II SAB/Ke 35/26 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-04-15	
Data wpływu	2026-03-03	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach	
Sędziowie	Agnieszka Banach /sprawozdawca/
Krzysztof Armański
Sylwester Miziołek /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Dyrektor Szkoły	
Treść wyniku	Stwierdzono bezczynność organu, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 2; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2025 nr 0 poz 1043; art. 25; Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t. j.)
Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; art. 20 i art. 205 par. 1; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi P. N. na bezczynność Dyrektora Katolickiego Liceum Ogólnokształcącego im. Św. J. K. w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Katolickiego Liceum Ogólnokształcącego im. Św. J. K. w S. do rozpatrzenia wniosku P. N. z 20 grudnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 (czternastu) dni od daty doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Dyrektora Katolickiego Liceum Ogólnokształcącego im. Św. J. K. w S. na rzecz P. N. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąci siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
P. N. w piśmie z 11 lutego 2026 r. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Dyrektora Katolickiego Liceum Ogólnokształcącego im. św. J. K. w S. (dalej też "Liceum") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w związku z niezałatwieniem jego wniosku z 20 grudnia 2025 r. Zarzucił organowi naruszenie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), zwanej dalej "u.d.i.p." poprzez nieudostępnienie mu informacji publicznej pomimo upływu ustawowego terminu oraz brak poinformowania o niemożności udostępnienia informacji w tym terminie wraz ze wskazaniem powodów opóźnienia oraz nowego terminu jej udostępnienia.

Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że za pośrednictwem poczty elektronicznej, na adres e-mail organu ujawniony w Rejestrze Szkół i Placówek Oświatowych (rspo.gov.pl), tj. kliceum@hotmail.com skierował wniosek o udostępnienie informacji publicznej - poprzez przesłanie na ten adres email w formacie PDF – w zakresie listy wynagrodzeń wszystkich katechetów zatrudnionych w szkole wraz z podaniem imienia i nazwiska z wyłączeniem katechetów nauczających religii kościoła rzymskokatolickiego.

Skarżący podniósł, że odpowiedź organu z 22 grudnia 2025 r. nie odnosi się do wniosku o udostępnienie informacji publicznej i nie stanowi jego prawidłowego rozpoznania. Jego zdaniem, bezsporne jest, że przedmiotem wniosku jest informacja publiczna, bowiem dotyczy dysponowania środkami publicznymi przeznaczonymi na wynagrodzenia nauczycieli zatrudnionych w jednostce realizującej zadania z zakresu edukacji. Informacje o wynagrodzeniach osób wykonujących zadania publiczne pozostają w bezpośrednim związku z realizacją tych zadań oraz gospodarowaniem środkami publicznymi. Tymczasem organ, wskazując, że nie jest placówką samorządową i nie należy do kategorii podmiotów wymienionych w ustawie o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, odwołał się do przepisów niemających zastosowania w tej sprawie, bowiem obowiązek udostępniania informacji publicznej wynika z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem skarżącego fakt, że szkoła jest placówką niesamorządową, nie wyłącza jej z kategorii podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej, jeżeli realizuje zadania publiczne oraz korzysta ze środków publicznych.

Skarżący dodał, że został pozbawiony możliwości uzyskania informacji, do której ma ustawowe prawo, jak również możliwości kontroli rozstrzygnięcia w drodze odwołania od decyzji administracyjnej, której organ nie wydał.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Katolickiego Liceum Ogólnokształcącego im. św. J. K. w S. wniósł o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania.

Wskazał w szczególności, że udzielił odpowiedzi na skierowane pytania w ustawowym terminie, przesyłając 22 grudnia 2025 r. wiadomość elektroniczną,

w której poinformował skarżącego, że Katolickie Liceum Ogólnokształcące im. Św. J. K. w S. jest placówką niesamorządową i nie stanowi podmiotu publicznego, zatem nie znajduje zastosowania obowiązek udostępniania informacji publicznej.

