyszenie podkreśliło, że stanowisko Spółki w zakresie oceny publicznego waloru zawnioskowanych informacji jest błędne. Przedmiotem wniosku były bowiem dane na temat majątku spółki komunalnej. Podmiot zobowiązany zobligowany był zatem do załatwienia wniosku w przepisanym terminie, względnie do wydania decyzji. Skoro nie podjął żadnej z tych czynności, pozostaje on zatem w bezczynności.

Z tych powodów strona skarżąca wniosła o zobowiązanie Spółki do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku, stwierdzenie bezczynności Spółki z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, podtrzymując jednocześnie swoje stanowisko o niepublicznym charakterze zawnioskowanych informacji. Nie były one bowiem związane z realizacją zadań publicznych (podstawowej działalności statutowej), lecz odnosiły się do sfery funkcjonowania Spółki na płaszczyźnie prawa handlowego i stanowiły jej dokumenty wewnętrzne. Wobec tego nie można było ich zakwalifikować jako informacji publicznych udzielanych w trybie u.d.i.p.

Pismem z dnia 20 września 2023 r. przystępujący do sprawy prokurator wniósł o stwierdzenie bezczynności Spółki, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz o zobowiązanie jej do udzielenia informacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznając skargę uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie. Przyjmując za spełnione kryterium podmiotowe u.d.i.p. i uwzględniając, że Spółka - jako podmiot wykonujący zadanie publiczne w postaci zaopatrzenia w energię cieplną - jest obowiązana do udostępnienia informacji publicznej, Sąd pierwszej instancji nie podzielił stanowiska jakoby obowiązek udostępnienia informacji publicznej ograniczał się wyłącznie do przedmiotu podstawowej działalności Spółki, związanej z realizacją zadań publicznych. Każdy bowiem podmiot wykonujący wskazane zadania ma obowiązek udostępnienia wszelkiej posiadanej informacji publicznej. Taki zaś status miały zawnioskowane przez stronę dane, albowiem odnosiły się one do sposobu gospodarowania majątkiem publicznym.

Skoro podmiot zobowiązany nie dopełnił spoczywających na nim obowiązków i nie udzielił stronie żądanych przez nią informacji w ustawowym terminie, względnie nie wydał decyzji odmownej, dopuścił się tym samym bezczynności.

Sąd pierwszej instancji, mając na uwadze wskazane okoliczności oraz działając na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako u.p.p.s.a.), stwierdził bezczynność Spółki i zobowiązał ją do rozpatrzenia wniosku strony skarżącej w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt.

Sąd ten również, oceniając na zasadzie art. 149 § 1a u.p.p.s.a. charakter tej bezczynności, uznał, że nie nastąpiła ona z rażącym naruszeniem prawa, gdyż działanie podmiotu zobowiązanego, nie specjalizującego się w udostępnianiu informacji publicznej, nie było celowe ani zawinione w stopniu kwalifikowanym, a nadto udzielił on stronie odpowiedzi zgodnie ze swoim przekonaniem, bez zbędnej zwłoki.

Sąd Wojewódzki nie znalazł przy tym podstaw do wymierzenia Spółce grzywny, czy też przyznania od niej sumy pieniężnej.

O kosztach postępowania orzeczono natomiast na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 u.p.p.s.a.

Z wydanym wyrokiem nie zgodziła się Spółka, który w wywiedzionej skardze kasacyjnej zakwestionowała go w całości, zarzucając mu:

1) naruszenie prawa materialnego, tj.:

a) art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego błędną wykładnię w niniejszej sprawie, skutkującą przyjęciem, że wnioskowana informacja to informacja publiczna i podlega ona udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w u.d.i.p., podczas gdy nie stanowi ona informacji o sprawach publicznych, jako nie dotycząca zaopatrzenia w energię cieplną, jako zadania publicznego gminy, realizowanego przez podmiot zobowiązany jako spółkę prawa handlowego;

b) art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a), pkt 4 lit. a) i lit. c), pkt 5 u.d.i.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie, które doprowadziło Sąd do uznania, że wnioskowane przez stronę informacje stanowią informację publiczną, gdyż dotyczą zasad funkcjonowania podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, określonego w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., podczas gdy informacje te nie dotyczą trybu działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, danych publicznych ujętych w treści dokumentów urzędowych, czy innych wystąpień lub ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, czy też dochodów i strat organu jako spółki handlowej, gdyż Spółka nie jest dotowanym przez gminę podmiotem publicznym, dysponującym środkami publicznymi, a wydatki przeznaczone na utworzenie jej witryny internetowej zostały pokryte wyłącznie z dochodów, jakie Spółka uzyskuje z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej;

