Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 9 sierpnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 sierpnia 2019 roku sprawy z wniosku W. M. o wymierzenie Burmistrzowi S. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za nieprzekazanie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej dotyczącej organizacji imprezy masowej postanawia: wymierzyć Burmistrzowi S. grzywnę w wysokości 100 (sto) złotych. B.A.

Pismem z 5 czerwca 2019 r. W. M. złożył do sądu administracyjnego wniosek o wymierzenie Burmistrzowi S. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – w skrócie: "p.p.s.a" – za nieprzekazanie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej dotyczącej organizacji imprezy masowej.

W uzasadnieniu wniosku W. M. wyjaśnił, że 10 maja 2019 r. nadał ww. skargę w placówce pocztowej, która wpłynęła do organu 13 maja 2019 r. Z informacji uzyskanych w Wydziale Informacji Sądowej tut. Sądu wynikało, że do dnia złożenia wniosku o wymierzenie grzywny skarga nie wypłynęła do Sądu. Zdaniem wnioskodawcy powoduje to ograniczenie jego prawa do informacji oraz naruszenie przepisów proceduralnych przez Burmistrza S.

W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny Burmistrz S. przesłał dwa pisma (oba z 15 lipca 2019 r.), w których wniósł o usprawiedliwienie nieprzekazanie skargi W. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi oraz odstąpienie od ukarania grzywną. W pierwszym z nich wyjaśnił, że 11 marca 2019 r. W. M. wniósł o udostępnienie informacji publicznej w zakresie organizacji imprezy masowej odbywającej się 11 sierpnia 2018 r. Pismem z 21 marca 2019 r. wnioskodawca został wezwany do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego przetworzenia informacji publicznej, natomiast 25 marca 2019 r. wysłano wnioskodawcy powiadomienie o przedłużeniu terminu do rozpoznania wniosku do 11 maja 2019 r. Pismem z 1 kwietnia 2019 r. wnioskodawca odpowiedział na pismo organu z 21 marca 2019 r., natomiast pismem z 19 kwietnia 2019 r. ustosunkował się do pisma wnioskodawcy z 1 kwietnia 2019 r. Następnie 10 maja 2019 r. organ wydał decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej, natomiast 13 maja 2019 r. wpłynęła do organu skarga W. M. na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Organ wyjaśnił dalej, że skarga na bezczynność została złożona w czasie kiedy organ nie pozostawał w bezczynności. Jednakże na skutek niedopatrzenia pracownika ww. skarga nie została przekazana w wyznaczonym terminie do WSA w Łodzi. Niemniej wniosek W. M. został rozpoznany, w związku z czym interes wnioskodawcy nie doznał uszczerbku. Jednocześnie organ do ww. pisma organ załączył kserokopię skargi W. M. na bezczynność.

W drugim piśmie, stanowiącym odpowiedź na wniosek o wymierzenie grzywny organ wyjaśnił, że decyzja z 10 maja 2019 r. została przesłana wnioskodawcy drogą elektroniczną na adres wskazany we wniosku z 11 marca 2019 r.: "malesa.w@gmail.com". Wobec powzięcia informacji, że adresat mógł nie otrzymać decyzji, została ona ponownie przesłana 15 lipca 2019 r. Zdaniem organu prawdopodobnym jest jednak, że decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 10 maja 2019 r., lecz już po nadaniu przez skarżącego listu poleconego, w którym złożył on skargę na bezczynność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. jest zasadny.

Stosownie do ww. przepisu w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania. Pamiętać jednak należy, że skarga dotyczy bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, a w myśl art. 21 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.) – zwanej: "u.d.i.p." – przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Przepis art. 21 pkt 1 u.d.i.p. stanowi lex specialis w stosunku do przepisu art. 54 § 2 p.p.s.a.

Grzywna przewidziana w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny, co oznacza, że nawet w razie spełnienia wskazanych w tym przepisie przesłanek, sąd nie jest zobligowany do jej orzeczenia. Przepis ten pozostawia bowiem po stronie sądu pewną dozę uznania, o czym świadczy użyty w jego treści zwrot "może". Również ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało miarkowaniu sądu, a jedynie jej górną granicę określono w art. 154 § 6 p.p.s.a. Obowiązkiem sądu jest natomiast uwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy.

Występowanie z wnioskiem o ukaranie organu grzywną nie może mieć na celu jedynie funkcji represyjnej – tak w postanowieniu NSA z dnia 19 maja 2016r., sygn. akt II OZ 498/16, orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Wniosek o wymierzenie grzywny stanowi bowiem przede wszystkim środek dyscyplinujący działanie organu, a jego celem jest przeciwdziałanie "przetrzymywaniu" skarg przez organy administracji i tym samym uniemożliwianiu rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny. Przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. jest zatem ściśle związany z wniesieniem skargi i określa sekwencję działań, które mogą być podjęte w celu doprowadzenia do rozpoznania sprawy, a więc wniosek o wymierzenie organowi grzywny jest zasadny wtedy, gdy skarga została wniesiona do organu, ale mimo upływu ustawowego terminu, nie została sądowi przekazana, co świadczyłoby o naruszeniu przez organ prawa strony do rozpoznania sprawy przez sąd. Przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie sądowi skargi pozostają bez znaczenia w sprawie wymierzenia grzywny, mogą mieć jedynie wpływ na jej wysokość.

Jak wynika z akt sprawy skarga W. M. na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wpłynęła do organu 13 maja 2019 r. Stosownie zatem do art. 21 pkt 1 u.d.i.p. obowiązkiem organu było przekazanie tej skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę najpóźniej do 28 maja 2019 r. We wskazanym terminie organ nie wywiązał się z ustawowych obowiązków. Nie ulega bowiem wątpliwości, że organ wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. art. 21 pkt 1 u.d.i.p., nie przekazał do sądu skargi W. M. na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji dotyczącej organizacji imprezy masowej, co uprawniało sąd do wymierzenia grzywny.

Pamiętać jednak należy, że wymierzenie grzywny nie zwalnia organu z obowiązku przekazania skargi na bezczynność, jeżeli do dnia wydania postanowienia w tym przedmiocie, organ ciążącego na nim obowiązku nie wykonał. W niniejszej sprawie, pomimo uświadomienia organowi przez doręczenie wniosku o wymierzenie grzywny, że skarga na bezczynność nie została do sądu przekazana, organ nadal nie wywiązał się z ustawowego obowiązku. Załączenie do odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny jedynie kserokopii skargi z pewnością nie stanowi wypełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 u.d.i.p.

Dlatego podkreślić należy, że jeżeli organ nie przekaże sądowi skargi mimo wymierzenia grzywny, sąd może na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości (art. 55 § 2 p.p.s.a.). O rażących przypadkach naruszenia obowiązków, o których mowa w § 2 lub w art. 54 § 2, skład orzekający lub prezes sądu zawiadamia organy właściwe do rozpatrywania petycji, skarg i wniosków (art. 55 § 3 p.p.s.a.).

W ocenie sądu wysokość grzywny w kwocie 100 zł jest adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku ciążącego na organie, dlatego sąd, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

B.A.