Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka Protokolant: starszy asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2773/16 w sprawie ze skargi P. Ż. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z 24 października 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2773/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę P. Ż. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (GINB) z [...] października 2016 r., znak [...], w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (PINB) decyzją z [...] maja 2014 r., nr [...], na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm., uPb), nakazał K. K. i B.K. rozbiórkę budynku gospodarczo-garażowego, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...], wybudowanego bez uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Dalej wskazano, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (MWINB), po rozpatrzeniu odwołania K. K., decyzją z [...] czerwca 2014 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję PINB z dnia [...] maja 2014 r. W wyroku przytoczono, że organy nadzoru budowlanego, na podstawie oględzin przeprowadzonych na terenie działki nr ew. [...] w dniu [...] marca 2014 r., ustaliły, że znajduje się tam budynek gospodarczo-garażowy o wymiarach zewnętrznych 6,60 m x 9,16 m z wiatą o wymiarach 2,92 m x 7,34 m, usytuowany w linii ogrodzenia działek nr ew. [...] i nr ew. [...]. Stwierdzono, że jest to budynek murowany z dachem w kierunku działki własnej i wzniesiony w 2004 r. bez uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazano także, że obiekt jest wykorzystywany do celów gospodarczo-garażowych, do obsługi budynku mieszkalnego i z takim zamiarem został zrealizowany. Oględziny wykazały również, że w części gospodarczej przedmiotowego budynku przechowywane były drobne materiały, narzędzia oraz sprzęt ogrodniczy i rekreacyjny, zaś w części garażowej parkowany był samochód osobowy inwestora.

Następnie sąd pierwszej instancji stwierdził, że organy nadzoru budowlanego ustaliły następnie, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy w [...] z [...] listopada 2004 r., nr [...] (MPZP), działka nr [...] przeznaczona jest pod teren rolniczy (R) i istniejące lasy (ZL), przy czym część działki, na której usytuowany jest przedmiotowy budynek, oznaczona jest symbolem ZL. Jako przeznaczenie podstawowe dla tego terenu przewidziano uprawy leśne, zaś jako przeznaczenie uzupełniające ustalono: działalność produkcyjną i usługową, związaną z obsługą gospodarki leśnej; zabudowę mieszkaniową, realizowaną dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej; działalność związaną z pozyskiwaniem, składowaniem i przerobem drewna; lokalizację infrastruktury technicznej oraz inwestycji liniowych.

Mając powyższe na uwadze, organy nadzoru budowlanego stwierdziły, że w przedmiotowym budynku bezspornie nie była prowadzona działalność gospodarcza związana z gospodarką leśną, a tym samym budowa budynku gospodarczo-garażowego uznana została za niezgodną z ustaleniami MPZP. W konsekwencji nie został spełniony warunek umożliwiający legalizację, określony w art. 48 ust. 2 pkt 1a uPb, a organy nadzoru budowlanego miały podstawę by nakazać rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczo-garażowego.

Z wyroku sądu wojewódzkiego wynika dalej, że K. K. zaskarżył decyzję MWINB do WSA w Warszawie, który z kolei wyrokiem z 30 grudnia 2014 r., VII SA/Wa 1838/14 oddalił skargę, strony nie wnioskowały o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, w/w wyrok jest prawomocny.

P. Ż., aktualny współwłaściciel działki nr ew. [...], w piśmie z 21 marca 2016 r. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją MWINB z [...] czerwca 2014 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, K.p.a.). Wnioskodawca powołał się na nowy dowód w sprawie w postaci umowy użyczenia przedmiotowego obiektu budowlanego, zawartej 7 kwietnia 2014 r., na mocy której S. C. (współwłaściciel nieruchomości, na której zrealizowano sporną inwestycję) użyczył G. B., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...], przedmiotowy budynek gospodarczo-garażowy w celu wykorzystywania go do obsługi działalności leśnej, składowania drewna pochodzącego z wyrębu okolicznych lasów, a także maszyn i urządzeń do prowadzenia prac leśnych. P. Ż. wskazał, że o istnieniu opisanej umowy dowiedział się od S. C. w dniu 4 marca 2016 r., na co złożył oświadczenie.

