Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Przybysz Protokolant Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "O. (...) Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 2504/15 w sprawie ze skargi "O. (...)Sp. z o.o. w W. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) kwietnia 2015 r. nr (...) w przedmiocie wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od "O. (...)Sp. z o.o. w W. na rzecz Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2504/15 oddalił skargę O. Kancelarie Prawne Sp. z o.o. w W. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) kwietnia 2015 r., nr (...) w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Spółka O. Kancelarie Prawne Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: spółka lub skarżąca) w dniu 21 grudnia 2012 r. złożyła wniosek Wn-D o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące od września 2012 r. do listopada 2012 r. oraz w dniu 6 lutego 2013 r. złożyła taki wniosek obejmujący grudzień 2012 roku.

W pismach z dnia 6 lutego 2013 r. i 22 marca 2013 r. spółka wyjaśniła, że ze względu na fakt, że wynagrodzenie pracowników za dany okres rozliczeniowy wypłacane jest dnia 10 następnego miesiąca, wynagrodzenie za wrzesień, październik, listopad i grudzień 2012 r. wypłacano odpowiednio w październiku, listopadzie, grudniu 2012 r. i styczniu 2013 r., a składki ZUS opłacono kolejno w listopadzie, w grudniu 2012 r. oraz w styczniu i lutym 2013 r. Skarżąca zauważyła, że z przepisów nie wynika jednoznacznie, który okres winien być uważany za okres sprawozdawczy, w przypadku gdy zgodnie z przepisami obowiązującymi w zakładzie pracy, wynagrodzenie nie jest wypłacane bezpośrednio w miesiącu przepracowanym. W związku z tym strona uznała, że termin na złożenie wniosku o wypłatę dofinansowania liczy się po pełnym opłaceniu kosztów wynagrodzeń pracowników. Spółka stwierdziła również, że z żadnego przepisu prawa nie wynika uprawnienie organów PFRON do odmowy wypłaty dofinansowania w przypadku złożenia wniosku w terminie innym niż określony w § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 241 ze zm., dalej: rozporządzenie w sprawie dofinansowania).

Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: Prezes Zarządu PFRON) decyzją z dnia (...) kwietnia 2014 r. znak: (...) odmówił wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za wrzesień, październik, listopad i grudzień 2012 r.

W uzasadnieniu decyzji Prezes Zarządu PFRON stwierdził, że przedstawione w pismach z dnia 6 lutego 2013 r. oraz 22 marca 2013 r. wyjaśnienia nie stanowią przesłanki uzasadniającej brak winy skarżącej w dochowaniu terminu na złożenie dokumentu, albowiem ustawodawca, wskazując termin do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczy m.in. wniosek o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, zakreślił termin ostateczny umożliwiający złożenie dokumentów.

W ocenie organu, brak wiedzy dotyczącej terminowego składania wniosków wynikający z nieznajomości powszechnie obowiązującego prawa nie stanowi okoliczności uzasadniającej brak winy. Strona powinna samodzielnie śledzić zmiany prawa, ze szczególnym uwzględnieniem regulacji mających wpływ na jej działalność, natomiast beneficjent chcący skorzystać z dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych zobowiązany jest do zapoznania się z przepisami regulującymi tę dziedzinę oraz stosować się do nich.

Prezes PFRON podniósł, że przepisy § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie dofinansowania jednoznacznie określają termin przesłania wniosku, wskazując ostateczny termin złożenia wniosku "o 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczy". Kodek pracy w art. 85 § 2 zobowiązuje pracodawcę do wypłaty wynagrodzenia raz w miesiącu z dołu, niezwłocznie po ustaleniu jego pełnej wysokości, nie później jednak niż w ciągu pierwszych 10 dni następnego miesiąca kalendarzowego. Termin do 10-ego następnego miesiąca czy też ostatni dzień miesiąca określa się w regulaminie wynagradzania. Wypłacane pracownikowi wynagrodzenie, niezależnie od dnia jego wypłaty, ściśle powiązane jest z miesiącem, w którym pracownik nabył do niego prawo tzn. w którym zostało "wypracowane". Zatem niezależnie czy wynagrodzenie wypłacane jest w miesiącu, którego dotyczy czy też do 10 - go dnia miesiąca po miesiącu, którego dotyczy, termin złożenia wniosku Wn-D w obydwu przypadkach jest taki sam, tj. do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego wniosek dotyczy. Tym samym w sytuacji, gdy pracodawca nie złoży stosownej informacji i wniosku, nie dojdzie do realizacji uprawnień przewidzianych z mocy art. 26a ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm., dalej: ustawa o rehabilitacji).

