Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 06 marca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 06 marca 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R P na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P z dnia ... roku Nr .... w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie dotyczące włączenia dowodu do sprawy z wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2011 rok; postanawia odrzucić skargę.

Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, na podstawie art. 75 §1 w związku z art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2012r. postanowił włączyć do rozpoznawanej sprawy wymienione w sentencji dowody.

Organ pouczył stronę, że wydane postanowienie jest ostateczne i nie służy na nie zażalenie, a strona może zaskarżyć wydane postanowienie w odwołaniu (art. 142 Kpa).

Strona postępowania wniosła zażalenie i zażądała uchylenia postanowienia w całości.

Dyrektor Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, postanowieniem z dnia 18 lipca 2012 roku, na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, stwierdził niedopuszczalność wniesienia zażalenia.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że nie można uruchomić postępowania odwoławczego w stosunku do postanowienia dotyczącego włączenia dowodu do sprawy.

Dyrektor Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa pouczył stronę, że na wydane postanowienie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

R P wniósł skargę do sądu administracyjnego i zażądał uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości, jako niezgodnego z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

Postanowienie zawierające rozstrzygnięcie dotyczące wniosków dowodowych jest postanowieniem, o którym stanowi art. 123 Kpa. Kodeks postępowania administracyjnego nie ustanawia postępowania zażaleniowego dla postanowień rozstrzygających kwestie przeprowadzenia dowodu w sprawie. Zatem zastosowanie do takiego postanowienia będzie miało unormowanie art. 141 § 1 Kpa. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie jest także, ani postanowieniem kończącym postępowanie, ani postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty.

Stwierdzić zatem należy, że skarga dotyczy rozstrzygnięcia, które nie zostało objęte zakresem właściwości sądu administracyjnego. Organ II instancji błędnie pouczył stronę, że na wydane postanowienie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012r., poz.270) , orzeczono jak w sentencji postanowienia.