Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Korycka (spr.) Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia odrzucić skargę.

Z. K. ("skarżący") pismem z dnia [...] lutego 2025 r., wniesionym osobiście za pośrednictwem organu, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego ("SKO") z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] wydaną w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Jak wyjaśnił, zaskarżona decyzja wydana została po wznowieniu postępowania w sprawie, a zgodnie z zawartym w tej decyzji pouczeniem, skarżącemu przysługiwało prawo do zwrócenia się do organu, który wydał tę decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy – który to wniosek w dniu [...] lutego 2025 r. wpłynął do organu jednocześnie ze skargą na przedmiotową decyzję. W ocenie Kolegium, uznać należy jednak, że skorzystanie z prawa do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wyłącza możliwość wniesienia od tej samej decyzji skargi. Skargę wnosi bowiem strona, gdy nie korzysta ze złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W związku z tym, z uwagi na prawidłowe pouczenie skarżącego o możliwościach zaskarżenia decyzji oraz skuteczne wniesienie przez niego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, SKO uznało, że przedmiotowa skarga sądowoadministracyjna winna zostać odrzucona jako niedopuszczalna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 1-2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej "ppsa") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Jeżeli stronie przysługuje prawo zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Prawo do wniesienia skargi bez zwrócenia się do organu, który wydał decyzję, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy nie przysługuje stronie, gdy organem, który wydał decyzję, jest konsul (§ 3).

Przywołana regulacja wprowadza zatem wyjątek od generalnej zasady, że wniesienie skargi jest dopuszczalne wyłącznie po wyczerpaniu przysługujących stronie środków odwoławczych w postępowaniu administracyjnym. Jeżeli bowiem tym środkiem będzie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy strona ma prawo dokonania wyboru, czy z niego skorzystać i oczekiwać od organu ponownego zajęcia stanowiska w drodze kolejnego rozstrzygnięcia, czy też - z pominięciem tego etapu postępowania - zwrócić się bezpośrednio do sądu administracyjnego celem kontroli legalności decyzji wydanej w pierwszej instancji.

Trzeba jednak podkreślić, że pozostawiony stronie wybór ma charakter alternatywny. Oznacza to, że może ona skorzystać albo z prawa do kontynuowania postępowania w administracyjnym toku instancji, albo z prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Nie jest natomiast dopuszczalne połączenie obu tych możliwości, nawet jeśli wynika to z braku pewności co do własnej sytuacji prawnej. Nie ma przy tym znaczenia, czy środek przysługujący w toku postępowania administracyjnego został złożony skutecznie, czy też nie, bowiem jedynym warunkiem ustawowym pozostaje nieskorzystanie z prawa złożenia tego wniosku (por. postanowienia NSA: z 13 lutego 2020 r., sygn. akt II GSK 28/20, z 29 listopada 2019 r., sygn. akt I OZ 1169/19 – dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query).

W okolicznościach sprawy skarżący - prawidłowo pouczony w zaskarżonej decyzji o możliwości wniesienia do organu, który ją wydał wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego) oraz o tym, że strona, której przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, może wnieść skargę na te decyzję bez skorzystania z tego prawa (art. 52 § 3 ppsa) – w dniu [...] lutego 2025 r. wniósł do organu jednocześnie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której wydano zaskarżoną decyzję oraz skargę do sądu administracyjnego na tę decyzję. Jednoczesne wniesienie do organu obydwu ww. środków zaskarżenia potwierdzają akta sprawy. Zarówno na skardze, jak i na wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – nadesłanym do akt niniejszej sprawy na wezwanie Sądu – znajduje się bowiem prezentata organu z datą [...] lutego 2025 r. oraz adnotacją "wniesiono osobiście".

Stwierdzić należy zatem, że skarżący zainicjował jednocześnie dwa równolegle do siebie prowadzone postępowania: jedno przed organem, drugie zaś przed tut. Sądem. W świetle art. 52 § 3 ppsa nie było to jednak działanie dopuszczalne.

W tym stanie rzeczy, należało stwierdzić, że skoro skarżący wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, to nie mógł on jednocześnie skorzystać z prawa do zaskarżenia tej samej decyzji w drodze skargi sądowoadministracyjnej. Stąd też niniejsza skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna, o czym - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa – orzeczono jak w sentencji postanowienia.