MWINB postanowieniem wznowił postępowanie, a decyzją z [...] sierpnia 2016 r., nr [...], w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. i art. 83 ust. 2 uPb (Dz. U. z 2016 r., poz. 290), odmówił uchylenia własnej decyzji z [...] czerwca 2014 r. Odwołanie od tej decyzji wniósł P. Ż.

GINB, po rozpatrzeniu w/w odwołania, powołaną na wstępie decyzją z [...] października 2016 r., utrzymał w mocy decyzję MWINB z [...] sierpnia 2016 r.

Uznając, że umowa użyczenia przedstawiona przez P. Ż., stanowiła nowy dowód, istniała w dniu wydania decyzji dotychczasowej z [...] czerwca 2014 r. i nie była znana organowi administracji, który wydał tę decyzję, ani WSA w Warszawie, GINB podzielił stanowisko organu I instancji, że z umowy tej nie wynikają okoliczności, które mogłyby skutkować zmianą podjętego przez organ wojewódzki rozstrzygnięcia w przedmiocie nakazu rozbiórki nielegalnie wybudowanego budynku gospodarczo-garażowego. Ponadto, za trafne uznano stwierdzenia MWINB, że zgromadzone w sprawie nakazu rozbiórki dowody jednoznacznie wskazują, że sporna inwestycja (budynek gospodarczo-garażowy) przeznaczona była do obsługi budynku mieszkalnego, a nie gospodarki leśnej. GINB stwierdził, iż bez znaczenia dla sprawy jest aktualne przeznaczenie tej inwestycji i ewentualne składowanie drewna w spornym budynku.

P. Ż. zaskarżył decyzję GINB do WSA w Warszawie.

Skarżący zarzucił naruszenie:

1. art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na bezzasadnej odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej w sytuacji, gdy wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. – wyszedł na jaw nowy istotny dla sprawy dowód istniejący w dacie wydania decyzji i nieznany organowi;

2. art. 80 K.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na wzięciu pod uwagę wyłącznie dowodów potwierdzających, że do dnia 28 marca 2014 r. (ostatnie oględziny) budynek gospodarczo-garażowy przeznaczony był do obsługi budynku mieszkalnego oraz nieuwzględnieniu faktu zmiany funkcji budynku dokonanej przed wydaniem ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę;

3. art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nieustaleniu daty rozpoczęcia użytkowania budynku na cele obsługi gospodarki leśnej, gdy za niewystarczający dowód w tym zakresie uznana została umowa użyczenia z dnia 7 kwietnia 2014 r.;

4. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nieuchyleniu decyzji organu I instancji i nie orzeczeniu o uchyleniu decyzji dotychczasowej nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego pomimo istnienia podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji w trybie wznowienia postępowania.

Podnosząc powołane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzjo organu I instancji, a także o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego.

GINB wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie oddalił skargę.

W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki podzielił ustalenia organów prowadzących postępowanie w trybie zwykłym, dokonane w oparciu o powołane dowody, że nielegalna budowa na działce o nr ew. [...] polegała na realizacji budynku gospodarczo-garażowego, co było sprzeczne z postanowieniami MPZP. Treść umowy cywilnoprawnej zawartej po zakończeniu budowy tego budynku, w której przewidziano, że będzie w nim składowane drewno pochodzące z wyrębu okolicznych lasów oraz maszyny i urządzenia do prowadzenia prac leśnych, potwierdziła prawidłowość ustaleń co do charakteru przedmiotowego budynku, dokonanych w postępowaniu zakończonym nakazem rozbiórki.