c) art. 33 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i art. 9 pkt 14 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1270 ze zm., dalej jako u.f.p.) poprzez niewłaściwe zastosowanie wyrażonej w art. 33 ust. 1 u.f.p. zasady jawności gospodarki środkami publicznymi w sprawie, w której Spółka nie jest zgodnie z art. 9 pkt 14 u.f.p. podmiotem tworzącym sektor finansów publicznych, a jej przychody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie stanowią środków publicznych w rozumieniu art. 5 ust. 1 u.f.p., skutkujące błędnym przyjęciem przez Sąd, że informacja o wydatkach Spółki pokrytych z przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej, za usługę utworzenia/zmiany obecnie funkcjonującej witryny internetowej jest informacją o majątku publicznym, stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. i podlega udostępnieniu na zasadach u.d.i.p jako informacja publiczna;

2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 w zw. z art. 153 u.p.p.s.a. poprzez niedostateczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy, skutkujące brakiem wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyjętych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia, tj. pominięcia wyjaśnienia, dlaczego treść umowy zawartej przez Spółkę z wykonawcą strony internetowej, a w szczególności nazwa podmiotu wykonawcy i wysokość wynagrodzenia za usługę utworzenia/zmiany funkcjonującej witryny internetowej, mają charakter informacji publicznej oraz dlaczego w ocenie Sądu pierwszej instancji informacje te obrazują tryb działania Spółki w zakresie wykonywanych zadań publicznych i wydatkowych środków publicznych, prowadzące do nierozstrzygnięcia istoty sprawy i błędnego uznania bezczynności podmiotu zobowiązanego;

b) art. 141 § 4 u.p.p.s.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia z odniesieniem się do konkretnych elementów stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, w tym stanowiska Spółki, że wnioskowane przez stronę skarżącą informacje nie stanowią informacji publicznej, a także rozważań dotyczących stwierdzenia, że u.d.i.p. nie może być i nie jest środkiem do wykorzystania jej w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji, skutkujące nierozstrzygnięciem istoty sprawy;

c) art. 149 § 1 u.p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego zastosowanie w sprawie ze skargi na bezczynność Spółki, wynikające z błędnego zakwalifikowania wnioskowanych przez stronę informacji jako informacji publicznych, skutkujące zobowiązaniem Spółki do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności oraz stwierdzeniem, że Spółka dopuściła się bezczynności, przy czym bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy wnioskowana przez stronę informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu przez Spółkę, co skutkuje brakiem możliwości stwierdzenia, że Spółka dopuściła się bezczynności, gdyż z zachowaniem ustawowego 14-dniowego terminu poinformowała stronę skarżącą, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka wskazała, że aby informacja jej dotycząca miała publiczny charakter, winna odnosić się do działalności związanej z realizacją zadania publicznego w postaci zaopatrzenia w energię cieplną. Tymczasem w niniejszej sprawie wystąpiono o dane dotyczące funkcjonowania Spółki jako podmiotu prawa handlowego (ale już nie sektora finansów publicznych), zawierającego umowy cywilnoprawne ze swoimi kontrahentami w ramach działalności gospodarczej oraz przy wykorzystaniu środków z niej pochodzących. Stąd też zawnioskowane informacje pozbawione były waloru publicznego, czego Sąd pierwszej instancji nie wziął pod rozwagę w kwestionowanym wyroku, pomijając w uzasadnieniu wskazane wyżej istotne zagadnienia, na które Spółka zwracała uwagę. Nie było zatem podstaw do stwierdzenia bezczynności Spółki i zobowiązania jej do załatwienia wniosku skarżącego Stowarzyszenia.

W konsekwencji Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Stowarzyszenie wskazało, że zaskarżone orzeczenie zawiera trafną ocenę okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, a zarzuty podniesione przez podmiot zobowiązany są bezzasadne. Z tych powodów wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 u.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia żadnej z wad wymienionych w art. 183 § 2 u.p.p.s.a., a nadto w związku z niezaistnieniem przesłanek, o których mowa w art. 189 u.p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami kasacyjnymi, dochodząc do przekonania, że nie są one usprawiedliwione.

