Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1513/14, o oddaleniu wniosku o wyłączenie sędziów Anny Szymańskiej, Krystyny Napiórkowskiej i Wandy Zielińskiej-Baran w sprawie ze skargi J. K. na uchwałę Rady Gminy Michałowice z dnia 28 marca 2010 r. nr V/26/2011 w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. postanawia: 1. oddalić zażalenie, 2. sprostować z urzędu postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1513/14, w ten sposób, że w komparycji i sentencji w miejsce błędnie wpisanego nazwiska skarżącego "K." wpisać poprawnie "K.", a w uzasadnieniu na str. 1 wers 1. w miejsce błędnie wpisanego nazwiska skarżącego "K." wpisać poprawnie "K.".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 maja 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1513/14, oddalił wniosek J. K. o wyłączenie sędziów sędziów Anny Szymańskiej, Krystyny Napiórkowskiej i Wandy Zielińskiej-Baran.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że żądanie wyłączenia wskazanych sędziów skarżący uzasadnił tym, że nie zostało rozpoznane jego zażalenie na postanowienie z 5 marca 2015 r. odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Oddalając wniosek Sąd wskazał, że w dniu 9 kwietnia 2015 r. WSA w Warszawie rozpoznawał skargę J. K. na uchwałę Rady Gminy Michałowice z 28 marca 2011 r., nr V/26/2011 w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w składzie: sędzia WSA Anna Szymańska, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran. Prawomocnym postanowieniem z 26 września 2014 r. oddalono wniosek skarżącego o wyłączenie sędzi WSA Wandy Zielińskiej-Baran od udziału w niniejszej sprawie, natomiast prawomocnym postanowieniem z 18 listopada 2014 r. oddalono wniosek skarżącego o wyłączenie m.in. sędzi WSA Krystyny Napiórkowskiej. Z kolei w oświadczeniu złożonym w dniu 20 maja 2015 r. sędzia WSA Anna Szymańska wyjaśniła, że między nią a żadną ze stron niniejszego postępowania nie zachodzą przesłanki przewidziane w art. 18 p.p.s.a. wyłączające go od rozpoznania sprawy. Nie istnieje także inna okoliczność, która mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności (art. 19 p.p.s.a.).

Sąd podkreślił, że ocena pracy sędziego pod kątem ewentualnych popełnionych przez niego uchybień przepisom prawa formalnego albo błędów w stosowaniu prawa materialnego należy do sądu wyższej instancji w ramach kontroli instancyjnej i nie stanowi przesłanki określonej w art. 19 p.p.s.a.

Z tych względów Sąd oddalił wniosek na podstawie art. 22 § 1 i § 2 p.p.s.a

Skarżący w zażaleniu na powyższe postanowienie podkreślił, Sąd nie odniósł się do zarzutów dotyczących przyczyn dla których złożył wniosek o wyłączenie sędziów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniej związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy. Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa - art.18 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) - wyłączenie sędziego następuje na jego żądanie lub wniosek strony wówczas, jeżeli zachodzą takie okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwości co do bezstronności sędziego w danej sprawie (art.19 p.p.s.a.).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo Sąd Wojewódzki stwierdził, że brak jest podstaw do wyłączenia sędziów zgodnie z wnioskiem strony skarżącej. Po pierwsze podniesione przez stronę argumenty nie wypełniają dyspozycji przepisu art.18 p.p.s.a., co skutkowałoby wyłączeniem sędziego od orzekania w sprawie z mocy samej ustawy. Po drugie podniesione przez stronę okoliczności nie stanowią wystarczającej przesłanki uzasadniającej zastosowanie instytucji wyłączenia sędziego stosownie do treści art. 19 p.p.s.a.

Zgodnie z treścią art. 22 § 2 p.p.s.a. wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Sędziowie, których wniosek w niniejszej sprawie dotyczył, złożyli wymagane oświadczenia wskazując, że nie istnieją okoliczności tego rodzaju, że mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość, co do ich bezstronności.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie wskazał takich sytuacji czy zdarzeń, które w sposób obiektywny mogłyby wywoływać wątpliwości co do ich bezstronności przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy.

Skarżący składając wniosek o wyłączenie sędziów w istocie nie powołuje się na okoliczności mogące być podstawą ich wyłączenia od rozpoznania sprawy lecz kwestionuje prawidłowość toku postępowania w sprawie. Przytaczane przez skarżącego zastrzeżenia są jego subiektywnymi przemyśleniami i ocenami działań podejmowanych przez sędziów, których wyłączenia się domaga. Zaznaczyć przy tym należy, że jest to kolejny wniosek o wyłączenie sędziów wyznaczonych do rozpoznania niniejszej sprawy. Skarżący kierując się tylko własną oceną przebiegu postępowania w sprawie – bez znajomości proceduralnych uwarunkowań prowadzenia postępowania sądowego – zgłasza bezzasadne wnioski o wyłączenie sędziów, uniemożliwiając przy tym zakończenie sprawy merytorycznym orzeczeniem.

Podkreślenia zatem wymaga, że wniosek o wyłączenie sędziego nie jest środkiem służącym do kwestionowania przez stronę prawidłowości działań Sądu podejmowanych w celu rozpoznania sprawy, gdyż to może być dokonywane w ramach kontroli instancyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny. W konkretnej sprawie sędziowie nie podjęli żadnych czynności procesowych mogących świadczyć o ich stronniczości, czy działaniu na niekorzyść skarżącego, co w rezultacie czyniło wniosek o ich wyłączenie bezzasadnym.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.

Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a., Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W myśl art. 166 p.p.s.a. powyższy przepis znajduje odpowiednio zastosowanie do postanowień.

W niniejszej sprawie zaistniała podstawa do sprostowania z urzędu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1513/14, w zakresie wskazanym w sentencji niniejszego postanowienia, o czym orzeczono na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a.