Sąd pierwszej instancji stwierdził również, że poza przesłanką przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. skarżący nie powołał innych podstaw wznowienia postępowania zakończonego decyzją MWINB z [...] czerwca 2014 r. Sąd przypomniał, że decyzja ta była przedmiotem kontroli WSA w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem VII SA/Wa 1838/14 oddalił skargę. Wyrokując w ten sposób dokonano weryfikacji dotychczasowej decyzji pod kątem wszelkich wadliwości, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., Ppsa), mogących skutkować wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego, w tym pod kątem naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

W ocenie sądu a quo kontrola zaskarżonej decyzji w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie dała podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego. Brak było przesłanek do uznania, że w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł P. Ż., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając to orzeczenie w całości.

Skarżący kasacyjnie, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 Ppsa, zarzuca naruszenie:

prawa materialnego, tj. art. 48 ust. 2 uPb poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu że sformułowanie "budowa" użyte in principio oznacza realizację obiektu budowlanego w określonym czasie, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego sformułowania wiąże się z ust. 1 i oznacza będący w budowie albo wybudowany obiekt budowlany lub jego część;

przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie wynikające z niedostrzeżenia w niekwestionowanym stanie faktycznym, ukształtowanym zebranym w postępowaniu administracyjnym materiałem dowodowym, wady stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania;

przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie zaskarżonej decyzji pomimo ujawnienia w toku postępowania wznowieniowego nowej istotnej dla sprawy okoliczności faktycznej istniejącej w dniu wydania decyzji nakazującej rozbiórkę;

przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 153, art. 170 i art. 171 Ppsa, poprzez uznanie za wiążącego w niniejszej sprawie wyroku VII SA/Wa 1838/14, podczas gdy takie związanie, wobec ujawnienia nowej okoliczności nieznanej nie tylko organom ale i sądowi rozpatrującego sprawę, nie występuje.

Na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 w zw. z art. 185 § 1 i art. 188 Ppsa skarżący kasacyjnie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, ewentualnie rozpoznanie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona.

P. Ż. wnosił również o rozważenie możliwości zastosowania przez WSA w Warszawie trybu określonego w art. 179a Ppsa w przypadku uznania, że podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione i uchylenie zaskarżonego wyroku oraz ponowne rozpatrzenie sprawy.

Na podstawie art. 176 § 2 Ppsa skarżący kasacyjnie wniósł o przeprowadzenia rozprawy, zaś na podstawie art. 209 w zw. z art. 203 pkt 1 Ppsa wnosi o zasądzenie od organu zwrotu poniesionych kosztów postępowania przed sądami obu instancji, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W ocenie autora skargi kasacyjnej użycie pojęcia "budowa" w art. 48 ust. 2 uPb przy jednoczesnym odesłaniu do ust. 1 należy odczytywać jako przejaw braku precyzji po stronie ustawodawcy. Prawidłowa interpretacja w/w przepisu powinna prowadzić do wniosku, że zwrot ten został utożsamiony ze zwrotem "obiekt budowlany lub jego część" z ust. 1, którego legislator nie chciał powtarzać w niższej jednostce redakcyjnej. Przedstawiona wykładnia obalać ma stanowisko sądu wojewódzkiego, jakoby to moment budowy obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia był wyznacznikiem do analizy zgodności z przepisami, w tym ustaleniami planu miejscowego.

W ocenie P. Ż. sąd pierwszej instancji oddalając skargę, gdy wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. naruszył przepis procedury sądowoadministracyjnej, eksponując że dyspozycja art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Ppsa nie została obwarowana zastrzeżeniem "istotnego wpływu na wynik sprawy". Skarżący kasacyjnie wywodzi, że zmiana funkcji przedmiotowego obiektu jeszcze w toku postępowania nakazowego ma charakter istotny w świetle ustaleń planu miejscowego, a nie ma znaczenia, że obiekt ten w dalszym ciągu będzie nazywany gospodarczo-garażowym, np. w akcie notarialnym.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku VII SA/Wa 1838/14, nie mógł dokonać oceny w zakresie nowej okoliczności powołanej w postępowaniu wznowieniowym, bowiem nie miał o niej wiedzy. Ocena prawna zatem dokonywana była w oparciu o inne ustalenia faktyczne i nie może wiązać w niniejszym postępowaniu.

