Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marian Wolanin (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Piotr Niczyporuk sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant starszy sekretarz sądowy Dariusz Bociarski po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 3 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Bd 392/20 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 6 lutego 2020 r. nr KO.411.1431.2019 w przedmiocie rekultywacji gruntów rolnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek uczestnika postępowania o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 3 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 392/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (dalej: Sąd I instancji, WSA) oddalił skargę A. S. (dalej: skarżący, skarżący kasacyjnie) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z 6 lutego 2020 r., nr KO.411.1431.2019, (dalej: zaskarżona decyzja), którą to decyzją odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Starosty L. z 27 sierpnia 2013 r., nr GG.6622.2.4.2.2013 w przedmiocie rekultywacji gruntów rolnych na nieruchomości stanowiącej część działki nr ew. [...] w obrębie K., gm. T., stanowiącej współwłasność skarżącego.

W skardze kasacyjnej od przywołanego wyroku pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: ppsa) w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 kpa w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa, poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, że skarżona decyzja nie rozstrzygała ponownie o tej samej sprawie, tj. o obowiązku rekultywacji gruntów zdewastowanych inwestycją Spółki E. w Gminie T., podczas gdy decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z 13 grudnia 1996 r., znak: G.6015-184/96, nakładała na tę Spółkę obowiązek przeprowadzenia procesu rekultywacji; art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 ppsa, poprzez wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia o charakterze rażącym, a także brak należytego ustosunkowania się przez Sąd do okoliczności wskazanych w skardze.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację mającą przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania – S. S.A. zaprezentował stanowisko kwestionujące zasadność skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 ppsa). Oznacza to związanie tego Sądu przytoczonymi w skardze podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia ziszczenia się przesłanek nieważności postępowania, poddano ocenie wyrok Sądu I instancji, pod kątem zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej w ramach podstawy określonej w art. 174 pkt 2 ppsa, które to zarzuty okazały się nieskuteczne.

Zaskarżony wyrok został wydany na podstawie art. 151 ppsa. Tymczasem w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, którego Sąd I Instancji nie stosował. Nie mógł więc naruszyć przepisu, którego nie stosował. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał natomiast, aby doszło do naruszenia, zastosowanego przez WSA art. 151 ppsa w jakimkolwiek powiązaniu z innymi przepisami prawa. W skardze kasacyjnej nie podważono zatem prawidłowości zastosowania przez Sąd I instancji powołanego art. 151 ppsa. Niezależnie od powyższego należy wskazać na nieprawidłowe i w konsekwencji nieskuteczne podnoszenie - w ramach podstawy kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 ppsa - zarzutu naruszenia art. 156 § 1 kpa. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej mają bowiem charakter materialnoprawny i tkwią w samej decyzji, nie dotyczą zaś postępowania poprzedzającego jej wydanie. Mając na względzie, że rozpoznanie skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny następuje wyłącznie w jej granicach, Sąd ten nie jest uprawniony do zastępowania skarżącego kasacyjnie w formułowaniu podstaw kasacyjnych w sposób spełniający wymagania określone w art. 174 ppsa, ponieważ to skarżący jest zobowiązany określić te podstawy, co wynika z art. 176 § 1 pkt 2 ppsa. Kontrola kasacyjna sprawowana przez Naczelny Sąd Administracyjny dotyczy zgodności z prawem orzeczenia sądu wojewódzkiego i poza przesłankami nieważności postępowania uwzględnianymi z urzędu, dokonywana jest wyłącznie przez pryzmat i w granicach zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Zarzuty dla swej skuteczności powinny zostać poprawnie skonstruowane, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny nie posiada kompetencji do konkretyzowania zarzutów kasacyjnych, ich uściślania, korygowania, czy uzupełniania. W tym też celu w art. 175 ppsa ustawodawca wprowadził przymus sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (ewentualnie przez inne osoby wymienione w tym przepisie), który formułując zarzuty kasacyjne powinien powołać konkretne przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które naruszył Sąd I instancji, a następnie rzetelnie je uzasadnić.

Przepis art. 3 § 1 ppsa stanowi o kompetencji sądów administracyjnych, dlatego jego naruszenie mogłoby nastąpić tylko w razie wykazania, że sąd zaniechał działań określonych w tym przepisie. Tymczasem, w skardze kasacyjnej zarzucono niewłaściwe przeprowadzenie przez sąd kontroli zaskarżonej decyzji, co nie jest równoznaczne z zaniechaniem działań w tym zakresie. Sama negatywna ocena działań sądu nie podważa jego kompetencji do ich podejmowania.

Niezasadny jest zarzut naruszenia przez WSA art. 141 § 4 ppsa. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku posiada wszystkie wymagane przepisem ustawy elementy, wobec czego możliwa jest jego kontrola instancyjna i prześledzenie toku rozumowania Sądu I instancji, w tym poznanie przesłanek, które stały się podstawą oddalenia skargi z uwagi na zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Wbrew sugestiom skarżącego, w motywach wyroku Sąd I instancji logicznie i rzeczowo ustosunkował się do zasadniczych zarzutów i argumentów skargi, a analiza treści uzasadnienia nie wskazuje na jakąkolwiek wewnętrzną sprzeczność w stanowisku zaprezentowanym przez ten Sąd. Nawet jeśli uzasadnienie to nie spełnia oczekiwań skarżącego kasacyjnie, co do jego szczegółowości i wnikliwości, to zdecydowanie jest ono wystarczające do wykazania prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd.

Nieskuteczny jest wreszcie zarzut dotyczący pominięcia przez WSA – jako niemających znaczenia dla sprawy – dowodów złożonych przez skarżącego. Zarzut ten został bowiem podniesiony tylko w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, nie sformułowano go natomiast w jej petitum w ramach właściwej podstawy kasacyjnej i nie wskazano, jakie konkretnie przepisy prawa zostały w tym zakresie naruszone przez Sąd I instancji.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 193 zdanie drugie ppsa, orzekła, jak w sentencji.

Wniosek o zasądzenie od strony skarżącej kasacyjnie na rzecz uczestnika postępowania – S. S.A. kosztów postępowania kasacyjnego nie podlegał uwzględnieniu. Przepis art. 204 ppsa stanowi, że w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, zobowiązana jest do zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego poniesionych przez: organ - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę (pkt 1) lub przez skarżącego - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę (pkt 2). Ustawa nie przewiduje natomiast zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego poniesionych przez uczestnika postępowania.