Minister Pracy i Polityki Społecznej (dalej: Minister Pracy) decyzją z dnia (...) kwietnia 2015 r. znak: (...), utrzymał w mocy decyzję Prezesa PFRON z dnia (...) kwietnia 2014 r. wskazując, że podstawą faktyczną odmowy wypłaty dofinansowania stanowił fakt niezłożenia w terminie, tj. do 20 dnia każdego miesiąca, następującego po miesiącu którego wniosek dotyczy, wniosków o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych osób niepełnosprawnych za wrzesień, październik, listopad i grudzień 2012 r.

Minister Pracy po przeanalizowaniu zarzutów odwołania oraz zebranego materiału dowodowego nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji. Zauważył, że zgodnie z § 5 ust. 4 rozporządzenia w sprawie dofinansowania w zw. z art. 58 K.p.a. termin do złożenia wniosku przywraca się na prośbę pracodawcy, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, składając stosowny wniosek z zachowaniem terminu do jego wniesienia oraz dopełniając wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin.

Jeżeli pracodawca nie złoży w terminie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania, traci prawo do ubiegania się o wypłatę dofinansowania. Z tego powodu Minister Pracy za chybiony uznał argument skarżącej, że złożenie wniosków Wn-D po terminie nie wywołuje skutku w postaci utraty prawa do dofinansowania. Tym samym w sytuacji, gdy pracodawca nie złoży stosownej informacji i wniosku, nie dojdzie do realizacji uprawnień przewidzianych z mocy art. 26a ust. 1 cytowanej ustawy. W związku z tym nawet w sytuacji, gdy pracodawca, o którym mowa w art. 26a ust. 1 ustawy o rehabilitacji, spełnia warunki określone w tym przepisie, czyli zatrudnia osoby niepełnosprawne, które nie osiągnęły wieku emerytalnego i zostały ujęte w ewidencji prowadzonej przez Fundusz, o której mowa w art. 26b ust. 1 ustawy, ale nie złoży w prawem przewidzianym terminie (art. 26c ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji) stosownej informacji, nie będzie mógł zrealizować uprawnień wynikających z ustawy.

Zatem złożenie wniosków o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych po obowiązującym terminie uniemożliwia organowi przyznającemu tę pomoc wypłatę środków.

W skardze z dnia 7 maja 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) kwietnia 2015 r. skarżąca wniosła o jej uchylenie wraz z decyzją ją poprzedzającą jako naruszających prawo.

Uzasadniając oddalenie skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, że istotą sporu w sprawie, jest odmowa wypłaty dofinansowania z powodu nie złożenia przez skarżącą, w terminie, tj. do 20 dnia każdego miesiąca, następującego po miesiącu którego wniosek dotyczy, wniosków o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych osób niepełnosprawnych za wrzesień, październik, listopad i grudzień 2012 r.,

Sąd I instancji podkreślił, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że pracodawca złożył wnioski o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych (Wn-D) za wrzesień, październik, listopad 2012 r. w dniu 21 grudnia 2012 r. a za grudzień 2012 r. w dniu 6 lutego 2013 r. Zgodnie z § 5 ust. 1 tego rozporządzenia termin do złożenia wniosków o wypłatę dofinansowania upływał 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dofinansowanie dotyczy. Zatem warunkiem koniecznym do uzyskania dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych jest terminowe składanie odpowiednich dokumentów do Funduszu. W związku z wyjątkowym uprawnieniem w postaci możliwości uzyskania dofinansowania jakie może otrzymać pracodawca, winien on dołożyć szczególnej staranności w spełnieniu warunków, z którymi łączy się wypłata dofinansowania. Zgodnie z § 5 ust. 4 rozporządzenia w sprawie dofinansowania, obowiązującym w dacie składania wniosków przez skarżącą, termin do złożenia wniosku przywraca się na prośbę pracodawcy, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Uzupełnieniem tego przepisu jest art. 58 K.p.a.

W ocenie Sądu, organ zasadnie uznał, że skoro przywrócenie terminu do złożenia złożonego po terminie wniosku o wypłatę dofinansowania nie nastąpiło, gdyż nie złożono stosownego wniosku, to skarżąca nie mogła ubiegać się o wypłatę dofinansowania.

W związku z powyższym, w ocenie Sądu I instancji, bezzasadny jest zarzut skargi w zakresie naruszenia art. 26a w związku z art. 26 b i w zw. z art. 26 c ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych oraz w związku z § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie dofinansowania.