W trakcie rozprawy pełnomocnik skarżącego kasacyjnie wnosił i wywodzi jak w skardze kasacyjnej, popierając wnioski zawarte w jej punkcie 1 i 2. Jednocześnie wnosił o zastosowanie przepisu art. 135 Ppsa, a tym samym oprócz uchylenia zaskarżonego wyroku i kwestionowanych w postępowaniu obu decyzji domaga się uchylenia decyzji nakazującej rozbiórkę, która jego zdaniem wydana została w granicach tej samej sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).

W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść – w granicach określonych w skardze kasacyjnej – do ocen o charakterze prawnomaterialnym.

Zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

A. Istota sprawy rozpoznanej przez WSA w Warszawie sprowadzała się do oceny trafności stanowiska zajętego przez organy nadzoru budowlanego w aspekcie znaczenia ujawnienia umowy użyczenia przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego, w stosunku do którego zapadł prawomocny nakaz rozbiórki, jako przesłanki do ewentualnego uchylenia tego nakazu w trybie postępowania wznowieniowego. Sąd wojewódzki – w ocenie Sądu Naczelnego – trafnie ocenił, że umowa użyczenia powyższego budynku z 7 kwietnia 2014 r. nie mogła prowadzić do ziszczenia się przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w aspekcie przyczyn, dla których wydano względem tego budynku decyzję o nakazie jego rozbiórki. Niesporne jest, że budowa tego budynku była niezgodna z ustaleniami MPZP. Zaakceptować wypadnie i ten wywód sądu a quo, gdzie wskazano, że to budowa bowiem, a nie ewentualne, odmiennie faktyczne wykorzystanie obiektu budowlanego, podlega ocenie w aspekcie zgodności z ustaleniami obowiązującego MPZP. Jeżeli zatem budowa polegała na realizacji budynku gospodarczo-garażowego, przeznaczonego do obsługi budynku mieszkalnego, to późniejsze potencjalne wykorzystanie zrealizowanego budynku gospodarczo-garażowego do innych celów nie ma znaczenia dla oceny zgodności budowy z ustaleniami planu miejscowego, a w konsekwencji nie rzutuje ono na prawidłowość decyzji nakazującej rozbiórkę tego budynku. Sąd w tym składzie przyłącza się tym samym do tych wywodów zawartych w zaskarżonym wyroku, gdzie prawidłowo zauważono, że umowa cywilnoprawna zawarta po zakończeniu budowy budynku gospodarczo-garażowego, w której przewidziano, że będzie w nim składowane drewno pochodzące z wyrębu okolicznych lasów oraz maszyny i urządzenia do prowadzenia prac leśnych, w żaden sposób nie wpływa na, stwierdzony w toku postępowania nakazowego, charakter tegoż budynku służącego do obsługi budynku mieszkalnego zrealizowanego na działce nr [...] w [...]. Na to, że taki właśnie charakter miał ten budynek wskazuje ponadto – co trafnie dostrzegł sąd wojewódzki – treść umowy sprzedaży nieruchomości z 28 stycznia 2016 r. (akt notarialny). W umowie tej w żaden sposób nie wskazano, aby obiekt gospodarczo-garażowy miał służyć celom ujętym w umowie użyczenia, co dodatkowo podaje w wątpliwość deklarowany przez stronę skarżącą kasacyjnie charakter korzystania z tego obiektu jeszcze przed wydaniem decyzji o nakazie jego rozbiórki jako sprzecznego z ustaleniami MPZP. W przedłożonej w postępowaniu wznowieniowym umowie użyczenia tego obiektu z kwietnia 2014 r. jako jej przedmiot wskazano obiekt gospodarczy (garaż), co także wskazuje, jak słusznie ocenił to sąd pierwszej instancji, że przez sam fakt zawarcia takiej umowy użyczenia nie ziściła się przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Niezależnie od powyższych okoliczności, jest przy tym co najmniej niezrozumiałe, że kwestionując decyzję nakazową, a później decyzję MWINB utrzymującą ją w mocy, skarżący w sprawie VII SA/Wa 1838/14 – K. K. – nie ujawnił umowy użyczenia tego obiektu i nie podnosił w toku postępowania nakazowego, a także związanego z nim postępowania sądowoadministracyjnego, faktu wykorzystywania garażu na cele gospodarki leśnej. Okoliczności tych nie podnosił także S. C., który brał udział w postępowaniu zakończonym wydaniem przez MWINB decyzji dotychczasowej w postępowaniu nakazowym, a był stroną umowy użyczenia przedmiotowego obiektu gospodarczo-garażowego.