W sytuacji oparcia skargi kasacyjnej zarówno na zarzutach materialnych, jak i procesowych, w pierwszej kolejności rozpatrzeniu zazwyczaj podlegają te ostatnie, albowiem ich zasadności wyklucza możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych zarzutów kasacyjnych (por. wyroki NSA z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1293/13 oraz z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt II GSK 937/12 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak i pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu).

Warto przy tym pamiętać, że naruszenie art. 141 § 4 u.p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną jedynie w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia bądź uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli kasacyjnej (por. wyroki NSA z dnia 16 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1863/20, z dnia 20 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1673/18 oraz z dnia 17 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 251/16).

Żadna z wymienionych sytuacji w niniejszej sprawie jednak nie zachodzi. Sąd pierwszej instancji w wystarczającym zakresie odniósł się do okoliczności faktycznych sprawy, bazując na materiałach zgromadzonych w aktach oraz stanowisku stron postępowania sądowego. W szczególności nie pominął oceny zawnioskowanych informacji w kontekście ich publicznego waloru. Dał temu wyraz w zaprezentowanej przez siebie argumentacji, sprowadzającej się do przyjęcia stanowiska, że żądane przez Stowarzyszenie dane na temat wykonania witryny internetowej Spółki, jako odnoszące się do kwestii gospodarowania środkami pieniężnymi z zasobów publicznych, stanowią informację publiczną. Podał również podstawę prawną przyjętej przez siebie kwalifikacji, która znajdowała zastosowanie w granicach niniejszej sprawy i miała wpływ na wyrażoną w jej ramach ocenę prawną. Tym samym zarzuty naruszenia art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 w zw. z art. 153 u.p.p.s.a., a także art. 141 § 4 u.p.p.s.a. okazały się niezasadne.

Odmienne stanowisko Spółki w tym zakresie mogło być zatem - co najwyżej - przedmiotem zarzutów materialnych, co też się stało. Dowodzi to więc dodatkowo, że uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji nie było dotknięte postulowanymi wadami konstrukcyjnymi, albowiem w przeciwnym razie nie byłoby możliwe zakwestionowanie orzeczenia na płaszczyźnie merytorycznej.

W tym kierunku został również w rzeczywistości sformułowany ostatni zarzut procesowy, tj. naruszenia art. 149 § 1 u.p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p., albowiem za jego pośrednictwem Spółka zmierzała do podważenia dokonanej przez Sąd pierwszej instancji kwalifikacji zawnioskowanych informacji i wiążących się z tym konsekwencji prawnych, wyrażonych w sentencji orzeczenia. Stąd też zarzut ten w głównej mierze należy rozpoznać w ramach oceny materialnych podstaw kasacyjnych. Jej rezultat winien zaś doprowadzić do ostatecznego wniosku, czy wyrok Sądu pierwszej instancji, stwierdzający bezczynność Spółki i zobowiązujący ją do podjęcia określonych czynności, pozostanie w obrocie prawnym, czy też należy go wyeliminować w ramach postępowania kasacyjnego.

Przechodząc zatem do zasadniczego wątku sprawy, koncentrującego się wokół kwalifikacji zawnioskowanych danych jako informacji publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., należy - co do zasady - podzielić pogląd Sądu pierwszej instancji, że taki właśnie charakter miały dane, o których udzielenie ubiegało się skarżące Stowarzyszenie. Spółka jako podmiot realizujący zadanie publiczne w postaci zaspokojenia zbiorowych potrzeb mieszkańców gminy w zakresie zaopatrzenia w energię cieplną, nie powinna i nie może - w świetle regulacji u.d.i.p. - zawężać publicznego katalogu posiadanych przez siebie danych wyłącznie do tych informacji, które wiążą się bezpośrednio i dosłownie z wykonywanym przez nią zadaniem publicznym. Każde bowiem podejmowane przez Spółkę działanie, czy to w sferze technologicznej, czy też organizacyjnej, przyczynia się do realizacji zadania publicznego. Stąd też publiczny walor będą miały nie tylko informacje związane z zaopatrzeniem w energię cieplną mieszkańców gminy, ale także informacje odnoszące się do kwestii związanych z funkcjonowaniem Spółki jako podmiotu obrotu prawnego, pracodawcy, czy też spółki prawa handlowego.