Za bezzasadny Sąd uznał również zarzut pozbawienia prawa do wypłaty dofinansowania. W opinii Sądu skoro w tej sprawie termin nie został przywrócony, to czynność złożenia wniosku po terminie nie została konwalidowana i jest bezskuteczna, a decyzja odmawiająca przyznania dofinansowania i utrzymująca ją w mocy decyzja organu II instancji były zasadne.

Skarżący wniósł skargę kasacyjną od przedmiotowego wyroku zaskarżając go w całości na zasadzie określonej w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270, z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Na tej podstawie zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że postępowanie organów dotknięte było wadami, które uniemożliwiały wydanie prawidłowej decyzji a sąd nie rozpoznał zarzutów skargi dotyczących naruszonych przepisów tj. nie rozpoznał zarzutu braku u Ministra Pracy upoważnienia do wprowadzania w wydanym rozporządzeniu warunku wypłaty dofinansowania polegającego na terminowym złożeniu wniosku.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono natomiast naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, co dotyczy art. 26a w zw. z art. 26b i w zw. z art. 26c ust. 1 ustawy o rehabilitacji poprzez przyjęcie, że warunkiem powstania prawa do miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych jest złożenie wniosku o dofinansowanie w terminie zakreślonym w ww rozporządzeniu, zaś uchybienie temu terminowi powoduje wygaśnięcie prawa do dofinansowania podczas gdy z przepisów wynika,. że prawo dofinansowania przysługuje każdemu pracodawcy spełniającemu warunki z art. 26a i art. 26b ustawy o rehabilitacji, nie wynika zaś uprawnienie dla Ministra Pracy do wprowadzania warunku wypłaty dofinansowania polegającego na terminowym złożeniu wniosku.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz decyzji Ministra Pracy i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ administracyjny wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), a więc w tych granicach, jakie strona wnosząca ten środek odwoławczy sama nakreśli w ramach podstaw, o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie.

Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy ad meritum w jej całokształcie, lecz uzasadnione jest odniesienie się jedynie do zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Natomiast przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie prawa polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu oraz jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie przepisu (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy tj. na treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania, czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków jak i zakresu zaskarżenia.

Skarżący kasacyjnie oparł skargę kasacyjną na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. Z uwagi na to, że zakres ustaleń faktycznych niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy wyznaczają przepisy prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności dokonał oceny zarzutów objętych podstawą wymienioną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. i dotyczącą naruszenia prawa materialnego.

Odnosząc się zatem do zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, w pierwszej kolejności należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł objąć pełną kontrolą zarzutów naruszenia art. 26a w zw. z art. 26b i w zw. z art. 26c ust. 1 ustawy o rehabilitacji. Otóż art. 26a wskazanego aktu prawnego składał się z kilkunastu ustępów, natomiast art. art. 26b składał się z ośmiu ustępów. Wskazane przepisy prawa materialnego składały się zatem z więcej niż jednej jednostki redakcyjnej, a w skardze kasacyjnej nie skonkretyzowano, która z jednostek redakcyjnych tych przepisów została naruszona. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów lub ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (np. wyrok NSA z dnia 7 września 2011 r., sygn. akt II GSK 834/10, LEX nr 965128). Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne.

Niezależnie jednak od powyższego spostrzeżenia Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zwrócić uwagę, że to z art. 26c ust. 6 ustawy wynika uprawnienie ustawowe Ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego i pracy do określenia w drodze rozporządzenia, w szczególności terminów składania informacji i wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania za dany miesiąc. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 26c ust. 1 pkt 2 ustawy pracodawca składa Funduszowi wniosek o wypłatę miesięcznego dofinasowania za dany miesiąc.

Zgodnie z postanowieniami § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie dofinansowania, pracodawca składa wniosek i informację w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczą.

W tym miejscu nasuwa się pytanie, jaki charakter ma termin zawarty w ww. § 5 ust. 1. Odpowiadając na tak postawione pytanie należy wskazać, że termin materialnoprawny wiąże się z określonymi skutkami w płaszczyźnie prawa materialnego, a więc w zakresie praw i obowiązków podmiotów stosunków prawnych. Z kolei termin procesowy to termin (okres) do dokonania czynności procesowej przez uczestników postępowania administracyjnego bądź sądowego.