W pierwszej kolejności organ podniósł, że wiadomość skarżącego nie stanowiła wniosku o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu tej ustawy, bowiem jej tytuł - "wynagrodzenia katechetów" - nie wskazywał na taki charakter żądania. Wobec tego brak było podstaw do przyjęcia, że wiadomość została złożona w formie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a tym samym nie rodziła po stronie organu obowiązków przewidzianych w ustawie w zakresie procedowania formalnego wniosku. Pomimo braku jednoznacznego oznaczenia charakteru wiadomości organ udzielił odpowiedzi 22 grudnia 2025 r., a zatem z zachowaniem ustawowego terminu. Odpowiedź została przekazana w tej samej formie, w jakiej skierowano zapytanie do organu, tj. drogą elektroniczną. W jej treści przedstawiono podstawy prawne, jak i faktyczne odmowy udostępnienia żądanych danych.

Organ nie podzielił zarzutu bezczynności ani twierdzenia, że nie poinformował skarżącego o niemożności udostępnienia informacji w ustawowym terminie. Informacja taka została bowiem przekazana. Zdaniem organu, brak jest również podstaw do przyjęcia, że udzielona odpowiedź nie stanowiła prawidłowej reakcji na skierowane żądanie. Organ zrealizował obowiązki wynikające z przepisów prawa, wskazując przyczyny odmowy udostępnienia informacji oraz ich podstawy prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności trzeba wyjaśnić, że zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 142 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Sytuacja taka miała miejsce w rozpoznawanej sprawie i stąd orzeczenie zapadło na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym (art. 120 p.p.s.a.).

Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1-7 i § 3 p.p.s.a., a także, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

W przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie jest przy tym konieczne uprzednie wzywanie do usunięcia naruszenia prawa lub obecnie ponaglenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1991/12 i z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 646/10).

Z art. 13 u.d.i.p. wynika, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1), a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno-technicznej) albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2 ustawy, gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma przy tym zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Jeżeli zaś wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz", Wolters Kluwer 2016).

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 1 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie Dyrektor Liceum nie rozpoznał wniosku skarżącego z 20 grudnia 2025 r. w trybie ustawy o informacji publicznej, choć wyraźnie P. N. w treści tego wniosku wskazał, że wnosi o udzielenie informacji w trybie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ w udzielonej wnioskodawcy odpowiedzi wskazał bowiem, że nie jest żadnym z podmiotów wymienionych w art. 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Organ powołał się na środki bezpieczeństwa informacji i danych osobowych wynikające z ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych i z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE. W odpowiedzi na skargę organ wskazuje, że tytuł wiadomości nie wskazywał na to, że dotyczy on udostępnienia informacji publicznej.

Powyższe stanowisko organu nie zasługuje na uwzględnienie.

Z treści przedmiotowego wniosku wyraźnie wynikało, w trybie których przepisów prawa P. N. domaga się udzielenia mu informacji. To nie tytuł wysłanej wiadomości ma przesądzające znaczenie dla kwalifikacji rodzaju pisma, ale jego treść.

Nie zasługuje także na uwzględnienie ta część argumentacji organu, że forma wniosku nie była prawidłowa, że nie przybrał on postaci pisma, ponieważ przepisy prawa dopuszczają możliwość składania wniosków o udostępnienie informacji publicznej w formie elektronicznej. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym, u.d.i.p. w istocie nie przewiduje jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku, poza utrwaleniem go w formie pisemnej (możliwe jest zatem jego przesłanie także drogą elektroniczną, bez użycia podpisu elektronicznego). Wynika to z braku konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, który żądając informacji publicznej, nie musi wykazać się jakimkolwiek uzasadniającym to interesem faktycznym lub prawnym. Wniosek składany w trybie u.d.i.p. nie musi zatem odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym. Nie stanowi on podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów k.p.a. Minimalne wymogi odnośnie do takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej, niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku, co uzasadnia przyjęcie, iż postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. Z 12 lutego 2026 r., II SAB/Go 209/25 i tam: wyroki NSA z 16 marca 2009 r., I OSK 1277/08; z 30 listopada 2012 r., I OSK 1991/12; NSA z dnia 27 marca 2018 r., I OSK 1701/16, wyrok NSA z dnia 13 września 2024 r., III OSK 3268/23, CBOSA).

