Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie: sędzia NSA Mirosław Wincenciak (sprawozdawca) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: asystent sędziego Piotr Rzekiecki po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2023 r. sygn. akt IV SA/Wa 535/23 w sprawie ze skargi K.M. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 12 stycznia 2023 r. nr DKO-WOPN.401.278.2022.pk w przedmiocie wstrzymania działalności polegającej na przetwarzaniu odpadów oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 czerwca 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 535/23 po rozpoznaniu sprawy ze skargi K.M. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 12 stycznia 2023 r. nr DKO-WOPN.401.278.2022.pk w przedmiocie wstrzymania działalności polegającej na przetwarzaniu odpadów, oddalił skargę.

U podstaw rozstrzygnięcia Sądu I instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna.

Decyzją z 1 lutego 2019 r., nr ODI.7062.121.4.2018.PS, wydaną na podstawie art. 32 ust. 1a, ust 2, ust 5 i 5a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2018 r. poz. 992 ze zm.; dalej: ustawa o odpadach lub ustawa), WIOŚ wstrzymał działalność strony polegającą na przetwarzaniu odpadów na terenie działek [...] w miejscowości [...], gmina [...], bez wymaganego zezwolenia.

W wyniku rozpoznania odwołania od ww. decyzji Główny Inspektor Ochrony Środowiska powołaną decyzją, z dnia 12 stycznia 2023 r., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że podczas oględzin działek ustalono, że strona, prowadząca działalność gospodarczą pn. [...], dokonuje przetwarzania odpadów na zlecenie właścicieli działek, nie posiadając przy tym zezwolenia wymaganego na podstawie art. 41 ustawy o odpadach. Organ zważył, że kontrola przeprowadzona w okresie od 15 listopada do 14 grudnia 2018 r. wykazała, iż na terenie przedmiotowych działek strona prowadziła przetwarzanie odpadów o kodzie 17 01 07 (zmieszane odpady z betonu, gruzu ceglanego, odpadowych materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia inne niż wymienione w 17 01 06). Działania te stanowią proces odzysku, który zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach wymaga uzyskania stosownego zezwolenia. Podpisując protokoły z kontroli nr [...] i nr [...] strona bez zastrzeżeń i uwag przyznała, że prowadziła przetwarzanie odpadów na terenie przedmiotowych działek bez stosownego zezwolenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K.M. zarzucił naruszenie przepisów k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie.

W motywach powołanego na wstępie wyroku WSA wskazał, że kruszenie odpadów przy pomocy kruszarki traktowane jest jako ich przetwarzanie i wymaga uzyskania stosownego zezwolenia. Zgodnie z art. 45 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach, działalność taką bez konieczności wcześniejszego uzyskania odpowiedniego zezwolenia mogą prowadzić jedynie osoby fizyczne i jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami, wykorzystujące odpady na potrzeby własne, na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. z 2016 r. poz. 93). Skarżący jako przedsiębiorca prowadzący kruszenie przedmiotowych odpadów nie podlega ww. zwolnieniu, w związku z czym powinien uzyskać stosowane zezwolenie zgodnie z art. 41 ustawy o odpadach.

WSA wskazał, że zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach, przez odpad rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Z uwagi na sposób dalszego wykorzystywania kostki brukowej, tj. kruszenie, a więc sposób odmienny od pierwotnego przeznaczenia tego produktu, nastąpiło pozbycie się tego produktu, w związku z czym, zgodnie z przywołaną wyżej definicją, stanowiła ona odpad. Sąd I instancji zgodził się z organami odnośnie zakwalifikowania jako odpadów granulacji betonowej kostki brukowej, będącej pierwotnie materiałem budowlanym. W ocenie WSA, jej kruszenie (zmiana granulacji) powoduje, że utraciła ona swój pierwotny charakter, tj. materiału budowalnego o określonych parametrach jakościowych, spełniającego określone normy dla tego wyrobu. Materiał budowlany w postaci kostki brukowej sam w sobie nie został wykorzystany w sposób do jakiego został pierwotnie wyprodukowany, czyli bezpośrednio do utwardzenia nawierzchni. Materiał ten poddano kruszeniu, a więc został on wykorzystany w inny sposób niż zgodny z pierwotnym przeznaczeniem. Koronnym argumentem świadczącym o konieczności uznania rzeczonej kostki brukowej za odpad jest jej znikoma cena: za ogromną ilość (364.000 sztuk oraz 79.437 m2) zapłacono jedynie 5.792,27 zł. Gdyby więc był to pełnowartościowy towar, to jego cena byłaby nieporównywalnie większa. Oznacza to, że faktura dokumentująca sprzedaż tego towaru odnosi się do odpadów.