Termin zawarty w ww. § 5 ust. 1 rozporządzenia z pewnością nie wyznacza okresu do dokonania czynności procesowej przez uczestnika jakiegokolwiek postępowania. Jedynie na marginesie należy wskazać, że złożenie wniosku następuje tu w oderwaniu od jakiejkolwiek procedury prawnej.

Nie można zgodzić się również z autorem skargi kasacyjnej, jakoby termin ten stanowił dodatkowy warunek wypłaty dofinansowania. Otóż termin ten - w opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego - wyznacza czasookres, w którym pracodawca może realizować swoje uprawnienie w postaci otrzymania dofinansowania do wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych (a zatem uprawnienie materialnoprawne). Termin ten, co należy podkreślić, ma zatem charakter materialnoprawny.

Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest to, że uchybienie terminu przewidzianego w § 5 ust. 1 rozporządzenia powoduje, iż wynikające z mocy prawa uprawnienie pracodawcy nie może być zrealizowane.

Wskazane wyżej - negatywne konsekwencje - niezachowania terminu do złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania dostrzegł prawodawca. W uzasadnieniu do projektu ustawy z dnia 15 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U.2007, Nr 115, poz. 791) zaproponowano, aby terminy do złożenia informacji o pracownikach i wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania zostały określone w rozporządzeniu z możliwością ich przywracania na podstawie art. 58 K.p.a., co jest niezbędne ze względu na zgłaszane problemy pracodawców z dotrzymaniem terminów do złożenia wymaganych przez ustawę informacji i wniosków, przede wszystkim z przyczyn niezależnych od woli pracodawców. Realizacja wskazanego powyżej rozwiązania nastąpiła w § 5 ust. 4 rozporządzenia, zgodnie z którym termin, o którym mowa w ust. 1 przywraca się na prośbę pracodawcy, jeżeli uprawdopodobni, a uchybienie nastąpiło bez jego winy.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę na dwa zagadnienia. Po pierwsze, prawodawca w odniesieniu do terminu prawa materialnego dopuścił stosowanie instytucji przywrócenia terminu, która ze swej istoty (co do zasady) ma zastosowanie do terminów o charakterze procesowym, a nie materialnym. Skoro jednak wolą prawodawcy, wyrażoną w § 5 ust. 4 rozporządzenia, jest możliwość przywrócenia terminu prawa materialnego określonego w § 5 ust. 1 tego aktu prawnego, nie jest zasadne - według Naczelnego Sądu Administracyjnego - kwestionowanie takiego rozwiązania. Po drugie, zastosowanie w tym przypadku konstrukcji przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę dofinasowania potwierdza tylko to, że naruszenie tego terminu wywołuje negatywne skutki w sferze sytuacji prawnej pracodawcy, który wniosku o dofinansowanie nie złożył w terminie. Kwestii tej nie dostrzega natomiast autor skargi kasacyjnej. Jak już wskazano wyżej skutki te wiążą się faktycznie z utratą uprawnienia do otrzymania dofinansowania do wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych.

W związku z powyższym zarzuty naruszenia prawa materialnego okazały się niezasadne.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że w ramach wykorzystanej przez stronę skarżącą podstawy kasacyjnej, określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. powołany samodzielnie nie może stanowić skutecznej podstawy skargi kasacyjnej. Przepis ten ma charakter ogólny (blankietowy), określający sposób rozstrzygnięcia sądu administracyjnego. Przepis ten stanowi, że sąd może uchylić zaskarżony akt, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania innych niż dające podstawę do wznowienia postępowania, gdy mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Strona skarżąca, chcąca powołać się na zarzut naruszenia tej regulacji, powinna powiązać go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił Sąd I instancji w toku rozpatrywania sprawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2005 r., z dnia 8 lutego 2007 r. I FSK 1412/06, z dnia 25 czerwca 2013 r. II OSK 502/12, baza orzeczeń NSA ). Zarzut naruszenia wskazanego przepisu podnieść można jedynie w powiązaniu z odpowiednim przepisem procedury administracyjnej. "Inne naruszenie przepisów postępowania", o jakim mowa w przytoczonej regulacji musi zatem dotyczyć oceny konkretnych przepisów postępowania.

W niniejszej sprawie strona skarżąca z obowiązku tego jednak się nie wywiązała. Autor skargi kasacyjnej nie uczynił tego nie tylko w zarzucie kasacyjnym, ale również w uzasadnieniu, co też zarzut ten czyni bezskutecznym.

Wobec tego, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804, z późn. zm.) zasądzono zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 480 zł za sporządzenie i wniesienie w terminie odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz udział w rozprawie przed NSA.