Podsumowując, Sąd wskazuje, że wniosek z 20 grudnia 2025 r. Dyrektor Liceum powinien rozpoznać w trybie przepisów (ustawy) o dostępie do informacji publicznej, a ponieważ tego nie uczynił, skarga była oczywiście zasadna.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są bowiem władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Katolickie Liceum Ogólnokształcące im. św. J. K. w S. jest podmiotem ujętym w Rejestrze szkół i placówek oświatowych prowadzonym przez Ministra Edukacji Narodowej (poz. nr 86495). Nadto z udostępnionych informacji na stronach internetowych Kuratorium Oświaty w K. (Informator rok szkolny 2025/2026) i Urzędu Miejskiego w S. wynika, że ww. Liceum jest szkołą publiczną. Również sam organ w odpowiedzi na skargę przyznaje, że realizuje zadania publiczne. Nie mogło być zatem wątpliwości, że Dyrektor Liceum jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Stosownie do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia kategorie informacji publicznej, które na mocy ustawy podlegają udostępnieniu, przy czym z uwagi na treść art. 1 ust. 1 u.d.i.p. nie jest to katalog zamknięty. Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej, jak również informacja o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach.

Informacja żądana we wniosku z 20 grudnia 2025 r. zasadniczo stanowi informację publiczną. Dotyczy nadto wynagrodzeń nauczycieli – katechetów, a jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym, informacja o wynagrodzeniu nauczycieli szkoły podstawowej stanowi przejaw gospodarowania środkami publicznymi, w konsekwencji należy uznać ją jako informację o majątku publicznym, która zgodnie z art. 1 ust. 1 w zw. zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. jest informacją publiczną (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 26 lutego 2020 r., II SA/Gd 554/19, cbois).

Z przepisów ustawy – Prawo oświatowe (zob. art. 25) wynika, że szkoły publiczne otrzymują na każdego ucznia dotację z budżetu jednostki samorządu terytorialnego. To powoduje, że ze środków publicznych może być regulowane wynagrodzenie dla katechetów w ww. Liceum, co oznacza, że wysokość wypłacanego wynagrodzenia stanowi informację publiczną.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje ograniczenia udostępnienia określonego rodzaju informacji z powołaniem się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p, który stanowi, że:

- prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (zdanie pierwsze),

- ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (zdanie drugie).