Skargę kasacyjną od powołanego wyroku wywiódł K.M., zaskarżając ten wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach poprzez poczynienie niczym nieuprawnionych ustaleń, iż towar nabyty na podstawie faktury VAT [...] z dnia [...].11.2018 r. tj. kostka brukowa, która to była poddawana obróbce na terenie przedmiotowej nieruchomości stanowiła odpad, w sytuacji gdy nie nastąpiła rzeczywista zmiana sposobu wykorzystywania tego towaru, odmienna od podstawowego jego przeznaczenia, do którego to towar ten nadal się nadawał (tj. do utwardzania terenu), co skutkowało nienależytym ustaleniem przez organ I i II instancji - i powieleniem tego błędu przez Sąd I instancji - ilości rzekomo przetworzonych odpadów, która to ilość miała bezpośredni wpływ na wysokość nałożonej skarżącemu kary.

Ponadto, skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe i niepełne rozpoznanie podniesionego w skardze z dnia 13.02.2023 r. zarzutu naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów oraz braku wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego oraz jego finalnej oceny, a nadto błędy w ocenie całokształtu sprawy, co przejawiało się w:

braku należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w zakresie odniesienia się przez organ II instancji co do zarzutów podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji I instancji, jak również w zakresie tego z jakich powodów organ II instancji uznał, iż w przedmiotowej sprawie nie może być mowy o znikomej wadze naruszenia co winno skutkować odstąpieniem od nałożenia kary

niedokonaniu wyczerpujących ustaleń i nie zebraniu w pełni materiału dowodowego w zakresie tego, kto w rzeczywistości prowadził kruszenie na przedmiotowych nieruchomościach tj. czy był to skarżący, czy też właściciele przedmiotowych nieruchomości działający na własny rachunek i jedynie korzystający z urządzeń i maszyn skarżącego

niewyjaśnieniu co w rzeczywistości miało podlegać kruszeniu, tj. czy były to odpady czy też może materiały budowlane lub pozostałości budowlane, nie stanowiące de facto odpadów, jak i nie wyjaśnieniu kto był właścicielem tego materiału, który to miał być przetwarzany

zaniechaniu przesłuchania w charakterze świadków [...] mimo istniejących istotnych wątpliwości co do stanu faktycznego, a w szczególności w zakresie tego kto w rzeczywistości prowadził kruszenie na przedmiotowych nieruchomościach tj. czy był to skarżący, czy też właściciele przedmiotowych nieruchomości działający na własny rachunek i jedynie korzystający z urządzeń i maszyn skarżącego,

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., wobec sporządzenia uzasadnienia wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sposób nieodpowiadający wymogom określonym w powołanym przepisie art. 141 § 4 p.p.s.a.; uzasadnienie zaskarżonego kasacyjnie wyroku jest lakoniczne, stanowi w znacznej części powtórzenie argumentacji przedstawionej przez organy I i II instancji.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Skarga kasacyjna zawiera uzasadnienie zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Z uwagi na powołanie się na obie podstawy kasacyjne, w pierwszej kolejności należało odnieść się do podstawy naruszenia prawa procesowego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty uchybienia tym przepisom są

niezasadne. Przede wszystkim nie doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest tzw. przepisem wynikowym. Określa on kompetencję sądu administracyjnego w fazie orzekania. Z kolei przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na przyjęcie, że objęło ono wszystkie niezbędne wymogi, o których mowa w powołanym przepisie, a przedstawiony w nim wywód prawny w toku kontroli instancyjnej pozwala na ocenę, jakie znaczenie Sąd I instancji nadał zastosowanym normom prawnym i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. Zauważyć należy, iż za pomocą zarzutu naruszenia tego przepisu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd meriti stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, a w konsekwencji trafności rozstrzygnięcia. Poza tym przepis ten nie może z zasady stanowić samodzielniej podstawy kasacyjnej, bowiem wedle treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA z 2010 r., nr 3, poz. 39) może on być samodzielną podstawą kasacyjną tylko wówczas, gdy motywy wyroku nie zawierają stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Takiego braku niepodobna wytknąć omawianym motywom. W judykaturze przyjmuje się, że orzeczenie sądu pierwszej instancji uchyla się spod kontroli instancyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego,

stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. II OSK 986/09; z dnia 12 marca 2015 r., sygn. I OSK 2338/13, publik. CBOSA). Przy czym tylko wówczas, gdy konstrukcja uzasadnienia nie pozwala na odtworzenie toku myślowego Sądu I

instancji, można mówić o skutkującym ewentualnym wzruszeniem orzeczenia uchybieniu art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 marca 2013 r., sygn. akt

