Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 24 lutego 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Fyda-Kawula Sędziowie: Sędzia WSA Danuta Szydłowska Asesor WSA Marek Maliński (spr.) Protokolant starszy referent Agnieszka Stefańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2026 r. sprawy ze skargi G. K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2024 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1946/24 w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie wyrejestrowania pojazdu I. wznawia postępowanie zakończone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 listopada 2024 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1946/24; II. oddala skargę o wznowienie postępowania

Decyzją z dnia 25 kwietnia 2024 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (dalej: "SKO", "Kolegium"),po rozpoznaniu odwołania złożonego przez G. K. (dalej: "Strona", "Skarżący") od decyzji Starosty S. z dnia 14 marca 2024 r. nr [...]w przedmiocie odmowy wyrejestrowania pojazdu - przyczepy ciężarowej rolniczej marki: P., o numerze rejestracyjnym [...], o nr VIN: [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Wyrokiem z dnia 28 listopada 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 1946/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącego na decyzję SKO z dnia 25 kwietnia 2024 r.

Powyższy wyrok jest prawomocny od dnia 31 grudnia 2024 r.

Pismem z dnia 16 kwietnia 2025 r. Skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 1946/24. W ramach podstawy wznowienia Skarżący wskazał na art. 271 pkt 2 p.p.s.a. w związku z nienależytą reprezentacją Skarżącego przez pełnomocnika – ojca w wieku 75 lat. Skarżący wskazał w tym zakresie na brak odpowiedniego wykształcenia ojca oraz chorobę obłożoną odpowiednią dla wieku ojca. Skarżący nie dołączył do skargi dokumentów potwierdzających okoliczności w niej wskazanych.

W skardze dodatkowo Skarżący podniósł, że na skutek zaniedbania ojca nie otrzymał w odpowiednim terminie wyroku i uzasadnienia, a dopiero po interwencji w sprawie o przywrócenie terminu uzyskał wyrok, ale bez prawa do uzasadnienia i dalszego postępowania odwoławczego. W związku ze wskazanymi okolicznościami Skarżący wniósł o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 1946/24 i podjęcie postępowania w zakresie skargi na decyzję SKO z dnia 25 kwietnia 2024 r.

Zarządzeniem z dnia 28 kwietnia 2025 r. Skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie okoliczności stwierdzających zachowaniem terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania.

W odpowiedzi Skarżący – pismem z dnia 28 maja 2025 r. – wskazał, że o zaskarżonym wyroku WSA w Warszawie dowiedział się od swojego ojca w dniu 24 marca 2025 r.

Organ nie zajął stanowiska odnośnie skargi o wznowienie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 270 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Jak wynika natomiast z art. 271 pkt 2 p.p.s.a., na który Skarżący powołał się w swojej skardze o wznowienie, można żądać wznowienia z powodu nieważności, jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa strona była pozbawiona możności działania. Nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała.

Z analizy skargi wynika, że Skarżący wskazał - jako podstawę wznowienia – pozbawienie Strony możliwości działania i obrony jego praw (art. 271 pkt 2 p.p.s.a.).

Skarżący podniósł okoliczność nienależytej reprezentacji go przez pełnomocnika – ojca w wieku 75 lat. Skarżący wskazał w tym zakresie na brak odpowiedniego wykształcenia ojca oraz chorobę obłożoną odpowiednią dla wieku ojca. Skarżący nie dołączył do skargi dokumentów potwierdzających okoliczności w niej wskazanych. W skardze dodatkowo Skarżący podniósł, że na skutek zaniedbania ojca nie otrzymał w odpowiednim terminie wyroku i uzasadnienia, a dopiero po interwencji w sprawie o przywrócenie terminu uzyskałem wyrok, ale bez prawa do uzasadnienia i dalszego postępowania odwoławczego.

Dodatkowo Skarżący wskazał, że o prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 1946/24 dowiedział się od ojca 24 marca 2025 r.

W świetle powyższego Sąd uznał, że skargę o wznowienie wniesiono w terminie, tj. po uprawomocnieniu się wyroku w sprawie VI SA/Wa 1946/24 i przed upływem 3 miesięcy od dowiedzenia się Strony o orzeczeniu, co miało miejsce 24 marca 2025 r.

W ocenie Sądu w sprawie nie było zatem podstaw do odrzucenia skargi o wznowienie postępowania, ponieważ Skarżący powołał ustawowe przesłanki wznowieniowe oraz zachował termin do wniesienia przedmiotowej skargi.

Z przepisu art. 282 p.p.s.a. wynika, że w przypadku dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania sąd rozpoznaje sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia (§ 1). Po ponownym rozpoznaniu sprawy sąd oddala skargę o wznowienie albo ją uwzględnia stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem, który wznowił postępowanie lub uchyla zaskarżone orzeczenie i skargę odrzuca lub postępowanie umarza (§ 2 art. 282 p.p.s.a.).