Odmowa udzielenia informacji korzystającej z ochrony przewidzianej w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wymaga wydania decyzji administracyjnej, w uzasadnieniu której organ wyjaśni powody tej odmowy. Jednak dane osobowe nauczyciela szkoły publicznej, w takim zakresie w jakim bierze on udział w procesie dydaktyczno-wychowawczym szkoły, nie podlegają - na zasadzie wyjątku - ochronie prawnej, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Jak sądy administracyjnie konsekwentnie wskazują, nauczyciel jest osobą pełniącą funkcję publiczną, przy czym odnoszą to do nauczycieli wszystkich szczebli nauczania, w tym również nauczycieli szkół podstawowych, niezależnie od tego, iż tylko niektórzy z nich są zobowiązani do składania oświadczeń majątkowych (por. wyrok NSA z 19 kwietnia 2011 r., I OSK 125/11, wyrok NSA z 10 kwietnia 2015 r., I OSK 1108/14, wyrok NSA z 12 października 2017 r., I OSK 537/17, wyrok WSA w Krakowie z 16 lutego 2016 r., II SA/Kr 1573/15, wyrok WSA w Gliwicach z 7 czerwca 2016 r., IV SAB/Gl 62/16, wyrok WSA w Warszawie z 23 listopada 2017 r., VII SAB/Wa 105/17, wyrok WSA w Szczecinie z 30 listopada 2016 r., II SAB/Łd 49/13, wyrok WSA w Łodzi z 5 lipca 2017 r., II SAB/Łd 49/13, wyrok WSA we Wrocławiu z 4 maja 2017 r., IV SA/Wr 20/17). W konsekwencji powyższego konieczne jest rozważenie, czy informacja o wynagrodzeniu osoby pełniącej funkcję publiczną, niezależnie od tego, że dotyka także prywatności osoby, ma związek z pełnieniem tej funkcji publicznej. Z pewnością takiego związku nie ma w odniesieniu do niektórych składników wynagrodzenia, wynikających ze statusu rodzinnego lub socjalnego pracownika (por. wyrok NSA z 18 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 695/14; wyrok NSA z 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 123/13). Taki związek zachodzi natomiast w odniesieniu do wynagrodzenia zasadniczego osoby pełniącej funkcję publiczną oraz w odniesieniu do sposobu ustalenia tego wynagrodzenia. Wynagrodzenie to jest przecież rekompensatą za wykonywanie przez osobę pełniącą funkcję publiczną jej obowiązków służbowych. Wykonywanie obowiązków służbowych stanowi zaś pełnienie funkcji publicznej (por. wyrok NSA z 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 123/14; wyrok NSA z 14 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2561/13). Podkreśla się w judykaturze, że jakkolwiek wartość związana z transparentnością życia publicznego nie może prowadzić do całkowitego przekreślenia i zanegowania ochrony związanej z życiem prywatnych osób wykonujących funkcje publiczne, to osoby wykonujące funkcje publiczne z momentem ich podjęcia muszą zaakceptować szerszy zakres ingerencji w sferze ich prywatności, niż w wypadku innych osób (por. uzasadnienie ww. wyroku TK z 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05, s. 4 i 14; M. S. "Prawo do prywatności i ochrona danych osobowych w społeczeństwie informatycznym", Państwo i Prawo 2002/6/s. 10).

Z tych przyczyn organ, załatwiając wniosek z 20 grudnia 2025 r., będzie zobligowany rozważyć w szczególności, czy wynagrodzenie katechetów Liceum jest finansowane (współfinansowanie) ze środków publicznych i czy nauczyciele ci realizują zadania publiczne, a następnie organ zachowa się adekwatnie do poczynionych ustaleń, uwzględniając powyższe rozważania sądu.

Ubocznie wypada zauważyć, że przywołane przez stronę skarżącą przepisy ustaw służących ochronie danych osobowych nie wyłączają stosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Podsumowując, nie mogło być w tej sprawie wątpliwości, że Dyrektor Liceum był podmiotem zobowiązanym do rozpoznania wniosku P. N. z 20 grudnia 2025 r. w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, a skoro tego nie uczynił, to dopuścił się bezczynności i na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd zobowiązał Dyrektora Katolickiego Liceum Ogólnokształcącego im. Św. J. K. w S. do rozpatrzenia wniosku P. N. z 20 grudnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 (czternastu) dni od daty doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku (pkt I wyroku).

Zgodnie z przywołanym już art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Bezczynność organu zachodzi z rażącym naruszeniem prawa, gdy w sposób znaczący i jednoznaczny doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające w jakimkolwiek zakresie winę organu za tę bezczynność. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych obowiązków, czyli terminów do załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia (por. wyrok NSA z 24 maja 2018 r., sygn. II OSK 381/18, dostępny jak wyżej).

W niniejszej sprawie sąd nie dopatrzył się rażącego naruszenia prawa z uwagi na to, że organ nie zlekceważył swoich ustawowych obowiązków, choć błędnie je rozpoznał, a następnie niezwłocznie odpowiedział na wniosek. Dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku, ale nie może ona sama w sobie przesądzać o rażącym naruszeniu prawa. Dlatego w punkcie II wyroku sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

O kosztach postępowania orzeczono w punkcie III wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 118). Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącego kwotę 597 zł składa się równowartość uiszczonego wpisu od skargi (100 zł), wynagrodzenia pełnomocnika procesowego będącego radcą prawnym (480 zł) oraz opłaty skarbowej od złożonego dokumentu pełnomocnictwa (17 zł).