II OSK 2259/11, LEX nr 1299453). W tej sprawie takich okoliczności nie dostrzeżono. Wbrew twierdzeniu kasatora Sąd I instancji rozważył wszystkie okoliczności prawnie

istotne w sprawie. Wyrok nie uchyla się więc spod kontroli instancyjnej, a zatem z tego powodu nie podlegał wzruszeniu.

Chybiony okazał się także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. Jak już wspomniano przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest tzw. przepisem wynikowym. Z kolei przepis art. 106 § 5 p.p.s.a. stanowi, że do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. W judykaturze przyjmuje się, że zarzut oparty na art. 106 § 5 p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami procedury cywilnej, regulującymi zasady prowadzenia postępowania dowodowego, może być

przedmiotem zarzutu kasacyjnego, wtedy gdy sąd pierwszej instancji dopuści dowód uzupełniający - w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 25 lipca 2023 r., sygn. akt I OSK 778/20). W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Ponadto, tak skonstruowanym zarzutem nie można było skutecznie zwalczać ustaleń organów administracji zaaprobowanych przez Sąd I instancji. Przypomnieć należy, że sądowa kontrola administracji publicznej dokonywana przez sąd administracyjny jest następczą weryfikacją ustaleń organu administracji w zakresie faktów. Kontrola legalności organu opiera się, co do zasady, na ocenie aktu administracyjnego wraz z jego uzasadnieniem oraz na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Orzekanie na podstawie akt sprawy oznacza, że sąd administracyjny bierze pod uwagę okoliczności, które z akt administracyjnych wynikają. Zatem zwalczanie ustaleń organów administracji, zaaprobowanych przez sąd I instancji, może odnieść zamierzony skutek, jeżeli zarzut kasacyjny podnosi naruszenie przepisów k.p.a. w związku z odpowiednim przepisem wynikowym.

Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o. przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Przepis ten stanowi implementację art. 3 pkt 1 dyrektywy nr 2008/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (Dz.Urz.UE.L z 2008 r. poz. 312, s. 3). Pojęcie "pozbycie się", które stanowi przesłankę do uznania za odpad, oznacza

zmianę sposobu użytkowania wskazanego przedmiotu, czyli użytkowanie w inny

sposób niż nakazuje to przeznaczenie danego przedmiotu, a nowy sposób

użytkowania mógłby wywoływać niekorzystne oddziaływanie na środowisko.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zakwalifikowanie substancji lub przedmiotu jako "odpadów" wynika przede wszystkim z zachowania posiadacza i ze znaczenia terminu "pozbywać się" (wyrok z 4 lipca 2019 r., Tronex, C 624/17, EU:C:2019:564, pkt 17 i przytoczone tam orzecznictwo). W odniesieniu do pojęcia "pozbywać się" z utrwalonego orzecznictwa wynika również, że należy je interpretować z uwzględnieniem celu dyrektywy 2008/98, którym zgodnie z motywem 6 tej dyrektywy jest zmniejszenie negatywnych skutków wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi dla zdrowia ludzi i środowiska. Pojęcie to wymaga również wykładni w świetle art. 191 ust. 2 TFUE, który stanowi, że polityka Unii Europejskiej w dziedzinie środowiska stawia sobie za cel wysoki poziom ochrony i opiera się w szczególności na zasadach ostrożności i działania zapobiegawczego. Wynika z tego, że wyrażenia "pozbywać się", a zatem i pojęcia "odpadów" w rozumieniu art. 3 pkt 1 dyrektywy 2008/98, nie można interpretować w sposób zawężający. Pojęcie "pozbywać się" obejmuje zarówno "odzysk", jak i "unieszkodliwianie" danej substancji lub przedmiotu w rozumieniu art. 3 pkt 15 i pkt 19 dyrektywy 2008/98.