Zatem przedmiotem wznowionego postępowania jest ocena wpływu wskazanej przez skarżącego podstawy wznowienia na treść poprzedniego rozstrzygnięcia. Negatywny wynik tej oceny, a więc sytuacja, gdy powołane podstawy wznowienia wprawdzie istnieją, ale nie pozostają w związku przyczynowym z treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia, sprawia, że skarga o wznowienie postępowania podlega oddaleniu. Oddalenie skargi o wznowienie postępowania nastąpić powinno wówczas, gdy zgłoszona podstawa wznowienia postępowania jest bezzasadna lub stwierdzona podstawa wznowienia nie miała wpływu na treść uprzednio wydanego orzeczenia. Natomiast w każdym innym przypadku skarga o wznowienie postępowania powinna być uwzględniona (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 grudnia 2017 r., sygn. akt I GSK 1316/16 oraz powołane tam postanowienia NSA z: 26 października 2012 r., sygn. akt II OSK 2577/12; 4 września 2013 r., sygn. akt I FSK 1424/13; 23 października 2012 r., sygn. akt II OSK 2531/12, a także wyrok NSA z 6 lipca 2016 r., II OSK 2836/15). Przy tym nadzwyczajny charakter instytucji wznowienia postępowania nakazuje interpretować przyczyny wznowienia postępowania w sposób ścisły. Istotą tej instytucji jest bowiem ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem, w celu zapewnienia zgodności z prawem wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.

Po rozpoznaniu sprawy w granicach zakreślonych podstawą wznowienia Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał, że zgłoszona podstawa wznowienia postępowania (nienależyta reprezentacja Skarżącego przez ojca) jest bezzasadna.

W ocenie Sądu ewentualne niewłaściwe wykonywanie obowiązków przez pełnomocnika, nawet prowadzące do negatywnych dla strony konsekwencji, nie mieści się w zakresie przesłanki braku należytej reprezentacji, o której mowa w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Jest to pogląd ugruntowany i niekwestionowany w orzecznictwie, który Sąd w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela (por. przykładowo: postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1160/04; postanowienie NSA z dnia 15 lutego 2012 r., sygn. akt I GSK 155/12)

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że prezentowany przez Skarżącego punkt widzenia może nawiązywać do potocznego rozumienia "nienależytej reprezentacji", jednak w języku prawnym ugruntowane jest stanowisko, że chodzi o przypadki braku lub wadliwego umocowania osoby, która miała być pełnomocnikiem, nie zaś o brak skutecznego działania w procesie prawidłowo ustanowionego pełnomocnika. W niniejszej sprawie bezsporne natomiast pozostaje, że ojciec Skarżącego został prawidłowo ustanowiony pełnomocnikiem Skarżącego.

Podkreślić należy, że określona w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. niemożność działania czyli niemożność obrony swoich praw, jest pozbawieniem możliwości podejmowania w procesie czynności procesowych, przy czym pozbawienie strony możliwości działania musi być skutkiem naruszenia w sprawie przepisów prawa przez sąd (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2213/17). Tymczasem Skarżący naruszenie prawa, z którego wywodzi skutek w postaci pozbawienia go możność obrony swoich praw, zarzuca nie Sądowi rozpoznającemu jego skargę w sprawie VI SA/Wa 1946/24, lecz reprezentującemu go w tej sprawie pełnomocnikowi.

Wobec skutecznego ustanowienia dla Skarżącego w tej sprawie pełnomocnika, Sąd wszelką korespondencję dla Skarżącego (w tym również zawiadomienie o terminie rozprawy) – stosownie do art. 67 § 5 p.p.s.a. – zobowiązany był kierować do wyznaczonego pełnomocnika. Nie sposób natomiast stwierdzić naruszenia prawa przez Sąd w tym, iż w postępowaniu zakończonym wydaniem wyroku w sprawie VI SA/Wa 1946/24 pełnomocnik Skarżącego został prawidłowo pouczony o terminie rozprawy i terminach do uzyskania uzasadnienia orzeczenia oraz o trybie wniesienia skargi kasacyjnej (k-47-48 akt sądowych sprawy VI SA/Wa 1946/24). Pełnomocnik Skarżącego odebrał w tym zakresie stosowną informację w dniu 17 października 2024 r. (k-52 akt sądowych sprawy VI SA/Wa 1946/24).

Dodatkowo wspomnieć należy, że po wydaniu wyroku w sprawie sprawy VI SA/Wa 1946/24 Sąd - zgodnie z zarządzeniem z 28 marca 2025 r. (k-68 akt sądowych sprawy VI SA/Wa 1946/24) – wezwał do usunięcia, w terminie 7 dni, braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu poprzez nadesłanie: odpisu wniosku o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia (pismo z 25 marca 2025 r.) oraz wniosku o sporządzenie i doręczenia uzasadnienia wyroku z 28 listopada 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 1946/24 pod rygorem pozostawienia wniosku o przywrócenie terminu bez rozpoznania. Wezwanie zostało doręczone działającemu w sprawie pełnomocnikowi Skarżącego 10 kwietnia 2025 r. (k-69 akt sądowych sprawy VI SA/Wa 1946/24) i nie zostało wykonane.

Wobec tych okoliczności nie sposób uznać, że Skarżący został pozbawiony możności działania, w rozumieniu art. 271 pkt 2 p.p.s.a., a tym bardziej, że został pozbawiony takiej możności wskutek naruszenia prawa przez Sąd, który orzekał w jego sprawie.

Z tych wszystkich względów skargę o wznowienie postępowania należało oddalić, o czym orzeczono na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a.