Można z pewnością dostrzegać mankamenty w stanowisku Sądu pierwszej instancji odnośnie prawidłowości zakwalifikowania zawnioskowanych danych do poszczególnych kategorii opisanych w art. 6 u.d.i.p., w tym w szczególności w ust. 1 pkt 3 lit. a) oraz ust. 1 pkt 4 lit. a) i lit. c) tego przepisu. Niemniej jednak niezaprzeczalnie wnioskowane dane mieszczą się w kategorii informacji o majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.), albowiem Spółka wchodzi w skład szeroko pojmowanej sfery mienia komunalnego i w jej ramach gospodaruje majątkiem publicznym.

Bez znaczenia dla takiej oceny był zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i art. 9 pkt 14 u.f.p. Regulacje tej ustawy, w tym funkcjonujący w niej aparat pojęciowy i kryteria uznania danego podmiotu jako tworzącego sektor finansów publicznych, nie mają bezpośredniego przełożenia na zakres zastosowania u.d.i.p. Innymi słowy, nawet jeśli Spółka nie wchodzi w skład sektora publicznego, a uzyskiwane przez nią przychody nie stanowią środków publicznych zgodnie z art. 5 ust. 1 u.f.p., nie oznacza to, że nie gospodaruje ona majątkiem publicznych w rozumieniu u.d.i.p., a informacje tego dotyczące pozbawione są waloru publicznego. W tym zakresie regulacje u.f.p. oraz u.d.i.p. stanowią dwie odrębne płaszczyzny prawne, które nie mogą być ze sobą zestawiane w sposób wskazany w skardze kasacyjnej.

Odnosząc się zaś do okoliczności niniejszej sprawy warto zauważyć, że Sąd pierwszej instancji w swoim uzasadnieniu jedynie pomocniczo powołał się na zasadę jawności gospodarowania środkami publicznymi, wyrażonej w art. 33 ust. 1 u.f.p., mając na uwadze wsparcie argumentacji o publicznych charakterze wnioskowanych danych w kontekście ogólnej tendencji ustawodawcy, podkreślającej jawny i przejrzysty sposób publicznej gospodarki finansowej.

Dlatego też zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego istniały przesłanki do uznania, że informacje o wydatkach Spółki przeznaczonych na wykonanie witryny internetowej mają walor publiczny i winny być udostępnione w trybie u.d.i.p. Podobnie sytuacja ma się w kwestii ujawnienia kontrahenta Spółki wykonującego tę usługę.

Nie oznacza to oczywiście, że dane te mogą zostać ujawnione bez spełnienia jakichkolwiek warunków. Podmiot zobowiązany musi bowiem w każdym przypadku wziąć pod uwagę ustawowe ograniczenia dostępu do informacji publicznych, w tym również i te, które zawarte są w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Przepis ten zaś stanowi, że prawo do informacji podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

W niniejszej sprawie Spółka nie wydała jednak decyzji odmownej. Nie udostępniła również stronie zawnioskowanych przez nią danych, których publiczny charakter nie budził wątpliwości, a podniesione w tym zakresie kasacyjne zarzuty naruszenia art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a), pkt 4 lit. a) i lit. c), pkt 5 u.d.i.p. okazały się niezasadne. W konsekwencji więc należy przyjąć, że Sąd pierwszej instancji trafnie stwierdził bezczynność Spółki w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oraz zobowiązał ją do podjęcia stosownych działań w zakreślonym terminie. Finalnie nie naruszył tym samym art. 149 § 1 u.p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p.

Reasumując należało zatem stwierdzić, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, gdyż żaden z podniesionych w niej zarzutów nie zasługiwał na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był więc do oddalenia skargi kasacyjnej na zasadzie art. 184 u.p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt 1 sentencji niniejszego wyroku.

Wniosek Stowarzyszenia o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną, podlegał oddaleniu w pkt 2 sentencji wyroku, na zasadzie art. 204 pkt 2 u.p.p.s.a. Stowarzyszenie nie wykazało bowiem, jakie koszty miałoby ponieść w związku z wniesioną odpowiedzią na skargę kasacyjną. Nie było również reprezentowane przez radcę prawnego bądź adwokata, co nie powodowało konieczności zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.