Z orzecznictwa TSUE wynika także, że to, czy dany przedmiot lub substancja stanowi "odpad" w rozumieniu dyrektywy 2008/98, należy ustalić w świetle wszystkich okoliczności, z uwzględnieniem celu tej dyrektywy i jej skuteczności, która nie powinna zostać naruszona. Konkretne okoliczności mogą zatem stanowić wskazówkę występowania działania polegającego na pozbywaniu się, zamiaru pozbycia się lub zobowiązania do pozbycia się substancji lub przedmiotu w rozumieniu art. 3 pkt 1 dyrektywy 2008/98.

Jednocześnie nie budzi wątpliwości, że pojęcie odpadów nie wyklucza substancji i przedmiotów, które mogą zostać ponownie gospodarczo wykorzystane. System nadzoru i gospodarowania ustanowiony dyrektywą 2008/98 ma bowiem na celu objęcie swoim zakresem wszystkich przedmiotów i substancji, których ich właściciel się pozbywa, nawet jeżeli mają one wartość handlową i są gromadzone z powodów handlowych do celów recyklingu, regeneracji lub ponownego wykorzystania (zob. podobnie wyroki: z 24 czerwca 2008 r., Commune de Mesquer, C 188/07, EU:C:2008:359, pkt 40; z 3 października 2013 r., Brady, C 113/12, EU:C:2013:627, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo). TSUE konsekwentnie podkreśla, że to organy krajowe są właściwe do oceny okoliczności faktycznych rozpoznawanej przez nich sprawy i ustalenie, czy posiadacz przedmiotu lub substancji rzeczywiście miał zamiar ich "pozbycia się". W świetle powyższych rozważań nie ulega zatem wątpliwości, że sformułowana wyżej definicja odpadu jest definicją szeroką i musi ulegać doprecyzowaniu na gruncie poszczególnych stanów faktycznych (zob. wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2023 r., sygn. akt III OSK 1120/22; dostępny w bazie CBOSA, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponadto w orzecznictwie krajowym wskazuje się, że o kwalifikacji danego przedmiotu jako odpadu rozstrzyga przesłanka "pozbycia się", mogącego być działaniem faktycznym, zamierzonym lub nakazanym. Przesłankę tę można więc stwierdzić wyłącznie na podstawie zachowania posiadacza przedmiotu, z uwzględnieniem okoliczności obiektywnych umożliwiających odtworzenie zamiaru, jaki mu przyświecał w stosunku do tego przedmiotu. Nie chodzi tu przy tym o utratę kontroli nad przedmiotem, lecz zasadniczą zmianę jego wykorzystania, odmienną od

głównego przeznaczenia, do którego przestał on się nadawać. Pozbyciem się przedmiotu będzie również przekazanie go (zbycie) innemu podmiotowi, który będzie go wykorzystywał w inny, zasadniczo odmienny od dotychczasowego sposób. Odpadami mogą być więc także materiały podlegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu i mogące być w związku z tym przedmiotem transakcji handlowej jako dobro o określonej wartości ekonomicznej. W kategorii odpadów mogą być traktowane także przedmioty podlegające powtórnemu gospodarczemu wykorzystaniu, w tym poddawane procesom odzysku (zob. wyrok NSA z dnia 16 września 2015 r., II OSK 2920/13, wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2018 r., II OSK 2655/17). Jako odpady traktowane są nie tylko przedmioty, które posiadacz uważa za zbędne i których chciałby się pozbyć, ale także takie, które podlegają dalszym procesom odzysku w

celu ich gospodarczego wykorzystania, a nawet takie które są zdatne do powtórnego wykorzystania. Dla uznania przedmiotu za odpad nie ma znaczenia okoliczność, że

dla jego nabywcy może on mieć wartość użytkową i nadaje się do dalszego wykorzystania po poddaniu stosownym operacjom (zob. wyrok NSA z dnia 20

listopada 2014 r., II OSK 1085/13). W orzecznictwie podkreśla się, że pojęcie

"pozbycie się", które stanowi przesłankę do uznania za odpad, w istocie oznacza zmianę sposobu użytkowania wskazanego przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób, aniżeli nakazuje to przeznaczenie danego przedmiotu (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2017 r., II OSK 1268/15; wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2016 r., II OSK 715/15; wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2009 r., II OSK 960/08). W świetle niezakwestionowanych skutecznie okoliczności stanu faktycznego, nie budzi wątpliwości składu orzekającego w niniejszej sprawie, że kostka brukowa nabyta przez skarżącego stanowi odpad. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji dowodzi tego całokształt okoliczności sprawy: cena nabycia kostki, jej ilość oraz dalsze jej wykorzystanie poprzez kruszenie.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.