Z powyższych powodów nie jest trafny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.

B. W tych okolicznościach nie jest trafny zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Zarzutu naruszenia tego przepisu w skardze kasacyjnej w ogóle nie wyjaśniono, nie wskazano jakie to przepisy dające podstawę do wznowienia postępowania miały wystąpić w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją GINB, a których to miał nie dostrzec sąd pierwszej instancji. Strona skarżąca kasacyjnie zdaje się błędnie utożsamiać brak uwzględnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. jako zarazem prowadzącej do ziszczenia się powodu, dla którego postępowanie przez GINB miałoby być dotknięte wadliwością uzasadniającą wznowienie postępowania przed tym organem. W konsekwencji chybiony jest zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Ppsa.

C. Nie jest trafny zarzut naruszenia przepisów art. 153, 170 i 171 Ppsa. Powołując się na związanie wyrokiem VII SA/Wa 1838/14 sąd pierwszej instancji czynił to w kontekście innych – niż przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. – ewentualnych przyczyn wzruszenia decyzji MWINB z [...] czerwca 2014 r., dla których była dla niego w sprawie VII SA/Wa 2773/16, wiążąca moc uprzedniego wyroku oddalającego skargę w sprawie nakazu rozbiórki.

D. W konsekwencji nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 48 ust. 2 uPb. O ile wypadnie zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że sąd wojewódzki zbyt restrykcyjnie ujął w motywach swego wyroku pojęcie budowy użyte w art. 48 ust. 2 uPb w kontekście możliwości legalizacji samowoli budowlanej, albowiem taka możliwość może być oceniana następczo, także po zrealizowaniu danego obiektu budowlanego, o tyle nie może to mieć w realiach tej konkretnej sprawy znaczenia dla skuteczności zarzutu naruszenia prawa materialnego. Wypadnie bowiem przypomnieć, że w myśl art. 184 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną nie tylko wtedy, gdy skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, ale i wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Dodać wypadnie, że istotą sprawy, w której zapadła zaskarżona decyzja GINB i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji była zasadność wzruszenia decyzji dotychczasowej MWINB w trybie wznowienia postępowania na skutek przedłożenia przez P. Ż. umowy z 7 kwietnia 2014 r. użyczenia obiektu garażowo-gospodarczego. Sam fakt zawarcia takiej umowy nie wyczerpywał – zdaniem Sądu w tym składzie – podstawy do uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., co się zaś tyczy faktycznego wykorzystywania spornego obiektu w dacie wydania decyzji dotychczasowej MWINB kontrolowanej w postępowaniu wznowieniowym w skardze kasacyjnej zarzutów w tym aspekcie nie postawiono. Sąd pierwszej instancji z kolei w zaskarżonym wyroku jako niezasadne uznał zarzuty naruszenia przepisów art. 7 i 77 § 1 K.p.a., nie dopatrując się także naruszenia przepisów art. 80 tegoż Kodeksu. W tym aspekcie skarżący kasacyjnie nie podważył oceny sądu wojewódzkiego.

E. Z tych wszystkich względów, uznając że mimo częściowo błędnego uzasadnienia, zaskarżony wyrok odpowiada prawu, na zasadzie art. 184 Ppsa orzeczono jak w sentencji.